Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena
w sieci od 11/2001
 
Gospoda(0) | Zasady Forum | FAQ | Szukaj | Kalendarz |  Zarejestruj się |  Profil | Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości | Zaloguj

Witryny zrzeszone w forum:
Hobbiton  Pod Rozbrykanym Balrogiem


"Przeniewiercą jest, kto porzuca towarzyszy, gdy ciemności zastępują drogę." Gimli, Władca Pierścieni


Temat: Historia Ardy i Śródziemia - bitwy dobra ze złem mapki opisy (Strona 2 z 2)

Idź do strony Poprzednia  1, 2
  skocz na koniec strony
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum tolkienowskie -> The History of Middle-earth Wydruk
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Aragorn7
Weteran Bitwy Pięciu Armii


Dołączył(a): 07 Lut 2012
Wpisy: 599



Wysłany: 19-10-2015 12:15    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

Nie mogę edytować swoich starszych wpisów , więc prosiłbym kogoś z uprawnieniami do wklejenia poniższych uzupełnień:

UZUPEŁNIENIE do http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=134824#134824

Na sam koniec do :
1447 Bitwa u brodów na Erui pomiędzy wojskami Eldacara a armią Castamira.


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Cytat:
Była to decydująca bitwa podczas Waśni Rodzinnej w Gondorze. Miała miejsce w 1447 roku Trzeciej Ery. Do konfliktu doszło, gdy Valacar - syn dwudziestego króla Gondoru, Romendacila wziął za żonę rhovaniońską księżniczkę - Vidumavi, żeby umocnić przyjaźń Gondoru z północą. Było źle widziane w Gondorze, żeby następca króla brał za żonę kobietę z mniej szlachetnego i obcego plemienia, które nie miało przywileju długowieczności, jak Dunedainowie. Jeszcze podczas panowania Valacara w południowych prowincjach wybuchł przeciw niemu bunt. Po jego śmierci część Gondorczyków nie chciała uznać władzy jego syna pół-Dunedaina Eldacara, bo choć był prawowitym władcą, urodził się w obcym kraj.

Gdy Eldacar objął tron po ojcu, w Gondorze doszło do wojny domowej. Nowy król jednak uparcie bronił swoich praw do dziedzictwa. Przeciwko niemu sprzysięgła się część Gondorczyków pod wodzą innych królewskich potomków. Eldacar oblężony Osgiliath w 1437 roku, dzielnie stawiał opór buntownikom. Dopiero miażdżąca przewaga wrogów i głód zmusiły go do ucieczki z płonącego miasta. W czasie tych walk i pożarów zniszczona została piękna Wieża Kryształu,a palantir, który się w niej znajdował zatonął w rzece.

Eldacar wymknął się z rąk przeciwników i znalazł schronienie na północy, u swoich krewniaków w Rhovanionie. Zebrał wokół siebie wielu zwolenników, spośród Nortów, służących w armii Gondoru, jak i spośród Dunedainów, zamieszkujących północne prowincje. Wielu z nich darzyło szacunkiem mężnego Eldacara, natomiast nienawidzili jego rywala. Był nim Castamir, wnuk młodszego brata Romendacila, ojca Eldacara. Uzurpator, poza bliskim pokrewieństwem z rodem królewskim, zajmował stanowisko Dowódcy Floty, a ponadto miał duże poparcie wśród mieszkańców wybrzeża i wielkich portów: Umbaru i Pelargiru.

Wkrótce po przejęciu władzy Castamir zraził do siebie ludzi z powodu skąpstwa, okrucieństwa i wyniosłości. Podczas oblężenia Osgiliath skazał na śmierć schwytanego do niewoli, Ornendila, syna Eldacara. Ponadto rzezi i zniszczeń, jakie z jego rozkazu spadły na miasto nie można było usprawiedliwić koniecznością wojenną. Czynów tych nie zapomniano mu w Minas Anor i w Ithilien. Gondorczycy stracili do niego resztę poważania, gdy przekonano się, że nie dba o ziemię, tylko o swoją flotę, a nawet zamierza przenieść stolicę do Pelargiru.

Zaledwie po dziesięciu latach sprawowania władzy uzurpator Castamir był już znienawidzony przez Dunedainów, którzy zwrócili się ku prawowitemu królowi. Eldacar korzystając ze sprzyjających okoliczności wraz z wielką armią ruszył na południe by odzyskać tron. Wkroczył do Gondoru na północy, z Calenardhonu. Na jego spotkanie z Anorien i z Ithilien podążali liczni zwolennicy. Do decydującej bitwy doszło u brodów rzeki Erui w Lebeninie, podczas której przelano dużo najszlachetniejszej krwi Dunedainów. Eldacar pokonał siły Castamira i własnoręcznie zabił uzurpatora w walce. Prawowita linia dziedzictwa Gondoru została zachowana. Ale ocaleni synowie Castamira wraz z niedobitkami buntowników uciekli do Pelargiru, gdzie zostali oblężoni przez armię Eldacara. Król nie dysponował flotą, żeby ich zaatakować z morza. Wykorzystali tę przewagę synowie Castamira. którzy zgromadzili znaczne siły i wypłynęli z Pelargiru do Umbaru. Oni i ich zwolennicy zostali Korsarzami, którzy na wiele lat stali się zaciekłymi wrogami króla. Stworzyli tam państewko niezależne od Gondoru, gdzie schronienie znajdowali wszyscy wrogowie króla. Od tej pory Korsarze z Umbaru wraz z Haradrimami walczyli przeciw Gondorowi zarówno na morzu, jak i lądzie. Doszło z nimi do kilku poważniejszych bitew. W 1551 roku Hyarmendacil II zadał klęskę Korsarzom, ale w 1634 roku napadli oni na Pelargir, złupili miasto i zabili króla. W 1810 roku Gondor odzyskał Umbar, a ostatni potomkowie Castamira zginęli. Jednak Umabar nigdy całkowicie się nie poddał, aż do powrotu króla Elessara.


Źródła:
J.R.R Tolkien - "Władca Pierścieni" - Dodatek A Roczniki królów i władców
J.R.R Tolkien - "Władca Pierścieni" - Dodatek B Kronika lat
Otchłanie internetu Złośliwy uśmiech
http://www.tolkien.cyberdusk.pl/index.php?bitwy14
http://www.glyphweb.com/arda/b/battleofthecrossingsoferui.html
Powrót do góry
 
 
Aragorn7
Weteran Bitwy Pięciu Armii


Dołączył(a): 07 Lut 2012
Wpisy: 599



Wysłany: 02-03-2016 13:33    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

1448 - Synowie Castamira wraz z niedobitkami buntowników uciekli po Bitwie u brodów na Erui do Pelargiru, gdzie zostali oblężeni przez armię Eldacara. Król nie dysponował flotą, żeby ich zaatakować z morza. Wykorzystali tę
przewagę synowie Castamira. którzy zgromadzili znaczne siły i wypłynęli z Pelargiru do Umbaru. I tak w 1448 roku Oni i ich zwolennicy zostali Korsarzami, którzy na wiele lat stali się zaciekłymi wrogami króla. Stworzyli tam państewko niezależne od Gondoru i zwali się Korsarzami z Umbaru.


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




1540
- Król Aldamir ginie w wojnie z najeźdźcami z Haradu i korsarzami z Umbaru.
1551 - Hyarmendacil II gromi Haradrimów.
1601 - Wielu Periannath opuszcza Bree, a król Argeleb II daje im ziemie za Baranduiną.
ok. 1630 Dołączają do nich Stoorowie z Dunlandu.
1634 - Korsarze łupią Pelargir i zabiją króla Minaedila.
1636 - Wielka Zaraza spada na Gondor. Umierają król Telemnar i jego dzieci. W Minas Anor usycha Białe Drzewo, a zaraza rozprzestrzenia się na północ i zachód, duże obszary Eriadoru pustoszeją. Periannath za Baranduiną udaje się jakoś przetrwać, ale i pośród nich straty są wysokie.

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Zasięg zarazy z 1636r Trzeciej Ery

1640 - Król Tarondor przenosi dwór królewski do Minas Arnor i zasadza szczep Białego Drzewa. Osgiliath popada w ruinę. Gondor przestaje obserwować Mordor.
1810 - Król Telumehtar Umbardacil odbija Umbar i wypędza korsarzy.
1851 - Gondor zaczynają najeżdżać Woźnikowie.
1856 - Utrata wschodnich prowincji Gondoru, król Narmacil II ginie w Bitwie Na Równinach
1899 - Na polach Dagorlad król Calimehtar gromi Woźników - bitwa znana jako II Bitwa pod Dagorlad


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Po kolei u góry: Bitwa na Równinach (1856) • Bitwa na Dagorlad (1899) • Bitwa na Dagorlad (1944) •
W środku: Upadek Fornostu (1974) • Bitwa o Obóz (1944) •
Na dole oraz poniżej: Bitwa pod Fornostem (1975)


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.





1900 - Calimehtar buduje Białą Wieżę w Minas Tirith.
1940 - Ponowne nawiązanie kontaktów miedzy Gondorem i Arnorem oraz zawarcie sojuszu. Arvedui poślubia Fíriel, córkę Ondohera z Gondoru.
1944 - Ondoher ginie w bitwie, ale Eärnil zwycięża nieprzyjaciół w południowej Ithilien. Po zwycięskiej Bitwie o Obóz wypędza Woźników na Martwe Bagna. Arvedui zgłasza swe prawa do korony Gondoru.

Cytat:
Bitwę w Obozie lub inaczej Bitwę o Obóz poprzedziły trwające niemal 100 lat najazdy i konflikty z Woźnikami.

Już w latach 490 - 550 Gondor prowadził walki z Easterlingami z Rhun, którzy w 490 roku przekroczyli Dagorlad. W tych walkach Gondor był wspierany przez książęta z Rhovanionu, zamieszkujących tereny na wschód od Zielonego Lasu. Dużo później, w 1851 roku na zachodzie pojawiły się liczne i dobrze uzbrojone grupy Easterlingów, których nazwano Woźnikami, od wielkich wozów, którymi przemieszczał ich lud i wojownicy. Trzykrotnie dochodziło do walk pomiędzy nimi a Gondorem.

I bitwa - Bitwa na Równinie 1856 rok Trzeciej Ery
W roku 1856 doszło do pierwszego konfliktu zbrojnego. Ludzie z Północy przyjęli na siebie pierwszy atak. Gondor pospieszył im z pomocą. Król Narmacil II poprowadził wielką armię na równiny położone na południe od Mrocznej Puszczy. Został jednak pokonany i sam zginął w boju. Padł południowy i wschodni Rhovanion, a ziemie Ludzi Północy zajęli Woźnicy. Wojska Gondoru, pobite na Dagorlad cofnęły się za Andiunę w wyniku, czego przez następne 43 lata Woźnicy władali wschodem.

II bitwa - 1899 rok
W roku 1899 doszło do kolejnych walk. Król Calimehtar, syn Narmacila II, postanowił pomścić klęskę Bitwy na Równinach. Wysłannicy z Północy, przysłani przez Marhwiniego ostrzegli króla, że Woźnicy przygotowują się do najazdu na Calenrdhorn od strony płycizn. Przynieśli też wieść, że szykuje się także bunt zniewolonych Ludzi Północy, który pogrąży w chaosie krainę Woźników. Calimehtar wyprowadził potajemnie przed wrogiem armię z Ithilien. Gdy Woźnicy ruszyli całą swoją siłą, król Calimehtar zarządził odwrót, odcinając wrogów od jego terenów. Obydwie armie starły się w bitwie na Dagorlad, ale żadna ze stron nie zdobyła przewagi. W kulminacyjnym momencie bitwy przybyli wysłani wcześniej przez Calimehtara jeźdźcy, którzy po przebyciu Płycizn i połączeniu się z armią Marhwiniego uderzyli na tyły i flanki Woźników. Zwycięstwo było całkowite. Nieprzyjaciele w popłochu uciekali na północ. W bitwie poległa jedna trzecia armii Woźników. Jeźdźcy Marhwiniego runęli w pościg za uciekinierami aż do Mrocznej Puszczy. Gdy tam dotarli w dali ukazały się dymy pożarów wywołanych przez bunt zniewolonych Ludzi Północy przeciw Woźnikom. Niszczono ich obozy składające się z wielkich wozów. Calimehtar i Marhwini wspólnie złamali potęgę Woźników z Rhovanionu, stanowiących zagrożenie dla obydwu państw. Na 45 lat na północy zapanował spokój. Do kolejnych walk doszło podczas Bitwy w Obozie.

Bitwa w Obozie1944 roku
Woźnicy trwali nadal w nienawiści do Gondoru. Pragnęli zemsty i bogactw królestwa Dunedainów. Po klęsce powoli odbudowywali swoje siły. Zawarli także przymierza z mieszkańcami Khandu, Easterlingami i Bliskim Haradem. Gondor nie wiedział o ich działaniach. Jednak Forthwini, syn Marhwiniego, ostrzegł króla Gondoru - Ondohera, że Woźnicy z Rhovanionu czynią przygotowania wojenne. Gondor nie miał zbyt wiele czasu do zorganizowania obrony, ale przygotowano niewielką armię. Ondoher podzielił swoje siły na Armię Północną i Południową. Ta druga była mniejsza, dowodził nią Earnil, członek rodu królewskiego. Za swoją bazę obrał Pelargir. Natomiast Armią Północną dowodził sam król.

W drugiej połowie 1944 roku do króla dotarły wieści o nadciągających wrogich wojskach. Earnil z połową swoich sił przeprawił się za Anduinę, z rozmysłem zostawiając brody na Porosie bez obrony. Rozłożył swój obóz 40 mil na północ od Południowego Ithilien.

Król Ondoher ruszył z wojskiem na północ przez Ithilien kierując się na równinę Dagorlad, co miało stanowić złą wróżbę dla wrogów. Woźnicy zaatakowali dużo wcześniej niż się spodziewano. Zaskoczyli armię Gondoru zanim zdołała zająć odpowiednie pozycje. Straż przednia nie dotarła jeszcze do Bram Mordoru. Za nimi nadciągało siły główne wraz z oddziałem królewskim, a dalej kroczyło lewe i prawe skrzydło, które miały zająć właściwe pozycje po wyminięciu Ithilien. Spodziewano się ataku z północy lub północnego wschodu. Jednak Woźnicy z wielką armią zebraną na brzegach śródlądowego Morza Rhun, wzmocnieni sojusznikami z Khandu ruszyli na Gondor ze wschodu, przemieszczając się szybko wzdłuż Ered Lithui. Ich przemarsz dostrzeżono zbyt późno. Gdy czoło armii Gondoru ledwie zrównało się z Morannonem, na wschodzie pojawił wielki tuman kurzu, wzniecony przez przeciwników. Nadciągali na rydwanach bojowych, w towarzystwie jazdy, o wiele liczniejszej niż oczekiwano. Ondoher zdołał tylko wysłać wiadomość do dowódcy prawego skrzydła Minohtara, aby zajęli pozycję na lewej flance.

Rydwany i jazda uderzyli na nie w pełni przygotowanych Gondorczyków, koncentrując atak na oddziale pod sztandarem królewskim. Straż królewska została rozniesiona, a sam król zginął wraz z synem Arthamirem. Napastnicy zmusili oddziały Gondoru do ucieczki wprost na następujące z tyłu dalsze szeregi Dunedainów. Po śmierci króla dowodzenie bitwą przejął Minohtar. Zebrał wokół siebie niedobitki czołowych oddziałów i własnych ludzi pod swoim sztandarem. Wysłał też wiadomość do Adrahila z Dol Amroth, dowódcy lewego skrzydła, nakazując im wycofać się. Adrahil miał zająć się obroną pomiędzy Cair Andros a górami Ephel Duath, gdzie przejście było najwęższe. Minohtar chciał jak najdłużej zatrzymać marsz głównych sił Wożników. Nakazał także Adrahilowi powiadomić o klęsce pod Morannonem Earniła, dowódcę Armii Południowej. W tej bitwie zginął także drugi królewski syn Faramir. Miał on zgodnie z rozkazem pozostać w Minas Tirith, aby nie narażać na śmierć wszystkich następców tronu. Jednak Faramir złamał rozkaz i jako renegat ruszył do walki. Zabito go zanim nadeszła pomoc.

Dopiero dwie godziny później do ataku ruszyły główne siły Woźników. Minohtar wycofał się do początku Wielkiego Północnego Traktu Ithilien. Minohtara wsparli Eothedzi - Ludzie Północy. Tylna straż Minohtara nie wytrzymała obrony i Woźnicy, którzy wkroczyli do Ithilien. Wszyscy, którzy ocaleli uciekli, aby przyłączyć się do Adrehila.

Początkowe zwycięstwo miało dla Woźników złe skutki. Pierwszy atak przypuścili za wcześnie, a główny atak nadszedł za późno. Ponieważ byli przyzwyczajeni do walki na otwartym terenie, nie mogli w pełni wykorzystać swojej przewagę liczebnej. Upojeni pierwszym zwycięstwem, zdobyciem sztandaru królewskiego oraz zabiciem króla, byli przekonani, że bitwa jest wygrana i pozostaje tylko dokonać inwazji na Gondor. Woźnicy urządzili postój i wydali w swoim obozie ucztę na część zwycięstwa.

Tymczasem Earnil, dowódca Armii Południa odniósł w południowej części Ithilien wielkie zwycięstwo, niszcząc armię Haradrimów, która jak przewidywał, przeprawiła się przez Poros i dokonała najazdu na Południowy Ithilien. W zwycięskiej bitwie rozbił i pokonał ich armię na północ od rzeki Poros.

Na wieść o klęsce wojsk królewskich pośpieszył na północ zbierając po drodze resztki Armii Północnej. Zaskoczyli główny obóz Woźników w chwili, gdy nieprzyjaciele przekonany o całkowitym triumfie ucztowali. Już pierwsze uderzenie Earnila rozbiło zaskoczonych wrogów. Gondorczycy podpalili wozy i wypędzili ogarniętych paniką najeźdźców z Ithilien. Wielu Woźników zabito na miejscu. Inni uciekali na wschód przez Dagorlad. Większość uciekinierów utonęła w Martwych Bagnach. Bitwa w Obozie zakończyła się całkowitym zwycięstwem, a resztki Woźników uciekły.

W sytuacji, gdy król i jego obydwaj synowie zginęli na tronie Gondoru zasiadł pochodzący z królewskiego rodu, zwycięski wódz Earnil. Ta bitwa, wraz z wcześniejszymi zwycięstwami Earnila nad Woźnikami i Haradrimami w południowym Ithilien, położyły kres ich najazdom na Gondor.


1945 - Eärnil II przyjmuje koronę Gondoru.
1974 - Koniec Królestwa Północy. Czarnoksiężnik napada na Arnor i zdobywa Fornost.
1975 - Arvedui tonie w zatoce Forochel. Giną palantíry z Annúminas i Amon Sul. Eärnur prowadzi flotę do Lindonu.
Czarnoksiężnik zostaje pokonany na polach Fornostu i jest ścigany aż do Ettenmoors. Opuszcza północ.
1976 - Aranarth zostaje wodzem Dúnedainów. Insygnia władzy w Arnorze bierze na przechowanie Elrond.
1977 - Frumgar prowadzi Éothéodów na Północ.
1980 - Czarnoksiężnik przybywa do Mordoru i gromadzi tam Nazgule. Balrog pojawia się w Morii i zabija Durina VI.
1981 - Ginie Náin I. Krasnoludowi uciekają z Morii. Wiele Elfów Leśnych z Lórien ucieka na południe. Giną Amroth i Nimrodel.
1999 - Thráin I przybywa do Ereboru i zakłada krasnoludzie królestwo pod Samotną Górą.
2000 - Nazgule rozpoczynają atak z Mordoru i oblegają Minas Ithil.
2002 - Upadek Minas Ithil, znanej później jako Minas Morgul. Nieprzyjaciel zdobywa palantír.
2043 - Eärnur zostaje królem Gondoru. Wyzywa go do walki Czarnoksiężnik.
2050 - Ponowienie wyzwania. Eärnur rusza pod Minas Morgul i znika bez wieści. Mardil zostaje pierwszym panującym namiestnikiem.
2060 - Wzrasta potęga Dol Guldur. Mędrcy obawiają się, że to Sauron przybiera nową postać.
2063 - Gandalf wyrusza do Dol Guldur. Sauron wycofuje się i ukrywa na wschodzie. Początek Niespokojnego Pokoju. Nazgule przyczajają się w ciszy Minas Morgul.

Źródła:
J.R.R Tolkien - "Władca Pierścieni" - Dodatek A Roczniki królów i władców
J.R.R Tolkien - "Władca Pierścieni" - Dodatek B Kronika lat
Otchłanie internetu Złośliwy uśmiech
http://www.tolkien.cyberdusk.pl/index.php?bitwy15
Karen Wynn Fonstad - "The Atlas of Middle Earth"
http://www.glyphweb.com/arda/b/battleoffornost.html


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 02-03-2016 23:08, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry
 
 
M.L.
Uprzedzony, ujadający krzykacz / Administrator


Dołączył(a): 27 Cze 2002
Wpisy: 5710
Skąd: Mafiogród


Wysłany: 02-03-2016 19:00    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

Mam taki komentarz ogólnej natury, związany z pomysłem, który od pewnego czasu odbija mi się czkawką. By przygotować możliwie kompletna chronologię Ardy, z komentarzami od początku świata do Czwartej Ery. Tak rzucam ewentualnym chętnym na zanętę, tym bardziej, ze w najbliższym czasie nie widzę możliwości bym się tym zajął.
_________________
ēl sīla lūmena vomentienguo wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
---------------------------------------
For the grace, for the might of our Lord
For the home of the holy
For the faith, for the way of the sword
Powrót do góry
 
 
Aragorn7
Weteran Bitwy Pięciu Armii


Dołączył(a): 07 Lut 2012
Wpisy: 599



Wysłany: 25-04-2016 07:03    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Mam taki komentarz ogólnej natury, związany z pomysłem, który od pewnego czasu odbija mi się czkawką. By przygotować możliwie kompletna chronologię Ardy, z komentarzami od początku świata do Czwartej Ery. Tak rzucam ewentualnym chętnym na zanętę, tym bardziej, ze w najbliższym czasie nie widzę możliwości bym się tym zajął.

Dzieło rozpoczęte - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=138743#138743
Powrót do góry
 
 
Aragorn7
Weteran Bitwy Pięciu Armii


Dołączył(a): 07 Lut 2012
Wpisy: 599



Wysłany: 22-03-2017 08:29    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

Nie zdążyłem ukończyć tego "dzieła" Język a niejaki David Day ściągnął ode mnie pomysł i sam wydał książkę ( a to huncwot Język) .
Ponieważ zająłem się chronologią Ardy to ten temat niejako jest tam w szerszej wersji rozwinięty i kontynuowany, tym nie mniej osobna książka traktująca tylko o bitwach, jak ten temat już się ukazała i pisze o niej więcej tu - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5968
Powrót do góry
 
 
M.L.
Uprzedzony, ujadający krzykacz / Administrator


Dołączył(a): 27 Cze 2002
Wpisy: 5710
Skąd: Mafiogród


Wysłany: 22-03-2017 21:48    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

Day'em bym się nie przejmował, tylko robił dalej swoje. Jego poziom profesjonalizmu oceniam na -1, poziom wiedzy na 1 a poziom prezentacji jakiegokolwiek tematu na -2.
_________________
ēl sīla lūmena vomentienguo wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
---------------------------------------
For the grace, for the might of our Lord
For the home of the holy
For the faith, for the way of the sword
Powrót do góry
 
 
Wyświetl wpisy z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum tolkienowskie -> The History of Middle-earth Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)
Idź do strony Poprzednia  1, 2

Temat: Historia Ardy i Śródziemia - bitwy dobra ze złem mapki opisy (Strona 2 z 2)

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich wpisów
Nie możesz usuwać swoich wpisów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz dodawać załączników w tym dziale
Nie możesz ściągać plików w tym dziale

Powered by phpBB2
Copyright © tolkien.com.pl Wszystkie prawa zastrzeżone.