Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena

[M.L.]

Cóż powiedzieć. Było miło. Troche ciepło, choć MumakiLe są ciepłolubne, ale miło.
Mniej było wiktuałów, ale nie brakowało napitków. Zjawili się: Kasiopea z potomkiem, Lómendil, Max, Melinir, Miriel, Ninquelen, Silvana i ja. czytanie wyszło sam z siebie. Lómendil pięknie deklamował w quenyi, było po prostu i zwyczajnie miło. W pewnej chwili położyłem się na kocu i słuchając patrzyłem na słońce przeświecające przez zielone liście. Kulce dla takich chwil warto organizowac takie spotkania. Trzy godziny upłynęły nie wiadomo kiedy.

Bardzo serdecznie wszystkim dziękuję.

[Ninquelen]

Popieram ^^ Było miło, choć faktycznie nieco za ciepło i dźwięki pobliskiej imprezy zbyt wyraźnie chwilami nas dobiegały. Ale byliśmy w cieniu, a z boku podpisana leżała nie na kocu ( który, btw, okazał się być odporny na colę i nawet nie przemókł! ), a na trawie
Tradycyjnie, zdjęcia. Większość przedstawia drzewa i krzewy, ale uczestników spotkania także da się na nich niekiedy dostrzec
http://picasaweb.google.pl/losselince/Czytanie_Tolkiena_60908#

[M.L.]

Zapomniałem przy poprzednim wpisie dodać, że nastepne spotkanie tolkienologiczne, odbedzie się dopiero w ostatni weekend pażdziernika (sobota 25 października 2008, jezeli czegoś nie pomyliłem), wracamy w mury IH UW. Sama godzina zostanie jeszcze podana, bo istnieja pewne rozbiezności, natomiast, tematem będa: Barwy i inne ważne drobiazgi i ich rola ksztaltowaniu tolkienowskiego legendarium.

[M.L.]

Tak gwoli przypomnienia.

25 października 2008 roku, o godz. 13:00 odbędzie się kolejne spotkanie tolkienowskie w IH UW.
Temat to: Barwy i inne ważne drobiazgi i ich rola ksztaltowaniu tolkienowskiego legendarium.

Tradycyjnie spotykamy się przed Budynkiem Instytutu.

[Conducator]

A ja cóż - jak co roku o tej porze roku wypluwam płuca - co prawda dzisiaj jest znacznie lepiej, ale wolałem zostać w domu.
Wielka szkoda, bo temat prelekcji bardzo mnie interesował i mam nadzieję, że ktoś zamieści ciekawą relację

[M.L.]

Bywa Conducatorze, zdrowia życzę. Sam się bronię, ale wobec dwustronnego ataku, nie wiem, czy dam odpór.

Co do spotkania, to jako ostatnio dość często bywało, było raczej chaotyczne. Podczas samej rozmowy wydawało się, że idzie nam niesporo, a potem ze zdziwieniem stwierdziliśmy, ze oto minęły dwie godziny, nawet nie wiadomo kiedy.
Grono było raczej kameralne, ale wierzę, że to skutek przeziębień, pory roku i ogólnie depresyjno-chandrowego nastroju.
W sumie było nas 8 osób: Elenwe, Elring, Lómendil, Mathmi, Melinir, Miriel Mirima, Silvana i ja.
Zaczęliśmy od barw i kolorów, żeby stwierdzić, że w pozornej sztampowości, kryje się oryginalność. Sil wspominała, jak w sumie nieprzyjemnie zaskoczona byla sceną, kiedy Aradorn pod głazem w Erech rozwija królewski sztandar i okazał się być czarny. Czerń u Tolkiena, nie została bowiem zarezerwowana dla złych, często, zwłaszcza w połączeniu ze srebrem i bielą, jest kolorem dobrych. Czerń to nie tylko bezświatło zarezerwowane dla zła. To takze czerń rozgwieżdżonej nocy. przynoszącej spokój i ukojenie. Podobnie biel, niby zarezerwowana dla dobra i czystości, ale jak stwierdziliśmy, mozę symbolizować zlo, zwłaszcza jeżeli jest przybrudzona, złamana i rozszczepiona. Najwięcej przykładów daje w tym wypadku Saruman. Jest wreszcie trupia biel kwiatów z doliny Morgulu. W pierwszej chwili uznałem, że czerwień jest jedynym kolorem zarezerwowanym tylko dla zła. Na szczęście zwrócono mi uwagę na Naryę, z jej czerwonym kamieniem (rubinem). Tolkien wyraźnie lubi kolor szary, kolor dyskretny, skromny, kojarzony z pokora pod ktorej płaszczem zazwyczaj kryje się coś większego i wspanialszego. Wyrażnie tez woli srebro od złowta, a właściwie srebnry od złotego.
Jedno jest natomiast uderzajace, to znaczy w sumie niewielka ilość barw którymi Tolkien operuje. Jeżeli spojrzeć na gamę barw to jest ona bardzo skromna, czerń, biel, szary, brązowy, brunatny, zielony, srebrny i złoty. To zwłaszcza widać w strojach bohaterów i postaci drugoplanowych. Wyjątek stanowią jedynie hobbici, tylko ich stroje są wielobarwne.
Zastanawialiśmy się z czego wynika, ta ograniczona liczba barw. Lómendil zwrócił uwagę na teksty średniowieczne, w których zestaw barw jest zazwyczaj bardzo ograniczony, co wynika z tego, ze przed XVIII stulecie narody Europy zwłaszcza północnej posługiwały się bardzo ograniczonym zestawem barwników. Rzadko uświadamiamy sobie, ze dopiero rozwój nowoczesnej chemii w XIX wieku, dał nam większość barw współczesnej palety. Wcześniej uzyskanie naturalnych barwników było często bardzo kłopotliwe.
Drugim czynnikiem jest wychowanie w pewnym kręgu kulturowym. Wiek XIX to zwycięstwo kolorów spokojnych i stonowanych, to one zostają uznane za eleganckie, krzykliwa wielobarwność zostaje przypisana prostactwu. To dlatego zapewne dostojni elfowie i dumni Numenorejczycy ubierają się w czernie, biele, szarości i zielenie, ewentualnie błękity, a prosty hobbitom przystoi wielobarwny strój, choć daleko im do dzieci-kwiatów.
Przy okazji Elring i Lómendil i chyba jeszcze Elenwe, wspomnieli o etymologii barw i tym, ze paleta Tolkiena wyraźnie jest paletą północy. Ze swojej strony dodałem, że mały Tolkien nie był zapewne świadkiem eksplozji barw jaka funduje w Południowej Afryce sama natura, kiedy w Namaqualandzie po zimie (czerwiec-sierpień), półpustynia eksploduje feerią barw tysięcy gatunków kwiatów.

Tyle na teraz o dźwiękach i innych drobiazgach dopisze następną razą.

[Nuan]

Przytłoczony piątoerowymi sprawami odczuwam niebezpieczny spadek Tolkiena we krwi , czy ustaliliście może termin i ew.temat następnego spotkania?

[M.L.]