Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena

[Mellorn]

Jakiś czas temu dostałem bardzo fajny prezent (raz jeszcze dzięki, ML - książkę pt. Narn -e'Rach Morgoth, co tłumaczy się jako 'Opowieść o klątwie Morgotha', której wydawcą jest MumakiL Fandom Press, znane wydawnictwo z Gondoru, które dopiero teraz wchodzi na salony europejskie.
Po wiadomości, że DH wyjdą drukiem na licznych forach zaczęły się dyskusje o tym jakie będą te Dzieci. Na naszym Forumie też dyskutowaliśmy, a owocem owych debat jest ten wątek- http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=3335&postdays=0&pos torder=asc&&start=0
Wielkie było moje rozczarowanie, a zapewne i tylko nie moje, kiedy DH wyszły na papierze. Cały obraz, który powstał w mojej głowie uległ zachwianiu i rozproszeniu- nie takiej książki się spodziewałem. Natomiast 'Opowieść o Klątwie Morgotha jest w znacznej mierze wyobrażeniem rekonstrukcji z powyższego topicu, dlatego ciężko będzie mi tu z czymkolwiek polemizować, gdyż zgadzam się z większością decyzji redaktorów. Ale nie z wszystkimi

Ale po kolei- skąd ta nazwa? Narn e-'Rach Morgoth lub Narn e•'Rach Morgoth, bo w sindarinie, jeśli dobrze pamiętam, można pisać tak i tak. Nazwa ta pojawia się na 373 stronie 10 tomu HoME, w Mitach Przekształconych, gdzie Tolkien dochodzi do wniosku, że Wielkie Opowieści są pochodzenia numenorejskiego. Dlatego też nazwa ta jest jak najbardziej poprawna i chyba w wypadku tej rekonstrukcji o wiele lepsza, sledzimy bowiem nie tylko losy dzieci Hurina, ale także jego wędrówki.
Na samym początku książki dostajemy solidnie przygotowany wstęp, którego mocnym punktem jest historia ewolucji opowieści. M.L. zauważa we wstępie rzecz bardzo ważną, rzecz, która niekiedy uchodzi naszej uwadze. Wszyscy żalą się na DH za to i za to, lecz mało kto spostrzega co tak naprawdę to wydanie nam nowego przyniosło, a przyniosło. Gdyby nie ta publikacja, przez długi jeszcze czas nie poznalibyśmy tej wersji Nirneath Arnoediad, nie dowiedzielibyśmy się, że Orgol miał jednak zastąpić Searosa (do tej pory teksty mówiły coś innego).
Jeśli chodzi o spis treści samej opowieści, to wygląda on bardzo podobnie, ale inaczej być nie może, gdyż poruszamy się tu w ściśle określonym planie rozdziałów, których autorem jest sam Tolkien. Są jedynie 3 zasadnicze różnice: zamiast tytułu 'Bita nieprzeliczonych łez' mamy 'Nirneath Arnoediad' oraz dostajemy dwa nowe rozdziały: Wanderings of Hurin oraz The Second Prophecy of Mandos, do których wrócę później.
Lecz przed samą opowieścią zostaje przedstawiona rama narracyjna na bazie tekstu pt. 'Aelfinwe and Dirhaval' (HoME vol. 10, str 311). Nie jest to ani wersja A, ani B (tekst w HoME składa się z dwóch wersji), jest zaś kompilacją obu wariantów, kompilacją, trzeba dodać, udaną. Myślę, ze Tolkien mógłby zaakceptować taki prolog, lecz niestety Ch.T. tego nie zrobił, gdyż już w 1977 r. zamordował narrative frame.
Narn e-'Rach Morgoth tak naprawdę naprawia wiele pomyłek Ch.T., dlatego tez nie uświadczymy tu Searosa, Gil-galad jest synem Orodretha, a Sador Druedainem. Jako zakończenie zostały włączone do tekstu 'Wędrówki Hurina', co jest dobrym posunięciem, o czym już wiele razy pisałem. Wędrówki, dodać trzeba, w kształcie niezmienionym, czyli takim samym jak w HoME. I teraz dochodzimy do sprawy problematycznej- epilogu, który przyjmuje tutaj postać Drugiego Proroctwa Mandosa. Ja rozumiem, że ma to na celu załagodzić gorzki wydźwięk opowieści, ale po dłuższych rozmyślaniach doszedłem do wniosku, że włączenie tego tekstu do _rekonstrukcji_ jest błędem. Pisałem już o tym w innym temacie, ale się powtórzę. DH, jak i Opowieść o klątwie Morgotha mają za zadanie zrekonstruować dzieło niedokończone, czyli są, a przynajmniej mają być, rekonstrukcjami. I nasuwa się pytanie, czy Tolkien rzeczywiście włączyłby DPM do tekstu Narn, skoro ta Wielka Opowieśc miała stanowić dodatek do Quenta Silmarillion (str 373 10 tom HoME), gdzie oczywiście proroctwo miało się pojawić. Tym bardziej dyskusyjne jest wstawienie DPM jako epilogu, gdyż to sugeruje część opowieści rekonstruowanej, a ten tekst z pewnością nią nie jest. Lepszym posunięciem byłoby ewentualnie włączenie proroctwa jako dodatku, tak jak to uczyniono z The Tale of Years, gdyż dodatek a epilog to dwie różne kwestie. To tak naprawdę paradoksalnie prowadzi do stwierdzenie, że wydanie opowieści o rodzie Hurina, jakkolwiek by to nazwać, stoi w sprzeczności z rekonstrukcją zamiarów Tolkiena. Większe pole do popisu redaktorzy dostaliby redagując na nowo Silma, gdzie DH można by rzeczywiście zrekonstruować w postaci, w jakiej miały istnieć, czyli jako część całego cyklu legend, a nie jako samoistnie istniejącej książki. Bo wydanie samodzielnej książki ogranicza. Z jednej strony załączanie wspomnianego DPM, czy nawet The Tale of the Years wydaje sie posunięciem genialny, lecz z drugiej stronie przeczy to naturze rekonstrukcji.
Warto również zwrócić uwagę na to, że w Klątwie Morgotha teksty Glaurunga są archaizowane, zgodnie z zamysłem Tolkiena, a nie przekształcone, jak w DH (swoją drogą jest to jeden z bardziej karygodnych błędów Ch.T.- ingeruje w tekst, a w dodatku bez żadnego sensu).
Oczywiście w książce nie brakuje drzew genealogicznych, o których dużo nie mogę powiedzieć, gdyż są przygotowane w pełni profesjonalnie, nie jak to 'coś' w DH. Podobnie sprawa ma się z mapami, które nie tylko obejmują szlaki wędrówek Turina i Hurina, ale i przedstawiając teren znany nam z Silma, a nie okrojony z DH. Pod tym względem redakcja spisała się na 6 A wszystko zdobią wspaniałe ilustracje Kasiopeii- coś przepięknego.
Żałuję trochę braku fragmentów z Lay, dzieła, któemu Tolkien poświęcił masę pracy i energii i które bezapelacyjnie powiano się znaleźć w czymś takim jak Dh, czy Klątwa Morgotha. Pisałem już o tym, więc nie będę powtarzał argumentów 'za', któe są chyba oczywiste.

Napisać miałem trochę więcej, ale te upały naprawdę do stukania w klawiaturę nie skłaniają, dlatego myślę, że dalsze uwagi wyjdą w czasie ewentualnych dyskusji. A teraz reasumując, podsumowując, sumując- Narn e-'Rach Morgoth to książka o wiele lepsza od DH, głównie ze względu na wszystkie poprawki, jakie zostały poczynione. Czyta się to fajnie i przyjemnie, a wybór niektórych fragmentów choć jest inny, to książka tylko na tym zyskuje (np. włączenie historii Smoczego Hełmu, tudzież Wędrówek Hurina). Ch.T. może się wstydzić, bo to popularyzatorstwo w DH chyba całkiem przyćmiło sens rekonstrukcji zgodnej z zamierzeniem Autora, co w wielu fragmentach pokazuje Opowieść o Klątwie Morgotha.

Pees: potem wrzucę fotki

[brecht]

A gdzie i jak można zdobyć to cudeńko? Rozumiem, że wydano to nie w celach komercyjnych i jako takie nie może być rozpowszechniane legalnie, ale proszę o jakiś szept na PW, jeżeli znajdzie się egzemplarz dla kolekcjonera

[gandalf szary]

A ta książka jest po polsku ???
Może jakiś mały PDF dla własnego użytku i przedruku w drukarni??

[Lomendil]

Książka jest w całości po angielsku, do tego zawiera ilustracje Avari i Kasiopei Jestem szczęśliwym posiadaczem - mogę komuś z was zapisać w testamencie, jak będę wracać do Amanu.

[gandalf szary]

[Kasiopea]

Książka, jak już zostało wyżej wspomniane, nie jest komercyjna, zatem nie ma jej w sprzedaży. Została pomyślana jako niespodzianka dla naszych przyjaciół oraz szeroko rozumianych Krewnych-I-Znajomych-Królika . I odtrutka na zawód, jaki stanowiło oficjalne opracowanie Dzieci. Nie wiem, czy zostały jakieś zasoby - MumakiL nimi rozporządza.
Co do grafik - moje wstawiłam do galerii internetowej (http://tolkien.com.pl/kasiopea ). Spora część z nich jest też w najnowszym Aiglosie, tyle, że w kiepskiej rozdzielczośći (błąd składu, chlip). Jeśli kto ciekaw - może je zobaczyć w przyzwoitej jakości na Kasiopea Art w galerii 'Tolkien'. Zapraszam.

[mONA]

Od niedawna jestem szczęśliwą posiadaczką tej pozycji
Nie miałam jeszcze czasu, by dokładnie zagłębić się w treść, ale, po przejrzeniu, już wiem, że będzie warto

A okładka wygląda tak, jak to widać w załączniku

[M.L.]