Chronologia Ardy
Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena -> The History of Middle-earth

#1: Chronologia Ardy Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Hej Wszystkim.
Od dawna chciałem dotrzeć do kompletnej chronologii Tolkienowskiej wszystkich Er i niestety nigdzie takowej po polsku nie było, za wyjątkiem tej publikowanej w Aiglosie - "Chronologia Śródziemia i Nieśmiertelnych Krajów" -
Łukasza Zarzyckiego - Thoronnil`a.
Notabene, gdyby ktoś miał te numery Aiglosa i udostępnił mi prywatnie skany byłbym bardzo wdzięczny - mógłbym przynajmniej sprawdzić wiele wpisów/dat czy dodać pominięte.
Nie mam niestety dostępu do tej chronologii, a wszystko tu robię sam korzystając z wielu źródeł, więc proszę wybaczcie błędy i nieścisłości.
Tak prawdę powiedziawszy studiując różne chronologie to okazuje się, że niektóre fakty czy zdarzenia są dla mnie nowe ( nowe lub po prostu takie, na które nie zwracałem wcześniej uwagi).
Dlatego też bardzo mile widziane uzupełnienia, poprawki konstruktywna krytyka itp. itd. Uśmiech

Temat oczywiście będzie rozwijany.

00. Lata 2 Latarni/Lamp - lata Valinoryjskie - (daty bardzo przybliżone) 1 Rok Valinoryjski to w przybliżeniu 9,592 roku słonecznego

1–1500 Kształtowanie Ardy i 1-sze starcie Valarów z Melkorem, który chciał zagarnąć Ardę tylko dla siebie. ("Manwe przywołał mnóstwo duchów, większych i mniejszych, aby zstąpiwszy na pola Ardy obroniły ją przed
Melkorem i nie pozwoliły zniszczyć jej ogniem, zanim osiągnie pełnię rozkwitu."
1500 Tulkas zstępuje na Ardę i Melkor ucieka.
1900 Arda ukończona , Valarowie tworzą 2 latarnie (Aule wykuwa, Varda napełnia je światłem, Manwe daje aureolę, a reszta Valarów umieszcza je na kolumnach), Latarnie Valarów to Illuina i Ormal. Valarowie osiedlają się
na wyspie Almaren. Początek wiosny Ardy. Yavanna sieje ziarna i sadzi nasiona. Wschodzą rośliny, pojawiają się zwierzęta.
3400 Tulkas poślubia Nessę. Melkor w sekrecie powraca na Ardę, drąży twierdzę Utumno, fale nienawiści i nikczemności płynące od Melkora i jego twierdzy częściowo zaćmiewają wiosnę Ardy.
Cytat:
"Melkor wiedział o wszystkim, co czynili, mając tajemnych przyjaciół i szpiegów między Majarami, których zdołał przeciągnąć na swoją stronę; daleko w głębi ciemności pałał wciąż nienawiścią i zazdrościł Valarom ich dzieł,
pragnąc wszystkie istoty podporządkować własnej woli. Zgromadził więc wokół siebie duchy z różnych stref Ei, znieprawił je naginając do służby swoim niecnym celom..."

3450 Melkor atakuje 2 latarnie, przewraca słupy i rozbija latarnie, katastrofa na Ardzie , chaos i ruiny, zmiana ukształtowania lądów i wód. Wyspa Almaren zniszczona, koniec wiosny Ardy.
3450–3500 Valarowie opuszczają Śródziemie i zamieszkują w Amanie i budują na wybrzeżu najwyższe góry na Ziemi - Pelori, za nimi osiedlają się w krainie zwanej Valinorem.
W mieście Valmar na wzgórzu Ezellohar Yavanna siedzi, śpiewa zaklęcia a Nienna zrasza wzgórze łzami i kiełkują 2 pędy, które wyrastają w 2 drzewa Valinoru : o srebrnych liściach Telperion albo Silpion, albo Ninquelote i drugie z jasnymi/złotymi na brzegu liściami: Laurelin, Malinalda lub Kulurien
Powyższe zdarzenia-starcia z Melkorem pokrótce przypomniałem w temacie: http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=131301#131301 - punkty 1 i 2.

Relatywność czasu/jego upływ od wzejścia 2 drzew (Telperiona i Laurelinu):

12 Godzin Drzew (Pełny dzień - każde z drzew rozjaśniało się co 7 godzin, a kolejne na godzinę przed zgaśnięciem poprzedniego) ) = 1 Dzień Drzew
1000 Dni Drzew (12000 Godzin) = 1 Rok Drzew
100 Lat Drzew = 1 Wiek Valarów/Valinoryjski

Porównanie czasu Drzew i czasu w/g Słońca:

1 Godzina Drzew = 7 godzin naszego czasu
1 Dzień Drzew = (7*12) 84 godziny naszego czasu
1 Rok Drzew = (7 * 12000) 84000 godzin naszego czasu
Opierając się na tym mamy: 8766 godzin w Roku w/g czasu słonecznego ( 365.25 * 24) i z tego:
1 Rok Drzew = (84000/8766) 9.582 Lat Słońca - w/g naszej rachuby czasu




0. Lata Drzew (1 Rok Drzew = 9,582 lat Słonecznych)


Przed rokiem 1000 Melkor ukrywa się w Utumno. Oromë poluje w Śródziemiu.
Przed rokiem 1000 Na jakiś czas przed obudzeniem Elfów, Aulë stwarza 7 Ojców Krasnoludów i ich 6 małżonek. Ilúvatar w końcu adoptuje te stworzenia i obdarza je płomieniem życia, ale nie zgadza się by zostały obudzone przed Elfami, więc Krasnoludy zostają ułożone do snu.
1000 Zbiera się rada Valarów z powodów raportów Yavanny i Oromego o zwiększonej mocy i aktywności Melkora. Przez następne 50 lat Varda zaczyna kształtować nowe gwiazdy i gromadzić je w gwiazdozbiory.
1050 Varda tworzy Valacirca - ( Sierp Valarów – gwiazdozbiór nieba Ardy ułożony przez Vardę ze starszych gwiazd. Ułożony aby obudzone elfy mogły podziwiać gwiazdy i miały światło. Było to 7 gwiazd skierowanych na północ jako wyzwanie dla Melkora.) Pierwszych 144 Elfów (Minyar, Tatyar i Nelyar) budzi się nad jeziorem Cuiviénen. Meliana po wspięciu się na Taniquetil , z którego zobaczyła gwiazdy podróżuje do Beleriandu.
1050-1125 Obudzeni są Krasnoludowie, których Aule stworzył wcześniej, ale ponieważ nie miał mocy nadawania życia to Iluvatar tchnął w nich życie, ale jednocześnie zastrzegł, że Elfowie pierwsi powstaną do życia.
    Budzi się siedmiu Ojców Krasnoludów, każdy ze swoją żoną ( oprócz Durina I, który budzi się sam) w następujących miejscach najczęściej będących później ich królestwami.
    a) Durin I - plemię Długobrodych - na górze Gundabad ( północno-zachodni kraniec Misty Mountains) , lecz ich główną siedzibą będzie Khazad-Dum.
    b i c) Dwaj kolejni z Ojców przebudzili się w pobliżu góry Dolmed w paśmie Ered Luin. Plemiona na czele których stali: Przysadziści/Szerokoramienni - Broadbeams i Ognistobrodzi - Firebeards – założyły dwa wielkie krasnoludzkie miasta-twierdze: Belegost na północ od Dolmed oraz Nogrod pod górą i na południe od niej.
    d i e) dwóch pozostałych obudziło się daleko na wschodzie Śródziemia: Ojcowie Żelaznorękich - Ironfists i Sztywnobrodych - Stiffbeards - w północnej części Orocarni/Red Mountains
    f i g) dwóch pozostałych obudziło się daleko na wschodzie Śródziemia: Ojcowie Czarnowłosych - Blacklocks i Kamiennostopych - Stonefoots - w południowej części Orocarni/Red Mountains.

1080 Melkor odkrywa elfów i wraz ze swoimi szpiegami zaczyna ich nachodzić/prześladować/demoralizować. Prawdopodobnie pierwsi Orkowie są tworzeni.
1085 Oromë odkrywa Elfów i nazywa ich Eldarami - "Gwiezdnym Ludem/Ludem pod gwiazdami". Eldarowie boją się Oromë i obwiniają go o uczynki Melkora.
1086 Oromë wraca do Valinoru i zaświadcza o Dzieciach Iluvatara, Valarowie rozważają co robić dalej.
1090 Valarowie wyruszają z Amanu na wojnę z Melkorem by oswobodzić od niego Ardę i Eldarów. Ziemia się trzęsie. Kształtują się brzegi i zatoki na północy Beleriandu. W ciągu 2 lat Melkor jest pokonany i chroni się w
Utumno.
1092 Rozpoczyna sie oblężenie Utumno.
1099 Oblężenie się kończy, mury Utumno rozbite, ostatni atak Balrogów wysłanych przez Melkora odpiera Manwe zabijając je. Tulkas powala Melkora i skuwa go łańcuchem - Angainorem.
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=131301#131301 - punkt 3.
1100 Melkor przywleczony do Valinoru, osądzony i wtrącony do więzienia w warowni Mandosa.
1101 Valarowie radzą co zrobić z Quendi i decydują się by przyprowadzić ich do Valinoru. Oromë jako wysłannik Valarów udaje się do Elfów i zaprasza ich do Valinoru.
1102 Elfowie są niezdecydowani , więc Oromë zaprasza 3 ambasadorów do Amanu i w końcu Ingwë, Finwë and Elwë przybywają do Valinoru.
1104 3 ambasadorów wraca nad Cuiviénen z zaproszeniem od Valarów dla reszty.
1105 Pierwszy podział Elfów nad Cuiviénen. Vanyarowie pod przywództwem Ingwë, Noldorowie pod Finwë i Teleri pod Elwë i Olwë wyruszają - odtąd ta grupę która posłuchała wezwania Valarów będzie nazywana Eldarami. Druga grupa, która odrzuciła wezwanie - Avari, pod przywództwem Morwë i Nurwë zostają nad Cuiviénen. Elfowie wyruszają, przekraczają Morze Helcar i skręcają na wschód. Niektórzy są przerażeni dymami i wyziewami z czasów wojny z Melkorem i zawracają.
1115 Drugi podział Elfów: hufiec minąwszy Wielką Zieloną Puszczę dociera nad wielką rzekę Anduinę.
Niektórzy z Lindarów (część Telerich) chcą tu pozostać przestraszeni przez Hithaeglir czyli Misty Mountains, a inna grupa Telerich pod dowództwem Lenwë (Denwega) oddziela się i skręca na południe - to Nandorzy.
1125 Vanyarowie i Noldorowie przechodzą przez Beleriand, większość z nich przekracza Sirion i dociera do brzegów Beleriandu nad Wielkie Morze - Belegaer. Część wystraszona jego ogromem osiedla się w głębi lądu- w Neldoreth i Regionie. Oromë udaje się do Amanu po poradę.
1128 Zwlekający Teleri docierają do wschodnich granic Beleriandu i zatrzymują się na wschodnim brzegu Gelionu. Elwë utrzymuje przyjacielskie stosunki z Finwë i Noldorami na zachodzie.
1130 Elwë wracając ze spotkania z Finwë spotyka Melianę w Nan Elmoth i wpada w trans.
1132 Ulmo przyciąga wyspę Tol Eressëa do Zatoki Balar. Vanyarowie i Noldorowie zapominając o strachu przed morzem wchodzą na wyspę i razem z nią są przeciągnięci przez morze do Amanu. W tym czasie Teleri poszukują swojego zaginionego w transie Elwë. Niektórzy Teleri pod wodzą Olwë, docierają do brzegu i spotykają Ossë i Uinen.
1133 Vanyarowie i Noldorowie wkraczają do Valinoru i osiedlają się w Eldamarze, gdzie budują Tirion na wzgórzu Túna wewnątrz Calacirya. Valarowie rozszczepiają Calacirya w Pelóri by światło Valinoru docierało do
Eldamaru.
1140 Vanyarowie i Noldorowie kończą budowę Tirionu i Mindon Eldaliéva - najwyższej wieży i siedziby Ingwë.
Niektórzy Vanyarowie tęsknią za Drzewami i przemieszczają się bliżej Valinoru.
1142 Yavanna ofiarowuje Noldorom Białe Drzewo - Galathilion - wyhodowane na wzór Telperiona.
1147 Ingwë przenosi się na Taniquetil - do stóp Manwe.
1149 Finwë modli się do Ulmo by ten sprowadził Telerich. Jednakże Ossë jest zły i namawia niektórych elfów do pozostania z nim.
Zostaje między innymi Círdan ze swoimi elfami, których Ossë uczy szkutnictwa - sztuki budowy statków. Założone zostają 2 miasta-porty Brithombar i Eglarest.
1150 Olwë i większość Teleri opuszczają Beleriand. Reszta Telerich (Lindarów) ciągle szuka Elwë (Thingola) - ta grupa zostaje nazwana Eglath, czyli "Poszukujący".
1151 Teleri za podszeptami Ossë , który przekonuje Telerich proszą by Ulmo nie transportował ich z wyspą do Amanu. Ulmo spełnia ich prośbę i zakotwicza wyspę Tol Eressëa poza zatoką Eldamar. Po tym zdarzeniu Teleri mieszkający na wyspie zostają nazwani Falmari.
1152 Elwë budzi się z transu i zostaje Królem Elfów w Beleriandzie, jego włosy zmieniły kolor na srebrny i od teraz jest bardziej znany jako Thingol.
1161 Falmari po naukach Ossë budują statki, opuszczają Tol Eressëa i przypływają do Valinoru.
1162 Teleri zakładają miasto- Łabędzią Przystań Alqualondë z niemałą pomocą Finwë.
1165 Ostatni Vanyarowie opuszczają Tirion i przenoszą się do podnóża Taniquetilu, natomiast Noldorowie zostają razem z Falmari.
1169 Narodziny Fëanora, syn Finwë i Míriel. Aulë uczy Noldorów rzemiosła i rozkochują się oni w klejnotach. Rúmil z Tirionu tworzy alfabet Sarati ( który później jest udoskonalony przez Fëanora jako Tengwar) i
prawdopodobnie spisuje Ainulindalë.
1170 Śmierć Míriel Serinde, która udaje się do Ogrodów Irmo , ale niestety jej fëa opuszcza ciało i udaje się do Mandosa
1172 wyrok Valarów w sprawie Finwë i Míriel. Finwë musi odczekać 12 lat zanim ponownie będzie mógł sie ożenić.
1185 Finwë poślubia Indis
1190 Narodziny Fingolfina, syna Finwë i Indis, późniejszego ojca Fingona, Turgona , Aredheli i Argona.
1200 Drugi wiek uwięzienia Melkora, narodziny Lúthien - córki Thingola i majarki Meliany w Neldoreth.
po roku 1200 Fëanor poślubia Nerdanelę - córkę Mahtana, która rodzi mu 7 synów: Maedhrosa, Maglora, Celegorma, Caranthira, Curufina, Amroda i Amrasa
1230 Narodziny Finarfina, syna Finwë i Indis, późniejszego ojca Finroda Felagunda, Galadrieli, Angroda i Aegnora.
1250 Fëanor tworzy Tengwar na podstawie alfabetu Rumila - Sarati. Krasnoludy z Ered Luin ( Gór Błękitnych) wkraczają do Beleriandu i spotykają Sindarów.
    W tym czasie siedziby Krasnoludów to : "Belegost, czyli Mickleburg, co można by przetłumaczyć: Wielka Twierdza - znajdowało się na północ od wysokiego szczytu Dolmed, a drugie - na południe od tej góry; w mowie elfów nazywano je Nogrod, Hollowbold (czyli Siedziba Wydrążona w Skale). Największym podziemnym grodem krasnoludów był Khazad-dum zwany przez elfy Hadhodrondem, a później w dniach, gdy go opanowały ciemności, nazwany Morią; lecz Khazad-dum leżał daleko, w Górach Mglistych, wiele mil dzieliło go od Eriadoru i był znany elfom tylko z imienia i z napomknień krasnoludów żyjących w Górach Błękitnych.

Cytat:
"Nieliczni też Eldarowie odwiedzali kiedykolwiek Nogrod i Belegost; do wyjątków należeli Eol z Nan Elmoth i jego syn Maeglin. Krasnoludowie jednak często przychodzili do Beleriandu i zbudowali wielką drogę, która biegła u podnóży góry Dolmed i dalej wzdłuż rzeki Askar przecinając Gelion po Sarn Athrad, Kamiennej Grobli, gdzie później miała się rozegrać bitwa. Stosunki między Naugrimami a Eldarami zawsze były dość chłodne, chociaż obu stronom przynosiły znaczne korzyści; w tych wszakże czasach nie dzieliły ich jeszcze urazy, które później miały powaśnić te plemiona i król Thingol przyjmował krasnoludów życzliwie."

1280 Finarfin poślubia Eärwenę - córkę Olwë, przez ten związek ich dzieci: Finrod Felagund, Galadriela, Angrod i Aegnor są krewnymi Thingola w Beleriandzie
1300 Trzeci wiek uwięzienia Melkora, narodziny Turgona syna Fingolfina i Finroda syna Finarfina. Krasnoludowie z Belegostu i Elfowie rozpoczynają budowę Menegroth w Doriath. Krasnoludowie są wynagradzane wiedzą od Meliany i wieloma perłami włączając w to Nimphelos. Daeron tworzy Certhas Daeron - udoskonala alfabet runiczny cirth.
1330 Orkowie po raz pierwszy widziani są w Beleriandzie, Krasnoludy wykonują broń dla Sindarów.
1350 Denethor wiedzie grupę Nandorów do Beleriandu, gdzie zaprzyjaźniają się z Thingolem i osiedlają się w Ossiriandzie. Daeron ulepsza Cirth, który przejęty przez krasnoludy staje się bardziej znany i rozpowszechniony na wschodzie Blue Mountains.
1350-1495 nastał w Beleriandzie długotrwały pokój.
1362 Narodziny Galadrieli i Aredheli.
1400 Melkor zostaje wypuszczony z więzienia.
1410 Melkor zaprzyjaźnia się z Noldorami.
1449 Fëanor wynajduje substancję o strukturze niezniszczalnego kryształu - Silima i zaczyna tworzyć Silmarile.
1450 Silmarile ukończone przez Fëanora, który wkłada do nich światło 2 Drzew a Varda święci je. Fëanor w tym okresie tworzy też najprawdopodobniej palantiry.
Przez następne 20 lat Melkor sieje niesnaski i skłóca Elfów między sobą, wiele też mówi o broni.
1490 Valarowie wzywają do siebie Fëanora, który grozi Fingolfinowi mieczem. Fëanor wygnany na 200 lat z Tirionu, udaje się do Formenos, gdzie buduje swoja siedzibę, 7 synów i Finwë idą wraz z nim ale Nerdanela pozostaje w Tirionie. Melkor od teraz nazywany jest Morgothem - Czarnym Nieprzyjacielem.
1492 Melkor odwiedza Fëanora, ale ten już go nie słucha. Finwë ostrzega Valarów i zaczyna ścigać Melkora. Melkor ukrywa się i spotyka Ungoliantę w Avathar.
1495 Fëanor wezwany przez Manwë do Taniquetilu gdzie on i Fingolfin godzą się ze sobą.
Ungolianta niszczy 2 Drzewa, Morgoth zabija Finwë w Formenos i kradnie Silmarile. Melkor z Ungoliantą uciekają do Beleriandu, gdzie nienasycona Ungolianta żąda coraz więcej w tym Silmarili.
Cytat:
"Lecz Ungolianta dzięki użyczonej jej przez Morgotha sile urosła, on zaś, dzieląc się swoją mocą, zmalał; rzuciła się na niego, otoczyła go swoją chmurą, oplatała siecią lepkich włókien, gotowa udusić ofiarę. Wtedy z gardła Morgotha dobył się straszliwy wrzask, który echo rozniosło wśród gór. Dlatego okolicę tę nazwano Lammoth, gdyż echo krzyku Morgotha przetrwało wieki i każdy, kto się tu znalazł, mógł je swoim głosem zbudzić na nowo; całe pustkowie między górami a morzem zawsze odtąd rozbrzmiewało jak gdyby jękami torturowanych. Nigdy przedtem na północy świata nie słyszano głosu potężniejszego i okropniejszego niż ten wrzask Morgotha; góry się zatrzęsły, ziemia zadrżała, skały popękały od niego. Dotarł do najgłębszych zapomnianych lochów, gdzie pod gruzami Angbandu, w podziemiach, nie przeszukanych przez Valarów w gorączce walki, żyli jeszcze przyczajeni Balrogowie oczekujący powrotu swojego władcy; teraz na jego okrzyk wybiegli z podziemi i przemknąwszy nad Hithlumem niby burza ognia spadli na Lammoth. Biczami płomieni rozdarli sieć Ungolianty, ona zaś w panice rzuciła się do ucieczki pod osłoną czarnych oparów, które wypluwała ze swego wnętrza; umknęła z północy do Beleriandu, tam się osiedliła pod Ered Gorgoroth i wypełniła to miejsce taką grozą, że je później nazywano Nan Dungortheb, Doliną Okropnej Śmierci."

Morgoth zostaje w Angabadzie i wznosi Thangorodrim.
Fëanor składa przysięgę i rozpoczyna rebelię, następnie udaje się do Alqualondë, gdzie walczy z pobratymcami - Falmari i kradnie ich łabędzie statki - 1-sze Bratobójstwo. Tak rozpoczęła się Ucieczka Noldorów.
1496 Mandos (lub jego wysłaniec) objawia się przed Noldorami i wygłasza proroctwo Mandosa. Finarfin kaja się, okazuje skruchę i powraca z częścią Noldorow do Valinoru, gdzie udzielono im przebaczenia. Jego syn
Finrod zostaje przywódcą jego domu i podąża za Fëanorem.
1497 Melkor wraca do Angbadu i próbuje podbić Beleriand. Pierwsza Bitwa o Beleriand - mały opis patrz -
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=131301#131301 punkt 4. Śmierć Denethora, Oblężenie Przystani Falas. Thingol opuszcza swój lud, Meliana tworzy nieprzekraczalną dla nikogo ( nawet dla Ungolianty jak się później okaże ) Obręcz Meliany wokół Doriath.
Cytat:
"Wkrótce potem Ungolianta zbiegła z północy i znalazła się w królestwie Thingola, rozsnuwając wokół siebie grozę ciemności; moc Meliany wstrzymała pajęczycę i nie pozwoliła jej wejść do lasów Neldoreth, lecz poczwara przez długi czas żyła w cieniu przepaści, ku której opadają południowe stoki Dorthonionu. Przylgnęła więc do tych gór nazwa Ered Gorgoroth, Góry Zgrozy, i nikt nie śmiał się w nie zapuszczać, omijając te okolice z daleka; Ungoliantą bowiem zdławiła tam wszelkie życie i światło, a wody zatruła swoim jadem."

Laiquendi- Elfy Zielone od tego czasu pozostają w ukryciu w lasach i nie obierają sobie żadnego nowego króla.
Noldorowie przybywają do Helcaraxë, ale Fëanor i jego pobratymcy zdradzają Fingolfina i żeglują do Beleriandu. W Losgar palą okręty, ginie tam m.in. Amrod.
Druga bitwa o Beleriand Dagor-nuin-Giliath ("Bitwa Pod Gwiazdami") - mały opis patrz -
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=131301#131301 - drugi ( mylnie) punkt 4 . Fëanor toczy bój z Balrogami i zostaje śmiertelnie raniony przez ich wodza - Gothmoga, ocalony przez swoich synów od śmierci w zasięgu Thangorodrimu umiera w pobliżu Eithel Sirion.
Maedhros udaje się na spotkanie i rokowania z Morgothem , ale ten rozejm jest fałszywy, siły Maedhrosa są za małe i zostaje on pojmany.
1498 Przykucie Maedhrosa do Thangorodrimu. Noldorowie nie odchodzą jak żądał Morgoth i rozbijają się wielkim obozem nad Mithrim.
1500 Powstanie Księżyca ze srebrzystego kwiatu Telperiona i Słońca ze złotego owocu Laurelinu, statkiem Słońca - Laurelinu kieruje Ariena a księżyca - Tilion. Hufiec Noldorów kończy przebycie cieśniny Helcaraxë.
Księżyc wschodzi po raz pierwszy wtedy Fingolfin każe dąć w trąby i pod sztandarami wkracza do Beleriandu.
Bitwa pod Lammoth - hufiec Fingolfina zaatakowany przez Orków wysłanych przez Morgotha by zaatakowały pozostałe siły Fëanora od tyłu. Noldorowie zostają odcięci i ginie syn Fingolfina - Argon. Fingolfin i jego siły naciskają i ścigają Orków aż do kompletnego zniszczenia.
Księżyc wschodzi siedem razy i dopiero wtedy statek Arieny jest ukończony i po raz pierwszy wschodzi Słońce. Od tej pory wschodzą i zachodzą na zmianę.
Cytat:
"Morgoth nienawidził nowych świateł i przez jakiś czas nie wiedział, co począć wobec tego nieprzewidzianego ciosu, jaki mu zadali Valarowie. Potem zaatakował Tiliona, wysyłając przeciw niemu duchy ciemności, i rozegrała się bitwa w Ilmenie, poniżej ścieżek gwiazd, lecz Tilion wyszedł z niej zwycięsko. Morgoth odczuwał przed Arieną okropny strach i nie śmiał się do niej zbliżyć; ponieważ nie miał już dawnej mocy"

Ukrycie Valinoru
Cytat:
"Z niepokojem Valarowie śledzili napaść Morgotha na Tiliona i zastanawiali się, co knuje przeciw nim Nieprzyjaciel w swej złowrogiej chytrości. Nie chcieli wszczynać znów wojny w Śródziemiu, lecz pamiętali ruinę Almaren i byli zdecydowani nie dopuścić, aby podobny los spotkał Valinor. Ufortyfikowali więc w tym czasie swój kraj, podwyższając obronne mury Pelori do zawrotnej wysokości od wschodu, północy i południa"
"Ustanowiono straż czuwającą dniem i nocą na górskiej grani i zamknięto wszelkie przełęcze z wyjątkiem Kalakirii, którą Valarowie pozostawili otwartą przez wzgląd na wiernych Eldarów, gdyż na zielonym wzgórzu w Tirionie Finarfin wciąż królował garstce Noldorów zamieszkujących głęboki jar wśród gór."
"W tym też okresie, zwanym w pieśniach „Nurtale Valinoreva, czyli Ukrycie Valinoru", powstały Zaczarowane Wyspy, a morze wokół nich wypełniło się cieniami i odurzającym urokiem."

Koniec Ery 2 Drzew.

Wędrówki Quendi

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.





Mapa Beleriandu pod koniec Ery 2 drzew i w 1 Erze:


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.





C.d.n.


Źródła:
Tolkien J.R.R. - "Silmarillion"
Tolkien J.R.R. - "Dzieci Hurina"
Tolkien J.R.R. - "The History of Middle-earth, Vol. 10: Morgoth's Ring, The Annals of Aman"
Tolkien J.R.R. - ""The History of Middle-earth, Vol. 11: War of the Jewels"
http://tolkiengateway.net/wiki/Timeline
http://www.glyphweb.com/arda/chronicle.html?startyear=1&startage=1& amp;endyear=590&endage=1
http://www.silmarillionwritersguild.org/reference/references/chronology -of-the-silmarillion.php
http://lotrproject.com/timeline/#zoom=2&lat=-1485&lon=1500& layers=B
https://en.wikipedia.org/wiki/Timeline_of_Arda
http://pl.lotr.wikia.com
Karen Wynn Fonstad - "The Atlas of Middle Earth"
Michael L. Martinez - "Parma Endorion"
inne tematy na naszym forum - m.in.
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5646
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=3784&highlight=kalendar ium Uśmiech


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 01-05-2016 15:02, w całości zmieniany 32 razy

#2:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Nie wiem czy tutaj przeklejać ewentualne poprawki lub uzupełnienia, czy przesłać Ci pliki.

#3:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Jak uważasz. Jeśli możesz to prześlij pliki.
Problem jest też techniczny, gdyż możliwość edycji po kilku chyba dniach się kończy, więc ewentualnie później ktoś z uprawnieniami administratora może tylko edytować.

#4:  Autor: SirielleSkąd: Himring / Midgard WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Świetna chronologia Jestem za Na pierwszy rzut oka widzę sporo detali, o których nie wiedziałam (albo zapomniałam). Wielkie dzięki za dołączenie rozpiski nt liczenia czasu.

Jedynie orki mnie w oczy kolą, choć sama często tak mówię. Może w oficjalnym spisie spróbujemy używać formy orkowie? I Elfowie. I w zasadzie - Eldarowie to nazwa własna, ale orkowie, elfowie chyba nie muszą być pisani wielką literą hmmmm...
Edit.
Na SWG też jest wielką literą, więc pewnie akurat tutaj taka pisownia obowiązuje.

Z edytowaniem rzeczywiście będzie kłopot.

#5:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Dziękuję za opinię Uśmiech
Na razie mogłem jeszcze edytować , więc poprawiłem na: Elfowie, Orkowie oraz analogicznie na Krasnoludowie plus sporo poprawek literówek.
Poza tym uzupełniłem kilka dat o większe opisy i cytaty oraz dodałem jeszcze lokalizację plemion Krasnoludów.
Zabieram się za 1 Erę Spox

Sirielle napisał(a) (zobacz wpis):
... Na pierwszy rzut oka widzę sporo detali, o których nie wiedziałam (albo zapomniałam)...

No właśnie, to jest to o czym pisałem w 1-szym poście na wstępie - dopiero jak śledzimy szczegółowo taką chronologię to albo sobie takie różne detale/zdarzenia/opisy/szczególiki przypominamy/uświadamiamy/przyswajamy albo wręcz dopiero docierają do nas po raz pierwszy itp. Jestem za


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 27-04-2016 09:47, w całości zmieniany 1 raz

#6:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Okazało się, że nie mam plików do dwóch pierwszych części Chronologii, mogę najwyżej podesłać skany, ale musisz mi na priva podesłać adres mailowy.
Parę pytań:
Cytat:
1–1499 Kształtowanie Ardy i 1-sze starcie Valarów z Melkorem, który chciał zagarnąć Ardę tylko dla siebie. ("Manwe przywołał mnóstwo duchów, większych i mniejszych, aby zstąpiwszy na pola Ardy obroniły ją przed
Melkorem i nie pozwoliły zniszczyć jej ogniem, zanim osiągnie pełnię rozkwitu."

Dlaczego tutaj do 1499 a nie 1500?

Brakuje daty 1080, kiedy Melkor odkrywa elfów (uzupełnię innym kolorem).

1125 z tą datą jest problem bo między dwoma tekstami jest różnica. W GA Vanyarowie i Noldorowie dotarli do Beleriandu już w 1115 roku, a według AAm w 1125. Za ta pierwszą datą przemawiają trzy rzeczy: 1) GA jest późniejszym tekstem niż AAm, wiec można przyjąć, że bardziej przemyślanym; 2) Eriador był zbyt mały by wędrować przez niego niemal 100 lat słonecznych, zwłaszcza, że Vanyarowie i Noldorowie nie zwlekali; 3) Jako że Teleri docierają do Beleriandu w 1128 roku, 3 lata Valarów (28 słonecznych) różnicy w czasie przybycia to trochę mało, jak na zwlekających.

w 1165 roku to nie wszyscy, ale ostatni Vanyarowie. To na razie tyle. Jutro lub pojutrze ciąg dalszy. Nie zmienia to faktu, że wykonałeś kawal dobrej roboty.

#7:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
1–1499 Kształtowanie Ardy i 1-sze starcie Valarów z Melkorem, który chciał zagarnąć Ardę tylko dla siebie. ("Manwe przywołał mnóstwo duchów, większych i mniejszych, aby zstąpiwszy na pola Ardy obroniły ją przed
Melkorem i nie pozwoliły zniszczyć jej ogniem, zanim osiągnie pełnię rozkwitu."

Dlaczego tutaj do 1499 a nie 1500?

Ok , 1499 czy 1500 przy tych orientacyjnych datach nie ma znaczenia, a 1500 wygląda lepiej - jako ciągłość.
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Brakuje daty 1080, kiedy Melkor odkrywa elfów (uzupełnię innym kolorem).

Tutaj nie znalazłem źródeł i dlatego u mnie jest :
Cytat:
???? Szpiedzy Melkora odkrywają Elfów i zaczynają ich nachodzić/prześladować/demoralizować.
Prawdopodobnie pierwsi Orkowie są tworzeni.


W takim razie zmieniam na :
1080 Melkor odkrywa elfów i wraz ze swoimi szpiegami zaczyna ich nachodzić/prześladować/demoralizować. Prawdopodobnie pierwsi Orkowie są tworzeni.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

1125 z tą datą jest problem bo między dwoma tekstami jest różnica. W GA Vanyarowie i Noldorowie dotarli do Beleriandu już w 1115 roku, a według AAm w 1125. Za ta pierwszą datą przemawiają trzy rzeczy: 1) GA jest późniejszym tekstem niż AAm, wiec można przyjąć, że bardziej przemyślanym; 2) Eriador był zbyt mały by wędrować przez niego niemal 100 lat słonecznych, zwłaszcza, że Vanyarowie i Noldorowie nie zwlekali; 3) Jako że Teleri docierają do Beleriandu w 1128 roku, 3 lata Valarów (28 słonecznych) różnicy w czasie przybycia to trochę mało, jak na zwlekających.


No tak, ale wtedy trzeba by też korygować moim zdaniem :
Cytat:
1115 Drugi podział Elfów: hufiec minąwszy Wielką Zieloną Puszczę dociera nad wielką rzekę Anduinę.
Niektórzy z Lindarów chcą tu pozostać przestraszeni przez Hithaeglir czyli Misty Mountains, a grupa Telerich pod dowództwem Lenwë oddziela się i skręca na południe.

bo w tym samym roku nie da się wkroczyć do Beleriandu, gdy są dopiero nad Anduiną, więc tu trzeba by dać datę wcześniejszą np. 1112.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

w 1165 roku to nie wszyscy, ale ostatni Vanyarowie.

Tu nie mam zastrzeżeń - poprawiam Uśmiech

#8:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Ok , 1499 czy 1500 przy tych orientacyjnych datach nie ma znaczenia, a 1500 wygląda lepiej - jako ciągłość.

Nie upieram się, i masz rację to data orientacyjna, wiec n ie ma to aż tak wielkiego znaczeniA. Tym niemniej 1500 wygląda lepiej. Uśmiech

Cytat:
No tak, ale wtedy trzeba by też korygować moim zdaniem :
Cytat:
1115 Drugi podział Elfów: hufiec minąwszy Wielką Zieloną Puszczę dociera nad wielką rzekę Anduinę.
Niektórzy z Lindarów chcą tu pozostać przestraszeni przez Hithaeglir czyli Misty Mountains, a grupa Telerich pod dowództwem Lenwë oddziela się i skręca na południe.

bo w tym samym roku nie da się wkroczyć do Beleriandu, gdy są dopiero nad Anduiną, więc tu trzeba by dać datę wcześniejszą np. 1112.


Niby tak. I nie ma tu jednoznacznej odpowiedzi. O tyle zgadzam się z Thoronnilem, że Vanyarowie i Noldorowie ogólnie rwali do przodu, teraz odciążeni od balastu Telerich. Jeden rok Valarów to niemal 10 lat słonecznych. Wiec nawet jeżeli ich podróż miałaby trwać pół roku, to daje około 4 lat słonecznych na przebycie dystansu ok. 1000 km w linii prostej. Nawet jeżeli dorzucimy 50% na halsowanie Język to daje ok. 1500 km, nawet przy ślamazarnym tempie typu 5 km dziennie to daje rok. Więc nawet jeżeli często zatrzymywali się po drodze i zachwycali się cudami natury to odpowiednik ok. 4 lat to aż nadto by przebyć Eriador i dotrzeć do Beleriandu.
Żeby było jasne nie upieram się przy dacie 1115, ale podaję arguemty, które wówczas mnie przekonały.

#9:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Niby tak. I nie ma tu jednoznacznej odpowiedzi. O tyle zgadzam się z Thoronnilem, że Vanyarowie i Noldorowie ogólnie rwali do przodu, teraz odciążeni od balastu Telerich. Jeden rok Valarów to niemal 10 lat słonecznych. Wiec nawet jeżeli ich podróż miałaby trwać pół roku, to daje około 4 lat słonecznych na przebycie dystansu ok. 1000 km w linii prostej. Nawet jeżeli dorzucimy 50% na halsowanie Język to daje ok. 1500 km, nawet przy ślamazarnym tempie typu 5 km dziennie to daje rok. Więc nawet jeżeli często zatrzymywali się po drodze i zachwycali się cudami natury to odpowiednik ok. 4 lat to aż nadto by przebyć Eriador i dotrzeć do Beleriandu.
Żeby było jasne nie upieram się przy dacie 1115, ale podaję arguemty, które wówczas mnie przekonały.

Nie znam jak pisałem opisów i chronologii Thoronnila, tym nie mniej powyższe argumenty są logiczne.
Jednak teraz jeszcze jedno zwróciło moją uwagę: we wzmiankowanym 1125 roku -
Cytat:
1125 Vanyarowie i Noldorowie wkraczają do Beleriandu, większość z nich przekracza Sirion i dociera do brzegów.
- tu jest że w tym roku oni przekraczają Sirion, a przecież między Sirionem a Gelionem jet pól Beleriandu. Mało tego teraz jeszcze sprawdzając GA ten zapisek na końcu "brzegów" nie dotyczy brzegów Sirionu a Beleriandu - czyli Wielkiego Morza ( zrobiłem poprawkę w poście 1).
Tak więc w tym 1125 roku to nie tyle Vanyarowie i Noldorowie wkraczają do Beleriandu, co przechodzą przez niego.
I tak poprawiam sens tego komentarza.
Poprawiam tez ten rok 1128 na:

Cytat:
1128 Zwlekający Teleri docierają do wschodnich granic Beleriandu i zatrzymują się na wschodnim brzegu Gelionu. Elwë utrzymuje przyjacielskie stosunki z Finwë i Noldorami na zachodzie.


Myślę, że tak lepiej oddaje to co się działo w tym okresie.

#10:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a):
1169 Rodzi się Fëanor syn Finwë i Míriel.

Rzeczywiście, u Thoronnila jest tutaj błąd, który jest także moim błędem. On zamieścił u siebie datę 1179, ale przypis jasno wskazuje, że Tolkien przesunął tę datę na 1169 rok.

Cytat:
po roku 1200 Fëanor poślubia Nerdanelę - córkę Mahtana, która rodzi mu 7 synów: Maedhrosa, Maglora, Celegorma, Caranthira, Curufina, Amroda i Amrasa

Rozumiem, że ta data jest efektem kalkulacji. Uśmiech

Cytat:
1300 Trzeci wiek uwięzienia Melkora, narodziny Turgona i Finroda.

A z ciekawości, skąd ta informacja o narodzinach Turgona i Finroda?

Dodałbym 1350-1495, nastał w Beleriandzie długotrwały pokój.

Cytat:
1362 Narodziny Galadrieli i Aredheli.

To trzeba było uzupełnić, bo w Aiglosowej Chronologii tej daty nie ma. I Thoronnil i ja byliśmy mało spostrzegawczy. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Już chociażby te dodane przez Ciebie daty pokazują sens takiej rekonstrukcji. Bo jak widać chronologia z Aiglosa jest daleka od kompletności.

W jeszcze jednym miejscu spojrzę, bo wydaje mi się, że w międzyczasie znalazłem jeszcze pewne daty, ale pisze z niewspomaganej pamięci, więc mogę się mylić. Uśmiech

#11:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
po roku 1200 Fëanor poślubia Nerdanelę - córkę Mahtana, która rodzi mu 7 synów: Maedhrosa, Maglora, Celegorma, Caranthira, Curufina, Amroda i Amrasa

Rozumiem, że ta data jest efektem kalkulacji. Uśmiech

Dokładnie - nie znalazłem daty w latach, a chciałem umieścić ten fakt i komentarz w chronologii, bo było nie było jest dość ważny Język[/quote]

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
1300 Trzeci wiek uwięzienia Melkora, narodziny Turgona i Finroda.

A z ciekawości, skąd ta informacja o narodzinach Turgona i Finroda?



The History of Middle-earth, Vol. 10: Morgoth's Ring, The Annals of Aman
Cytat:

$85 After the annal for 1280 the following Beleriandic entries were
added:
1300 Daeron, loremaster of Thingol, contrives the Runes.
Turgon, son of Fingolfin, and Inglor, son of Finrod, born


Cytat:
Dodałbym 1350-1495, nastał w Beleriandzie długotrwały pokój.

Dodano Uśmiech


Cytat:
Cytat:
1362 Narodziny Galadrieli i Aredheli.

To trzeba było uzupełnić, bo w Aiglosowej Chronologii tej daty nie ma. I Thoronnil i ja byliśmy mało spostrzegawczy. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech


Miło mi Śmiech

BTW - co sądzisz o tych poprawkach wcześniejszych - Marsz Quendi?

#12:  Autor: SirielleSkąd: Himring / Midgard WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Co do marszu - skoro przeszli przez Beleriand i dotarli do brzegów morza, to dajmy to w tekście - by było jasne, że nie brzegów Sirionu:

Cytat:
1125 Vanyarowie i Noldorowie wkraczają do Beleriandu, większość z nich przekracza Sirion i dociera do brzegów Wielkiego Morza (Belegaer).

#13:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Rozumiem, że ta data jest efektem kalkulacji. Uśmiech
Dokładnie - nie znalazłem daty w latach, a chciałem umieścić ten fakt i komentarz w chronologii, bo było nie było jest dość ważny Język

Zgoda. Tym bardziej, że kiedyś, musiała urodzić tych siedmiu synów. Biorąc pod uwagę, że w 1200 roku Feanor miał 31 lat, to może być trochę mało, w końcu Eldarów uważano za dorosłych po ukończeniu co najmniej 50 lat. Co prawda Feanor był zdaje się dość samowolny i ojciec bardzo mu pobłażał, ale trzeba wziąć pod uwagę wiek Nerdaneli, zapewne nieco młodszej. Dlatego przyjąłbym, że nie było to wcześniej niż ok. roku 1220. Co by oznaczało, że Maedhors urodził się gdzieś po 1220, choć nie później pewnie niż ok. 1240. Co by oznaczało, ze był w porównywalnym wieku do Finarfina, który urodził się w 1230 roku.

Cytat:
The History of Middle-earth, Vol. 10: Morgoth's Ring, The Annals of Aman
Cytat:
$85 After the annal for 1280 the following Beleriandic entries were
added:
1300 Daeron, loremaster of Thingol, contrives the Runes.
Turgon, son of Fingolfin, and Inglor, son of Finrod, born

Dzięki. Uśmiech

Cytat:
BTW - co sądzisz o tych poprawkach wcześniejszych - Marsz Quendi?

Nie ukrywam, ze mam jakieś wątpliwości, ale w tym wypadku nie ma jednego słusznego zdania, a to Twoja chronologia. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Tak na marginesie, jeżeli masz fanowskiego Silma t. I, to tam też jest chronologia, nieco uzupełniona w porównaniu do tej Thoronnilowej.

#14:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Zmienione formatowanie, tak by większe opisy i cytaty oddzielić od krótszych komentarzy, dzięki temu chronologia nabrała większej przejrzystości.
Zdecydowałem się na to, gdyż mam już sporo zrobione 1-szej Ery a tam jest tego jeszcze więcej.
Poza tym kilka uzupełnień i rozszerzeń oraz inne poprawki edycyjne.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Tak na marginesie, jeżeli masz fanowskiego Silma t. I, to tam też jest chronologia, nieco uzupełniona w porównaniu do tej Thoronnilowej.


O kuchnia. Całkiem o tym zapomniałem, choć teraz sądzę, że bardzo dobrze się stało, gdyż nie sugerowałem się tą chronologią tylko tworzyłem swoją, dzięki czemu uniknąłem pewnych błędów, a to co pominąłem zawsze da się dołożyć.

Dla porządku w mojej dodane jest m.in.:
1147 Ingwë przenosi się na Taniquetil - do stóp Manwe.
+ to o narodzinach Turgona i Finroda i
1362 Narodziny Galadrieli i Aredheli.

Zaś do poprawy w tamtej chronologii są ( jak już częściowo zauważyłeś):
1169 Narodziny Fëanora, syn Finwë i Míriel.
1170 Śmierć Míriel Serinde, która udaje się do Ogrodów Irmo , ale niestety jej fëa opuszcza ciało i udaje się do Mandosa
1190 Narodziny Fingolfina, syna Finwë i Indis


M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
BTW - co sądzisz o tych poprawkach wcześniejszych - Marsz Quendi?

Nie ukrywam, ze mam jakieś wątpliwości, ale w tym wypadku nie ma jednego słusznego zdania, a to Twoja chronologia. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

He, he - ale w Silmarilionowej tez jest 1125 wieeeeeeeeeelgachny uśmiech jak teraz patrzę

#15:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
O kuchnia. Całkiem o tym zapomniałem, choć teraz sądzę, że bardzo dobrze się stało, gdyż nie sugerowałem się tą chronologią tylko tworzyłem swoją, dzięki czemu uniknąłem pewnych błędów, a to co pominąłem zawsze da się dołożyć.


Zgadzam się. Często lepiej zacząć samemu i zrobić samemu, a później konfrontować własne dzieło z tym co inni zrobili. To nie zawsze jest słuszna metodologia, ale w tym wypadku jak najbardziej.

Cytat:
Zaś do poprawy w tamtej chronologii są ( jak już częściowo zauważyłeś):
1169 Narodziny Fëanora, syn Finwë i Míriel.
1170 Śmierć Míriel Serinde, która udaje się do Ogrodów Irmo , ale niestety jej fëa opuszcza ciało i udaje się do Mandosa
1190 Narodziny Fingolfina, syna Finwë i Indis

Zostanie wykorzystane. Uśmiech

Cytat:
He, he - ale w Silmarilionowej tez jest 1125 wieeeeeeeeeelgachny uśmiech jak teraz
patrzę

Co pokazuje, ze dylematy są, trudno je rozwikłać, i możliwe jest więcej niż jedno rozwiązanie.
No dobra czekamy na ciąg dalszy. Uśmiech

#16:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Tytułem wstępu.

1-sza Era to chyba najpiękniejsza era w dziejach Ardy, obfituje w wielkie i znamienne w skutkach wydarzenia, elfich i ludzkich herosów, duże wojny i mniejsze bitwy, wielkie wędrówki, wspaniałe czyny, powstawanie i upadek twierdz itd. Jest też nam bliższa bo dużą część historii tworzą Atani - Ludzie, a czas jest normalnie odmierzany wschodami i zachodami słońca.
Natężenie wydarzeń i faktów, z których trudno osądzić, żeby jakieś było mało ważne jest olbrzymie a trzeba wziąć pod uwagę, że większość z nich odbywa się na przestrzeni około 150 lat - od 455 roku do końca ery. Również trudność polega na brakach a jeszcze częściej błędach, nielogicznościach czy wręcz różnych wersjach dat w chronologii zwłaszcza pod koniec Ery.
Starałem się jak najrzetelniej przedstawić wydarzenia tej ery, a by lepiej zrozumieć podaję cytaty z dzieł Tolkiena, czy definicje miejsc, przedmiotów, większe opisy zdarzeń itd.
Co prawda przez to chronologia jest bardzo długa, ale mam nadzieję, że lepiej opisuje ten czas.

1. 1-sza Era

1
1-sze wzejście Słońca, Ludzie - Atani obudzeni w Hildórien
2 Fingolfin zakłada obóz w Hithlumie nad północnym brzegiem jeziora Mithrim, które oddziela go od obozujących nad południowym brzegiem synów Fëanora.
5 Fingon ratuje Maedhrosa z Thangorodrimu ( patrz też temat Fingon i jego harfa - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5909 ) , Fingolfin zostaje Najwyższym Królem Noldorów
6 Thingol udziela zgody Noldorom na zajęcie ziem północnych
Cytat:
"Pierwszym z Wygnańców, który zjawił się w Menegroth jako poseł od swego brata Finroda, był Angrod, syn Finarfina; rozmawiał długo z królem Thingolem, opowiadając mu o czynach Noldorów na północy, o ich liczbie i
obowiązujących w armii porządkach; nie kłamał, lecz w przekonaniu, że wszystkie dawne urazy są już wymazane, słowem nie wspomniał o bratobójczej bitwie ani o okolicznościach, w jakich Noldorowie opuścili Valinor, ani też o przysiędze Feanora. Król Thingol słuchał uważnie i przed odprawieniem posła rzekł mu:
- Powtórz tym, którzy cię przysłali, co ci teraz powiem: Noldorom wolno osiedlić się w Hithlumie, w górzystej części Dorthonionu i na wschód od Doriathu, gdzie kraj jest pusty i dziki; wszędzie indziej mieszka mój lud i nie
dopuszczę, aby ktoś ograniczał jego prawa lub, co gorsza, wypędzał go z domów. Niech książęta z Zachodu postępują rozważnie i pamiętają, że ja jestem władcą Beleriandu, a kto chce żyć tutaj, musi być posłuszny moim życzeniom. Do Doriathu zaś nikt nie wejdzie inaczej niż jako mój gość
lub też poszukujący mojej pomocy w ciężkiej potrzebie."
"Wkrótce potem synowie Feanora opuścili Mithrim udając się na wschód za Aros do otaczającej wzgórze Himring, rozległej krainy nazwanej później Marchią Maedhrosa; nie miała ona od północy obronnych granic, gór ani rzeki,
zabezpieczających od napaści z Angbandu. Tam Maedhros i jego bracia trzymali straż, gromadząc wokół siebie tych, którzy chcieli się do nich przyłączyć, i niewiele mając do czynienia ze współplemieńcami z zachodniej części Beleriandu, chyba że potrzebowali pomocy. Jak się zdaje, Maedhros umyślnie tak sprawy ułożył, żeby zmniejszyć niebezpieczeństwo waśni, a
poza tym dlatego, że pragnął w razie napaści Morgotha wziąć na siebie jej pierwszy impet. Sam zresztą żył w przyjaźni z rodami Fingolfina i Finarfina, odwiedzając ich od czasu do czasu i naradzając się z nimi. Ale on także
był związany przysięgą, chociaż na razie nie mówiło się ojej spełnieniu.
Noldorowie prowadzeni przez Karanthira osiedlili się dalej na wschód, za Gelionem, w górnym jego dorzeczu, nad jeziorem Helevorn u stóp góry Rerir i na południe od niej. Stąd wspinali się wyżej na góry Ered Luin i z podziwem
spoglądali ku wschodowi, bo tamtej krainy Śródziemia wydawały im się bardzo rozległe i dziewicze. Podczas tych górskich wypraw spotkali się z krasnoludami, którzy po napaści Morgotha i przybyciu Noldorów przestali odwiedzać Beleriand. Oba plemiona miały upodobanie do rzemiosł i chęć do nauki, lecz niezbyt się wzajemnie lubiły.Krasnoludowie są skryci i łatwo się obrażają, tymczasem Karanthir był wyniosły i nawet się nie starał ukrywać
pogardy dla niepozornej postaci Naugrimów, a podwładni naśladowali wodza. Ponieważ jedni i drudzy lękali się i nienawidzili Morgotha, zawarli jednak sojusz, bardzo dla obu stron korzystny. Krasnoludowie znali już podówczas
dobrze arkana różnych kunsztów, a kowale i murarze z Nogrodu i Belegostu słynęli w całym plemieniu z mistrzostwa; kiedy więc Naugrimowie wznowili podróże do Beleriandu, cały handel wyrobami z ich kuźni i warsztatów przechodził przez ręce Karanthira, wzbogacając go niezmiernie."


7 odbywa się narada Noldorów w Mithrim, Noldorowie wybierają Fingolfina jako Najwyższego Króla. Synowie Fëanora przenoszą się do północno-wschodniego Beleriandu, te tereny zostana później nazwane Marchią Maedhrosa.

20 Mereth Aderthad, Święto Powrotu, Uczta Pojednania – wielkie święto, festyn, które zostało zorganizowane w krainie Ivrin, przez Fingolfina, króla Noldorów, aby uczcić przybycie do Śródziemia. Celem było nie tylko uczcić powrót, ale też zjednoczyć wszystkich. Dlatego też na święto to zaproszono elfy ze wszystkich szczepów i klanów.
Byli tam elfowie z Doriathu, z Falas, a także Nandorowie z Ossiriandu.
Święto okazało się wielkim sukcesem i przez kilka lat trwał pokój i wspólne przymierze przeciwko nieprzyjacielowi na północy. Niestety wkrótce rozpoczęła się wojna, która zniszczyła czas szczęśliwości.
50 Ulmo zsyła wizje ukrytego miejsca na Finroda i Turgona
Cytat:
"...Turgon, syn Fingolfina, opuścił Nevrast, gdzie dotychczas mieszkał, udał się na wyspę Tol Sirion po swego przyjaciela Finroda i obaj razem ruszyli
brzegiem rzeki na południe, bo uprzykrzywszy sobie północne góry zapragnęli jakiejś odmiany. Noc ich zaskoczyła za Stawami Półmroku, nad wodami Sirionu, zatrzymali się więc na brzegu, pod letnimi gwiazdami.
Ulmo zaś, przypłynąwszy w górę rzeki, uśpił głęboko wędrowców i zesłał im dziwne sny, które nie przestały ich nękać po przebudzeniu; nic wszakże sobie nawzajem nie powiedzieli, gdyż treść snu pamiętali jak przez mgłę, a przy
tym każdy z nich myślał, że Ulmo tylko jego jednego w ten sposób przestrzegł. Odtąd wszakże nie mogli się wyzbyć niepokoju i niepewności, zadając sobie pytanie, co ich czeka; często zapuszczali się samotnie w nie tknięte
niczyją stopą okolice, szukając wszędzie miejsc ukrytych i obronnych; wydawało im się bowiem, że Ulmo zobowiązał ich do przygotowania się na złe dni i zapewnienia sobie schronu na wypadek, gdyby Morgoth dokonał nagłego
wypadu z Angbandu i rozgromił armie Północy."

52 Nulukkizdîn - siedziba Krasnoludów Poślednich na brzegu rzeki Narog odkryta przez Finroda, który zauroczony Menegroth Thingola zaczyna budowę Nargothrond oraz Minas Tirith.
Cytat:
"Finroda zachwyciła potęga i wspaniałość Menegrothu, skarbce, zbrojownie i kamienne sale z niezliczonymi kolumnami; zaczął marzyć o zbudowaniu sobie podobnej siedziby ze strzeżoną zawsze bramą; w jakimś głęboko ukrytym miejscu pod górami. Zwierzył się Thingolowi z tych swoich rojeń, a Thingol opowiedział mu o głębokim wąwozie rzeki Narog i jaskiniach pod Wysokim Faroth, w jego stromej zachodniej krawędzi, a gdy Finrod opuszczał Menegroth, król dał mu przewodnika, aby go zaprowadził do tych mało komu znanych miejsc. Tak się stało, że Finrod trafił do Jaskiń nad Narogiem i zaczął tam urządzać sobie podziemne sale i zbrojownie na wzór stolicy króla Thingola, a nazwał swą fortecę Nargothrondem.
Pomagali mu w tych robotach krasnoludowie z Gór Błękitnych, hojnie za pracę
wynagradzani, gdyż Finrod wyniósł z Tirionu więcej bogactw niż inni książęta Noldorów. W tym też czasie krasnoludowie zrobili dla niego naszyjnik Nauglamir, najsławniejsze w Dawnych Dniach arcydzieło Naugrimów. Była to jak gdyby obroża ze złota, wysadzana niezliczonymi kamieniami z Valinoru, a miała tę osobliwą właściwość, że noszącej ją osobie wydawała się nie cięższa od pasemka lnu, i do każdej szyi doskonale pasowała i na każdej wyglądała pięknie."

    Sindarowie nie obeznani z Krasnoludami do tej pory myśleli, że Krasnoludy Poślednie są zwierzętami i polowali na nie, dopóki Krasnoludy z Belegostu i Nogrodu nie zaczęli utrzymywać bliższych kontaktów z Sindarami.
    Wtedy dopiero Elfy uświadomiły sobie czym te "zwierzęta" są i nazwali je Noegyth Nibin - Krasnoludami Poślednimi.

53 Turgon odkrywa ukrytą dolinę Tumladen w Górach Okrężnych
60 Dagor Aglareb ("Bitwa Chwalebna"), rozpoczyna się oblężenie Angbandu - więcej patrz pkt. 5 wpisu - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=131301#131301
64 Turgon przeprowadza swoich ludzi z Nevrastu do Tumladen, rozpoczęta budowa Gondolinu.
Cytat:
"Turgon zebrał więc najhartowniejszych i najzręczniejszych w rzemiosłach podwładnych i zaprowadził ich w tajemnicy do ukrytej doliny; na miejscu zabrali się do budowy grodu według planów Turgona; rozstawili też straże, by nikt obcy nie mógł ich zaskoczyć przy robocie; broniła ich też moc Ulma zawarta w nurcie Sirionu. Lecz Turgon nadal spędzał większą część czasu w Nevraście, dopóki nowy gród nie był w końcu gotowy po pięćdziesięciu dwóch latach tajemnej pracy. Podobno Turgon chciał nazwać swoje miasto w języku elfów z Valinoru Ondolinde, to jest Skałą Muzyki Wody, ale zmieniono nazwę tak, że brzmiała w języku sindarińskim Gondolin, a znaczy to Ukryta Skała.
Wreszcie Turgon zaczął się przygotowywać do opuszczenia Nevrastu i swojej siedziby w Vinyamarze nad morzem; wtedy znów odwiedził go Ulmo i powiedział mu:
- Teraz nareszcie przeniesiesz się do Gondolinu, Turgonie, ja zaś będę całą moją mocą strzegł Doliny Sirionu i wszystkich jej wód, aby nikt nie śledził cię w podróży i nie mógł bez twojego pozwolenia znaleźć ukrytego wejścia.
Gondolin dłużej niż wszystkie inne krainy elfów będzie się opierał Melkorowi. Nie kochaj jednak zanadto dzieła swoich rąk ani marzeń swojego serca. Pamiętaj, że prawdziwa nadzieja Noldorów świeci na zachodzie i przychodzi zza Morza.
Przypomniał Turgonowi, że na nim także ciąży Wyrok Mandosa i że nikt, nawet on, Ulmo, nie ma władzy, aby to zmienić.
- Może się więc zdarzyć - rzekł - że klątwa ciążąca nad Noldorami dosięgnie cię, nim się czas dopełni, i że zdrada zalęgnie się także w murach twojego grodu. A wtedy zagrozi mu ogień. Gdy wszakże przybliży się to niebezpieczeństwo, przyjdzie ktoś z Nevrastu, aby cię ostrzec i dzięki niemu wśród ruin i płomieni zaświta dla elfów i ludzi nadzieja. Zostaw tedy w swoim nad-morskim domu zbroję i oręż, aby ten, co po latach przyjdzie, mógł
je znaleźć tutaj i abyś po tych znakach rozpoznał go i nie dał się zwieść fałszywemu zwiastunowi.
Powiedział też Ulmo Turgonowi, jakich rozmiarów i jakiego rodzaju hełm, kolczugę i miecz powinien przygotować.
Potem Ulmo wrócił do morza, Turgon zaś wyprawił w drogę cały swój lud, a składała się na tę gromadę trzecia część Noldorów, którzy przy szli pod przewodem Fingolfina, i liczniejszy jeszcze hufiec Sindarów; maszerowali hufiec za hufcem cicho, pod osłoną cienia gór Ered Wethrin, tak że przez nikogo nie dostrzeżeni doszli do Gondolinu, a nikt nie wiedział, gdzie się podziali. Ostatni wyruszył sam Turgon ze swoją świtą, przemykając wśród pagórków aż do bramy w górach, która zamknęła się za nim natychmiast."

65 Cirdan przy pomocy Finroda w Falas przebudowuje porty Brithombar i Eglarest, a między nimi buduje wieżę Barad Nimras do ochrony przed atakiem Morgotha od strony morza.
66 Thingol dowiaduje się o Silmarilach, gdyż Galadriela opowiada o Silmarilach, zamordowaniu Finwego w Formenos Melianie, ale jeszcze nie wie o rzezi w Alqualondë
67 Thingol dowiaduje się od Angroda o bratobójczej rzezi w Alqualondë, język Quenya zakazany w Beleriandzie
Cytat:
"Wkrótce zaczęły się szerzyć wśród Sindarów szeptane z ust do ust opowieści o uczynkach, jakich się dopuścili Noldorowie przed przybyciem do Beleriandu. Nie ulega wątpliwości, z jakiego źródła pochodziły te pogłoski, które wyolbrzymiały złą prawdę i zatruwały ją kłamstwami, lecz Sindarowie, jeszcze wówczas niepodejrzliwi, ufali słowom; Morgoth - jak wolno się domyślać - właśnie dlatego ich wybrał za pierwszy cel swoich niecnych intryg, że go nie znali. Kirdan zaś usłyszawszy te posępne wieści szybko w swej mądrości zrozumiał, że fałszywe czy prawdziwe są one właśnie w tym momencie rozpuszczane w złośliwych intencjach, lecz podejrzewał, że
działa tu zła wola noldorskich książąt, zazdroszczących sobie nawzajem i walczących o pierwszeństwo.
Wyprawił więc do Thingola gońca, aby się podzielić z królem Doriathu tym, co doszło do jego wiadomości.
Tak się zdarzyło, że w tym czasie synowie Finarfina znów odwiedzili dwór Thingola, pragnąc zobaczyć się z siostrą, Galadrielą. Thingol, mocno zirytowany, z gniewem zwrócił się do Finroda:
- Źle postąpiłeś, krewniaku, żeś zataił przede mną ważne sprawy. Teraz bowiem skądinąd dowiedziałem się o złych uczynkach Noldorów.
Lecz Finrod odparł:
- Czym cię obraziłem, królu? I co złego zrobili Noldorowie w twoim królestwie, że się na nich gniewasz? Nie żywili nigdy złych zamiarów wobec ciebie ani wobec twojego ludu i nie wyrządzili tu żadnej szkody.
- Dziwię się, synu Earweny - rzekł Thingol - że śmiesz siadać do mojego stołu z rękoma skalanymi krwią współplemieńców twojej matki i ani się nie usprawiedliwiasz, ani nie prosisz o przebaczenie!
Finrod, głęboko dotknięty, milczał jednak, gdyż nie mógł się bronić inaczej niż
oskarżając przed Thingolem innych książąt Noldorów.
Lecz Angrod przypomniał sobie słowa Karanthira i gorycz wezbrała w jego sercu. Wykrzyknął więc:
- Nie wiem, królu, jakie kłamstwa doszły do twoich uszu ani kto je rozsiewa, lecz my nie skalaliśmy swoich rąk bratnią krwią. Jeżeli zawiniliśmy, to chyba tylko szaleństwem, że słuchaliśmy słów zapalczywego Feanora i że nam
one zaćmiły rozum jak wino i jak wino - na krótko. Nie popełniliśmy w drodze nic złego, przeciwnie, zostaliśmy ciężko skrzywdzeni i przebaczyliśmy swoją krzywdę. A teraz zarzuci nam się, że wydajemy tobie sekrety Noldorów i
zdradzamy swoich! Sam najlepiej wiesz, że to kłamstwo, bo przez lojalność wobec pobratymców milczeliśmy i tym właśnie ściągnęliśmy twój gniew na własne głowy. Lecz nie sposób dłużej znosić tych oskarżeń, musisz wreszcie
poznać prawdę. I Angrod zaczął z goryczą mówić o synach Feanora, o rozlewie krwi w Alqualonde, o Wyroku Mandosa i o spaleniu okrętów w Losgarze.
- Czy po to cierpieliśmy męki przeprawy przez Cieśninę Lodowej Kry, aby nas teraz nazwano bratobójcami i zdrajcami?!
- wykrzyknął na zakończenie.
- A jednak cień Mandosa pada także na was - powiedziała Meliana.
Lecz Thingol długo milczał, zanim wreszcie rzekł:
- Odejdźcie teraz, bo serce pała we mnie. Później, jeśli chcecie, możecie wrócić. Nie zamknę drzwi przed wami na zawsze, krewniacy, bo zaplątaliście się w sidła zła, lecz nie pomagaliście ich założyć. Zachowam też przyjaźń dla
Fingolfina i jego ludu, bo ciężko odpokutowali za swój udział w złej sprawie. Niech wszystkie urazy roztopią się w nienawiści do złej siły, która jest prawdziwym sprawcą naszych nieszczęść. Ale zapamiętajcie moje słowa: nigdy więcej nie chcę słyszeć mowy tych, którzy zabijali moich pobratymców w Alqualonde! Od dziś aż do końca mego panowania zabraniam w tym
królestwie używać jawnie języka Noldorów.
Zakazuję Sindarom odzywać się w języku Noldorów i odpowiadać, jeśli ich ktoś w tej mowie zagadnie. Kto by się nią posługiwał, będzie uważany za bratobójcę i zatwardziałego zdrajcę własnych współplemieńców."

102 Nargothrond ukończony
116 Gondolin ukończony
150 Caranthir spotyka się z Krasnoludami z Blue Mountains, którzy ponownie zaczynają więcej handlować w Beleriandzie.
    Nie było wielkiej przyjaźni między tymi dwoma grupami, ale połączyła ich wspólna nienawiść do Morgotha, co zaowocowało sojuszem i przynosiło obu grupom profity. Krasnoludy nauczyły się wiele o rzemiośle od Noldorów -
    zwłaszcza kowale z Nogrodu i Belegostu, zaś Noldorowie otrzymali dostęp do wielkich źródeł żelaza. Oprócz tego cały handel przechodził przez ręce Caranthira co niezmiernie go bogaciło.


Władztwa Elfów w Beleriandzie w Pierwszej Erze

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



155 Orkowie atakują Hithlum od strony Lammoth i zostają pokonani bez problemu.
Cytat:
"W niespełna sto lat po Dagor Aglareb Morgoth spróbował zaskoczyć znienacka Fingolfina (znając czujność Maedhrosa wolał nie zaczepiać tego księcia) i wysłał armię orków ku białej północy, aby najpierw na zachód, a
potem na południe, dotarli na wybrzeże koło fiordu Drengist tą samą drogą, którą niegdyś Fingolfin przeprowadził swój hufiec znad Cieśniny Lodowej Kry. Wtargnęliby więc do Hithlumu niespodziewanie od zachodu, gdyby nie to, że
zostali w porę, wyśledzeni i Fingon natarł na nich w górach nad fiordem
Drengist tak potężnie, że większość orków zepchnięta do morza utonęła.
Tego starcia nie zaliczono jednak w poczet wielkich bitew o Beleriand, gdyż armia orków nie była zbyt liczna, a ze strony Noldorów w boju brała udział tylko część elfów osiadłych w Hithlumie. Po tym zwycięstwie zapanował na wiele lat pokój; Morgoth zaniechał jawnych wypadów z Angbandu, przekonany już wtedy, że sami orkowie bez innej pomocy nie są zdolni stawić czoło Noldorom."

około 240 przybliżona data narodzin Mîma - krasnoluda pośledniego
260 Glaurung pokonany na Ard-galen. Początek Długiego Pokoju.
Cytat:
"Upłynęło następne sto lat, nim z bramy Angbandu wychynął nocą pierwszy z Urulokich, ognistych smoków Północy - Glaurung. Był młody, niedorosły jeszcze, bo smoki żyją długo i rozwijają się bardzo powoli, lecz wzrok jego tak przeraził elfy, że pierzchli przed nim w góry Ered Wethrin i do Dorthonionu, on zaś grasował po polach Ard-galen szerząc spustoszenie. Wreszcie książę Hithlumu Fingon na czele konnych łuczników wyruszył do walki z potworem; zwinni jeźdźcy otoczyli go kręgiem, a Glaurung nie mógł znieść sypiących się na niego strzał, bo nie był jeszcze całkowicie opancerzony.
Uciekł z powrotem do Ang-bandu i przez długie lata nie pokazał się więcej.
Fingon zyskał wiele chluby, a Noldorowie cieszyli się i mało kto zdawał sobie sprawę ze znaczenia i grozy nowego potwora. Morgoth zaś był niezadowolony, że Glaurung przedwcześnie się objawił. Po tej porażce smoka nastał Długi
Pokój, trwający blisko dwieście lat."

262 narodziny Bëora
282 narodziny Maracha
289 narodziny Barana
292 narodziny Belena
307 narodziny Malacha
310 Lud Bëora wkracza do Beleriandu, gdzie spotyka ich Finrod, Beorianie osiedlają się w Estolad. Narodziny Imlacha.
311 Bëor zostaje na dworze Finroda w Nargothrond i służy mu od tej pory przez 44 lata aż do swojej śmierci.
312 Haladini ( późniejsi ludzie z Domu Halethy ), czyli jedna z dwóch grup ludzi migrujących z Hildórien na zachód (do której przyłączyli się też Drúedainowie) wkraczają do Beleriandu a konkretnie Ossiriandu
ale przemieszczają się dalej na północ by osiedlić się w Dor Caranthir. Bëor wstępuje na służbę do Finroda.
313 Marach wkracza do Beleriandu i Marachianie osiedlają się w Estolad.
315 narodziny Haldada i Borona
316 narodziny Beldira syna Belena, Aredhela - siostra Turgona opuszcza Gondolin, rok spędza we włościach Curufina i Celegorma - pod ich nieobecność.
317 narodziny Baranora, syna Barana. Aredhela przybywa do Lasu Nan Elmoth - siedziby Ciemnego Elfa Eöla, którego poślubia i 3 lata później rodzi syna - Maeglina.
320 Edaini zaczynają migrować z Estolad do Dorthonion, Hithlum i Talath Dirnen, narodziny Maeglina w Nan Elmoth
    "(Strzeżona Równina) – niezamieszkała kraina na zachód od Amon Rudh, między Nargothrondem a
    Doriath. Płaskowyż, porośnięty wrzosowiskami przecinali jedynie szpiedzy lub zwiadowcy z Norgothrondu. Przez krótki czas żył tu Ród Halethy ok. 380 PE, zanim otrzymał miejsce w Brethilu"

322 Malach osiedla się w Hithlum
330-380 Okres migracji większości Edainów z Estoladu.
336 Malach opuszcza Hithlum
337 narodziny Amlacha, Malach poślubia Zimrahin
338 narodziny Boromira
339 narodziny Adanel i Belemira
340 narodziny Berega i Belegora
341 narodziny Magor Halethy i Haldara
355 śmierć Bëora
359 narodziny Bregora
361 narodziny Andreth
365 narodziny Hathol i Berila, narada Edainów w Estolad. Wielu Marachian wraca do Eriadoru, wielu Bëorians migruje na południe.
366 narodziny Haldana
369 Bereg wiedzie tysiąc ludzi na południe.
374 narodziny Berena - syna Adanel i Belemira, przyszłego dziadka Berena Erchamiona.
375 śmierć Haldada i Haldara, Haladini sa prawie zniszczeni przez Orków, resztę Haletha wiedzie do Estolad.
376 śmierć Maracha
380 śmierć Barana, Haletha przyprowadza Haladinów do Brethilu
386 narodziny Bregila
389 narodziny Hirwen
390 narodziny Hadora i Halmira
393 narodziny Bregolasa
397 narodziny Gilwen
398 śmierć Malacha
400 Aredhela i Maeglin wracają do Gondolinu śledzeni przez Eöla. Eöl próbując zabić Maeglina zatrutym ostrzem zabija Aredhelę, która zasłania syna i jest skazany przez Turgona na śmierć: zrzucenie z clifu Caragdur.
Narodziny Barahira.
402 Bitwa na przełęczy Aglon - Orkowie próbują zająć przełęcz Aglon ale zostają odparci.
Cytat:
"Aglon to przesmyk między wzgórzami Dorthonionu a Himring. Łączy on Lothlann z Beleriandem. Ściana zachodnia była niezwykle stroma i wysoka. Wiały tamtędy stale zimne wiatry z północy. Został ufortyfikowany przez
Celegorma i Curufina aby bronić i pilnować całego terytorium Himladu. podczas Dagor Bragollach sforsowały go armie Morgotha. Maedhros niebawem odzyskał Aglon. Przesmyk pozostał bez obrony po jego odejściu z północy po Nirnaeth Arnoediad."

404 narodziny Hiril najmłodszej córki Halmira
406 narodziny Emeldir
408 śmierć Borona
409 narodziny Brandira, ważna rozmowa Finrod i Andreth
410 Finrod mianuje Boromira - prawnuka Bëora Lordem Ladros
411 narodziny Beldis córki Arachona i Bregil
414 narodziny Haldira
415 narodziny Glóredhel
416 Hador osiedla się w Hithlum - w uznaniu zasług dostaje ziemie od Fingolfina, zostaje mianowany Lordem Dor-lomin i dostaje Smoczy Hełm.

Smoczy Hełm. Wykuty został (po 260 roku Pierwszej Ery) przez Telchara z Nogrodu specjalnie dla króla krasnoludzkiego z Belegostu, Azaghâla. Był to hełm wykonany z szarej stali, ozdobionej złotem i runicznymi znakami. Wieńczył go wizerunek głowy Glaurunga, bowiem hełm został wykonany wkrótce po pierwszym pojawieniu się tego smoka. Był to znak wyzwania wobec żołdaków Morgotha i pogardy żywionej do bestii.
Azaghâl podarował go Maedhrosowi w podziękowaniu za uratowanie życia z rąk orków w trakcie podróży. Z kolei Maedhros dał hełm Fingonowi go jako dowód przyjaźni (zresztą to właśnie Fingon przepędził ongiś Glaurunga do Angbandu). Okazało się, że jednak nikt nie może nosić ciężkiego, krasnoludzkiego hełmu bez wysiłku, oprócz Hadora. Jemu to więc Fingon podarował Smoczy Hełm, gdy ten obejmował rządy nad Dor-lóminem . Odtąd było to dziedzictwo rodu Hadora, przekazywany z ojca na syna. Po śmierci Hadora nosił go Galdor. Następnie trafił w ręce Húrina, który jednak nie używał hełmu, bowiem był on dla niego za ciężki. Cenił go jednak nadal jako cenną pamiątkę rodzinną.
Po Nirnaeth Arnoediad Morwena, żona Húrina, wysłała go synowi Túrinowi, przebywającemu w Doriath. Gdy dorósł on i ruszył do walki na pogranicze królestwa, zaczął nosić słynny hełm (wcześnie przechowywano był w skarbcu króla Thingola). Nie miał go ze sobą, gdy udał się na banicję (484 rok). Przyniósł mu hełm Beleg, gdy odnalazł Túrina na Amon Rûdh. Używając go w boju młodzieniec przybrał nowe imię – Gorthol (sin. Groźny hełm]). Podczas pobytu w Nargothrondzie, Túrin nie nosił hełmu, nie chcąc ujawniać swej tożsamości. Włożył go dopiero przed bitwą o Tumhalad. Później prawdopodobnie miał hełm ze sobą, gdy wędrował po Dor-lóminie i Brethilu. Prawdopodobnie nosił go również wtedy gdy zabił Glaurunga. Smoczy Hełm złożono, wraz z resztkami miecza Gurthanga, w grobie Túrina po jego samobójczej śmierci (499 rok).

417 narodziny Galdora i Beleth
418 narodziny Hundar
419 narodziny Gundora syna Hadora i Gildis
420 śmierć Halethy. Narodziny Harethy córki Halmira.
422 Las Brethil oddany we władanie Ludowi Halethy
424 narodziny Baragunda
428 narodziny Belegunda
432 narodziny Berena Erchamiona, Śmierć Boromira
436 Galdor poślubia Harethę
441 narodziny Húrina i Handira
443 narodziny Morweny i Hunleth
444 narodziny Huora
447 narodziny Hundad
448 śmierć Bregora
450 narodziny Rían
451 śmierć Haldana

3 rody Edainów - drzewo genealogiczne by Origamist

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




455 Morgoth przełamuje oblężenie Angbandu, Dagor Bragollach ("Bitwa Nagłego Płomienia") - patrz punkt 6 w temacie
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5646.
Śmierć Fingolfina, Angroda, Aegnora, Hadora, Gundora i Bregolasa, Fingon zostaje Najwyższym Królem Noldorów, Gil-galad wysłany do Falas
456 Fingolfin dowiaduje się o zajęciu przez nieprzyjaciela Dorthonionu i pokonaniu synów Finarfina, sam jeden pędzi do Angbadu, gdzie wyzywa Morgotha na pojedynek.
Mężnie staje przeciw Morgothowi, ale w końcu ulega uderzeniom Gronda i pada. Ostatnim wysiłkiem rani Morgotha w stopę. Jego ciało zostaje ocalone przed zbezczeszczeniem, gdyż w samą porę zjawia się Thorondor i porywa ciało króla, szponami raniąc Morgotha w twarz. Thorondor przenosi ciało króla do Gondolinu, gdzien Turgon opłakuje ojca i usypuje mu kurhan.
Śmierć Gundora. Emeldir, żona Barahira wiedzie swoich ludzi do z Dorthonion do Lasu Brethil.
457 Sauron zdobywa Minas Tirith, Orodreth ucieka do Nargothrond
Cytat:
- "Prawie przez dwa lata po Dagor Bragollach Noldorowie jeszcze bronili zachodniej przełęczy nad źródłami Sirionu, bo moc Ulma była w tych
wodach, a Minas Tirith oparła się orkom. Wreszcie jednak, po śmierci Fingolfina, do walki ze strażnikiem wieży na Tol Sirion, Orodrethem, stanął Sauron, najmożniejszy i najstraszliwszy ze sług Morgotha, zwany w języku sindarińskim Gorthaurem. Był już wtedy czarnoksiężnikiem rozporządzającym straszliwą władzą, panem cieni i upiorów, przewrotnym w swej mądrości, okrutnym w swej sile; zniekształcał wszystko, czego się tknął, wypaczał wszystko, czym rządził, a dowodził bandami wilkołaków; Sauron był mistrzem w zadawaniu tortur. Zdobył Minas Tirith szturmem, obezwładniwszy obrońców czarną chmurą strachu"
Húrin i Huor opuszczają Gondolin. Barahir i jego grupa wyjętych spod prawa
    "Barahirowi zostało tylko dwunastu wojowników, a byli to: syn jego, Beren, bratankowie Baragund i Belegurid, synowie Bregolasa, i dziewięciu wiernych sług rodu Beora, których imiona
    upamiętnili w pieśniach Noldorowie: Radhruin i Dairuin, Dagnir i Ragnor, Gildor i nieszczęsny Gorlim, Arthad i Urthel, i młody Hathaldir")
ukrywa się w Dorthonion, Orkowie pokonani w Lesie Brethil -
Cytat:
"Opowieści o klęskach tamtych czasów zachowały z szacunkiem pamięć o chwalebnych czynach Haladinów; orkowie bowiem po zdobyciu Minas
Tirith przeszli zachodnią przełęczą na południe i pewno by spustoszyli całą tę krainę aż po ujście Sirionu, gdyby Halmir, przywódca Haladinów, w porę nie zawiadomił o tym niebezpieczeństwie Thingola, będąc w przyjaźni z elfami
pilnującymi granic Doriathu.
Wówczas Beleg, Mistrz Łuku, wódz strażników marchii królestwa Thingola, poprowadził do Brethilu silny oddział Sindarów uzbrojonych w topory; Halmir i Beleg zaskoczyli orków, wychodząc niespodziewanie z głębi puszczy, i
rozbili hordę napastników. Dzięki temu zahamowana została czarna fala z Północy i przez wiele następnych lat orkowie nie śmieli przekroczyć Teiglinu. Lud Halethy mógł w czujnym pokoju żyć w dalszym ciągu w lesie Brethil, a
pod ich strażą Królestwo Nargothrondu miało czas, by odetchnąć i zebrać na nowo siły"

458 Synowie Galdora: Húrin i Huor uczestniczyli w toczonych przez Haladinów walkach z orkami. W trakcie jednej z bitew w 458 roku Húrin (17 lat) i Huor (14 lat) zostali odcięci do reszty swoich towarzyszy.
Musieli uciekać przed nieprzyjaciółmi aż do brodu Brithiach. Nie dostali się do niewoli, bowiem pomocy udzielił im sam Ulmo.
Gęsta mgła uniosła się znad rzeki i ukryła ściganych przed wzrokiem wrogów, dzięki czemu uciekli do Dimbaru. Błąkających się wśród pustkowi i szczytów Crissaegrimu, wypatrzyły orły Thorondora i zaniosły do Gondolinu. Tam,
przez blisko rok, Húrin i Huor, przebywali otoczeni opieką oraz życzliwością króla Turgona.
459 Húrin (18 lat) and Huor (15 lat) wypraszają u Turgona by ich wypuścił z ukrytego królestwa. Obaj złożyli przysięgę, iż nie wyjawią nikomu położenia Gondolinu i orły zaniosły ich do Dor-lóminu.
460 śmierć Barahira, Belegunda, Baragunda, i wszystkich z grupy wyjętych spod prawa oprócz Berena ( lokalizację grupy zdradza na przesłuchaniu u Saurona Gorlim). Beren odzyskuje ojcowski pierścień Barahira.
462 śmierć Galdora. Orkowie najeżdżają Beleriand -
Cytat:
"W siedem lat po Czwartej Bitwie Morgoth ponowił napaść, rzucając potężną armię na Hithlum. Walki na przełęczach Gór Cienia były krwawe, a w obronie oblężonej fortecy Eithel Sirion poległ od nieprzyjacielskiej strzały Galdor Wysmukły, władza Dor-lominu; bronił twierdzy Najwyższego Króla Noldorów, Fingona, i padł na tym samym miejscu, na którym kilka lat przedtem zginął jego ojciec, Hador Lorindol. Hurin, syn Galdora, ledwie osiągnął wtedy wiek męski, lecz odznaczał się niezwykłą siłą zarówno ciała, jak ducha. Wypędził orków z Ered Wethrin, zadając im wielkie straty, i ścigał niedobitków daleko po
piaskach Anfauglithu."

463 Easterlingowie zjawiają się w Beleriandzie i przysięgają fałszywą lojalność Maedhrosowi
Cytat:
"Podówczas, jak mówią, zjawili się po raz pierwszy w Beleriandzie Smagli Ludzie.
Niektórzy z nich byli już tajemnie na służbie u Morgotha i przyszli na jego wezwanie, lecz nie wszyscy; wieści o Beleriandzie, o ziemiach i wodach, wojnach i bogactwach tej krainy docierały daleko, a wędrowne stopy człowiecze zawsze w owych czasach skłonne były kierować się na zachód. Ludzie ci, niskiego wzrostu i krępej budowy, mieli ręce długie i silne, cerę śniadą lub bladą, a włosy i oczy ciemne. Dzielili się na wiele rodów, a część ich lgnęła bardziej do krasnoludów z gór niż do elfów.
Maedhros jednak, widząc, jak się przerzedziły szeregi Noldorów i Edainów, podczas gdy lochy Angbandu zdawały się kryć niezliczone i wciąż odnawiające się hordy, zawarł przymierze z nowo przybyłymi ludźmi i obdarzył przyjaźnią
największych ich wodzów, Bora i Ulfanga. Ucieszyło to Morgotha, gdyż taki obrót sprawy zgodny był z jego planami.
Synowie Bora, Borlad, Borlach i Borthand, przystali do Maedhrosa i Maglora, lecz zawiedli nadzieje Morgotha, bo dochowali wierności Eldarom. Synowie Ulfanga Czarnego, Ulfast, Ulwarth i przeklęty Uldor, wprawdzie zawarli sojusz
z Karanthirem i poprzysięgli mu wierność, lecz zdradzili go."

464 narodziny Túrina. Beren ścigany i osaczany przez armię Saurona wysłaną przez Morgotha zimą 464 r. opuszcza Dorthonion, wkracza mimo obręczy Meliany do Doriathu i spotyka Lúthien :
Cytat:
"„Ballada o Leithian" opowiada, że Beren wszedł do Doriathu na chwiejących się nogach, siwy i zgarbiony, jakby pod ciężarem wielu lat nieszczęść, tak straszne męczarnie musiał znosić w drodze. Lecz błąkając się latem po lesie Neldoreth zobaczył Luthien, córkę Thingola i Meliany, jak wieczorem przed wzejściem księżyca tańczyła na niewiędnącej trawie polany nad Esgalduiną. W tym okamgnieniu Beren zapomniał o wszystkim, co przecierpiał, i wpadł w zachwycenie; Luthien bowiem była najpiękniejsza z Dzieci Iluvatara. Suknię miała błękitną jak pogodne niebo,
lecz oczy szare jak gwiaździsty wieczór, płaszcz naszyty złotymi kwiatami; lecz włosy ciemne jak cienie o zmierzchu, jak światło na liściach drzew, jak głos czystego strumyka, jak gwiazdy nad mgławicami świata - takie było jej dostojeństwo i uroda, a twarz jej jaśniała światłem. Zniknęła mu jednak z oczu, a Beren oniemiał jak urzeczony i długo błąkał się po lasach, dziki i czujny niby zwierz, szukając zjawy. Nazwał ją w swym sercu Tinuviel, czyli Słowikiem, córką półmroku w języku Elfów Szarych, gdyż nie znał jej prawdziwego imienia."

465 narodziny Brandira. Losy Berena i Lúthien - opowieść o wielkiej miłości, wyprawie i zdobyciu Silmarila - mój skrót Uśmiech :
    Beren przyprowadzony przed oblicze Thingola przez Lúthien, Thingol chce ukarać śmiałka , ale Meliana szepta mu, żeby był rozważny, Thingol przyrzeka , że odda Lúthien Berenowi za Silmaril. Beren opuszcza Doriath i udaje się do
    Finroda Felagunda w Nargothrond. Tam przebywają na stałe dwaj synowie Fëanora: Celegorm i Curufin, którzy oświadczają, że nie oddadzą nikomu Silmarila i będą każdego ścigać i nie wezmą udziału w wyprawie - działa znów
    klątwa Mandosa. Na to Finrod, który przysięgał ojcu Berena - Barahirowi, zdejmując koronę sam z garstką wiernych elfów udaje się z Berenem na wyprawę. W Nargothrond zostaje Orodreth. Jadąc na północ w przebraniach zabitych uprzednio orków zostają jednak złapani przez straże Saurona i przywiedzeni do niego, gdzie odbywa się pojedynek na pieśni mocy między Sauronem a Finrodem. Finrod mimo swojego kunsztu przegrywa i cała grupa zostaje wtrącona do kazamatów Tol-in-Gaurhoth. Dowiaduje się o tym Lúthien od Meliany i chce uciec, ale z kolei mówi o tym Daeronowi, który donosi Thingolowi. Ten buduje dla Lúthien nadrzewny dom i stawia straże, jednak Lúthien sprawia, że rosną jej włosy, którymi otula się, opuszcza na dół i usypia straże. Ucieka z Doriath i na równinie Talath Dirnen spotyka polujących Celegorma i Curufina z Huanem - psem wilczurem Oromego z Valinoru, który spostrzega ją mimo czarodziejskiego przebrania i przyprowadza przed oblicza braci. Ci mamiąc ją obietnicami zabierają Lúthien do Nargothrondu i ograniczaja jej wolność. Huan, który mógł przemówić 3x w swoim życiu wyjawia Lúthien plan ucieczki, przynosi jej czarodziejski płaszcz i razem uciekają - księżniczka na grzbiecie wilczura. W lochach Saurona przy
    życiu został tylko Beren i Finrod, któy ostatnimi siłami zabija nasłanego na niego wilka, sam jednak odnosi rany i umiera. W tej chwili przed wieża zjawia się Lúthien śpiewa pieśn, którą słyszy Beren i Sauron, który domyśla się
    kto śpiewa. Wysyła wilki, ale jednego po drugim zabija Huan. W końcu Huan stacza walkę z Draugluinem, który umiera wyjawiając Sauronowi, kto go uśmiercił. Sauron przeobraża się w przerażającego wilkołaka, by sam uśmiercić śmiałków i początkowo udaje mu się przerazić Huana i Lúthien, lecz ta padając wionie mu płaszczem i Sauron chwieje się. Wtedy Huan dopada go, chwyta za gardło i już nie puszcza mimo, że Sauron zmienia się w węża i w zwykłą postać ale bez utraty cielesnej powłoki nie może się wyrwać, wtedy Lúthien zbliża się do niego i oznajmia mu, że będzie odtąd odarty z cielesnej szaty, a duch jego powróci skomląc do Morgotha chyba, że się podda. Sauron poddaje się i oddaje władanie nad wyspą. Mury walą się, Lúthien oswobadza wszystkich więźniów. Znajduje Berena przy zwłokach Finroda Felagunda, grzebią razem Finroda na wyspie. Potem razem wędrują i cieszą się swoją bliskością. Uwolnieni więźniowie wracają do Nargothrond i opowiadaja o czynach Lúthien i Berena, lud Nargothrond odwraca się ostatecznie od Celegorma i Curufina, którzy opuszczają twierdzę ( do Celegorma wraca Huan, ale nie są już w dobrych stosunkach). Wtedy to napotykają na wędrujących po Brethilu Berena i Lúthien. Synowie Fëanora chcą zabić
    Berena, ale ten wykonuje sławny skok na konia Curufina, a Celegorma atakuje Huan. Beren zabiera Curufinowi konia , rząd i nóż zwany Angristem dzieło słynnego krasnoluda Telchara z Nogrodu. Gdy wydaje się, że bracia odjadą na 1 koniu, wściekły Curufin strzela do Lúthien, jednak Huan chwyta strzałę, drugą strzałę przyjmuje na siebie Beren.
    Lúthien leczy jego ranę. Beren po wyleczeniu chce spełnić obietnicę - zostawia Lúthien z Huanem i odjeżdża na koniu do Thangorodrimu. Tutaj śpiewa swoją pieśń pożegnania nie mając nadziei ocalić życia, jednak odpowiada mu
    pieśń Lúthien, która dogania go na Huanie. Po drodze Huan z wyspy Saurona bierze potworną wilczą skórę Draugluina i skórę nietoperzycy Thuringwethil. Pełniła ona funkcję posłańca Saurona latając do Angbandu. Miała wielkie
    palczaste skrzydła, a każdy palec zakończony żelaznym szponem. W tych przebraniach Huan i Luthien biegną przez Taur-nu-Fuin, a wszelkie stworzenia uciekają przed nimi. Beren jest zdumiony i nie poznaje Lúthien, dopóki ta nie
    ściąga skóry. Wtedy jeszcze raz chce odwieść ją od towarzyszenia mu, ale na to odzywa się drugi raz w swoim życiu Huan, że teraz los ich jest spleciony razem. Za radą Huana i z pomocą czarów Lúthien przywdział skórę Draugluina, królewna zaś okryła się skrzydlatą skórą Thuringwethil. Tak uniknęli wszelkich niebezpieczeństw i okryci kurzem długiej, uciążliwej drogi znaleźli się w ponurej dolinie leżącej przed Bramą Angbandu. Bramy niestety pilnował strażnik, o którym wieść jeszcze do świata nie dotarła. Morgoth za to zasłyszał pogłoski o jakichś planach książąt elfów, a przez leśne przesieki doszło do jego uszu szczekanie Huana, wielkiego bojowego wilczura, niegdyś przez Valarów spuszczonego ze smyczy. Przypomniał też sobie Morgoth, jaki los wyznacza Huanowi przepowiednia, wybrał więc ze sfory wilcze szczenię z rodu Draugluina; żywił go z własnej ręki surowym mięsem i użyczył mu nieco ze swojej czarnoksięskiej mocy. Wkrótce wilk tak urósł, że nie mieścił się w żadnej budzie; leżał więc ogromny i zgłodniały u stóp Morgotha. Tam wstąpił w niego ogień i męka piekieł i trawić go zaczął duch udręczony, straszny i
    silny. Nazywano go w opowieściach z tamtych czasów Karcharothem, czyli Czerwoną Paszczą, albo Anfauglirem - Spragnioną Gardzielą. Ten to potwór z rozkazu Morgotha czuwał bezustannie przed Bramą Angbandu, aby nie wpuścić
    Huana, gdyby pies Valarów tutaj się pojawił. Karcharoth z daleka wyśledził zbliżających się wędrowców, lecz ogarnęły go wątpliwości, gdyż do Angbandu dawno już doszła wieść, że Draugluin zginął. Zwęszył bowiem coś
    niezwykłego w tych dwóch postaciach. W tym momencie w Luthien nagle wstąpiła czarodziejska moc jej macierzystego plemienia i odrzuciwszy przebranie królewna stawiła czoło bestii, drobna w porównaniu z ogromnym Karcharothem, ale promienna i groźna. Podniósłszy rękę kazała mu usnąć.
    - Duchu nieszczęsny! - powiedziała. - Zapadnij w ciemność niepamięci i zapomnij na czas jakiś o okropnym swoim losie! - I Karcharoth padł jak rażony piorunem. Luthien i Beren przekroczyli Bramę i labiryntem schodów zeszli w dół. We dwoje dokonali czynu, na jaki nie zdobył się nigdy nikt inny spośród elfów czy ludzi. Zstąpili bowiem na dno, aż do najgłębszej siedziby Morgotha, do komnaty, której strop podtrzymywała groza, oświetlonej ogniem,
    wypełnionej morderczym orężem i narzędziami tortur. Tam Beren w wilczej skórze przyczaił się pod tronem Morgotha, lecz Władca Ciemności siłą swej woli odarł z przebrania Luthien i objął spojrzeniem. Nie ulękła się jego oczu,
    oznajmiła swoje imię i zaofiarowała się, że będzie dla niego śpiewać jak minstrele na dworach królów. Morgoth widząc jej piękność zapałał nikczemną żądzą i powziął zamiar najprzewrotniejszy ze wszystkich, jakie się zrodziły
    w jego sercu, odkąd uciekł z Valinoru. Lecz własna nikczemność zgubiła go, bo kiedy patrzał na Luthien i przez chwilę zostawił jej wolność, rozkoszując się tajemnie swoim zamysłem, królewna nagle wymknęła się z pola jego
    widzenia, a z cienia rozległ się śpiew niewysłowionej piękności, tak czarodziejski, że Morgoth musiał słuchać, czy chciał, czy nie chciał; na moment oślepł i daremnie wodził wzrokiem dokoła, szukając śpiewającej.
    Cała jego świta zasnęła, ogień zbladł i przygasł, lecz Silmarile w koronie Morgotha rozbłysły nagle jak białe płomienie; pod ciężarem korony i oprawionych w niej klejnotów Morgoth pochylił głowę, jakby świat cały dźwigał na niej i jakby nawet jego wola nie mogła znieść tego brzemienia trosk, strachu i pragnień. Wtedy Lúthien narzuciła znów na ramiona swoją skrzydlatą szatę i uniosła się w powietrze, a głos jej spływał teraz z góry niby deszcz do
    głębokich, ciemnych jezior. Wionęła płaszczem przed oczyma Morgotha, wtrącając go w sen tak czarny jak zewnętrzna otchłań, po której niegdyś błądził samotnie. Nagle padł jak góra rozsypująca się w lawinie, runął z łoskotem ze swego tronu i legł twarzą do ziemi na dnie piekła. Żelazna korona z głośnym brzękiem stoczyła się z jego głowy. W sali zapanowała cisza. Beren jak martwy wilk leżał pod tronem, lecz Lúthien zbudziła go jednym dotknięciem.
    Zrzucił z siebie wilczą skórę, dobył noża - a był to odebrany Curufinowi Angrist - i wyłuskał Silmaril z żelaznych pazurów, którymi klejnot był przymocowany do korony. Gdy zamknął zdobycz w dłoni, blask przenikał przez jego żywe ciało tak, że ręka wyglądała jak świecąca się latarnia. Klejnot wszakże nie sprzeciwiał się zdobywcy i nie ranił go. Berenowi przyszło na myśl, że mógłby zrobić więcej, niż obiecał Thingolowi, i zabrać z Angbandu wszystkie trzy skarby Feanora, lecz taki los nie był sądzony Silmarilom. Ostrze Angrista pękło i stalowa drzazga prysnęła w powietrze, trafiając w policzek Morgotha, który
    jęknął i drgnął, a wszyscy jego wojownicy poruszyli się we śnie. Beren i Lúthien uciekają, lecz przed brama napotykają się na zbudzonego już Karcharota. Beren osłania Lúthien, wznosząc rękę zaciśniętą na Silmarilu.
    Karcharoth zatrzymuje się i na chwilę ogarnia go lęk.
    - Precz stąd, uciekaj! - krzyknął Beren. - Oto jest ogień, który zniszczy i ciebie, i wszystkie złe stwory świata!
    - Mówiąc to błysnął Silmarilem przed ślepiami wilka. Lecz Karcharoth spojrzał na święty klejnot i wcale się nie zląkł, tylko żarłoczny duch nagle ocknął się w nim i rozpłomienił; chwycił zębami rękę Berena i odgryzł ją w nadgarstku. Natychmiast poczuł piekący ból we wnętrznościach, gdy Silmaril sparzył jego przeklęte ciało; uciekł więc wyjąc tak, że ściany doliny przed Bramą odbijały echo jego bolesnej skargi. Tak był straszny w tym szale, że wszelkie żywe istoty, które wówczas przebywały w dolinie lub ku niej zdążały, umykały w popłochu. Karcharoth bowiem zabijał każde stworzenie na swojej drodze i pędząc z Północy szerzył spustoszenie wszędzie, gdzie się zjawił. Ze wszystkich okropności, jakie nawiedziły Beleriand przed upadkiem Angbandu, najstraszliwszy był szał Karcharotha, bo wstąpiła w niego wtedy moc Silmarila. Beren leży zemdlony i królewna próbuje go uleczyć, ale jest za słaba. W dodatku budzą się zastępy Morgotha, gdy wydaje się, ze nic nie uratuje śmiałków nadlatuje Thorondor ze swymi pobratymcami - to Huan prosił o pomoc wszelkie stworzenia. Orły porywają Lúthien i Berena, niosą ich daleko i skąłdają oboje na ziemi w pobliżu granic Doriathu w tej samej górskiej dolinie, z której przedtem Beren wymknął się ukradkiem, pozostawiając Luthien śpiącą. Do królewny przybiega Huan i razem pielęgnują Berena podobnie jak wówczas, gdy wyleczyli go z rany zadanej strzałą Curufina. Lecz tym razem jego rana była groźniejsza i zatruta jadem. Długo Beren leżał nieprzytomny, duch jego błądził po ciemnej krawędzi śmierci, zaznając strasznej udręki, która ścigała go od snu do snu. Lecz pewnego dnia, gdy Luthien już prawie straciła nadzieję, Beren ocknął się, podniósł wzrok, zobaczył na tle nieba liście i usłyszał dźwięczący pod stropem liści cudny i łagodny śpiew Luthien Tinuviel, a była wtedy znowu wiosna. Odtąd nazywano Berena Erchamionem, to znaczy Jednorękim, a twarz miał napiętnowaną cierpieniem. Wrócił wszakże w końcu do życia dzięki miłości Luthien, dźwignął się i znów razem wędrowali po lesie. c.d.n.

466 narodziny Lalaith ( siostry Túrina) - córki Húrina Thalion i Morweny Edhelwen. Ciąg dalszy losów Berena, Lúthien i Silmarila - Beren ratując życie Thingolowi ugryziony przez Carcharotha umiera - po raz pierwszy.

    Po ozdrowieniu Berena para wędrowała po dolinie i nie było im pilno odejść z tej doliny, najpiękniejszej w ich oczach. Lúthien pragnęła zawsze tak się błąkać po pustkowiach, nie wracać do swoich, zapomnieć o domu, rodzinie i chwale królestw elfów; Beren na początku też, ale nie mógł jednak na długo zapomnieć o danym słowie, o powinności powrotu do Menegroth; nie chciał też na zawsze zabierać Luthien Thingolowi. Szanował bowiem prawa obowiązujące wśród ludzi i sądził, że źle postępuje ten, kto lekceważy ojcowską władzę, chyba że w ostateczności. Po jakimś czasie nakłania Lúthien, by zgodziła się powrócić do domu. Tak chciał ich los. Doriath przeżywał wtedy złe dni. Smutek i cisza panowały wśród ludu po utracie Lúthien. Szukano jej długo, lecz nadaremnie. Wówczas to Daeron, minstrel królewski, opuścił też kraj i zniknął.
    Thingol wiedział, że Lúthien zawędrowała daleko od Doriathu, gdyż wysłańcy Celegorma, którzy tajemnie do króla przybyli, oznajmili mu, że król Felagund zginął, a z nim razem Beren, Lúthien zaś gości w Nargothrondzie; oświadczyli też, że Celegorm pragnie ją poślubić. Thingol wpadł w gniew i rozesłał szpiegów do Nargothrondu, zamierzając wydać wojnę temu krajowi. Lecz szpiedzy donieśli mu, że Lúthien stamtąd uciekła, a Celegorm i Curufin zostali wygnani. Thingol wahał się, co robić, gdyż nie miał dość sił, by zaatakować wszystkich siedmiu synów Feanora. Wyprawił w końcu posłów na Himring, żądając od Maedhrosa i jego braci pomocy w odnalezieniu Lúthien.
    W północnej części Doriathu zaskoczyło jednak wysłańców niebezpieczeństwo groźne i nieoczekiwane: zaatakował ich Karcharoth, Wilk Angbandu. Rozwścieczony, gnany szałem pędził z północy, wreszcie na przełaj przebył Taur-nu-Fuin w jego wschodniej części i od źródeł Esgalduiny spadł jak niszczycielski płomień. Nie mogły go wstrzymać żadne przeszkody, nawet moc Meliany, chroniąca granice Doriathu, gdyż popychał go los i moc Silmarila, którego ku swej udręce niósł w sobie. Wpadł więc do dziewiczego lasu Doriathu, a wszelkie żywe istoty uciekały przed nim w panice. Spośród wysłanników Thingola ocalał tylko Mablung, dowódca wojsk królewskich, i on to przyniósł do stolicy złowieszczą nowinę.
    O tej właśnie czarnej dla Doriathu godzinie Beren i Lúthien powrócili do tego królestwa. Stanęli w końcu przed bramą Menegrothu wraz z ciągnącą ich śladem gromadą. Beren zaprowadził Lúthien przed tron Thingola, jej ojca; król ze zdumieniem patrzał na Berena, którego wysłał był przecież na niechybną śmierć, lecz spoglądał na niego bez miłości, jako na sprawcę nieszczęść, które dotknęły Doriath. Beren wszakże ukląkł przed królem i rzekł:
    - Wracam dotrzymując danego słowa i proszę, byś mi przy¬znał prawo do mojej własności.
    - A cóż z misją, której się podjąłeś? Cóż z twoją obietnicą? - spytał Thingol.
    - Spełniłem ją. Silmaril jest teraz w moim ręku.
    - A więc pokaż go! - rzekł Thingol. Beren wyciągnął lewą rękę i powoli otworzył palce. Ale ręka była pusta. Wtedy podniósł prawe ramię. Od tej godziny sam się przezwał Kamlostem, to znaczy Pustorękim. Na ten widok Thingol zmiękł; kazał Berenowi usiąść obok siebie po lewej stronie, Lúthien zaś po prawej; opowiedzieli całą historię wyprawy, a wszyscy wokół słuchali z podziwem. Wydało się Thingolowi, że ten człowiek jest inny niż jego współplemieńcy, ludzie śmiertelni, i należy do Wielkich Ardy; zrozumiał też, że miłość Lúthien jest uczuciem dotychczas nie znanym i że żadne potęgi świata nie mogą się przeciwstawić przeznaczeniu tych dwojga. Wreszcie więc przyzwolił na ich związek i Beren ujął rękę Lúthien przed tronem jej ojca. Beren dowiedziawszy się, że Wilk Angbandu wtargnął do Doriathu, zrozumiał, że misja jego nie jest jeszcze zakończona.
    Ponieważ Karcharoth z każdym dniem zbliżał się do stolicy, trzeba było nie zwlekając przygotować polowanie na Wilka, najniebezpieczniejszą z wypraw przeciw dzikim bestiom, o jakich zachowała się pamięć w dawnych opowieściach. W tym polowaniu wzięli udział oprócz Huana, psa Valinoru, Mablung Twardoręki, Beleg Mistrz Łuku, Beren Erchamion i Thingol, król Doriathu. Ruszyli konno o świcie i przeprawili się przez Esgalduinę; Lúthien została za bramami Menegrothu. Myśliwi wytropili wreszcie Wilka Karcharotha w mrocznej dolinie, po północnej stronie, gdzie Esgalduina spada burzliwym potokiem ze stromego progu wodospadu. Karcharoth pił, żeby zaspokoić palące go wciąż pragnienie, i wył głośno. Gdy dostrzegł zbliżających się myśliwych, nie rzucił się na nich od razu lecz skrył się w głębi gęstych zarośli.
    Myśliwi otoczyli więc całe to miejsce i czekali, a tymczasem Huan zniecierpliwiony pobiegł sam, żeby Wilka zobaczyć i wypłoszyć z kryjówki. Lecz Karcharoth wymknął mu się i znienacka wypadł spośród ciernistych krzaków prosto na Thingola.
    Wtedy Beren błyskawicznie wysunął się przed króla z włócznią w ręku, ale Karcharoth odepchnął broń i obalił człowieka, wbijając zęby w jego pierś. W tym samym momencie Huan wyskoczył z gąszczu na grzbiet bestii. Pies i Wilk tarzali się po ziemi walcząc zawzięcie, a była to walka nie dająca się z żadną inną porównać, bo w ujadaniu Huana dźwięczał głos rogów Oromego, a w wyciu Karcharotha wyrażała się cała nienawiść Morgotha i przewrotność okrutniejsza niż zęby ze stali; od tego zgiełku skały pękały i kamienna lawina, sypiąc się z wysoka, zatamowała wodospad Esgalduiny. Toczył się bój na śmierć i życie, lecz Thingol na nic nie zważając, klęczał przy ciężko rannym Berenie. Huan zabił Karcharotha, ale spełniła się prastara przepowiednia: Pies Valinoru odniósł śmiertelne rany, trucizna Morgotha dostała się w jego żyły. Dowlókł się resztką sił do Berena i padając obok niego po raz trzeci w swoim życiu przemówił, żegnając się z nim na zawsze. Beren nie odezwał się, lecz położył rękę na głowie ogara. Mablung i Beleg przybiegli królowi na ratunek, a zobaczywszy, co się stało, odrzucili włócznie i zapłakali. Potem Mablung wydobył nóż i rozciął brzuch Wilka; ukazały się wnętrzności sczerniałe, jak gdyby strawione przez ogień i nie tknięta rozkładem dłoń Berena, zaciśnięta na klejnocie. Gdy jednak Mablung chciał jej dotknąć, dłoń zniknęła i ukazał się Silmaril; jego blask rozświetlił leśne cienie wokół myśliwych. Mablung szybko, z lękiem chwycił klejnot i włożył go w żywą rękę Berena, który w tym momencie oprzytomniał, podniósł klejnot na dłoni i podał go Thingolowi.
    - Teraz dotrzymałem przyrzeczenia - rzekł - i los mój się dopełnił. - To były jego ostatnie słowa. Wracając do stolicy, nieśli Berena Kamlosta, syna Barahira, na marach splecionych z gałęzi, a Huana złożyli u jego boku. Pod wielkim bukiem Hirilornem spotkała ich Lúthien. Objęła Berena ramionami i błagała, żeby czekał na nią na drugim brzegu Zachodniego Morza, a Beren spojrzał w jej oczy, zanim wyzionął ducha. Wtedy gwiazdy przygasły i ciemności ogarnęły Lúthien Tinuviel. Duch Berena spełniając prośbę Luthien zwlekał z opuszczeniem siedzib Mandosa i nie chciał odejść ze świata, dopóki ukochana nie przyjdzie pożegnać go po raz ostatni na mrocznym brzegu Morza Zewnętrznego. A duch Lúthien zapadł w ciemności i wreszcie uciekł pozostawiając ciało niby kwiat, który nagle ścięty leży jeszcze czas jakiś nie uwiędły na trawie. Lúthien tymczasem zawędrowała do siedzib Mandosa, gdzie dla Eldalie wyznaczone są miejsca za pałacami Zachodu na najdalszej rubieży świata. Lúthien uklękła przed tronem Mandosa i zaśpiewała. Nigdy w żadnej mowie nie ułożono pieśni tak pięknej jak ta, którą Lúthien zaśpiewała Mandosowi, nigdy też nie było i nie będzie pieśni smutniejszej. Bez zmian, niezniszczalną, śpiewa się ją dotychczas w Valinorze poza zasięgiem słuchu świata, a Valarowie słuchają jej zasmuceni. Luthien splotła bowiem ze sobą dwa wątki, smutek Eldarów i smutek ludzi, dwóch plemion, które Iluvatar powołał do bytu, przeznaczając im na mieszkanie Ardę, Królestwo Ziemi, pośród niezliczonych gwiazd.
    A gdy klęczała przed Mandosem, łzy jej spadały na jego stopy jak deszcz na kamienie. I Mandos, który nigdy przedtem ani potem nie dał się nikomu tak wzruszyć, ulitował się nad Luthien.
    Wezwał Berena, aby spełniła się obietnica dana mu w godzinę śmierci przez Lúthien i aby się z nią jeszcze raz spotkał na drugim brzegu Zachodniego Morza. Ale Mandos nie jest władny zatrzymywać umarłych ludzi na świecie po upływie wyznaczonego im czasu oczekiwania; nie może też zmienić przeznaczenia Dzieci Iluvatara. Udał się więc do Manwego, Pana Valarów, który pod okiem Iluvatara rządzi światem. Manwe zaś szukał rady w najgłębszej tajni swoich myśli, gdzie objawiła mu się wola Iluvatara.
    Dał Lúthien do wyboru dwie drogi. Mandos, policzywszy wszystkie jej trudy i cierpienia, gotów był ją zaraz zwolnić, aby odeszła do Valmaru i mieszkała wśród Valarów aż do końca świata, nie pamiętając trosk, które ją dręczyły za życia w Śródziemiu. Ale Beren tam nie mógł pójść, Valarowie nie mogli bowiem uwolnić go od śmierci, która jest darem Iluvatara dla rodzaju ludzkiego. Wolno Luthien wszakże wybrać drugą drogę: wrócić do Śródziemia, zabierając ze sobą Berena i tam znowu przebywać, lecz bez pewności życia i radości. Stanie się wtedy istotą śmiertelną i umrze po raz drugi tak samo jak jej ukochany; wkrótce będzie musiała opuścić świat na zawsze, a po jej piękności zachowa się tylko wspomnienie w pieśni.
    Ten drugi los wybrała Luthien wyrzekając się Błogosławionego Królestwa i wszelkich roszczeń do pokrewieństwa z jego mieszkańcami. Tak się stało, że spośród Eldarów jedna tylko Lúthien prawdziwie umarła i dawno, dawno temu opuściła świat. Ale dzięki jej wyborowi dwa plemiona Dzieci Iluvatara złączyły się ze sobą, ona zaś stała się zwiastunką wielu innych istot, w których Eldarowie po dziś dzień, chociaż świat się zmienił, widzą podobieństwo do umiłowanej, utraconej Luthien.

467 Lúthien umiera z żalu, jej duch opuszcza ciało i Lúthien odchodzi za ukochanym do Mandosa, gdzie śpiewa Valarowi najwspanialszą pieśń. Za przyzwoleniem Manwe Lúthien dostaje wybór - może wybrać nieśmiertelność Elfów lub wybór śmiertelnej drogi ludzi razem z Berenem i księżniczka wybiera to drugie. Powracają razem z Berenem do życia.
468 narodziny Hunthor, Thingol odmawia udziału w Unii Maedhrosa
469 śmierć Lalaith. Orkowie przepędzeni z Beleriandu. Beren i Lúthien wracają do Śródziemia i osiedlają się w południowym Ossiriandzie w Dor Firn-i-Guinar na wyspie Tol Galen
470 narodziny Diora Eluchíla na Tol Galen i Hardanga
471 śmierć Halmira, Huor poślubia Rían
472 Nirnaeth Arnoediad ("Bitwa Nieprzeliczonych Łez") - patrz opis punkt 7 - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5646 , Rok Lamentu/Płaczu . Narodziny Tuora. Śmierć Fingona, Huora, Glóredheli, Azaghâla, Haldira, Hundara and Ríany. Turgon zostaje Najwyższym Królem Noldorów. Morwena wysyła Túrina w towarzystwie dwóch sług (Gethrona i Grithnira) do Doriath
473 narodziny Nienor, Túrin dociera do Doriath. Atak Morgotha na przystanie Círdana - Upadek Falas, Cirdan wycofuje się na Balar i buduje Przystanie Sirionu.
481 Túrin kończy 17 lat, udaje się na północne pogranicze i tam walczy u boku Belega
484 Środek lata (DH, s. 69) śmierć Saerosa/Orgola, ucieczka Túrina z Doriath, Túrin opuszcza Doriath, późną jesienią dołącza do bandy wyrzutków - Gaurwaith ( wilko-ludzi).

485 wiosna , Túrin zabija Forwega i zostaje wodzem bandy; lato Beleg wśród Leśnych Ludzi, ostrzega ich przed działaniami Morgotha, ciągle jest na tropie Túrina; jesień Beleg pod nieobecność Túrina schwytany przez Banitów, uwolniony przez Turina po jego powrocie do obozu, po czym Beleg odchodzi do Doriath do Menegroth, gdzie otrzymuje od Meliany Lembasy.

Cytat:
"Gdy minęły trzy dni, a Orleg i Túrin nie wracali, kilku banitów chciało wyjść z jaskini, w której się ukrywali, lecz Andróg się temu sprzeciwił. I gdy prowadzili ten spór, stanęła nagle przed nimi szara postać. To Beleg w końcu ich odnalazł. "
...
Wówczas za namową Andróga zostawili Belega przywiązanego do drzewa, bez jadła i napoju, sami zaś usiedli obok jedząc i pijąc, jednak on już się więcej nie odezwał. A kiedy w ten sposób minęły dwa dni i dwie noce, ogarnął ich gniew i strach, zapragnęli też opuścić owo miejsce, a większość była już gotowa zabić elfa. Gdy nadciągnęła noc, zebrali się wokół niego, a Ulrad przyniósł żagiew z małego ogniska zapalonego u wejścia do jaskini. W tym momencie powrócił Túrin. Podszedł jak zwykle cicho, stanął w mroku poza kręgiem mężczyzn i w świetle pochodni ujrzał wynędzniałą twarz Belega.


486 lato
schwytanie Mima i osiedlenie się Banitów na Amon Rudh w Bar-en-Danwedh - Domu Okupu; zima Beleg opuszcza północne pogranicze Doriathu.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 09-05-2016 08:08, w całości zmieniany 8 razy

#17:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Oj chyba się post nie zmieścił - za duży jest Super śmiech

Więc ciąg dalszy z poprzedniej strony:
487 początek roku - zimą Beleg dociera na Amon Rudh z Lembasami i Hełmem Hadora.
487-488 Kraj Łuku i Hełmu - Turin przywdziewa Hełm Hadora i toczy walki z orkami.

Cytat:
"Kiedy minęła zima i nadeszło przedwiośnie, a potem wiosna, banici zaczęli mieć poważniejsze zadania. Ruszyła się potęga Morgotha, a zwiadowcy jego wojsk niczym długie palce macającej na oślep dłoni badali drogi prowadzące do Beleriandu.
...
Tej wiosny Túrin znów przywdział Hełm Hadora, czym uradował Belega. Początkowo drużyna nie liczyła sobie nawet pięćdziesięciu ludzi, lecz znajomość tajników lasu, którą elf wspierał ich poczynania, a także męstwo Túrina sprawiały na wrogach wrażenie, że mają do czynienia z licznym zastępem. Zwiadowcy orków zawsze mogli być pewni pościgu, ich obozy nie dawały już bezpiecznego schronienia, a jeśli w jakimś wąskim przesmyku zbierali się do wymarszu, spomiędzy skał czy z cienia zalegającego pod drzewami wyskakiwał Smoczy Hełm na czele swych ludzi, wysokich i groźnych wojowników. W niedługim czasie dowódcy orków truchleli na sam głos rogu Túrina, rozlegający się wśród wzgórz, a ich żołnierze rzucali się do ucieczki, zanim jeszcze świsnęła choć jedna strzała czy zaśpiewał dobywany miecz.
...
Tego roku jak Beleriand długi i szeroki rozeszła się po lasach, wzdłuż strumieni i wśród wzgórz wieść, że Łuk i Hełm, które, jak sądzono, padły w Dimbarze, znów powstały, choć nie było już na to nadziei. Wówczas liczni elfowie i ludzie, którzy ocaleli z rozmaitych walk, przegranych bitew i pustoszonych krain, a teraz błąkali się, pozbawieni przywódców i środków do życia, lecz nie ulegali rozpaczy, nabrali otuchy i poczęli szukać Dwóch Wodzów, choć nikt jeszcze nie wiedział, gdzie leży ich twierdza. Túrin chętnie przyjmował wszystkich, którzy do niego ściągali, lecz za radą Belega żadnego z nowo przybyłych nie wpuszczał do swego schronienia na Amon Rûdh, (które otrzymało teraz nazwę Echad i Sedryn, Obóz Wiernych). Drogę doń znali jedynie członkowie Dawnej Drużyny i nie był tam wpuszczany nikt inny. Lecz wokół założono inne strzeżone obozy i forty: czy to w lesie na wschodzie, czy na płaskowyżu, czy na południowych moczarach - od Methed-en-glad, Krańca Lasu, fortu położonego na południe od Przeprawy na Teiglinie, po Bar-erib, placówkę leżącą o parę staj na południe od Amon Rûdh - ze wszystkich tych miejsc ludzie widzieli szczyt Łysego Wzgórza, skąd za pośrednictwem sygnałów otrzymywali wieści i rozkazy.
W ten sposób, zanim przeminęło lato, liczba zwolenników Túrina znacznie wzrosła, a wojska Angbandu zostały odepchnięte. "


488 Tuor schwytany przez Easterlingów i przetrzymywany przez ich wodza Lorgana w Dor-lómin; koniec roku - początek zimy - Mîm z Ibunem rusza odszukać orków, zdrada Mima. Atak orków na Amon Rudh

Syn Mima - Ibun zabity przez orków. Mim później zawędrował do zrujnowanego Nargothrondu po tym, jak Túrin zabił Glaurunga zagarnął jego skarbów dla siebie.Później do Nargothrondu przybył Húrin Thalion, który wiedział o zdradzeniu kryjówki bandytów przez Míma i zabił go mimo usilnych próśb krasnoluda. Mím jednak przeklął w ostatniej chwili skarb.

Cytat:
zginęli wszyscy oprócz Belega i Túrina, na nich, bowiem orkowie zarzucili sieci. Túrina skrępowali i zabrali; rannego Belega też skrępowali, a rozciągnąwszy na ziemi, nadgarstki i kostki u nóg przytwierdzili mu do żelaznych kołków wbitych w skalne podłoże"


489 Beleg po wygojeniu ran rusza w ślad za Turinem, potem spotyka Gwindora i wędrują razem. Od Gwindora Beleg dowiaduje się o grupie orków prowadzących więźniów. Jesienią doganiają grupę, w nocy zakradają się zabijają straże i unoszą ze sobą Turina. Ten jednak po skaleczeniu Anglachelem budzi się ze śpiączki, wyrywa miecz i zabija nim Belega.
Wędrówka Túrina i Gwindora; Zima Túrin i Gwindor u Eithel Ivrin - Turin napija się wody z jeziora, która budzi go z odrętwienia i leczy.

Cytat:
"Beleg szukał Túrina wśród zabitych, by go pochować, lecz nie odnalazł jego ciała. Pojął wówczas, że syn Húrina żyje i został uprowadzony do Angbandu, lecz on sam musiał pozostać w Bar-en-Danwedh, dopóki nie wygoiły mu się rany. Wtedy zszedł ze wzgórza, niewielką mając nadzieję na znalezienie tropu orków, lecz natknął się na ich ślady w pobliżu Przeprawy na Teiglinie"

Cytat:
"Zdarzyło się, że błądząc po ciemku, Beleg dostrzegł między pniami nikłe światełko; gdy się doń przybliżył, znalazł elfa śpiącego pod wielkim uschłym drzewem; przy głowie strudzonego wędrowca stała lampa, z której zsunęła się osłona. Beleg obudził elfa, dał mu lembasy i zapytał, jakiż to los sprowadza go w tę straszliwą okolicę; okazało się, że ma do czynienia z Gwindorem, synem Guilina."

Cytat:
"Beleg dobył Anglachela i przeciął nim kajdany na rękach i nogach przyjaciela. Lecz tego dnia przeznaczenie było silniejsze i ostrze, wykute przez Ciemnego Elfa Eöla, drgnęło w dłoni Belega i skaleczyło Túrina w stopę.
Syn Húrina obudził się gwałtownie, a ogarnięty nagłym gniewem i strachem, widząc pochylającą się nad sobą w ciemności sylwetkę z nagim mieczem w ręce, zerwał się z krzykiem na nogi. Sądził, że znów przyszli orkowie, by go dręczyć, rzucił się więc po ciemku na domniemanego nieprzyjaciela, 'wyrwał mu Anglachela i zabił Belega Cúthaliona, którego wziął za wroga.
"

490-495 Gwindor prowadzi Túrina do Nargothrondu (s.125), gdzie przybywają w 490 roku. Túrin zostaje doradcą Orodretha, a potem kapitanem jego garnizonu znanym jako Mormegil, za jego namową budowany jest most nad Narogiem. Potwierdza iż był jednym z wodzów Cúarthol. Gwindor ujawnia jego prawdziwe imię Finduilas.

491 Tuor ucieka z niewoli u Lorgana, powraca do wzgórz Mithrimu - do Jaskiń Androth i przez następne 4 lata żyje tam jako banita zabijając wielu Easterlingów. Lorgan wyznacza nagrodę za jego głowę.

494 Morgoth skłania Easterlingów ku większej nienawiści wobec elfów i Edainów i wysyła orków by ich przymuszali do działań przeciw ludowi Hadora. Lorgan dowiedziawszy się o urodzie Niënor pragnie posiąść ją siłą.
Morwena i Niënor uciekają do Doriathu - do Menegroth. Szukają wieści na temat Turina.

495 Wiosna (s. 135): Gelmir i Arminas przybywają do Nargothrondu.
Cytat:
"Na wiosnę piątego roku od przybycia Túrina do Nargothrondu zjawiło się twierdzy dwóch elfów. Przedstawili się jako Gelmir i Arminas z ludu
Finarfina, i oznajmili, że mają sprawę do władcy Nargothrondu. Teraz wszystkimi siłami królestwa dowodził Túrin i jemu podlegały wszelkie wojskowe sprawy; co więcej, stał się surowy i dumny, a chciał wszystkim zarządzać wedle swej woli, sądząc, że tak będzie najlepiej. Dlatego też przyprowadzono przybyszów przed oblicze Túrina,"

Jesień (s. 139): Najazd armii Morgotha i Glaurunga - Bitwa na polu Tumhalad i upadek Nargothrond (s. 139) - PATRZ punkt 7.1 we wpisie - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=137741#137741 . Śmierć Orodretha, Finduilas, Gwindora i Handira -
Cytat:
"oddziały Haladinów poniosły ciężką klęskę nad Teiglinem, w której to bitwie zginął ich wódz Handir" - "Z Ludu Halethy, zdziesiątkowanego przez wojnę, pozostał już tylko mały szczep.
Większość ocalonych ukrywała się w głębi puszczy w otoczonym palisadą obozie na Amon Obel. Miejsce to nazywało się Ephel Brandir, po tym bowiem, jak Handir zginął w boju, przywódcą niedobitków został Brandir, jego syn" .

Orkowie atakują Brethil - Jesień/ zima („jesień bowiem przechodziła w srogą zimę” – s. 139): spotkanie Túrina z Glaurungiem w zniszczonym Nargothrondzie, Glaurung szydzi z Túrina i spętuje go czarem, po czym puszcza wolno (s. 140). Sroga Zima (s. 142). Zima: Túrin opuszcza Hithlum i powraca do Dor-lóminu (s. 143). Tuor poszukuje Bramy Noldorów -
Cytat:
"wielokilometrowe, podziemne przejście w górach Ered Lómin, które król Turgon kazał wykuć. Łączyło ono Nevrast z Cirith Ninniach, co pozwalało na komunikację zarówno z morzem, jak i regionem Hithlum.
Wejście od góry było ukryte i rozpoczynało się od skalnego łuku w który wpływał strumień. Brodzący w nim docierało się do schodów i ciemnych przejść prowadzących do wodospadu w Cirith Ninniach. Przejście to zostało
zapomniane po opuszczeniu Gondolinu przez Turgona"
Ulmo w końcu daje mu pewne wskazówki i gdy Tuor zmierza w jej kierunku spotyka Gelmira i Arminasa. którzy wskazują mu przejście , Tuor przybywa do Nevrastu i
jest pierwszym Edainem który dociera do brzegów Belegaer. Na jesieni dostaje kolejny znak od Ulma i podążając za 7 łabędziami na południe dociera do opuszczonego Vinyamar, gdzie bierze pozostawione tam przez Turgona kolczugę, hełm, tarczę i miecz. Ulmo objawia mu się ponownie w całym swym majestacie i nakazuje udać się do Gondolinu, daje mu też płaszcz z cienia. Następnego ranka Tuor spotyka Voronwë – elf z Gondolinu wysłanego
wcześniej przez Turgona jak wielu innych by szukać drogi do Amanu. Voronwë jako jeden z nielicznych zostaje ocalony przez Ulma przed gniewem Ossë i teraz słysząc w ustach Tuora słowa Ulmo zgadza się poprowadzić go do
Gondolinu. Voronwë wiedzie Tuora przez Núath, ziemie splugawione przez Glaurunga. Na rozlewiskach Ivrinu Tuor dostrzega wysokiego mężczyznę z czarnym mieczem nawołującego Finduilas - nie wie że to jego kuzyn Túrin syn
Hurina. Tak oto ten jeden jedyny raz drogi krewniaków zetknęły się ze sobą.
Cytat:
W mającej powstać prozatorskiej sadze „Upadek Gondolinu”, rozpoczętej prawdopodobnie w 1951 roku, mój ojciec opisał wędrówkę Tuora i służącego mu za przewodnika elfa Voronwëgo. Przemierzając pustkowia, usłyszeli oni wołanie w lesie:
I kiedy tak czekali, wyszedł ktoś spomiędzy drzew. Ujrzeli uzbrojonego wysokiego człowieka odzianego w czerń, który w ręku trzymał dobyty miecz; zdziwili się, klinga miecza bowiem też była czarna, lecz jej brzegi lśniły
jasnym, zimnym światłem.
To był Túrin, śpieszący ze splądrowanego Nargothrondu (s. 142); lecz Tuor i Voronwë z nim nie rozmawiali i „nie wiedzieli, że Nargothrond padł i że to jest Túrin, syn Húrina, Czarny Miecz. Tak oto tylko na jedną chwilę zbiegły się ścieżki tych krewnych, Túrina i Tuora, i nie skrzyżowały się już nigdy więcej”.

Dzieci Hurina napisał(a):
Wkrótce po odejściu posłańców zginął Handir, władca Brethilu, albowiem na jego kraj napadli orkowie, dążąc w ten sposób do zajęcia Przeprawy na Teiglinie, kluczowej dla ich dalszych podbojów.
Handir wydał im bitwę, lecz ludzie z Brethilu zostali pokonani i zepchnięci w głąb lasów: Orkowie ich nie ścigali, osiągnęli, bowiem wyznaczony cel. Za to nadal gromadzili swe wojska w pobliżu Przełomu Sirionu.
Jesienią tego samego roku Morgoth wyczekał właściwej pory i wypuścił na lud Narogu wielką, od dawna przygotowywaną armię, a Ojciec Smoków Glaurung przedostał się przez równinę Anfauglith na północne krańce Doliny Sirionu, gdzie wyrządził wiele zła. Znalazłszy się w cieniu Ered Werthrin, dokąd sprowadził swym śladem wielką armię orków, splugawił Eithel Ivrin i wkroczył do królestwa Nargothrondu. Po drodze spalił Talath Dirnen, Strzeżoną Równinę, leżącą między Narogiem i Teiglinem.
Wówczas wyruszył z twierdzy zastęp Nargothrondu; a taki groźny i straszny tego dnia zdawał się Túrin, że gdy jechał konno po prawicy króla Orodretha, w serca wojowników wstępowała otucha. Lecz armia Morgotha okazała się o
wiele liczniejsza, niż głosiły raporty zwiadowców, a dotrzymać pola zbliżającemu się Glaurungowi nie mógł nikt prócz Túrina chronionego krasnoludzką maską.
Elfowie zostali zmuszeni do odwrotu i pokonani na polu Tumhalad; tam też zginął kwiat armii Nargothrondu i zdeptana została jej duma. Poległ król Orodreth, walcząc w pierwszym szeregu, a Gwindor, syn Guilina, otrzymał
śmiertelną ranę. Túrin skoczył mu na pomoc, a wszyscy przed nim pierzchali - i wyniósł Gwindora z pogromu, a uciekłszy do lasu, położył elfa na trawie.


496 Túrin w poszukiwaniu Morweny i Niënor przybywa do Dor-lómin, gdzie zabija Easterlinga Broddę w jego własnym domu i następnie wraz z kilkoma rebeliantami m.in. Asgonem ucieka w góry do kryjówki banitów. Stamtąd udaje się do Brethilu. Túrin przystaje do Leśnych Ludzi, którzy ( Dorlas i Brandir) zaprowadzają go na grób Finduilas. Turin popada w depresję, Brandir Kulawy - obecnie wódz Haladinów w Brethilu przyjmuje go do swojego domu i pielęgnuje. Na wiosnę Túrin otrząsa się przybiera imię Turambar - Pan Losu, odkłada Morgemila i walczy z orkami łukiem i włócznią.
Morwena i Niënor ( ta w przebraniu) opuszczają Doriath Thingola i pod opieką Mablunga udają się do Nargothrond, gdzie czai się Glaurung. Na Amon Ethir Glaurung rzuca czar na Niënor i wywołuje u niej amnezję a Morwenę ponosi
koń i nikt o niej już więcej nie słyszał dopóki nie przybyła 5 lat później do Brethilu. Niënor z pomocą resztek kompanii dociera w pobliże Doriath, gdzie atakuje ich grupa orków. Niënor nadal nic nie pamiętając ucieka do
Brethilu. Túrin na kurhanie Finduilas znajduje półżywą dziewczynę, którą była jego siostra Niënor, dotkniętą amnezją. Nie pamiętała niczego z tego, co się wydarzyło przed jej spotkaniem z Túrinem, który nigdy wcześniej nie
widział swojej siostry, gdyż jako dziecko opuścił rodzinny Dor-lómin przed jej urodzeniem. Nie znając jej tożsamości, nadał jej imię Níniel (Dziewczyna we Łzach). Chorą Niniel pielęgnuje mający zdolności leczenia Brandir

497 Brandir zakochany w Niniel i zazdrosny o Túrina wyznaje jej kim jest Turambar, jednak Niniel nadal nie pamięta wcześniejszego życia. Dior Eluchil poślubił Nimloth, siostrę Celeborna.

498 Wiosna (s. 172): Ponowne oświadczyny Túrina, Niënor przysięga mu miłość. Środek lata (s. 172): Ślub Túrina i Niënor - Túrin nieświadomy kazirodztwa poślubia Niniel/Niënor. Przed końcem roku (s. 173):
Cytat:
„Zanim skończył się ów rok, trzeci rok pobytu Turambara wśród leśnych ludzi, smok zaczął napadać na ich ziemie, które przez czas jakiś cieszyły się pokojem”

Ataki orków na Brethil (s. 174). Na prośbę Haladinów Túrin znów dobywa Gurthanga staje na ich czele i odpiera atak orków.

499 Glaurung pustoszy Brethil. Túrin z Hunthorem i Dorlasem wyprawiają się by zabić Glaurunga w zasadzce w Cabed-en-Aras, w miejscu, gdzie Teiglin płynął stromym jarem. Dorlas nie przeprawia się przez jar -
tchórzy, Hunthor ginie podczas wspinaczki uderzony kamieniem a Túrin zabija Glaurunga wbijając mu miecz Gurthang w brzuch, kiedy smok przekraczał jar z rzeką. Túrin zostaje jednak ranny i mdleje obok konającego smoka. Tak
znajduje ich Níniel, która wbrew prośbom Brandira, poszła szukać męża. Brandir Kulawy goni ja i po drodze spotyka Dorlasa, dochodzi między nimi do sprzeczki, Dorlas chce zabić Brandira, ale ten jest szybszy i zabija Dorlasa.
Glaurung tuż przed śmiercią wyznaje Niniel prawdę o pochodzeniu jej i Túrina i o kazirodztwie, jakiego się dopuścili. Smok umiera, a zrozpaczona Niënor, odzyskawszy pamięć, popełnia samobójstwo rzucając się do rzeki.
Świadkiem tego jest Brandir i opowiada o wszystkim Túrinowi, gdy ten się ocknął. Syn Húrina nie wierzy w tę historię, dochodzi do waśni, w wyniku której Túrin zabija Brandira. Jakiś czas później spotyka w lesie dawnego
przyjaciela z Doriathu, Mablunga, który opowiada mu, jak Niënor uciekła do lasu Brethil i słuch o niej zaginął.
Wówczas Túrin pojmuje, że jego żona Níniel była faktycznie jego siostrą Niënor, i że niesprawiedliwie zabił Brandira. Oszalały z bólu, dociera do Cabed-en-Aras i tam popełnia samobójstwo, rzucając się na swój własny miecz.

500 narodziny Eluréda i Elurína. Morgoth wypuszcza Húrina, który udaje się do Hithlum.

501 Húrin opuszcza Hithlum i wraz z Asgonem i 6 innymi towarzyszami udaje się do siedziby Lorgana.
Ten domyśliwszy się planów Morgotha nie atakuje Húrina, pozwala mu odejść ale wysyła swoich szpiegów za nim. Húrin z banitami schodzą do doliny Sirionu do Brithiach, tam wczesnym rankiem Húrin sam oddala się by szukać
wejścia do Gondolinu. Asgon z towarzyszami wchodzą do Brethilu, gdzie zostają pojmani i przyprowadzeni przed oblicze wodza Haladinów - Hardanga syna Hundada, który został wybrany po śmierci bezdzietnego Brandira. Húrin
dociera do Dimbaru, ale nie znajduje wejścia do Gondolinu bo Sucha Rzeka została zablokowana, a łuk bramy zakryto, spostrzegają go orły Thorondora i zawiadamiają o tym Turgona, ale ten myśli, że Húrin jest teraz szpiegiem. Zrozpaczonego Húrina słyszą jednak szpiedzy Morgotha i zanoszą o tym wiadomość , w ten sposób Morgoth po raz pierwszy dowiaduje się w jakiej okolicy jest Gondolin. Húrin wycieńczony bez jedzenia powraca do Brethilu
a w tym samym czasie również Morwena przybywa do Brethilu, gdzie odnajduje nad Cabed-en-Aras groby swoich dzieci, tam znajduje ją Húrin i po wspólnej nocy nad ranem Morwena umiera, a Húrin składa ją do grobu. Húrin wraca do przeprawy na Teiglinie. Tam upada przy Haudh-en-Elleth. Leżącego i wycieńczonego odnajdują strażnicy wysłani przez Hardanga: Sagroth i Avranc - syn Dorlasa. Ten ostatni proponuje by zabić go we śnie, ale jest zganiony przez dowódcę Manthora, jednak słowa te słyszy przez sen Húrin. Oddział zaprowadził Húrina do Obel Halad do Hardanga, który zupełnie nie ma sacunku do wycieńczonego Húrina, który nie wytrzymuje i rzuca stołkiem w niego. Za to zostaje pojmany, skuty i wtrącony do jamy. W więzieniu Húrinowi podawane jest zatrute jedzenie , po którym jest śpiący. Odbywa się wiecowy sąd w kręgu zgromadzeń. Oskarżycielem zostaje Avranc a obrońcą Manthor spokrewniony z Húrinem - "Matką Húrina była Hareth, córka Halmira, który niegdyś był haladem Brethilu, zaś Hiril, siostra Hareth, była matką mojej matki." Większość opowiada się za uwolnieniem Húrina wbrew poplecznikom i obozowi
Hardanga. Húrin oskarża Hardanga o brak pomocy okazanej Morwenie i jemu - panu Dor-lomin. Dochodzi do rebelii między dwoma grupami. Hardang ze swoimi ludźmi ucieka do swojej siedziby w Obel Halad i barykaduje się tam.
Avranc po raz drugi próbuje zabić z łuku Manthora ale chybia. O zmroku dwór Hardanga zostaje podpalony, Hardang z Avrancem uciekają tylnymi drzwiami, ale Hardang jest ciężko raniony włócznią i umiera. Húrin z pozostałym ludem
Brethilu grzebią Morwenę nad Cabed Naeramarth, po zachodniej stronie Głazu. Avranc trzeci raz próbując trafia z łuku Manthora, który umiera. Húrin opuszcza Brethil.

502 Húrin przybywa do zniszczonego przez Glaurunga Nargothrond, gdzie zabija Mîma i zabiera skarby Finroda przywiezione z Amanu i trochę złota, następnie udaje się do Doriath na dwór Thingola - Menegroth, gdzie opada z niego czar Morgotha a skarby składa u stóp króla , który je przyjmuje i zleca wykonanie Krasnoludom z nich oraz z Silmarila Nauglamira. Krasnoludowie żądają zapłaty za swoją pracę a konkretnie Nauglamira, Thingol odmawia, Krasnoludowie zabijają go i uciekają, ale Elfowie dopadają ich i odbierają Nauglamir , tylko 2 krasnoludom udaje się uciec i namawiają innych przez fałszywe oskarżenia do zemsty. To wydarzenie na zawsze poróżniło krasnoludów i elfów, którzy nigdy nie wybaczyli im zabicia Thingola. Samobójcza śmierć Húrina, Tuor poślubia Idril w Gondolinie.

    Nauglamír (Naszyjnik Krasnoludów) – naszyjnik wykonany ze złota przez krasnoludy (prawdopodobnie z Belegostu) , wysadzany klejnotami, które Finrod przywiózł z Valinoru oraz z oprawionym weń najcenniejszym skarbem
    - Silmarilem odebrany przez Berena i Luthien Morgothowi. Uważany jest za najsłynniejsze dzieło jubilerskie Dawnych Dni. Znany był ze swojego piękna i lekkości, a także elastyczności - dopasowywał się do szyi każdego, kto go założył.


503 narodziny Eärendila - syna Tuora i Idril oraz Elwingi - córki Nimloth i Diora . Bitwa Tysiąca Jaskiń - Battle of the Thousand Caves i Bitwa pod pod Sarn Athrad - Battle of Sarn Athrad; dwie bitwy krasnoludów z elfami o Nauglamir z Silmarilem, PATRZ punkt 7.2 we wpisie - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=137741#137741 część dotycząca Nauglamira jest w tym wpisie wersją edytorską z Silmarilionu Christophera Tolkiena, a nie samego Tolkiena , wersja prawdziwa to ta opisana wyżej
Po śmierci Thingola Meliana przechodzi przemianę duchową i wraca do Valinoru, Obręcz Meliany znika i nic już nie chroni Doriath. Krasnoludy z Nogrodu atakują Menegroth nie chroniony już Obręczą Meliany i grabią go w Bitwie Tysiąca Jasiń. Uciekają z Nauglamirem. Jednak dowiaduje się o tym Beren który razem z Diorem i Zielonymi Elfami z Ossirandu przygotował zasadzkę pod Sarn Athrad , gdzie rozgramia Krasnoludy ( przy pomocy również entów) i odbiera ponownie Nauglamir z Silmarilem. Beren odzyskany Nauglamir z Silmarilem przekazuje Luthien, która nosi go do końca swojego drugiego ludzkiego życia. Gdy umiera razem z Berenem w tym samym 503 roku naszyjnik z Silmarilem dostaje Dior, który ze swoją rodziną; żoną Nimloth i dziećmi ; Elurédem, Elurínem i Elwingą przybywa do Menegroth.
504 Dior zostaje drugim Królem Doriath
505 synowie Fëanora dowiaduje sie o Silmarilu noszonym przez Diora i żądają wydania go, klątwa znów działa. Dior nie odpowiada na żądanie.
506-507 Drugie Bratobójstwo - 7 synów Fëanora atakuje Menegroth. Giną: Dior, Nimloth, Celegorm, Curufin i Caranthir. Eluréd i Elurín są uprowadzeni przez sługi Celegorma i porzuceni w lesie na śmierć. Elwindze udaje się uciec z Silmarilem do Przystani Sirionu.

509 Maeglin schwytany poza murami Gondolinu przez orków, doprowadzony do Morgotha, torturowany i psychicznie nękany przez Morgotha ulega jego obietnicom zostania królem Gondolinu jako jego wasala i zdradza nie tylko dokładne położenie miasta, ale wszystkie informacje na temat murów, obrony, załogi, słabych punktów. Morgoth przygotowuje się do ataku
Cytat:
"Lata mijały, a Tuor, ponaglany przez Idril, kontynuował drążenie tunelu. Tymczasem Turgon,widząc że liczba szpiegów Morgotha w okolicznych górach zmalała, odetchnął nieco i lęk go odstąpił. Morgoth tymczasem spędził te lata na wytężonym wysiłku. Wszystkich zniewolonych Noldorów zapędził do wydobywania metali, podczas gdy sam wymyślał nowe okropności. W głębokich podziemiach hodował smoki, pomiot Glaurunga, liczne teraz i straszliwe. Zgromadził też najlepszych swoich kowali i mistrzów czarnej magii, aby skonstruowali machiny wojenne i oblężnicze, przy pomocy których zamierzał skruszyć mury i bramy Gondolinu. Kiedy minęło szóste lato od narodzin Eärendila, Morgoth ukończył przygotowania do wojny. Chcąc uśpić czujność Gondolindrimów wycofał swoich szpiegów ze wzgórz wokół Gór"

510 Upadek Gondolinu - Morgoth uderza swoją armią potworów, smoków, balrogów i orków. Śmierć Turgona na najwyższej wieży Królewskiego Pałacu Gondolinu, Ectheliona - w starciu z przywódcą sił Morgotha - Gothmogiem, którego zabija diamentowym szpicem na hełmie, Glorfindela osłaniającego ucieczkę i ginie sam zabijając Balroga, Maeglina który chce zabić Eärendila i ginie w pojedynku z Tuorem. W upadku Gondolinu giną też Penlod, Duilin, Rog, Orcobal, Balcmeg, Othrod i Lug. Ereinion Gil-galad zostaje najwyższym Królem Noldorów.
511 uciekinierzy z Gondolinu w liczbie około ośmiuset pod przewodnictwem Tuora , Idril, Galdora, Voronwë i zjawiają się w Przystaniach Sirionu
Cytat:
"Po krótkiej wędrówce uciekinierzy z Gondolinu dotarli do ujścia Sirionu, gdzie od czasu upadku Eglarestu i Brithombaru osiedlali się coraz liczniejsi Eldarowie, uciekający przed hordami Morgotha. Dwa lata wcześniej
przybyła tam z Doriathu Elwinga, córka Diora, wraz grupą Sindarów. Przywieźli oni ze sobą Nauglamír i jak wielu innych znaleźli tam spokojne schronienie.
Teraz dołączyli do nich uciekinierzy z Gondolinu. Zamieszkali u ujścia Sirionu, na samym brzegu Wielkiego Morza. Przybrali nazwę Lôssim, Lud Kwiatu, gdyż miano Gondolindrimów sprawiało im zbyt wiele bólu. Wśród nich w domu
Tuora wzrastał piękny Eärendil. W ten sposób u ujścia Sirionu, w cieniu potęgi Ulma, ukryli się Eldarowie i Edaini ocaleni z Nargothrondu, Gondolinu, Doriathu oraz ludzkich królestw. Silmaril przyniósł im błogosławieństwo. W jego blasku ozdrowieli, odzyskali spokój i rośli w liczbę. Zbudowali również wiele pięknych łodzi i statków, którymi często wypływali na morze."

512 Maedhros dowiaduje się, że Silmaril znajduje się w Przystaniach Sirionu, ale powstrzymuje się od wypełnienia Przysięgi Fëanora i prób jego odzyskania
525 Eärendil poślubia Elwingę, Tuor i Idril wraz z Voronwë opuszczają Beleriand stakiem Eärrámë i żeglują do Valinoru
Cytat:
"W tych dniach Tuor poczuł, że zaczyna go dosięgać brzemię starości, a tęsknota coraz silniej ciągnęła go ku głębinom morza. Zbudował więc duży statek i nazwał go „Eärrámë”, co znaczyMorskie Skrzydło, po czym wraz z Idril oraz Voronwëm pożeglował w stronę zachodzącego słońca i Amanu i już nie pojawił się więcej w opowieści ani w pieśni. Lecz powiadają, że Tuor, jako jedyny spośród śmiertelnych ludzi, został policzony pomiędzy Pierworodnych i dołączył do Noldorów, których ukochał. Później zaś, jak mówią, zamieszkał na swoim statku, żeglując po morzach krainy elfów lub odpoczywając w portach Noldorów na Tol Eressëi. Tym samym przypadł mu los odmienny niż reszcie rodzaju ludzkiego. "


W HoME XI - War of the Jewel w Tale of the Years w wersji "C" faktycznie było, że :
Cytat:
527 [> 530]. Earendil weds Elwing. Unquiet of Ulmo comes upon
Tuor. Tuor and Idril depart over Sea, and are heard of no
more on earth.

ale w końcowej wersji "D" Tolkien pisze:
Cytat:
525. The Unquiet of Ulmo carne upon Tuor and he built a ship
Earame, and departed into the West with Idril (and
Voronwe?) and is heard of in no tale since. Earendil wedded
Elwing and became Lord of the men of the Havens.

527 pozostałych przy życiu synów Feanora zaczęły gnębić/męczyć/torturować myśli o niewypełnionej przysiędze - klątwa Mandosa znów działa.
532 narodziny Elronda i Elrosa.
534 Eärendil żegluje w poszukiwaniach Valinoru:
Cytat:
Eärendil marzył również o odnalezieniu najdalszego brzegu, aby przed śmiercią zanieść Valarom z Zachodu przesłanie od elfów i ludzi, które wzruszyłoby serca mieszkańców Valinoru, by ulitowali się nad niedolą
mieszkańców Śródziemia. Po okresie nauki u Círdana, korzystając z jego pomocy i rady, Eärendil zbudował Vingilótë, Kwiat Morskiej Piany,
najpiękniejszy ze wszystkich statków sławionych w pieśniach. Jego poszycie było białe jak srebrzysty księżyc w pełni, złote były jego wiosła, srebrzyste żagle, a topy masztów zwieńczone były klejnotami błyszczącymi niczym
gwiazdy. W Poemacie o Eärendilu wiele opowiedziano o jego przygodach na morskich szlakach i na lądach, niedotkniętych dotychczas ludzką stopą, a
także o różnych morzach, które odwiedził i wielu odkrytych przez niego wyspach. Piękna Elwinga nie towarzyszyła mężowi w wyprawach, lecz pełna smutku pozostawała w domu. W przystani u Ujścia Sirionu, kiedy Eärendil był w dalekiej podróży, powiła mu dwóch synów, Elronda i Elrosa, zwanych Półelfami. Eärendil nie odnalazł ani Tuora, ani Idril, nigdy też nie przybił w czasie tej podróży do brzegów Valinoru, zwyciężany przez cienie i czary, odpychany przez przeciwne wiatry, aż wreszcie tęsknota za Elwingą kazała mu
zawrócić i pożeglować na wschód, do domu. Serce nakazywało mu pośpiech, gdyż ogarnął go nagły lęk zrodzony z niespokojnych snów. Wiatry, z którymi się przedtem zmagał z wielkim wysiłkiem, teraz pchały go nie tak szybko,
jakby tego pragnął.

538 Pozostali przy życiu synowie Fëanora: Maedhros, Maglor, Amrod i Amras, poznali miejsce osiedlenia Elwingi oraz to, że uniosła ze sobą Nauglamíra. Trzecie Bratobójstwo w Przystaniach Sirionu. Śmierć Amroda i Amrasa. Elrond i Elros wzięci jako jeńcy przez Maglora. Elwinga rzuca się z Nauglamirem z Silmarilem do morza, jednak nie tonie. Ulmo przemienia ją w wielkiego białego ptaka, a Silmaril świecił jak gwiazda na jej piersi.
Cytat:
Pozostali przy życiu synowie Fëanora: Maedhros, Maglor, Amrod i Amras, poznali miejsce osiedlenia Elwingi oraz to, że uniosła ze sobą Nauglamíra. Z początku jednak, kiedy doszły do nich pierwsze wieści o powstaniu Przystani i miejscu przechowywania Silmarila, Maedhros powstrzymał ich od wypełnienia Przysięgi, z czasem wszakże i on, i
jego bracia coraz dotkliwiej odczuwali męki z powodu jej niedotrzymania. Amrod i Amras podjęli decyzję, by siłą zdobyć Silmaril, jeżeliby Eärendil nie chciał go oddać z własnej woli. Porzucając swoje myśliwskie szlaki zebrali
się w końcu wszyscy i wyprawili do Przystani posłów, domagając się grzecznie, lecz stanowczo oddania Silmarila. Elwinga i lud znad Sirionu nie chcieli oddać klejnotu, który Beren zdobył wraz z Lúthien i za który Dior zapłacił życiem. Nie chcieli zwłaszcza rozstrzygać tej sprawy, gdy ich władca Eärendil był na morzu; zdawało im się bowiem, że właśnie Silmarilowi zawdzięczają zdrowie oraz pomyślność swoich domów i statków.
I tak doszło do ostatniego i najokrutniejszego rozlewu krwi elfów mieczami elfów i do trzeciego okrutnego nieszczęścia, jakie ściągnęła na Noldorów przeklęta Przysięga Fëanora. Synowie Fëanora napadli bowiem znienacka na
uchodźców z Gondolinu i niedobitków z Doriathu i rozgromili ich. Chociaż podczas bitwy niektórzy z ich podkomendnych trzymali się na uboczu,
a niektórzy nawet zbuntowali się i zginęli, próbując bronić Elwingi przed własnymi wodzami (tak wielkie były urazy i rozterki w sercach ówczesnych Eldarów), to Maedhros i Maglor w końcu zwyciężyli, chociaż tylko oni dwaj z synów Fëanora pozostali przy życiu, gdyż Amrod i Amras polegli w tym boju. Lud mieszkający u ujścia Sironu został wybity lub rozproszył się. Niektórzy zaś
z konieczności dołączyli do ludu Maedhrosa, który ogłosił się władcą wszystkich elfów w Zewnętrznych Krainach. A jednak Maedhros nie zdobył Silmarila. Elwinga, widząc bowiem, że wszystko stracone, a jej dzieci zostały wzięte do
niewoli, wymknęła się wojownikom Maedhrosa i z Nauglamírem na piersi rzuciła się w morze, i zginęła, jak wszyscy sądzili.
Jednakże Ulmo uniósł ją w górę i przemienił w wielkiego białego ptaka, a Silmaril świecił jak gwiazda na jej piersi. W tej postaci leciała nad wodą, by odnaleźć umiłowanego Eärendila, i znalazła go, powracającego do
Śródziemia. O nocnej godzinie Eärendil, stojąc u steru statku, ujrzał jak gdyby pędzący mu na spotkanie biały obłok pod księżycem czy też gwiazdę dziwnym torem pomykającą nad morzem, blady płomień na skrzydłach burzy. Pieśń
mówi, że Elwinga przemieniona w ptaka spadła z nieba na pokład Vingilota zemdlona, niemal martwa ze zmęczenia tak wyczerpującym lotem. Eärendil zaś podniósł ptaka i przytulił do serca, lecz rano ze zdumieniem zamiast zwierzęcia ujrzał własną żonę, śpiącą przy nim tak blisko, że włosy jej muskały mu twarz.

540 Morgoth atakuje Maedhrosa i Maglora osiadłych na Amon Ereb, obaj bracia uciekaja na wyspę Balar, w ten sposób Morgoth kontroluje już cały Beleriand.

Z The Later Annals of Beleriand , strona 131 of HoMe V - "The Lost Road"
Cytat:
[540]. Maidros and Maglor, sons of Feanor, dwelt in
hiding in the south of Eastern Beleriand, about Amon Ereb,
the Lonely Hill, that stands solitary amid the wide plain. But
Morgoth sent against them, and they fled to the Isle of Balar.
Now Morgoth's triumph was complete, and all that land was
in his hold, and none were left there, Elves or Men, save such as
were his thrall

i w HoME XI - War of the Jewel w Tale of the Years - 'The Later Annals of
Beleriand' w wersji "A"

Cytat:
540. The last free Elves and remnants of the Fathers of Men are
driven out of Beleriand and take refuge in the Isle of Balar.

542 Eärendil i Elwinga docierają dzięki Silmarilowi do Valinoru
Cytat:
Eärendil sądził jednak, że nie ma już dla nich żadnej nadziei w Śródziemiu i zrozpaczony ponownie zawrócił statek. Zamiast płynąć do domu, postanowił znów szukać drogi do Valinoru, teraz jednak z Elwingą u boku. Prawie przez cały czas tej żeglugi stał na dziobie statku, mając na czole zawieszony Silmaril, który promieniał coraz silniejszym światłem w miarę, jak Vingilot posuwał się na zachód. Możliwe, że to właśnie dzięki mocy tego świętego klejnotu przedostali się na wody znane jedynie statkom Telerich.
Trafili na Zaczarowane Wyspy, lecz nie ulegli ich czarom. Wpłynęli też na Morza Cienia, lecz przebili się przez cienie i ujrzeli wreszcie Tol Eressëę, Samotną Wyspę. Nie zatrzymali się jednak na niej, płynęli dalej, aż
wreszcie zarzucili kotwicę w zatoce Eldamar, na granicy świata. Teleri ze zdumieniem patrzyli na statek przybywający ze Wschodu, z daleka bowiem dostrzegli światło Silmarila, które tu było już ogromne. Eärendil, jako
jedyny z żyjących ludzi, poza swym ojcem Tuorem, jak powiadają legendy,przybił do wybrzeża Nieśmiertelnych Krain.
Zwrócił się wtedy do Elwingi, a także do załogi swego statku, złożonej z trzech żeglarzy, którzy z nim opłynęli wszystkie morza.
Nazywali się oni:Falathar, Erellont i Aerandir. Rzekł więc Eärendil:
— Niech nikt prócz mnie nie próbuje dotknąć stopą tego brzegu, aby się nie naraził na gniew bogów i śmiertelną klątwę. Ja sam podejmę to niebezpieczeństwo dla dobra Dwóch Pokoleń.
Lecz Elwinga odpowiedziała:
— Gdyby się tak stało, nasze ścieżki rozdzieliłyby się na zawsze.
Jakiekolwiek podejmiesz niebezpieczeństwa, ja także stawię im czoło.

543 Teleri budują wielkie statki dla Hufca Valinoru, ale sami ciągle pamiętając o pierwszym Bratobójstwie nie biorą sami udziału w wojnie.
545 Hufiec Valinoru przypływa do Beleriandu , syn Ingwë - Ingwion dowodzący hufcem Vanyarów stacza pierwszą bitwę z Orkami pod Eglarest ( południowy port w zatoce Fallas ) rozgramiając zastępy Orków.
545-587 The War of Wrath - Wojna Gniewu - Zniszczenie Angbadu, zabicie Ancalagona. Śmierć Maedhrosa. Zniszczony cały Beleriand :
Cytat:
Jednakże, jak powiadają, Morgoth nie spodziewał się ataku, który przyszedł od Zachodu. W swej wielkiej pysze nie dopuszczał my­śli, że ktoś ośmieli się wydać mu otwartą bitwę. W dodatku był pewny, że na zawsze
powaśnił Noldorów z Władcami Zachodu, którzy ciesząc się szczęściem swojej błogosławionej krainy nie troszczą się już o królestwa zewnętrznego świata. Temu bowiem, kto sam jest wyzuty z litości; wydaje się ona czymś dziwacznym i nie bierze w rachubę możliwości, że ktoś kieruje się w działaniu takim uczuciem. Ale zastępy Valarów przygotowywały się do bi­twy. Pod ich białymi sztandarami maszerowali Vanyarowie, lud Ingwego, a także ci
Noldorowie, którzy nigdy nie opuścili Valinoru, a których wodzem był Finarfin, syn Finwego. Spośród Telerich niewielu chciało iść na wojnę, gdyż pamiętali rzeź w Łabędziej Przystani i grabież okrętów; lecz chętnie słuchali
Elwingi, córki Diora Eluchila, spokrewnionej z ich plemieniem, dostarczyli więc żeglarzy do prowadzenia statków niosących wojska Valinoru na wschód przez morze. Lecz załoga pozostała na statkach i żaden z tych Telerich nie
dotknął stopą Bliższych Ziem.
Opowieści niewiele mówią o pochodzie armii Valarów na pół­noc Śródziemia, gdyż nie uczestniczył w nim żaden z elfów, którzy żyli i cierpieli w tej krainie, a ci właśnie utrwalili znaną nam po dziś dzień historię tamtych
czasów; sami dowiedzieli się o tych wydarzeniach dopiero znacznie później od pobratym­ców z Amanu.
Ale wojska Valinoru nadciągnęły od zachodu i trąby Eonwego rzuciły wyzwanie aż pod niebo. Cały Beleriand jaśniał bla­skiem zbroi, gdyż wojownicy Valarów przybrali postacie mło­dzieńcze, wspaniałe i groźne, a góry tętniły pod ich stopami.
Starcie armii Zachodu z armią Północy nazwano Wielką Bitwą albo Wojną Gniewu. Mocarstwo Morgotha zgromadziło wszyst­kie swoje siły, a były one tak liczne, że równina Anfauglith nie mogła ich pomieścić i cała Północ gorzała
ogniem wojny. Lecz nic to Morgothowi nie pomogło. Wytępieni zostali Balrogowie, tak że ledwie kilku uciekło i skryło się w niedostęp­nych jaskiniach u korzeni ziemi. Niezliczone szeregi orków gi­nęły niczym trawa w wielkim
pożarze lub też jak suche liście zmiatane podmuchem ognistego wiatru. Niewielu ich ocalało, by przez długie wieki potem nękać świat. Nieliczni żyjący jeszcze potomkowie Ojców Ludzi, trzech rodów Przyjaciół Elfów, wal­czyli po
stronie Valarów i pomścili w tych dniach Baragunda i Barahira, Galdora i Gundora, Huora i Hurina, i wielu innych swo­ich przywódców. Ale znaczna część synów ludzkich, czy to ze szczepu Uldora, czy z innych, które niedawno
dopiero przybyły ze wschodu, walczyła po stronie Morgotha. I elfowie nigdy im tego nie zapomnieli.
Widząc, że jego armia jest rozgromiona, a siły rozbite, Morgoth przestraszył się i nie śmiał stanąć we własnej osobie do walki. Pchnął wszakże do ostatniego rozpaczliwego ataku na przeciw­nika z dawna przygotowane potwory i nagle z czeluści Angbandu ukazały się skrzydlate smoki, jakich nikt przedtem nie wi­dział na świecie; natarcie tej straszliwej powietrznej floty tak było nagłe i miażdżące, że armia Valarów cofnęła się, bo nalotowi smo­ków towarzyszyły grzmoty; błyskawice i burze ognia. Lecz wte­dy zjawił się Earendil świecący białym płomieniem; nad „Vingilotem" zgromadziły się wszystkie wielkie ptaki niebios, a Thorondor był ich wodzem; przez cały dzień i wśród
pełnej zwątpienia nocy trwała bitwa. Przed wschodem słońca Earendil zabił Ankalagona Czarnego, najpotężniejszego ze smoków, i strącił go z nie­ba; zewłok potwora runął na wieżyce Thangorodrimu i zdruzgo­tał je. Potem słońce się podniosło, a wojska Valarów zwyciężyły i prawie wszystkie smoki zginęły; wszystkie jamy Morgotha zo­stały rozbite i otworzone tak, że moc Valarów przeniknęła aż do głębi ziemi. Morgoth; przyparty do muru w podziemnej kryjów­ce, nie zdobył się na waleczność. Uciekł w najgłębsze zakamar­ki swoich lochów, błagał o pokój i przebaczenie.
Odrąbano mu stopy, więc runął na twarz, wtedy spętano go tym samym, co przed wiekami, łańcuchem Angainorem, żelazną koronę przekuto na obrożę, którą opasano mu szyję, głowę mu przygięto aż do ko­lan. Dwa Silmarile, które
dotychczas zachował, wyjęte zostały z żelaznej korony i jaśniały nieskazitelnym światłem pod niebem. Powierzono je pieczy Eonwego.
Tak położono kres panowaniu Morgotha na Północy i unice­stwiono Królestwo Zła. Z lochów Angbandu wyszły tłumy nie­wolników, którzy nie mieli już nadziei, że kiedykolwiek ujrzą światło dzienne, a teraz zobaczyli świat
odmieniony. Tak wielka była bowiem furia walczących, że rozdarli pólnocne połacie lądu zachodniego świata i morze teraz huczało w rozlicznych rozpa­dlinach, a wszędzie panował chaos i zgiełk. Rzeki poznikały lub znalazły sobie
nowe łożyska, doliny się podniosły, góry zapadły, a po Sirionie nie zostało ani śladu.

590 Morgoth wyrzucony poza Ardę. Hufiec Valinoru opuszcza Śródziemie.

    Po Wojnie Gniewu kompletnie zmieniło się ukształtowanie Ardy - jak napisano wyżej w Silmie.
    Dużo połaci lądu zalało morze w tym prawie cały Beleriand, najbardziej na zachód wysuniętą częścią lądu została część Ossiriandu - czyli Lindon.


Mapka zarysów lądów przed i po Wojnie Gniewu - nowa wersja

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




"Stara" z niedopasowanymi skalami

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Koniec 1-szej Ery

Źródła:
J.R.R. Tolkien - "Silmarillion"
J.R.R. Tolkien - "Dzieci Hurina"
J.R.R. Tolkien – "O Tuorze i upadku Gondolinu"
J.R.R. Tolkien - "The History of Middle-earth, Vol. 10: Morgoth's Ring, The Annals of Aman"
J.R.R. Tolkien - ""The History of Middle-earth, Vol. 11: War of the Jewels"
http://tolkiengateway.net/wiki/Timeline
http://www.glyphweb.com/arda/chronicle.html?startyear=1&startage=1& amp;endyear=590&endage=1
http://www.silmarillionwritersguild.org/reference/references/chronology -of-the-silmarillion.php
http://lotrproject.com/timeline/#zoom=2&lat=-1485&lon=1500& layers=B
https://en.wikipedia.org/wiki/Timeline_of_Arda
http://pl.lotr.wikia.com
Karen Wynn Fonstad - "The Atlas of Middle Earth"
Michael L. Martinez - "Parma Endorion"
inne tematy na naszym forum - m.in.
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5646
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=3784&highlight=kalendar ium Uśmiech


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 04-05-2016 11:23, w całości zmieniany 1 raz

#18:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Sam się prosiłem, a teraz mam bardzo dużo do przeczytania nim się wypowiem. Tak wiec trochę mi to zajmie. Niezależnie jednak czy będę miał uwagi czy nie, mój coraz większy szacunek i podziw dla Ciebie. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech Na razie tylko jedna uwaga. Skale połączonych map w ostatnim przypadku ewidentnie się nie zgadzają.

#19:  Autor: OminousSkąd: Hamburg WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Na razie tylko jedna uwaga. Skale połączonych map w ostatnim przypadku ewidentnie się nie zgadzają.
MemeL ma oczywiście racje Z przymrużeniem oka

Mapa zamieszczona przez Aragarona7 jest bardzo popularna w internecie i sam długo w nią wierzyłem, ale jednak Beleriand nie był aż tak wielki Z przymrużeniem oka Szczególnie, że łatwo można się orientować na ocalałe z pogromu wyspy, a ponadto zacytowane powyżej zdania same o tym świadczą:

Cytat:
Dużo połaci lądu zalało morze w tym prawie cały Beleriand, najbardziej na zachód wysuniętą częścią lądu została część Ossiriandu - czyli Lindon.
No własnie, Ossiriand, a nie jak jest na mapie powyżej - głownie Thargelion. Poza tym w tej skali Anduina, Wielka Rzeka już za czasów pierwszej wędrówki eldarów staje się strumyczkiem przy Sirionie i Gelionie. Przykłady można by mnożyć, ale dobrze oddają skalę poniższe mapy:


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Jakieś porządne połączenie dwóch map mogę machnąć, ale to jak znajdę chwilę, której nie mam Z przymrużeniem oka

#20:  Autor: SirielleSkąd: Himring / Midgard WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Spróbowałam połączyć mapy z atlasu K. Fonstad, bazując na jej skali w milach i położeniu Himring:


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Kadr, całość niżej. Góry w takim położeniu nie pasują do siebie na mapach. Być może Beleriand trzeba trochę obrócić, albo założyć, że góry się tak poprzesuwały w trakcie Wojny Gniewu.

Ciekawe, że Himring i kawałek gór okalających Dorthonion (one mają jakąś nazwę?) wystają ponad wodę, a Góry Żelazne i Thangorodrim sa całkiem pod wodą. Zakładałabym, że i tam coś powinno wystawać ponad poziom wody hmmmm...


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



#21:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Oto właśnie chodziło. Warto pamiętać, że historia która się dzieje w Silmarillionie, dotyczy tylko bardzo małej części świata. I w tym jest także sens działań Noldorów, którzy poniekąd zmusili Morgotha, do skoncentrowania się na tej małej części świata, w efekcie nie miał czasu i możliwości zająć się resztą.

#22:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Dzięki za zwrócenie uwagi na te mapy.
Sam faktycznie nie zauważyłem, że skale połączonych map nie są te same. Znalazłem też jeszcze jedną poglądową mapkę zatopionego Beleriandu, niestety nie widzę w większej rozdzielczości:


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




edit
Znalazłem troszkę większą - dziękuję Sirielle za połączenie - może ta mapka poniżej pomogłaby coś?

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Sirielle napisał(a) (zobacz wpis):

...kawałek gór okalających Dorthonion (one mają jakąś nazwę?)

Nie wiem o które dokładnie Ci chodzi - wstawiam mapkę z nazwami okolicznych.

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Sirielle napisał(a) (zobacz wpis):

Ciekawe, że Himring i kawałek gór okalających Dorthonion (one mają jakąś nazwę?) wystają ponad wodę, a Góry Żelazne i Thangorodrim sa całkiem pod wodą. Zakładałabym, że i tam coś powinno wystawać ponad poziom wody hmmmm...

Myślę, że Thangorodrim został w wyniku walk znacznie spłaszczony i do tego :
Cytat:
Tak wielka była bowiem furia walczących, że rozdarli północne połacie lądu zachodniego świata i morze teraz huczało w rozlicznych rozpa­dlinach, a wszędzie panował chaos i zgiełk. Rzeki poznikały lub znalazły sobie
nowe łożyska, doliny się podniosły, góry zapadły, a po Sirionie nie zostało ani śladu.

#23:  Autor: SirielleSkąd: Himring / Midgard WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Wstawiłeś mi mapę, z której wcześniej korzystałam by połączyć z mapą III Ery Z przymrużeniem oka W atlasie nie ma tej nazwy - u siebie zaznaczyłam na czerwono:


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.





Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Dziwiłam się, że ją przeoczyliśmy, ale chyba zwyczajnie nie ma nazwy dla każdego pasma górskiego. Gdyby jednak na jakimś marginesie któregoś przypisu była, to poproszę o cynk. Za to dopiero teraz widzę, że nie daliśmy Kurhanu Poległych.

Poprawne mapy powinny być na Tolkien Gateway:
http://tolkiengateway.net/wiki/Category:Maps
Np. taka mapa:
http://tolkiengateway.net/w/images/4/4a/Steven_White_Jr._-_ME_FA_01.gif

Sama przyznaję, że dopóki nie pojawiła się tutaj dyskusja na temat proporcji byłam przekonana, że Beleriand był znacznie większy, jak na tej mapce z sieci.

Edit.

W dyskusji na TG trafiłam na jeszcze jeden zbiór map:
http://7a6972656f5f74637568.killerhor.net/index2.php?framesource=indexf rame.php

#24:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

1[/b] 1-sze wzejście Słońca, Ludzie - Atani budzą się w Hildórien

Tu jednak zastaosowałbym formę mniej jednoznaczną. Gdyż jak wiemy w tej fazie twórczości z jakiej wywodzą się AAm i GA, Tolkien, coraz bardziej skłaniał się ku koncepcji, ze ludzie przebudzili się wcześniej.

Pisownia imion jest raczej przez 'C' a nie pr5zez 'K', a więc Caranthir raczej, a nie Karanthir; Celebron a nie Keleborn.

Czemu nie ma odniesienia do roku 7 narady Noldorów, jak zareagować na oświadczenie Thingola?

Czy gdzieś wspomniałeś o początkach wędrówek ludzi na zachód?

Cytat:
65 Finrod w Falas przebudowuje porty Brithombar i Eglarest, a między nimi buduje wieżę Barad Nimras do ochrony przed atakiem Morgotha od strony morza.

To jednak raczej Cirdan przy pomocy Finroda, a nie Finrod. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Na dzisiaj tyle, bo jestem padnięty. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#25:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Zaczęło mnie zastanawiać, czy tej luki pomiędzy 155 i 260 rokiem nie da się nijak zapełnić.

Cytat:
310 Pierwszy Dom Edainów - Ludzie z Rodu Bëora wkraczają do Beleriandu, gdzie spotyka ich Finrod, Beorianie osiedlają się w Estolad.

Raczej rówd, a jeszcze lepiej lud Beora.

Brak 311, kiedy lud Beora osiedlił się w Estoladzie.

Cytat:
315 narodziny Haldada i Borona

Moim zdaniem Boron urodził się w 314 r.

Cytat:
322 Malach osiedla się w Hithlum

OK. Tegośmy nie mieli. Uśmiech wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Dodałbym 330-380Okres migracji większości Edainów z Estoladu.
Cytat:
336 Malach opuszcza Hithlum

OK. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
338 narodziny Boromira

Tego nie jestem pewien, ale sprawdzę. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
365narada Edainów w Estolad. Wielu Marachian wraca do Eriadoru, wielu Bëorians migruje na południe.

A nie 369 ?

Cytat:
380 Haletha przyprowadza Haladinów do Brethilu

A nie w 391??

Cytat:
398 śmierć Malacha

OK. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#26:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
1[/b] 1-sze wzejście Słońca, Ludzie - Atani budzą się w Hildórien

Tu jednak zastaosowałbym formę mniej jednoznaczną. Gdyż jak wiemy w tej fazie twórczości z jakiej wywodzą się AAm i GA, Tolkien, coraz bardziej skłaniał się ku koncepcji, ze ludzie przebudzili się wcześniej.


W GA jest:
Cytat:
$57 At the first Sunrise, it is said, Men, the younger children
of Iluvatar, awoke in Hildorien in the midmost regions
of the
world. The Atani they were named; but the Eldar called them
also the Hildi, the Followers. Into the tale of Beleriand they
came ere the end.


Zmienię na :
1 1-sze wzejście Słońca, Ludzie - Atani obudzeni w Hildórien

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Pisownia imion jest raczej przez 'C' a nie pr5zez 'K', a więc Caranthir raczej, a nie Karanthir; Celebron a nie Keleborn.


Sam pisząc staram się tego trzymać, jednak cytaty pochodzą z Silmarillionu - tłum. Skibniewskiej i tego nie zmieniałem.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Czemu nie ma odniesienia do roku 7 narady Noldorów, jak zareagować na oświadczenie Thingola?

Tu racja - przegapiłem , więc dodaję.

Czy gdzieś wspomniałeś o początkach wędrówek ludzi na zachód?


M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
65 Finrod w Falas przebudowuje porty Brithombar i Eglarest, a między nimi buduje wieżę Barad Nimras do ochrony przed atakiem Morgotha od strony morza.

To jednak raczej Cirdan przy pomocy Finroda, a nie Finrod. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech


Dobra, poprawiam Jestem za

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Zaczęło mnie zastanawiać, czy tej luki pomiędzy 155 i 260 rokiem nie da się nijak zapełnić.


Wykoncypowałem jedną rzecz:
około 240 przybliżona data narodzin Mîma - krasnoluda pośledniego

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
310 Pierwszy Dom Edainów - Ludzie z Rodu Bëora wkraczają do Beleriandu, gdzie spotyka ich Finrod, Beorianie osiedlają się w Estolad.

Raczej rówd, a jeszcze lepiej lud Beora.

Faktycznie , niezręcznie to napisałem, poprawa


M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Brak 311, kiedy lud Beora osiedlił się w Estoladzie.

U mnie to jest w tym samym 310 , natomiast w 311 dodaję, że
311 Bëor zostaje na dworze Finroda w Nargothrond i służy mu od tej pory przez 44 lata aż do swojej śmierci.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
315 narodziny Haldada i Borona

Moim zdaniem Boron urodził się w 314 r.

Cytat:
338 narodziny Boromira

Tego nie jestem pewien, ale sprawdzę. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Dwa w jednym Uśmiech)
Z HOME - War of the Jewels:
Cytat:
A few changes were made subsequently, at different times, to Beor
table II, as follows:
- (Bar Beora) added after 'The House of Beor';
- Boron's dates changed to 315-408, and Boromir's birth to 338;


M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Dodałbym 330-380Okres migracji większości Edainów z Estoladu.

Dodano Uśmiech

Co do reszty to jeszcze poszperam Śmiech

edit
Od teraz już nie mogę nic edytować - minęło 7 dni

#27:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

[402 Bitwa pod przesmykiem Aglon - Orkowie próbują zająć przełęcz Aglon ale zostają odparci.

Butwa pod przesmykiem brzmi niebyt ładnie. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
Cytat:
404 narodziny Hirila

A to nie kobieta??
Cytat:
411 narodziny Beldisa

j.w.

Cytat:
419 narodziny Gundor

A to akurat mężczyzna wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
420 Hador osiedla się w Hithlum

Moim zdaniem w 416.

Cytat:
422 Las Brethil oddany we władanie Ludowi Halethy

Czy na pewno ta data??

Cytat:
436 Galdor poślubia Harethę

Tego nie nie ma w naszej chronologii.

Cytat:
451 śmierć Haldana

A nie Hardana??

Cytat:
457 Sauron zdobywa Minas Tirith

Świetnie Thoronnil i ja popełniliśmy tu błąd. Uśmiech wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
459 Húrin (18 lat) and Huor (15 lat) wypraszają u Turgona by ich wypuścił z ukrytego królestwa. Obaj złożyli przysięgę, iż nie wyjawią nikomu położenia Gondolinu i orły zaniosły ich do Dor-lóminu.

Słusznie. Uśmiech

Kończę w problematycznym miejscu, bo to wymaga zastanowienia się. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

Od teraz już nie mogę nic edytować - minęło 7 dni

Jeżeli będziesz mi podawal opdkąłdną liste poprawek do wstawienia, to mogę dodawać. Język wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#28:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a):
Aragorn7 napisał(a):

402 Bitwa pod przesmykiem Aglon - Orkowie próbują zająć przełęcz Aglon ale zostają odparci.


Butwa pod przesmykiem brzmi niebyt ładnie. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech


To zmień proszę na :
402 Bitwa na przełęczy Aglon - Orkowie próbują zająć przełęcz Aglon ale zostają odparci.

M.L. napisał(a):
Cytat:
404 narodziny Hirila

A to nie kobieta??


404 narodziny Hiril najmłodszej córki Halmira

M.L. napisał(a):
Cytat:

411 narodziny Beldisa

j.w.


Zmień proszę na :
411 narodziny Beldis córki Arachona i Bregil

M.L. napisał(a):
Cytat:

419 narodziny Gundor

A to akurat mężczyzna wieeeeeeeeeelgachny uśmiech


Zmień proszę na :
419 narodziny Gundora syna Hadora i Gildis

M.L. napisał(a):
Cytat:

420 Hador osiedla się w Hithlum

Moim zdaniem w 416.


Tak, zgadza się w 416, więc zmień proszę i wklej w odpowiednie miejsce:
416 Hador osiedla się w Hithlum - w uznaniu zasług dostaje ziemie od Fingolfina,

natomiast wpis z 420 roku zmień na :
420 śmierć Halethy. Narodziny Harethy córki Halmira.


M.L. napisał(a):
Cytat:

422 Las Brethil oddany we władanie Ludowi Halethy

Czy na pewno ta data??


Tu upieram się przy swoim:

Z GA
Cytat:
422.
$132. Here at the prayer of Inglor Thingol granted to
Haleth's people to live in Brethil; for they were in good
friendship with the woodland Elves.


M.L. napisał(a):
Cytat:

451 śmierć Haldana

A nie Hardana??


A tu nie, ma być Haldana wieeeeeeeeeelgachny uśmiech - zmieniono z Hardan wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

z HOME part 11 - "War of the Jewels"
Cytat:
$28. Hardan son of Haldar: the substitution of Haldan for Hardan in
the published text was derived from a late change to a genealogical
table of the Haladin (see p. 238).

#29:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Poprawki zasadniczo naniosłem.
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Tak, zgadza się w 416, więc zmień proszę i wklej w odpowiednie miejsce:
416 Hador osiedla się w Hithlum - w uznaniu zasług dostaje ziemie od Fingolfina,

Ale czy wpis dotyczący roku 423 pozostaje, czy ma być zlikwidowany, atamtejsze informacje przeniesione pod datę 416.?

Cytat:
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

451 śmierć Haldana

A nie Hardana??
A tu nie, ma być Haldana wieeeeeeeeeelgachny uśmiech - zmieniono z Hardan wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

z HOME part 11 - "War of the Jewels"
Cytat:
$28. Hardan son of Haldar: the substitution of Haldan for Hardan in
the published text was derived from a late change to a genealogical
table of the Haladin (see p. 238).

OK. Tu masz rację.

#30:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Poprawki zasadniczo naniosłem.


Dzięki Uśmiech
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
416 Hador osiedla się w Hithlum - w uznaniu zasług dostaje ziemie od Fingolfina,

Ale czy wpis dotyczący roku 423 pozostaje, czy ma być zlikwidowany, atamtejsze informacje przeniesione pod datę 416.?


Tak. Edytuj proszę. Wpis z 423 roku do skasowania, a 416 otrzymuje postać ( wraz z opisem Smoczego Hełmu Uśmiech ) :

416 Hador osiedla się w Hithlum - w uznaniu zasług dostaje ziemie od Fingolfina, zostaje mianowany Lordem Dor-lomin i dostaje Smoczy Hełm.

Smoczy Hełm. Wykuty został (po 260 roku Pierwszej Ery) przez Telchara z Nogrodu specjalnie dla króla krasnoludzkiego z Belegostu, Azaghâla. Był to hełm wykonany z szarej stali, ozdobionej złotem i runicznymi znakami. Wieńczył go wizerunek głowy Glaurunga, bowiem hełm został wykonany wkrótce po pierwszym pojawieniu się tego smoka. Był to znak wyzwania wobec żołdaków Morgotha i pogardy żywionej do bestii.
Azaghâl podarował go Maedhrosowi w podziękowaniu za uratowanie życia z rąk orków w trakcie podróży. Z kolei Maedhros dał hełm Fingonowi go jako dowód przyjaźni (zresztą to właśnie Fingon przepędził ongiś Glaurunga do Angbandu). Okazało się, że jednak nikt nie może nosić ciężkiego, krasnoludzkiego hełmu bez wysiłku, oprócz Hadora. Jemu to więc Fingon podarował Smoczy Hełm, gdy ten obejmował rządy nad Dor-lóminem . Odtąd było to dziedzictwo rodu Hadora, przekazywany z ojca na syna. Po śmierci Hadora nosił go Galdor. Następnie trafił w ręce Húrina, który jednak nie używał hełmu, bowiem był on dla niego za ciężki. Cenił go jednak nadal jako cenną pamiątkę rodzinną.
Po Nirnaeth Arnoediad Morwena, żona Húrina, wysłała go synowi Túrinowi, przebywającemu w Doriath. Gdy dorósł on i ruszył do walki na pogranicze królestwa, zaczął nosić słynny hełm (wcześnie przechowywano był w skarbcu króla Thingola). Nie miał go ze sobą, gdy udał się na banicję (484 rok). Przyniósł mu hełm Beleg, gdy odnalazł Túrina na Amon Rûdh. Używając go w boju młodzieniec przybrał nowe imię – Gorthol (sin. Groźny hełm]). Podczas pobytu w Nargothrondzie, Túrin nie nosił hełmu, nie chcąc ujawniać swej tożsamości. Włożył go dopiero przed bitwą o Tumhalad. Później prawdopodobnie miał hełm ze sobą, gdy wędrował po Dor-lóminie i Brethilu. Prawdopodobnie nosił go również wtedy gdy zabił Glaurunga. Smoczy Hełm złożono, wraz z resztkami miecza Gurthanga, w grobie Túrina po jego samobójczej śmierci (499 rok).


Być może z powodu dodania nowego opisu znów będzie za długi post i ostatnie wpisy trzeba będzie przenieść na początek.
Np. te wpisy:

490 Gwindor prowadzi Túrina do Nargothrondu (s.125), Turin zostaje doradcą Orodretha, a potem kapitanem jego garnizonu, za jego namową budowany jest most nad Narogiem.
491 Tuor ucieka , powraca do Jaskiń Androth i przez następne 4 lata żyje tam jako banita zabijając wielu Easterlingów
494 Morwena i Nienor uciekają do Doriathu

na początek - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=138804#138804

#31:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Tytułem wstępu.
484 Środek lata (DH, s. 69) śmierć Saerosa/Orgola, ucieczka Túrina z Doriath, Túrin opuszcza Doriath

I TU JEST PROBLEM z chronologią Turina bo od tego czasu jest różnica 2 lat między wydarzeniami kolejnymi w DH a chronologią w/g Grey Annals i innymi źródłami ( tu od 485 i następnego roku, czyli 486 " Środek lata (s. 97):
Schwytanie Mîma, osiedlenie się Túrina na Amon Rudh" i następnego - 487 Beleg jest zabity i w DH jest to logiczne bo nie ma przerw w opisie i praktycznie wszystkie pory roku są po kolei opisane, a w/g GA wszystko od tego momentu jest przesunięte o 2 lata) Aby więc ujednolicić chronologię należy przyjąć, że Turin przez 2 lata błąkał się bez opisu a wydarzenia poniższe, które miały miejsce w 485 faktycznie miały miejsce w 487 roku - czyli przyłączenie sie do bandy. Jest to najbardziej logiczne miejsce, gdzie można wyrównać chronologie. Już po wyrównaniu:


487 Wiosna (s. 82): Túrin zabija Forwega i zostaje wodzem bandy. Beleg odnajduje Túrina. Zima (s. 95): Towarzysze Belega spostrzegają, że nie ma go pośród nich.

To jednak poproszę o dokładniejsze wyjaśnienie problemu. W GA mamy rok 484 na moment ucieczki Turina z Doriathu. I tu się zgadzamy. Możesz jednak pokazać wyliczenie, że w DH ta data jest późniejsza. I nie do końca łapię, czy według tego co wyliczyłeś Turin porzuca Doriath w 485 roku czy w 486 roku. Czy może to drugie wyliczenie dotyczy momentu przejęcia dowodzenia nad banitami. Nie twierdzę, że nie masz racji, natomiast chciałbym zobaczyć skąd dokładnie wziąłeś daty 485 i połowa/lato 486. Nie jestem też przekonany czy data 487 jest najlepszym momentem do wyrównania obu chronologii.

#32:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Jest to wszystko zakręcone Super śmiech i tak myślałem, że niełatwo to przedstawić a przede wszystkim spójnie opisać.

Moim zdaniem najłatwiej wyrównać chronologię w momencie przyłączenia się Turina do bandy, a nie w chwili samego zabójstwa Forega i przejęcia dowództwa bo to było później i od tego momentu praktycznie wszystkie kolejne pory roku ( rok po roku) są w Dzieciach Hurina opisane.

Data wyjściowa, która się zgadza to:
484 Środek lata (DH, s. 69) śmierć Saerosa/Orgola, ucieczka Túrina z Doriath, Túrin opuszcza Doriath

data, którą uważam, ze trzeba tez zachować to śmierć Belega, czyli
489. z GA
Cytat:
$265. In this year Gwindor Guilin's son escaped from
Angband. Blodren Ban's son was an Easterling, and being taken
by Morgoth, and tormented because he was one of the faithful
that withstood Uldor, entered the service of Morgoth and was
released, and sent in search of Turin. And he entered the hidden
company in Dimbar, and served Turin manfully for two years.
But seeing now his chance he betrayed the refuge of Beleg and
Turin to the Orcs, as his errand was. Thus it was surrounded
and taken, and Turin was captured alive and carried towards
Angband; but Beleg was left for dead among the slain. Blodren
was slain by a chance arrow in the dark. [Pencilled against this
annal: What happened to the Dragon-helm?]
$266. Beleg was found by Thingol's messengers, and taken
to Menegroth and healed by Melian. At once he set forth in
search of Turin [pencilled in margin: bearing the Dragon-helm
that Turin had left in Menegroth]. He came upon Gwindor
bewildered in Taur-na-Fuin (where Sauron now dwelt) and
together they pursued the captors of Turin. From an orc-camp
on the edge of the desert they rescued him as he slept in drugged
sleep, and carried him to a hidden dell. But Beleg as he laboured
to unloose Turin's fetters pricked his foot, and he was roused,
and dreaming that he was surrounded by Orcs that would
torment him, seized Beleg's sword and slew him ere he knew
him. Gwindor buried Beleg, and led Turin away, for a dumb
madness of grief was on him.


Natomiast w DH jest opis losów Turina nie tylko rok po roku ale w/g pór roku, więc możemy się zorientować kiedy były konkretne wydarzenia.

Data 484 jest wyjściowa i się zgadza, bo :
481 Túrin kończy 17 lat, udaje się na północne pogranicze i tam walczy u boku Belega a w DH jest :
Cytat:
"Tak minęły trzy lata. W tym czasie Túrin rzadko odwiedzał siedzibę Thingola, przestał też dbać o swój wygląd i strój. Włosy miał w nieładzie, a kolczugę okrywał szarym płaszczem, noszącym ślady złej pogody. Aż raz latem trzeciego roku, gdy Túrin był już dwudziestoletnim młodzieńcem, zdarzyło się, iż pragnąc odpoczynku i potrzebując kowala, który by mu broń naprawił, pewnego wieczoru przybył niespodziewanie do Menegrothu i wszedł do wielkiej sali. Przez złe zrządzenie losu zajął miejsce wśród dostojników królestwa i to akurat tam, gdzie zwykł siadywać Saeros. Gdy spóźniony Saeros wkroczył do sali, wpadł w gniew, był bowiem przekonany, że Túrin uczynił to powodowany dumą i chęcią znieważenia go.

Natomiast śmierć Belega wypada w 487 roku ( co udowodnię poniżej przedstawiając kolejne cytaty z DH) i dalsze zdarzenia też są przesunięte o 2 lata wcześniej co nie gra z GA i innymi źródłami.

Dlatego uważam, że trzeba chronologie wyrównać, a najbardziej sensownym miejscem było dla mnie przystanie Turina do banitów - żeby tę datę przesunąć o 2 lata, bo nie jest ona kluczowa a od tego powiedzmy 487 roku kolejne opisywane w DH wydarzenia tworzą już jedną całość i nie ma tam podanej konkretnej daty, więc dlatego chronologie da się wyrównać.

od 484 w/g DH po ucieczce:

Cytat:
"A teraz opowieść powraca do Túrina. Uznawszy się za banitę, którego będzie ścigał król, nie wrócił do Belega na północne pogranicze Doriathu, lecz odszedł na zachód i przekroczywszy potajemnie granice Strzeżonego Królestwa, przybył na lesiste tereny, rozciągające się na południe od rzeki Teiglin"

Cytat:
"największy postrach siali zimą, jak wilki; ci, którzy jeszcze bronili swych domów, nazywali ich Gaurwaithami, czyli wilkoludźmi. Około sześćdziesięciu takich wyrzutków połączyło się w jedną bandę, wędrującą po lasach za zachodnimi rubieżami Doriathu."

Cytat:
"Gaurwaithowie byli bardzo czujni i zarówno w pochodzie, jak i na popasie wysyłali naokoło zwiadowców lub wystawiali straże. W ten sposób szybko zauważyli obecność Túrina, gdy ten zabłąkał się w ich okolice. Wytropili go i otoczyli."

Cytat:
"Jako że w kompanii zawsze łatwiej znosić trudy życia na pustkowiu, przystał Túrin do banitów, a ponieważ nie mógł się stale z nimi wadzić, niewiele robił, by powstrzymać ich od złych czynów. Wkrótce też przyzwyczaił się do podłego i nierzadko okrutnego życia, lecz mimo to czasem budziły się w nim litość i wstręt; wtedy Túrin stawał się groźny w swym gniewie. W ten zły i niebezpieczny sposób wiódł życie do końca roku, przetrwał trudy i głód zimy, aż wreszcie nadeszła piękna wiosna."


Czyli wiosna 485 roku w/g DH a w/g mojej propozycji byłaby to wiosna 487 roku

Cytat:
"Słońce świeciło, a na drzewach zieleniły się młode liście. Túrinowi sprzykrzył się nędzny obóz banitów, toteż wypuścił się samotnie daleko w las. ... Nagle usłyszał krzyki. Z leszczynowego zagajnika wybiegła młoda kobieta. Suknie miała poszarpane przez ciernie i było widać, że jest przerażona. Potknęła się i upadła zdyszana na ziemię. Túrin skoczył z dobytym mieczem i powalił ścigającego dziewczynę człowieka, który właśnie ukazał się na skraju zagajnika. Dopiero, gdy zadał cios, spostrzegł, że zabił Forwega." (str 63 ebook).


Cytat:
"Wielu posłańców wysłał Thingol, by szukali Túrina w Doriacie i na sąsiednich
ziemiach, lecz w roku ucieczki młodzieńca poszukiwali go na próżno, nikt bowiem nie wiedział ani się nie domyślał, że Túrin przystał do banitów i nieprzyjaciół ludzi. Gdy nadeszła zima, do krok wrócili wszyscy posłańcy prócz Belega. On jeden nie ustawał w poszukiwaniach." (str 65 ebook)


Cytat:
"Upłynął prawie rok od ucieczki Túrina, a Beleg wciąż go szukał, lecz nadziei miał coraz mniej. W swych wędrówkach dotarł na północ, do Przeprawy na Teiglinie, posłyszawszy jednak złe wieści o nowym wypadzie orków z Taur-nu-Fuin, zawrócił. Przez przypadek trafił do leśnej osady, gdzie jeszcze niedawno grasowała banda Túrina.
Usłyszał tam dziwną opowieść krążącą wśród ludzi. Ponoć w lesie pojawił się wysoki, władczy człowiek lub, jak sądzili niektórzy, wojownik elfów, który zabił jednego z Gaurwaithów i ocalił ściganą przez nich córkę Larnacha." ( str 66 ebook)


czyli w/g DH

485 a moja propozycja 487 – Wiosna (s. 82): Túrin zabija Forwega i zostaje wodzem bandy. Beleg odnajduje Túrina. Zima (s. 95): Towarzysze Belega spostrzegają, że nie ma go pośród nich.


Cytat:
"I nie będzie mi teraz łatwo przedostać się do Dimbaru. Drogę zagradza Sirion, na którym poniżej brodu Brithiach, leżącego daleko na północy, nie ma mostów ni przepraw.
Niebezpieczna to rzeka. Można ją pewnie przekroczyć tylko w Doriacie. Nie wejdę jednakże do tej krainy i nie skorzystam z przebaczenia Thingola.
- Nazwałeś się twardym mężczyzną, Túrinie. Trafnie, jeśli chciałeś przez to
powiedzieć, że jesteś uparty. Lecz teraz moja kolej. Z twoim pozwoleniem pożegnam cię i odejdę jak najszybciej. Jeśli naprawdę chcesz mieć Mistrza Luku u swego boku, szukaj mnie w Dimbarze.
Na to nic Túrin nie odpowiedział. Nazajutrz Beleg wyruszył w drogę i Túrin odprowadził go z obozowiska na odległość strzału z łuku, lecz nic nie mówił.
- A zatem to nasze pożegnanie, synu Húrina? - zapytał Beleg.
- Jeśli prawdziwie pragniesz dotrzymać słowa i zostać ze mną - odparł Túrin - szukaj mnie na Amon Rûdh!" ( str 72 ebook)


Cytat:
"Beleg opuścił Menegroth i wrócił na północne pogranicze, gdzie miał swe schroniska; lecz kiedy nadeszła zima i ustała wojna, jego towarzysze nagle spostrzegli, że Belega nie ma już wśród nich. Nigdy już do nich nie wrócił."


Cytat:
"Po odejściu Belega (a było to drugiego lata po ucieczce Túrina z Doriathu) źle się wiodło banitom." (s. 75 - ebook)


486 a moja propozycja 488 – Środek lata (s. 97): Schwytanie Mîma, osiedlenie się Túrina na Amon Rudh
Cytat:
"Túrin zgodził się i podziękował Mîmowi. Większość jego ludzi była zadowolona z tej siedziby, która w porannym słońcu, w środku lata, wydawała się odpowiednia do zamieszkania."

Cytat:
"Przez resztę roku nie wypuszczali się na żadne wyprawy, a na polowanie lub w poszukiwaniu pożywienia najczęściej chodzili małymi grupami. "

487 a moja propozycja 489 – Połowa zimy - początek roku (s. 110): Beleg dociera na Amon Rudh.
Cytat:
"W połowie zimy w gasnącym świetle krótkiego dnia pojawił się nagle wśród nich rosły i barczysty człowiek, jak im się zdało, okryty białym płaszczem z kapturem. Najwyraźniej zmylił wartowników i bez słowa podszedł do ogniska. Kiedy siedzący wokół niego zerwali się, przybysz się roześmiał i odrzucił kaptur: stal przed nimi Beleg Mistrz Luku.
...Beleg przyniósł ze sobą Hełm Hadora,"

Wiosna (s. 112): Z Północy rusza potęga Morgotha. Túrin przywdziewa Hełm Hadora (s. 113).
"
Cytat:
Kiedy minęła zima i nadeszło przedwiośnie, a potem wiosna, banici zaczęli mieć poważniejsze zadania. Ruszyła się potęga Morgotha,"

Lato (s. 114): Kraj Łuku i Hełmu. Koniec lata (s. 115): rozmowa Belega z Túrinem. ,Mîm z Ibunem rusza odszukać orków.
Cytat:
"Pewnego dnia pod koniec roku powiedział ludziom mieszkającym w Bar-en-Danwedh, że wybiera się ze swoim synem Ibunem na poszukiwanie korzonków, by zrobić zapasy na zimę, lecz jego prawdziwym zamiarem było odszukanie sług Morgotha i przyprowadzenie ich do kryjówki Túrina"

Atak orków na Amon Rudh (s. 118).
Cytat:
"nie zginęli wszyscy oprócz Belega i Túrina, na nich, bowiem orkowie zarzucili sieci. Túrina skrępowali i zabrali; rannego Belega też skrępowali, a rozciągnąwszy na ziemi, nadgarstki i kostki u nóg przytwierdzili mu do żelaznych kołków wbitych w skalne podłoże"

Beleg pozostaje w Bar-en-Danwedh ( w Domu Okupu) do czasu wygojenia ran (s. 120).
Cytat:
"Beleg szukał Túrina wśród zabitych, by go pochować, lecz nie odnalazł jego ciała. Pojął wówczas, że syn Húrina żyje i został uprowadzony do Angbandu, lecz on sam musiał pozostać w Bar-en-Danwedh, dopóki nie wygoiły mu się rany. Wtedy zszedł ze wzgórza, niewielką mając nadzieję na znalezienie tropu orków, lecz natknął się na ich ślady w pobliżu Przeprawy na Teiglinie"

Cytat:
"Zdarzyło się, że błądząc po ciemku, Beleg dostrzegł między pniami nikłe światełko; gdy się doń przybliżył, znalazł elfa śpiącego pod wielkim uschłym drzewem; przy głowie strudzonego wędrowca stała lampa, z której zsunęła się osłona. Beleg obudził elfa, dał mu lembasy i zapytał, jakiż to los sprowadza go w tę straszliwą okolicę; okazało się, że ma do czynienia z Gwindorem, synem Guilina."
Jesień (s. 123): Śmierć Belega.
Cytat:
"Kiedy wszyscy w obozie spali, Beleg ujął luk i po kolei zastrzelił w ciemności i bez jednego dźwięku cztery wilki pilnujące orków od południa. Następnie, narażając się na wielkie niebezpieczeństwo, elfo-wie wśliznęli się do obozu. Zaraz też znaleźli Túrina skutego łańcuchami i przywiązanego do drzewa. Noże, którymi ciskali weń jego dręczyciele, utkwiły wszędzie wokół niego w pniu, lecz Túrina nie zranił ani jeden; teraz zwisał bezwładnie w pętach, odurzony do nieprzytomności albo zemdlony z wyczerpania. Beleg wraz z Gwindorem odcięli jeńca od drzewa i wynieśli go z obozu. Był jednak zbyt ciężki, by mogli daleko zajść, toteż musieli się zatrzymać w ciernistych zaroślach wysoko na stoku górującym nad obozem. Tam złożyli Túrina na ziemi; burza była już coraz bliżej i nad Thangorodrimem rozpalały się błyskawice. Beleg dobył Anglachela i przeciął nim kajdany na rękach i nogach przyjaciela. Lecz tego dnia przeznaczenie było silniejsze i ostrze, wykute przez Ciemnego Elfa Eöla, drgnęło w dłoni Belega i skaleczyło Túrina w stopę.
Syn Húrina obudził się gwałtownie, a ogarnięty nagłym gniewem i strachem, widząc pochylającą się nad sobą w ciemności sylwetkę z nagim mieczem w ręce, zerwał się z krzykiem na nogi. Sądził, że znów przyszli orkowie, by go dręczyć, rzucił się więc po ciemku na domniemanego nieprzyjaciela, 'wyrwał mu Anglachela i zabił Belega Cúthaliona, którego wziął za wroga."
Wędrówka Túrina i Gwindora (s. 124). Zima (s. 124): Túrin i Gwindor u Eithel Ivrin.
Cytat:
"Tymczasem rok miał się ku końcowi i nad północne ziemie nadciągała zima. Lecz przez cały czas u boku Túrina był Gwindor, który go strzegł i kierował jego krokami. Tak oto, przekroczywszy Sirion, znaleźli się na jego zachodnim brzegu i przyszli w końcu do Pięknego Stawu i Eithel Ivrin"

#33:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Mam inna propozycję
Dwa lata błąkania się Turina po bezludziu to za dużo, do tego dochodzą inne wydarzenia wzmożenie aktywności Morgotha, ucieczka ostatnich Leśnych Ludzi do Brethilu.
Dlatego zostawiłbym wiosnę 485 roku jako moment zabicia Forwega przez Turina, który zostaje wodzem bandy banitów.
lato 485 Beleg wśród Leśnych Ludzi, ostrzega ich przed działaniami Morgotha.
jesień 485 Beleg schwytany przez Banitów, uwolniony przez Turina wraca do Doriath.
I tu dokonałbym pierwszego przesunięcia. Uznałbym, ze drugie lato od ucieczki Turina to już rok 486.

Czyli lato 486 schwytanie Mima i osiedlenie się na Amon Rudh
zima 486 Beleg opuszcza północne pogranicze Doriathu
przełom 486/487 Beleg dociera na Amon Rudh
Czyli już mamy jeden rok zniwelowany.
Drugi rok różnicy można zlikwidować poprzez historię Kraju Łuku i Hełmu. Uznać, że zaczyna się ona w 487 roku, a do zdrady Mima dochodzi w końcu roku 488. Wtedy też ginie Andróg i większość banitów.

I wtedy się wszystko zgadza.

#34:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Też tak mogłoby być Uśmiech
W sumie to mamy rozbieżności 2 lat na przestrzeni 5 lat i wybór wielki nie jest, jeśli faktycznie przyjmiemy te ramy czasowe: 484 - ucieczka Turina i 489- zabicie Belega jako niezmienne a uważam, że tak należy zrobić.
Moja propozycja była taka jednorazowa - ciach i reszta się zgadza, Twoja bardziej elastyczna i rozłożona w czasie.
Ale przez to może i mniej zgadzająca się z opisami z DH, ale bardziej prawdopodobna w rzeczywistości.
Więc OK zostańmy przy Twojej.
Pozdrawiam

#35:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Nie chodzi o przyznanie racji lub nie, tylko analizę sytuacji, gdyż dochodzenie do wspólnego zdania w kwestii tekstu źródłowego nie powinno polegać na uprzejmości, tylko na analizie tych tekstów i szukaniu możliwego rozwiązania. Tym bardziej, ze w przypadku DH mamy z jednej strony do czynienia z tekstem rekonstruowanym, z drugiej z rozbudowaną narracją. Dlatego dostosowanie nie może polegać ani na ciachaniu, ani na uprzejmości wobec teoretycznie bardziej elastycznej wersji, tylko na szukaniu wewnątrz tekstów argumentów za jedną lub drugą wersją. Czasem ich nie ma i trzeba zostawić spis rozbieżności. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
Opis z DH jest jasny, między ucieczką Turina z Doriath a przystąpieniem do bandy mija maksymalnie kilka miesięcy a nie dwa lata. Zabójstwo Forwega to ewidentnie wiosna po dołączeniu Turina do bandy. Co więcej w grę wchodzą szersze wydarzenia, a przede wszystkim ataki Morgotha na Talath Dirnen, których nie da się pogodzić z przesunięciem o dwa lata, tym bardziej, że mamy tutaj dwa epizody. Jeden po wizycie Belega u Lesnych Ludzi, drugi związany z atakiem na Amon Rudh, a według opisu ewidentnie dzieli je więcej niż kilka miesięcy.
Wreszcie mamy datę z GA, 487 jako datę pochwycenia Belega, która komplikue całą sytuację
Wreszcie mamy stwierdzenie , że "drugiego lata" ucieczce z Doriath, które zostawia pewne pole manewru. Czy jest to następne lato po odejściu Turina z królestwa Thingola, czy drugie lato, w zależności od interpretacji, to będzie albo rok 485 albo 486. I jeżeli przyjąć, że daty 484 i 489 są niezmienne, a zgoda, nie mamy powodu by ich nie przyjmować za aktualne, to sensowniejsze jest przyjęcie drugiej interpretacji, tym bardziej, że w jakimś sensie pozwala także rozwiązać problem roku 487. I zostaje tylko kwestia "Kraju Łuku i Hełmu", opis sytuacji w DH, rzeczywiście skłania to interpretacji, ze wszystkie te wydarzenia obejmowały tylko rok 487, tylko wtedy data 489 byłaby bez sensu, gdyż trudno uwierzyć by w ciągu kilkunastu miesięcy orkowie przebyli tak niewielką odległość. Więc albo przyjmiemy, że ucieczka Gwindora i śmierć Belega miały miejsce w 488 roku, co oznacza przesuwanie o rok wstecz niemal całej późniejszej chronologii, albo uznamy, że Opis Krainy Łuku i Hełmu dotyczy nie roku ale dwóch lat. Tymczasem opis w DH jest na tyle niejednoznaczny, że można spokojnie przyjąć iż cały epizod trwał od wiosny 487 roku to zimy 488 roku czyli niespełna dwa lata. I wtedy obie chronologie się schodzą nie naruszając narracji obu tekstów.

#36:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Do daj szczegółowe wytyczne, jak mam poprawić Chronologię. Czy chcesz jedną wersję, czy protokół rozbieżności, i jak szczegółowo chcesz to rozpisać. Uśmiech wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#37:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
To może końcowa wersja taka:

484 Środek lata (DH, s. 69) śmierć Saerosa/Orgola, ucieczka Túrina z Doriath, Túrin opuszcza Doriath, późną jesienią dołącza do bandy wyrzutków - Gaurwaith ( wilko-ludzi).

485 wiosna , Túrin zabija Forwega i zostaje wodzem bandy; lato Beleg wśród Leśnych Ludzi, ostrzega ich przed działaniami Morgotha, ciągle jest na tropie Túrina; jesień Beleg pod nieobecność Túrina schwytany przez Banitów, uwolniony przez Turina po jego powrocie do obozu, po czym Beleg odchodzi do Doriath do Menegroth, gdzie otrzymuje od Meliany Lembasy.

Cytat:
"Gdy minęły trzy dni, a Orleg i Túrin nie wracali, kilku banitów chciało wyjść z jaskini, w której się ukrywali, lecz Andróg się temu sprzeciwił. I gdy prowadzili ten spór, stanęła nagle przed nimi szara postać. To Beleg w końcu ich odnalazł. "
...
Wówczas za namową Andróga zostawili Belega przywiązanego do drzewa, bez jadła i napoju, sami zaś usiedli obok jedząc i pijąc, jednak on już się więcej nie odezwał. A kiedy w ten sposób minęły dwa dni i dwie noce, ogarnął ich gniew i strach, zapragnęli też opuścić owo miejsce, a większość była już gotowa zabić elfa. Gdy nadciągnęła noc, zebrali się wokół niego, a Ulrad przyniósł żagiew z małego ogniska zapalonego u wejścia do jaskini. W tym momencie powrócił Túrin. Podszedł jak zwykle cicho, stanął w mroku poza kręgiem mężczyzn i w świetle pochodni ujrzał wynędzniałą twarz Belega.


486 lato
schwytanie Mima i osiedlenie się Banitów na Amon Rudh w Bar-en-Danwedh - Domu Okupu; zima Beleg opuszcza północne pogranicze Doriathu.

487 początek roku - zimą
Beleg dociera na Amon Rudh z Lembasami i Hełmem Hadora.

487-488 Kraj Łuku i Hełmu - Turin przywdziewa Hełm Hadora i toczy walki z orkami.

Cytat:
"Kiedy minęła zima i nadeszło przedwiośnie, a potem wiosna, banici zaczęli mieć poważniejsze zadania. Ruszyła się potęga Morgotha, a zwiadowcy jego wojsk niczym długie palce macającej na oślep dłoni badali drogi prowadzące do Beleriandu.
...
Tej wiosny Túrin znów przywdział Hełm Hadora, czym uradował Belega. Początkowo drużyna nie liczyła sobie nawet pięćdziesięciu ludzi, lecz znajomość tajników lasu, którą elf wspierał ich poczynania, a także męstwo Túrina sprawiały na wrogach wrażenie, że mają do czynienia z licznym zastępem. Zwiadowcy orków zawsze mogli być pewni pościgu, ich obozy nie dawały już bezpiecznego schronienia, a jeśli w jakimś wąskim przesmyku zbierali się do wymarszu, spomiędzy skał czy z cienia zalegającego pod drzewami wyskakiwał Smoczy Hełm na czele swych ludzi, wysokich i groźnych wojowników. W niedługim czasie dowódcy orków truchleli na sam głos rogu Túrina, rozlegający się wśród wzgórz, a ich żołnierze rzucali się do ucieczki, zanim jeszcze świsnęła choć jedna strzała czy zaśpiewał dobywany miecz.
...
Tego roku jak Beleriand długi i szeroki rozeszła się po lasach, wzdłuż strumieni i wśród wzgórz wieść, że Łuk i Hełm, które, jak sądzono, padły w Dimbarze, znów powstały, choć nie było już na to nadziei. Wówczas liczni elfowie i ludzie, którzy ocaleli z rozmaitych walk, przegranych bitew i pustoszonych krain, a teraz błąkali się, pozbawieni przywódców i środków do życia, lecz nie ulegali rozpaczy, nabrali otuchy i poczęli szukać Dwóch Wodzów, choć nikt jeszcze nie wiedział, gdzie leży ich twierdza. Túrin chętnie przyjmował wszystkich, którzy do niego ściągali, lecz za radą Belega żadnego z nowo przybyłych nie wpuszczał do swego schronienia na Amon Rûdh, (które otrzymało teraz nazwę Echad i Sedryn, Obóz Wiernych). Drogę doń znali jedynie członkowie Dawnej Drużyny i nie był tam wpuszczany nikt inny. Lecz wokół założono inne strzeżone obozy i forty: czy to w lesie na wschodzie, czy na płaskowyżu, czy na południowych moczarach - od Methed-en-glad, Krańca Lasu, fortu położonego na południe od Przeprawy na Teiglinie, po Bar-erib, placówkę leżącą o parę staj na południe od Amon Rûdh - ze wszystkich tych miejsc ludzie widzieli szczyt Łysego Wzgórza, skąd za pośrednictwem sygnałów otrzymywali wieści i rozkazy.
W ten sposób, zanim przeminęło lato, liczba zwolenników Túrina znacznie wzrosła, a wojska Angbandu zostały odepchnięte. "


488 Tuor schwytany przez Easterlingów i przetrzymywany przez ich wodza Lorgana w Dor-lómin; koniec roku - początek zimy - Mîm z Ibunem rusza odszukać orków, zdrada Mima. Atak orków na Amon Rudh

Syn Mima - Ibun zabity przez orków. Mim później zawędrował do zrujnowanego Nargothrondu po tym, jak Túrin zabił Glaurunga zagarnął jego skarbów dla siebie.Później do Nargothrondu przybył Húrin Thalion, który wiedział o zdradzeniu kryjówki bandytów przez Míma i zabił go mimo usilnych próśb krasnoluda. Mím jednak przeklął w ostatniej chwili skarb.

Cytat:
zginęli wszyscy oprócz Belega i Túrina, na nich, bowiem orkowie zarzucili sieci. Túrina skrępowali i zabrali; rannego Belega też skrępowali, a rozciągnąwszy na ziemi, nadgarstki i kostki u nóg przytwierdzili mu do żelaznych kołków wbitych w skalne podłoże"


489 Beleg po wygojeniu ran rusza w ślad za Turinem, potem spotyka Gwindora i wędrują razem. Od Gwindora Beleg dowiaduje się o grupie orków prowadzących więźniów. Jesienią doganiają grupę, w nocy zakradają się zabijają straże i unoszą ze sobą Turina. Ten jednak po skaleczeniu Anglachelem budzi się ze śpiączki, wyrywa miecz i zabija nim Belega.
Wędrówka Túrina i Gwindora; Zima Túrin i Gwindor u Eithel Ivrin - Turin napija się wody z jeziora, która budzi go z odrętwienia i leczy.

Cytat:
"Beleg szukał Túrina wśród zabitych, by go pochować, lecz nie odnalazł jego ciała. Pojął wówczas, że syn Húrina żyje i został uprowadzony do Angbandu, lecz on sam musiał pozostać w Bar-en-Danwedh, dopóki nie wygoiły mu się rany. Wtedy zszedł ze wzgórza, niewielką mając nadzieję na znalezienie tropu orków, lecz natknął się na ich ślady w pobliżu Przeprawy na Teiglinie"

Cytat:
"Zdarzyło się, że błądząc po ciemku, Beleg dostrzegł między pniami nikłe światełko; gdy się doń przybliżył, znalazł elfa śpiącego pod wielkim uschłym drzewem; przy głowie strudzonego wędrowca stała lampa, z której zsunęła się osłona. Beleg obudził elfa, dał mu lembasy i zapytał, jakiż to los sprowadza go w tę straszliwą okolicę; okazało się, że ma do czynienia z Gwindorem, synem Guilina."

Cytat:
"Beleg dobył Anglachela i przeciął nim kajdany na rękach i nogach przyjaciela. Lecz tego dnia przeznaczenie było silniejsze i ostrze, wykute przez Ciemnego Elfa Eöla, drgnęło w dłoni Belega i skaleczyło Túrina w stopę.
Syn Húrina obudził się gwałtownie, a ogarnięty nagłym gniewem i strachem, widząc pochylającą się nad sobą w ciemności sylwetkę z nagim mieczem w ręce, zerwał się z krzykiem na nogi. Sądził, że znów przyszli orkowie, by go dręczyć, rzucił się więc po ciemku na domniemanego nieprzyjaciela, 'wyrwał mu Anglachela i zabił Belega Cúthaliona, którego wziął za wroga.
"

#38:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
To po przebrnięciu kłopotliwego kawałka dalsze moje uwagi.

Pierwsza ogólna, jak widzę chyba nie skorzystałeś z chronologii która znajduje się w Wanderings of Hurin (ss. 256-258).

Nie będę wszystkiego wymieniał, ale kilka przykładów:

490-495
Turin zostaje głównodowodzącym sił Nargothrondu, gdzie jest znany jako Mormegil. Potwierdza iż był jednym z wodzów Cúarthol. Gwindor ujawnia jego prawdziwe imię Finduilas.

494
Morgoth skłania Easterlingów ku wiekszej nienawiści wobec elfów i Edainów, i wysyła orków by ich przymuszali do działań przeciw ludowi Hadora. Lorgan dowiedziawszy się o urodzie Nienor pragnie posiąść ją siłą. Morwena i Nienor uciekają do Doriathu. Szukają wieści na temat Turina.

496
Turin dociera do Dor-Lóminu

Ponadto podajesz dwie daty śmierci Morweny 500 i 502

Według WoH Morwena umiera w 501

W 502 Hurin dociera do Nargothrondu, zabija Mima, zabiera skarby Nargothrondu do Doriath. Zostaje przyjęty w Doriath ze współczuciem.

To na razie tyle, bo i tak trochę do przemyślenia jest. Uśmiech wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#39:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
To po przebrnięciu kłopotliwego kawałka dalsze moje uwagi.

Pierwsza ogólna, jak widzę chyba nie skorzystałeś z chronologii która znajduje się w Wanderings of Hurin (ss. 256-258).


Częściowo korzystałem...
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

490-495
Turin zostaje głównodowodzącym sił Nargothrondu, gdzie jest znany jako Mormegil. Potwierdza iż był jednym z wodzów Cúarthol. Gwindor ujawnia jego prawdziwe imię Finduilas.


U mnie było :
490 Gwindor prowadzi Túrina do Nargothrondu (s.125), Turin zostaje doradcą Orodretha, a potem kapitanem jego garnizonu, za jego namową budowany jest most nad Narogiem. - nie wiem czemu druga część się nie skopiowała. Ba kilka innych wpisów się też nie skopiowało.

Cytat:
Ponadto podajesz dwie daty śmierci Morweny 500 i 502

Według WoH Morwena umiera w 501


Tu masz rację.

Cytat:
W 502 Hurin dociera do Nargothrondu, zabija Mima, zabiera skarby Nargothrondu do Doriath. Zostaje przyjęty w Doriath ze współczuciem.

To u mnie było w 501, więc poprawiam.


Można połączyć moje i Twoje - po uporządkowaniu:

490-495 Gwindor prowadzi Túrina do Nargothrondu (s.125), Turin zostaje doradcą Orodretha, a potem kapitanem jego garnizonu znanym jako Mormegil, za jego namową budowany jest most nad Narogiem. Potwierdza iż był jednym z wodzów Cúarthol. Gwindor ujawnia jego prawdziwe imię Finduilas.
491 Tuor ucieka , powraca do Jaskiń Androth i przez następne 4 lata żyje tam jako banita zabijając wielu Easterlingów
494 Morgoth skłania Easterlingów ku wiekszej nienawiści wobec elfów i Edainów, i wysyła orków by ich przymuszali do działań przeciw ludowi Hadora. Lorgan dowiedziawszy się o urodzie Nienor pragnie posiąść ją siłą. Morwena i Nienor uciekają do Doriathu. Szukają wieści na temat Turina.

495 Wiosna (s. 135): Gelmir i Arminas przybywają do Nargothrondu.
Cytat:
"Na wiosnę piątego roku od przybycia Túrina do Nargothrondu zjawiło się twierdzy dwóch elfów. Przedstawili się jako Gelmir i Arminas z ludu
Finarfina, i oznajmili, że mają sprawę do władcy Nargothrondu. Teraz wszystkimi siłami królestwa dowodził Túrin i jemu podlegały wszelkie wojskowe sprawy; co więcej, stał się surowy i dumny, a chciał wszystkim zarządzać wedle swej woli, sądząc, że tak będzie najlepiej. Dlatego też przyprowadzono przybyszów przed oblicze Túrina,"

Jesień (s. 139): Najazd armii Morgotha i Glaurunga - Bitwa na polu Tumhalad i upadek Nargothrond (s. 139) - PATRZ punkt 7.1 we wpisie - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=137741#137741 . Śmierć Orodretha, Finduilas, Gwindora i Handira. Orkowie atakują Brethil - Jesień/ zima („jesień bowiem przechodziła w srogą zimę” – s. 139): spotkanie Túrina z Glaurungiem (s. 140). Sroga Zima (s. 142). Zima: Túrin opuszcza Hithlum i powraca do Dor-lóminu (s. 143). Tuor poszukuje Bramy Noldorów -
Cytat:
"wielokilometrowe, podziemne przejście w górach Ered Lómin, które król Turgon kazał wykuć. Łączyło ono Nevrast z Cirith Ninniach, co pozwalało na komunikację zarówno z morzem, jak i regionem Hithlum. wejście od góry było ukryte i rozpoczynało się od skalnego łuku w który wpływał strumień. Brodzący w nim docierało się do schodów i ciemnych przejść prowadzących do wodospadu w Cirith Ninniach. Przejście to zostało zapomniane po opuszczeniu Gondolinu przez Turgona"
Ulmo w końcu daje mu pewne wskazówki i gdy Tuor zmierza w jej kierunku spotyka Gelmira i Arminasa. którzy wskazują mu przejście , Tuor przybywa do Nevrastu i jest pierwszym Edainem który dociera do brzegów Belegaer. Na jesieni dostaje kolejny znak od Ulma i podążając za 7 łabędziami na południe dociera do opuszczonego Vinyamar, gdzie bierze pozostawione tam przez Turgona kolczugę, hełm, tarczę i miecz. Ulmo objawia mu się ponownie w całym swym majestacie i nakazuje udać
się do Gondolinu, daje mu też płaszcz z cienia. Następnego ranka Tuor spotyka Voronwë – elf z Gondolinu wysłanego wcześniej przez Turgona jak wielu innych by szukać drogi do Amanu. Voronwë jako jeden z nielicznych zostaje ocalony przez Ulma przed gniewem Ossë i teraz słysząc w ustach Tuora słowa Ulmo zgadza się poprowadzić go do Gondolinu. Voronwë wiedzie Tuora przez Núath, ziemie splugawione przez Glaurunga. Na rozlewiskach Ivrinu Tuor dostrzega wysokiego mężczyznę z czarnym mieczem nawołującego Finduilas - nie wie że to jego kuzyn Túrin syn Hurina. Tak oto ten jeden jedyny raz drogi krewniaków zetknęły się ze sobą.

Cytat:
W mającej powstać prozatorskiej sadze „Upadek Gondolinu”, rozpoczętej prawdopodobnie w 1951 roku, mój ojciec opisał wędrówkę Tuora i służącego mu za przewodnika elfa Voronwëgo. Przemierzając pustkowia, usłyszeli oni wołanie w lesie:
I kiedy tak czekali, wyszedł ktoś spomiędzy drzew. Ujrzeli uzbrojonego wysokiego człowieka odzianego w czerń, który w ręku trzymał dobyty miecz; zdziwili się, klinga miecza bowiem też była czarna, lecz jej brzegi lśniły jasnym, zimnym światłem.
To był Túrin, śpieszący ze splądrowanego Nargothrondu (s. 142); lecz Tuor i Voronwë z nim nie rozmawiali i „nie wiedzieli, że Nargothrond padł i że to jest Túrin, syn Húrina, Czarny Miecz. Tak oto tylko na jedną chwilę zbiegły się ścieżki tych krewnych, Túrina i Tuora, i nie skrzyżowały się już nigdy więcej”.


496 Túrin w Brethilu, Tuor z Voronwë na początku roku przez jar suchej rzeki docierają do 7 Bram Gondolinu, Morwena i Niënor opuszczają Doriath. Túrin na kurhanie Findulas znajduje półżywą dziewczynę, którą
była jego siostra Niënor, dotkniętą amnezją wywołaną przez smoka Glaurunga. Nie pamiętała niczego z tego, co się wydarzyło przed jej spotkaniem z Túrinem, który nigdy wcześniej nie widział swojej siostry, gdyż jako dziecko opuścił rodzinny Dor-lómin przed jej urodzeniem. Nie znając jej tożsamości, nadał jej imię Níniel (Dziewczyna we Łzach).
497 Dior poślubia Nimloth
498 Wiosna (s. 172): Ponowne oświadczyny Túrina, Niënor przysięga mu miłość. Środek lata (s. 172): Ślub Túrina i Niënor. Przed końcem roku (s. 173):
Cytat:
„Zanim skończył się ów rok, trzeci rok pobytu Turambara wśród leśnych ludzi, smok zaczął napadać na ich ziemie, które przez czas jakiś cieszyły się pokojem”
Ataki orków na Brethil (s. 174).
499 Túrin zabija Glaurunga wbijając mu miecz Gurthang w brzuch, kiedy smok przekraczał jar z rzeką. Túrin zostaje jednak ranny i mdleje obok konającego smoka. Tak znajduje ich Níniel, która wbrew prośbom Brandira,
poszła szukać męża. Glaurung tuż przed śmiercią wyznał jej prawdę o pochodzeniu jej i Túrina i o kazirodztwie, jakiego się dopuścili. Smok umarł, a zrozpaczona Niënor, odzyskawszy pamięć, popełniła samobójstwo rzucając się do rzeki. Świadkiem tego był Brandir i opowiedział o wszystkim Túrinowi, gdy ten się ocknął. Syn Húrina nie uwierzył, co doprowadziło to do waśni, w wyniku której Túrin zabija Brandira. Jakiś czas później spotyka w lesie dawnego
przyjaciela z Doriathu, Mablunga, który opowiada mu, jak Niënor uciekła do lasu Brethil i słuch o niej zaginął. Wówczas Túrin pojmuje, że jego żona Níniel była faktycznie jego siostrą Niënor, i że niesprawiedliwie zabił Brandira. Oszalały z bólu, dociera do Cabed-en-Aras i tam popełnia samobójstwo, rzucając się na swój własny miecz.
500 narodziny Eluréda i Elurína. Morgoth wypuszcza Húrina.
501 Morwena przybywa do Brethilu, gdzie odnajduje nad Cabed-en-Aras groby swoich dzieci, tam znajduje ją Hurin i po wspólnej nocy nad ranem Morwena umiera, a Hurin składa ją do grobu.

502 Húrin przybywa do zniszczonego przez Glaurunga Nargothrond, gdzie zabija Mîma i zabiera Nauglamir, następnie udaje się do Doriath na dwór Thingola - Menegroth, gdzie opada z niego czar Morgotha i zostawia naszyjnik Thingolowi. Ten z pomocą Krasnoludów z Nogrodu oprawia Silmaril w naszyjnik Nauglamír. Krasnoludowie żądają zapłaty za swoją pracę a konkretnie Nauglamira, Thingol odmawia, Krasnoludowie zabijają go i uciekają, ale Elfowie dopadają ich i odbierają Nauglamir , tylko 2 krasnoludom udaje się uciec i namawiają innych przez fałszywe oskarżenia do zemsty. To wydarzenie na zawsze poróżniło krasnoludów i elfów, którzy nigdy nie wybaczyli im zabicia Thingola. Samobójcza śmierć Húrina, śmierć Hardanga, Tuor poślubia Idril w Gondolinie.

    Nauglamír (Naszyjnik Krasnoludów) – naszyjnik wykonany ze złota przez krasnoludy (prawdopodobnie z Belegostu) ,
    wysadzany klejnotami, które Finrod przywiózł z Valinoru. Uważany jest za najsłynniejsze dzieło jubilerskie Dawnych Dni. Znany był ze swojego piękna i lekkości, a także elastyczności - dopasowywał się do szyi każdego, kto go
    założył.




3 dni mnie nie będzie więc masz trochę czasu na przemyślenia Elfik


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 12-06-2016 19:01, w całości zmieniany 1 raz

#40:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Ale te wszystkie rzeczy nie dzieją się tylko w 490 roku tylko pomiędzy 490 a 495 rokiem wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
502 Húrin przybywa do zniszczonego przez Glaurunga Nargothrond, gdzie zabija Mîma i zabiera Nauglamir, następnie udaje się do Doriath na dwór Thingola - Menegroth, gdzie opada z niego czar Morgotha i zostawia naszyjnik Thingolowi. Ten z pomocą Krasnoludów z Nogrodu oprawia Silmaril w naszyjnik Nauglamír. Krasnoludowie żądają zapłaty za swoją pracę a konkretnie Nauglamira, Thingol odmawia, Krasnoludowie zabijają go i uciekają, ale Elfowie dopadają ich i odbierają Nauglamir , tylko 2 krasnoludom udaje się uciec i namawiają innych przez fałszywe oskarżenia do zemsty. To wydarzenie na zawsze poróżniło krasnoludów i elfów, którzy nigdy nie wybaczyli im zabicia Thingola. Samobójcza śmierć Húrina, śmierć Hardanga, Tuor poślubia Idril w Gondolinie.


Tu jest błąd, a dokładnie w tej części wypowiedzi
Cytat:
i zabiera Nauglamir, następnie udaje się do Doriath na dwór Thingola - Menegroth, gdzie opada z niego czar Morgotha i zostawia naszyjnik Thingolowi. Ten z pomocą Krasnoludów z Nogrodu oprawia Silmaril w naszyjnik Nauglamír.

Od czasu książki Kane'a Arda Reconstructed, wiemy, że nie tak było. Zresztą Kane tylko zwraca uwagę na odpowiednie fragmenty w HoME. Hurin nie zabrał naszyjnika, bo jeszcze go nie było. To był wtręt samego Christophera, który dość mocno przerobił opowieść o końcu życia Hurina.
Hurin wraz z towarzyszami zabrał ze sobą skarby Nargothrondu i zaniósł je do Doriath. Tam Krasnoludowie, na polecenie Thingola, z klejnotów Finroda i Silmarila zdobytego przez Berena wykonali Nauglamira.

Natomiast w 501 roku należałoby uwzględnić wszystkie wydarzenia opisane w WoH dotyczące Brethilu śmierć kolejnych dwóch wodzów Haladinów, koniec rodu Halethy i tym podobne. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#41:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Jeszcze a propos roku 502 trzeba zachować wewnętrzną chronologię. Hardang i Manthor giną wcześniej, potem jest Nargothrond, i Doriath. Nie wiemy jak zginął Hurin i czy na pewno był to rok 502.

Co do ataku synów Feanora na Doriath wydaje się, że według finalnej wersji miał miejsce na przełomie 506/507 (zob. s. 351)

Może można dodać, że w 527 roku pozostałych przy życiu synów Feanora zaczęły gnębić/męczyć/torturować myśli o niewypełnionej przysiędze.

Pytanie czy Tuor i Idril opuszczają Śródziemie w 525 czy w 530 roku. Podobnie co do ślubu Elwingi i Earendila.

Czy w 540 Morgoth już panuje nad całym Beleriandem, biorąc pod uwagę, że w 545 dopiero zmusił synów Feanora do opuszczenia Amon Ereb.

Może rozbudować opis hufców Valinoru o ich skłąd i oraz kto dowodził nimi

Można uzupełnić opis roku 545 o bitwę pod Eglarestem, gdzie Ingwion syn Ingwego pokonał orków.

Chyba już więcej uwag do tej części nie mam.

#42:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Ostateczna wersja okresu od 499 r do końca I Ery, drobne poprawki, uzupełnienia i wyjaśnienia Twoich wątpliwości na moją korzyść Język
Edytuj proszę ten okres Uśmiech


499 Túrin z Hunthorem i Dorlasem wyprawiają się by zabić Glaurunga w zasadzce w Cabed-en-Aras, w miejscu, gdzie Teiglin płynął stromym jarem. Hunthor ginie podczas wspinaczki a Túrin zabija Glaurunga wbijając mu miecz Gurthang w brzuch, kiedy smok przekraczał jar z rzeką. Túrin zostaje jednak ranny i mdleje obok konającego smoka. Tak znajduje ich Níniel, która wbrew prośbom Brandira, poszła szukać męża. Glaurung tuż przed śmiercią wyznaje jej prawdę o pochodzeniu jej i Túrina i o kazirodztwie, jakiego się dopuścili. Smok umiera, a zrozpaczona Niënor, odzyskawszy pamięć, popełnia samobójstwo rzucając się do rzeki. Świadkiem tego jest Brandir i opowiada o wszystkim Túrinowi, gdy ten się ocknął. Syn Húrina nie wierzy w tę historię, dochodzi do waśni, w wyniku której Túrin zabija Brandira. Jakiś czas później spotyka w lesie dawnego przyjaciela z Doriathu, Mablunga, który opowiada mu, jak Niënor uciekła do lasu Brethil i słuch o niej zaginął. Wówczas Túrin pojmuje, że jego żona Níniel była faktycznie jego siostrą Niënor, i że niesprawiedliwie zabił Brandira. Oszalały z bólu, dociera do Cabed-en-Aras i tam popełnia samobójstwo, rzucając się na swój własny miecz.

500 narodziny Eluréda i Elurína. Morgoth wypuszcza Húrina.
501 Morwena przybywa do Brethilu, gdzie odnajduje nad Cabed-en-Aras groby swoich dzieci, tam znajduje ją Hurin i po wspólnej nocy nad ranem Morwena umiera, a Hurin składa ją do grobu. Śmierć Hardanga i Manthora.

502 Húrin przybywa do zniszczonego przez Glaurunga Nargothrond, gdzie zabija Mîma i zabiera skarby Finroda przywiezione z Amanu i trochę złota, następnie udaje się do Doriath na dwór Thingola - Menegroth, gdzie opada z niego czar Morgotha a skarby składa u stóp króla , który je przyjmuje i zleca wykonanie Krasnoludom z nich oraz z Silmarila Nauglamira. Krasnoludowie żądają zapłaty za swoją pracę a konkretnie Nauglamira, Thingol odmawia, Krasnoludowie zabijają go i uciekają, ale Elfowie dopadają ich i odbierają Nauglamir , tylko 2 krasnoludom udaje się uciec i namawiają innych przez fałszywe oskarżenia do zemsty. To wydarzenie na zawsze poróżniło krasnoludów i elfów, którzy nigdy nie wybaczyli im zabicia Thingola. Samobójcza śmierć Húrina, Tuor poślubia Idril w Gondolinie.

    Nauglamír (Naszyjnik Krasnoludów) – naszyjnik wykonany ze złota przez krasnoludy (prawdopodobnie z Belegostu) , wysadzany klejnotami, które Finrod przywiózł z Valinoru oraz z oprawionym weń najcenniejszym skarbem - Silmarilem odebrany przez Berena i Luthien Morgothowi. Uważany jest za najsłynniejsze dzieło jubilerskie Dawnych Dni. Znany był ze swojego piękna i lekkości, a także elastyczności - dopasowywał się do szyi każdego, kto go założył.

503 narodziny Eärendila - syna Tuora i Idril oraz Elwingi - córki Nimloth i Diora . Bitwa Tysiąca Jaskiń - Battle of the Thousand Caves i Bitwa pod pod Sarn Athrad - Battle of Sarn Athrad; dwie bitwy krasnoludów z elfami o Nauglamir z Silmarilem, PATRZ punkt 7.2 we wpisie - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=137741#137741 część dotycząca Nauglamira jest w tym wpisie wersją edytorską z Silmarilionu Christophera Tolkiena, a nie samego Tolkiena , wersja prawdziwa to ta opisana wyżej
Po śmierci Thingola Meliana przechodzi przemianę duchową i wraca do Valinoru, Obręcz Meliany znika i nic już nie chroni Doriath. Krasnoludy z Nogrodu atakują Menegroth nie chroniony już Obręczą Meliany i grabią go w Bitwie Tysiąca Jasiń. Uciekają z Nauglamirem. Jednak dowiaduje się o tym Beren który razem z Diorem i Zielonymi Elfami z Ossirandu przygotował zasadzkę pod Sarn Athrad , gdzie rozgramia Krasnoludy ( przy pomocy również entów) i odbiera ponownie Nauglamir z Silmarilem. Beren odzyskany Nauglamir z Silmarilem przekazuje Luthien, która nosi go do końca swojego drugiego ludzkiego życia. Gdy umiera razem z Berenem w tym samym 503 roku naszyjnik z Silmarilem dostaje Dior, który ze swoją rodziną; żoną Nimloth i dziećmi ; Elurédem, Elurínem i Elwingą przybywa do Menegroth.
504 Dior zostaje drugim Królem Doriath
505 synowie Fëanora dowiaduje sie o Silmarilu noszonym przez Diora i żądają wydania go, klątwa znów działa. Dior nie odpowiada na żądanie.
506-507 Drugie Bratobójstwo - 7 synów Fëanora atakuje Menegroth. Giną: Dior, Nimloth, Celegorm, Curufin i Caranthir. Eluréd i Elurín są uprowadzeni przez sługi Celegorma i porzuceni w lesie na śmierć. Elwindze udaje się uciec z Silmarilem do Przystani Sirionu.

509 Maeglin schwytany poza murami Gondolinu przez orków, doprowadzony do Morgotha, torturowany i psychicznie nękany przez Morgotha ulega jego obietnicom zostania królem Gondolinu jako jego wasala i zdradza nie tylko dokładne położenie miasta, ale wszystkie informacje na temat murów, obrony, załogi, słabych punktów. Morgoth przygotowuje się do ataku
Cytat:
"Lata mijały, a Tuor, ponaglany przez Idril, kontynuował drążenie tunelu. Tymczasem Turgon,widząc że liczba szpiegów Morgotha w okolicznych górach zmalała, odetchnął nieco i lęk go odstąpił. Morgoth tymczasem spędził te lata na wytężonym wysiłku. Wszystkich zniewolonych Noldorów zapędził do wydobywania metali, podczas gdy sam wymyślał nowe okropności. W głębokich podziemiach hodował smoki, pomiot Glaurunga, liczne teraz i straszliwe. Zgromadził też najlepszych swoich kowali i mistrzów czarnej magii, aby skonstruowali machiny wojenne i oblężnicze, przy pomocy których zamierzał skruszyć mury i bramy Gondolinu. Kiedy minęło szóste lato od narodzin Eärendila, Morgoth ukończył przygotowania do wojny. Chcąc uśpić czujność Gondolindrimów wycofał swoich szpiegów ze wzgórz wokół Gór"

510 Upadek Gondolinu - Morgoth uderza swoją armią potworów, smoków, balrogów i orków. Śmierć Turgona na najwyższej wieży Królewskiego Pałacu Gondolinu, Ectheliona - w starciu z przywódcą sił Morgotha - Gothmogiem, którego zabija diamentowym szpicem na hełmie, Glorfindela osłaniającego ucieczkę i ginie sam zabijając Balroga, Maeglina który chce zabić Eärendila i ginie w pojedynku z Tuorem. W upadku Gondolinu giną też Penlod, Duilin, Rog, Orcobal, Balcmeg, Othrod i Lug. Ereinion Gil-galad zostaje najwyższym Królem Noldorów.
511 uciekinierzy z Gondolinu w liczbie około ośmiuset pod przewodnictwem Tuora , Idril, Galdora, Voronwë i zjawiają się w Przystaniach Sirionu
Cytat:
"Po krótkiej wędrówce uciekinierzy z Gondolinu dotarli do ujścia Sirionu, gdzie od czasu upadku Eglarestu i Brithombaru osiedlali się coraz liczniejsi Eldarowie, uciekający przed hordami Morgotha. Dwa lata wcześniej
przybyła tam z Doriathu Elwinga, córka Diora, wraz grupą Sindarów. Przywieźli oni ze sobą Nauglamír i jak wielu innych znaleźli tam spokojne schronienie.
Teraz dołączyli do nich uciekinierzy z Gondolinu. Zamieszkali u ujścia Sirionu, na samym brzegu Wielkiego Morza. Przybrali nazwę Lôssim, Lud Kwiatu, gdyż miano Gondolindrimów sprawiało im zbyt wiele bólu. Wśród nich w domu
Tuora wzrastał piękny Eärendil. W ten sposób u ujścia Sirionu, w cieniu potęgi Ulma, ukryli się Eldarowie i Edaini ocaleni z Nargothrondu, Gondolinu, Doriathu oraz ludzkich królestw. Silmaril przyniósł im błogosławieństwo. W jego blasku ozdrowieli, odzyskali spokój i rośli w liczbę. Zbudowali również wiele pięknych łodzi i statków, którymi często wypływali na morze."

512 Maedhros dowiaduje się, że Silmaril znajduje się w Przystaniach Sirionu, ale powstrzymuje się od wypełnienia Przysięgi Fëanora i prób jego odzyskania
525 Eärendil poślubia Elwingę, Tuor i Idril wraz z Voronwë opuszczają Beleriand stakiem Eärrámë i żeglują do Valinoru
Cytat:
"W tych dniach Tuor poczuł, że zaczyna go dosięgać brzemię starości, a tęsknota coraz silniej ciągnęła go ku głębinom morza. Zbudował więc duży statek i nazwał go „Eärrámë”, co znaczyMorskie Skrzydło, po czym wraz z Idril oraz Voronwëm pożeglował w stronę zachodzącego słońca i Amanu i już nie pojawił się więcej w opowieści ani w pieśni. Lecz powiadają, że Tuor, jako jedyny spośród śmiertelnych ludzi, został policzony pomiędzy Pierworodnych i dołączył do Noldorów, których ukochał. Później zaś, jak mówią, zamieszkał na swoim statku, żeglując po morzach krainy elfów lub odpoczywając w portach Noldorów na Tol Eressëi. Tym samym przypadł mu los odmienny niż reszcie rodzaju ludzkiego. "


W HoME XI - War of the Jewel w Tale of the Years w wersji "C" faktycznie było, że :
Cytat:
527 [> 530]. Earendil weds Elwing. Unquiet of Ulmo comes upon
Tuor. Tuor and Idril depart over Sea, and are heard of no
more on earth.

ale w końcowej wersji "D" Tolkien pisze:
Cytat:
525. The Unquiet of Ulmo carne upon Tuor and he built a ship
Earame, and departed into the West with Idril (and
Voronwe?) and is heard of in no tale since. Earendil wedded
Elwing and became Lord of the men of the Havens.

527 pozostałych przy życiu synów Feanora zaczęły gnębić/męczyć/torturować myśli o niewypełnionej przysiędze - klątwa Mandosa znów działa.
532 narodziny Elronda i Elrosa.
534 Eärendil żegluje w poszukiwaniach Valinoru:
Cytat:
Eärendil marzył również o odnalezieniu najdalszego brzegu, aby przed śmiercią zanieść Valarom z Zachodu przesłanie od elfów i ludzi, które wzruszyłoby serca mieszkańców Valinoru, by ulitowali się nad niedolą
mieszkańców Śródziemia. Po okresie nauki u Círdana, korzystając z jego pomocy i rady, Eärendil zbudował Vingilótë, Kwiat Morskiej Piany,
najpiękniejszy ze wszystkich statków sławionych w pieśniach. Jego poszycie było białe jak srebrzysty księżyc w pełni, złote były jego wiosła, srebrzyste żagle, a topy masztów zwieńczone były klejnotami błyszczącymi niczym
gwiazdy. W Poemacie o Eärendilu wiele opowiedziano o jego przygodach na morskich szlakach i na lądach, niedotkniętych dotychczas ludzką stopą, a
także o różnych morzach, które odwiedził i wielu odkrytych przez niego wyspach. Piękna Elwinga nie towarzyszyła mężowi w wyprawach, lecz pełna smutku pozostawała w domu. W przystani u Ujścia Sirionu, kiedy Eärendil był w dalekiej podróży, powiła mu dwóch synów, Elronda i Elrosa, zwanych Półelfami. Eärendil nie odnalazł ani Tuora, ani Idril, nigdy też nie przybił w czasie tej podróży do brzegów Valinoru, zwyciężany przez cienie i czary, odpychany przez przeciwne wiatry, aż wreszcie tęsknota za Elwingą kazała mu
zawrócić i pożeglować na wschód, do domu. Serce nakazywało mu pośpiech, gdyż ogarnął go nagły lęk zrodzony z niespokojnych snów. Wiatry, z którymi się przedtem zmagał z wielkim wysiłkiem, teraz pchały go nie tak szybko,
jakby tego pragnął.

538 Pozostali przy życiu synowie Fëanora: Maedhros, Maglor, Amrod i Amras, poznali miejsce osiedlenia Elwingi oraz to, że uniosła ze sobą Nauglamíra. Trzecie Bratobójstwo w Przystaniach Sirionu. Śmierć Amroda i Amrasa. Elrond i Elros wzięci jako jeńcy przez Maglora. Elwinga rzuca się z Nauglamirem z Silmarilem do morza, jednak nie tonie. Ulmo przemienia ją w wielkiego białego ptaka, a Silmaril świecił jak gwiazda na jej piersi.
Cytat:
Pozostali przy życiu synowie Fëanora: Maedhros, Maglor, Amrod i Amras, poznali miejsce osiedlenia Elwingi oraz to, że uniosła ze sobą Nauglamíra. Z początku jednak, kiedy doszły do nich pierwsze wieści o powstaniu Przystani i miejscu przechowywania Silmarila, Maedhros powstrzymał ich od wypełnienia Przysięgi, z czasem wszakże i on, i
jego bracia coraz dotkliwiej odczuwali męki z powodu jej niedotrzymania. Amrod i Amras podjęli decyzję, by siłą zdobyć Silmaril, jeżeliby Eärendil nie chciał go oddać z własnej woli. Porzucając swoje myśliwskie szlaki zebrali
się w końcu wszyscy i wyprawili do Przystani posłów, domagając się grzecznie, lecz stanowczo oddania Silmarila. Elwinga i lud znad Sirionu nie chcieli oddać klejnotu, który Beren zdobył wraz z Lúthien i za który Dior zapłacił życiem. Nie chcieli zwłaszcza rozstrzygać tej sprawy, gdy ich władca Eärendil był na morzu; zdawało im się bowiem, że właśnie Silmarilowi zawdzięczają zdrowie oraz pomyślność swoich domów i statków.
I tak doszło do ostatniego i najokrutniejszego rozlewu krwi elfów mieczami elfów i do trzeciego okrutnego nieszczęścia, jakie ściągnęła na Noldorów przeklęta Przysięga Fëanora. Synowie Fëanora napadli bowiem znienacka na
uchodźców z Gondolinu i niedobitków z Doriathu i rozgromili ich. Chociaż podczas bitwy niektórzy z ich podkomendnych trzymali się na uboczu,
a niektórzy nawet zbuntowali się i zginęli, próbując bronić Elwingi przed własnymi wodzami (tak wielkie były urazy i rozterki w sercach ówczesnych Eldarów), to Maedhros i Maglor w końcu zwyciężyli, chociaż tylko oni dwaj z synów Fëanora pozostali przy życiu, gdyż Amrod i Amras polegli w tym boju. Lud mieszkający u ujścia Sironu został wybity lub rozproszył się. Niektórzy zaś
z konieczności dołączyli do ludu Maedhrosa, który ogłosił się władcą wszystkich elfów w Zewnętrznych Krainach. A jednak Maedhros nie zdobył Silmarila. Elwinga, widząc bowiem, że wszystko stracone, a jej dzieci zostały wzięte do
niewoli, wymknęła się wojownikom Maedhrosa i z Nauglamírem na piersi rzuciła się w morze, i zginęła, jak wszyscy sądzili.
Jednakże Ulmo uniósł ją w górę i przemienił w wielkiego białego ptaka, a Silmaril świecił jak gwiazda na jej piersi. W tej postaci leciała nad wodą, by odnaleźć umiłowanego Eärendila, i znalazła go, powracającego do
Śródziemia. O nocnej godzinie Eärendil, stojąc u steru statku, ujrzał jak gdyby pędzący mu na spotkanie biały obłok pod księżycem czy też gwiazdę dziwnym torem pomykającą nad morzem, blady płomień na skrzydłach burzy. Pieśń
mówi, że Elwinga przemieniona w ptaka spadła z nieba na pokład Vingilota zemdlona, niemal martwa ze zmęczenia tak wyczerpującym lotem. Eärendil zaś podniósł ptaka i przytulił do serca, lecz rano ze zdumieniem zamiast zwierzęcia ujrzał własną żonę, śpiącą przy nim tak blisko, że włosy jej muskały mu twarz.

540 Morgoth atakuje Maedhrosa i Maglora osiadłych na Amon Ereb, obaj bracia uciekaja na wyspę Balar, w ten sposób Morgoth kontroluje już cały Beleriand.

Z The Later Annals of Beleriand , strona 131 of HoMe V - "The Lost Road"
Cytat:
[540]. Maidros and Maglor, sons of Feanor, dwelt in
hiding in the south of Eastern Beleriand, about Amon Ereb,
the Lonely Hill, that stands solitary amid the wide plain. But
Morgoth sent against them, and they fled to the Isle of Balar.
Now Morgoth's triumph was complete, and all that land was
in his hold, and none were left there, Elves or Men, save such as
were his thrall

i w HoME XI - War of the Jewel w Tale of the Years - 'The Later Annals of
Beleriand' w wersji "A"

Cytat:
540. The last free Elves and remnants of the Fathers of Men are
driven out of Beleriand and take refuge in the Isle of Balar.

542 Eärendil i Elwinga docierają dzięki Silmarilowi do Valinoru
Cytat:
Eärendil sądził jednak, że nie ma już dla nich żadnej nadziei w Śródziemiu i zrozpaczony ponownie zawrócił statek. Zamiast płynąć do domu, postanowił znów szukać drogi do Valinoru, teraz jednak z Elwingą u boku. Prawie przez cały czas tej żeglugi stał na dziobie statku, mając na czole zawieszony Silmaril, który promieniał coraz silniejszym światłem w miarę, jak Vingilot posuwał się na zachód. Możliwe, że to właśnie dzięki mocy tego świętego klejnotu przedostali się na wody znane jedynie statkom Telerich.
Trafili na Zaczarowane Wyspy, lecz nie ulegli ich czarom. Wpłynęli też na Morza Cienia, lecz przebili się przez cienie i ujrzeli wreszcie Tol Eressëę, Samotną Wyspę. Nie zatrzymali się jednak na niej, płynęli dalej, aż
wreszcie zarzucili kotwicę w zatoce Eldamar, na granicy świata. Teleri ze zdumieniem patrzyli na statek przybywający ze Wschodu, z daleka bowiem dostrzegli światło Silmarila, które tu było już ogromne. Eärendil, jako
jedyny z żyjących ludzi, poza swym ojcem Tuorem, jak powiadają legendy,przybił do wybrzeża Nieśmiertelnych Krain.
Zwrócił się wtedy do Elwingi, a także do załogi swego statku, złożonej z trzech żeglarzy, którzy z nim opłynęli wszystkie morza.
Nazywali się oni:Falathar, Erellont i Aerandir. Rzekł więc Eärendil:
— Niech nikt prócz mnie nie próbuje dotknąć stopą tego brzegu, aby się nie naraził na gniew bogów i śmiertelną klątwę. Ja sam podejmę to niebezpieczeństwo dla dobra Dwóch Pokoleń.
Lecz Elwinga odpowiedziała:
— Gdyby się tak stało, nasze ścieżki rozdzieliłyby się na zawsze.
Jakiekolwiek podejmiesz niebezpieczeństwa, ja także stawię im czoło.

543 Teleri budują wielkie statki dla Hufca Valinoru, ale sami ciągle pamiętając o pierwszym Bratobójstwie nie biorą sami udziału w wojnie.
545 Hufiec Valinoru przypływa do Beleriandu , syn Ingwë - Ingwion dowodzący hufcem Vanyarów stacza pierwszą bitwę z Orkami pod Eglarest ( południowy port w zatoce Fallas ) rozgramiając zastępy Orków.
545-587 The War of Wrath - Wojna Gniewu - Zniszczenie Angbadu, zabicie Ancalagona. Śmierć Maedhrosa. Zniszczony cały Beleriand :
Cytat:
Jednakże, jak powiadają, Morgoth nie spodziewał się ataku, który przyszedł od Zachodu. W swej wielkiej pysze nie dopuszczał my­śli, że ktoś ośmieli się wydać mu otwartą bitwę. W dodatku był pewny, że na zawsze
powaśnił Noldorów z Władcami Zachodu, którzy ciesząc się szczęściem swojej błogosławionej krainy nie troszczą się już o królestwa zewnętrznego świata. Temu bowiem, kto sam jest wyzuty z litości; wydaje się ona czymś dziwacznym i nie bierze w rachubę możliwości, że ktoś kieruje się w działaniu takim uczuciem. Ale zastępy Valarów przygotowywały się do bi­twy. Pod ich białymi sztandarami maszerowali Vanyarowie, lud Ingwego, a także ci
Noldorowie, którzy nigdy nie opuścili Valinoru, a których wodzem był Finarfin, syn Finwego. Spośród Telerich niewielu chciało iść na wojnę, gdyż pamiętali rzeź w Łabędziej Przystani i grabież okrętów; lecz chętnie słuchali
Elwingi, córki Diora Eluchila, spokrewnionej z ich plemieniem, dostarczyli więc żeglarzy do prowadzenia statków niosących wojska Valinoru na wschód przez morze. Lecz załoga pozostała na statkach i żaden z tych Telerich nie
dotknął stopą Bliższych Ziem.
Opowieści niewiele mówią o pochodzie armii Valarów na pół­noc Śródziemia, gdyż nie uczestniczył w nim żaden z elfów, którzy żyli i cierpieli w tej krainie, a ci właśnie utrwalili znaną nam po dziś dzień historię tamtych
czasów; sami dowiedzieli się o tych wydarzeniach dopiero znacznie później od pobratym­ców z Amanu.
Ale wojska Valinoru nadciągnęły od zachodu i trąby Eonwego rzuciły wyzwanie aż pod niebo. Cały Beleriand jaśniał bla­skiem zbroi, gdyż wojownicy Valarów przybrali postacie mło­dzieńcze, wspaniałe i groźne, a góry tętniły pod ich stopami.
Starcie armii Zachodu z armią Północy nazwano Wielką Bitwą albo Wojną Gniewu. Mocarstwo Morgotha zgromadziło wszyst­kie swoje siły, a były one tak liczne, że równina Anfauglith nie mogła ich pomieścić i cała Północ gorzała
ogniem wojny. Lecz nic to Morgothowi nie pomogło. Wytępieni zostali Balrogowie, tak że ledwie kilku uciekło i skryło się w niedostęp­nych jaskiniach u korzeni ziemi. Niezliczone szeregi orków gi­nęły niczym trawa w wielkim
pożarze lub też jak suche liście zmiatane podmuchem ognistego wiatru. Niewielu ich ocalało, by przez długie wieki potem nękać świat. Nieliczni żyjący jeszcze potomkowie Ojców Ludzi, trzech rodów Przyjaciół Elfów, wal­czyli po
stronie Valarów i pomścili w tych dniach Baragunda i Barahira, Galdora i Gundora, Huora i Hurina, i wielu innych swo­ich przywódców. Ale znaczna część synów ludzkich, czy to ze szczepu Uldora, czy z innych, które niedawno
dopiero przybyły ze wschodu, walczyła po stronie Morgotha. I elfowie nigdy im tego nie zapomnieli.
Widząc, że jego armia jest rozgromiona, a siły rozbite, Morgoth przestraszył się i nie śmiał stanąć we własnej osobie do walki. Pchnął wszakże do ostatniego rozpaczliwego ataku na przeciw­nika z dawna przygotowane potwory i nagle z czeluści Angbandu ukazały się skrzydlate smoki, jakich nikt przedtem nie wi­dział na świecie; natarcie tej straszliwej powietrznej floty tak było nagłe i miażdżące, że armia Valarów cofnęła się, bo nalotowi smo­ków towarzyszyły grzmoty; błyskawice i burze ognia. Lecz wte­dy zjawił się Earendil świecący białym płomieniem; nad „Vingilotem" zgromadziły się wszystkie wielkie ptaki niebios, a Thorondor był ich wodzem; przez cały dzień i wśród
pełnej zwątpienia nocy trwała bitwa. Przed wschodem słońca Earendil zabił Ankalagona Czarnego, najpotężniejszego ze smoków, i strącił go z nie­ba; zewłok potwora runął na wieżyce Thangorodrimu i zdruzgo­tał je. Potem słońce się podniosło, a wojska Valarów zwyciężyły i prawie wszystkie smoki zginęły; wszystkie jamy Morgotha zo­stały rozbite i otworzone tak, że moc Valarów przeniknęła aż do głębi ziemi. Morgoth; przyparty do muru w podziemnej kryjów­ce, nie zdobył się na waleczność. Uciekł w najgłębsze zakamar­ki swoich lochów, błagał o pokój i przebaczenie.
Odrąbano mu stopy, więc runął na twarz, wtedy spętano go tym samym, co przed wiekami, łańcuchem Angainorem, żelazną koronę przekuto na obrożę, którą opasano mu szyję, głowę mu przygięto aż do ko­lan. Dwa Silmarile, które
dotychczas zachował, wyjęte zostały z żelaznej korony i jaśniały nieskazitelnym światłem pod niebem. Powierzono je pieczy Eonwego.
Tak położono kres panowaniu Morgotha na Północy i unice­stwiono Królestwo Zła. Z lochów Angbandu wyszły tłumy nie­wolników, którzy nie mieli już nadziei, że kiedykolwiek ujrzą światło dzienne, a teraz zobaczyli świat
odmieniony. Tak wielka była bowiem furia walczących, że rozdarli pólnocne połacie lądu zachodniego świata i morze teraz huczało w rozlicznych rozpa­dlinach, a wszędzie panował chaos i zgiełk. Rzeki poznikały lub znalazły sobie
nowe łożyska, doliny się podniosły, góry zapadły, a po Sirionie nie zostało ani śladu.

590 Morgoth wyrzucony poza Ardę. Hufiec Valinoru opuszcza Śródziemie.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 16-06-2016 08:59, w całości zmieniany 3 razy

#43:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Czy w takiej postaci mam przeklreić do pliku głównego, czy coś jeszcze zmieniamy. Zwracam uwagę, że cytat z Silma na temat Nauglamira stoi w sprzeczności z zawartością wpisu odnośnie stworzenia Nauglamira dla Thingola.

I czy mam zostawić taki układ związany z Drugą Masakrą, jaki jest, jako dyskusję wątpliwość.

#44:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Ok.
Dodałem notkę o wersji z Silmarillionu jako edytorskiej.
Natomiast tamten cytat jest w innym temacie , a tu jest wersja finalna.
Myślę, ze tamtego wpisu nie zmieniamy, bo jest po pierwsze dawny, a po drugie doskonale opisuje kolejne fazy zapoznawania się z dziełami Tolkiena .
Ewentualnie jeśli by ci się chciało to do tamtego tematu dodać pod cytatem z Silma opis, że to wersja Christophera, a właściwa jest opisana w tym temacie.

Rozważania o 2 bratobójstwie - kłopoty z chronologią, skoro zostały wyjaśnione to można wyrzucić - edytowałem wpis.

#45:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Jestem poza domem, więc zrobię to wieczorem. Co jest o tyle dobre, że jest jeszcze jeden dylemat dotyczący stóp Morgotha. Jak się wydaje to błąd polskiego tłumaczenia, w którym odrąbano mu stopy, a tymczasem raczej podcięto mu nogi (stopy) w sensie powalenia go na kolana.

#46:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Można poprawić jeszcze jeden wpis. Według tekstu "O Maeglinie"
Cytat:
W 316 Aredhela - siostra Turgona opuszcza Gondolin,


ale wówczas nie trafia trafia
Cytat:
do Lasu Nan Elmoth - siedziby Ciemnego Elfa Eöla


gdyż rok spędza w gościnie u Curufina i Celegorma, pod ich nieobecność. Ostatecznie do Nan Elmoth trafia jesienią 317 roku
Czy już wtedy została jego małżonką, to nie wykluczone. Jeżeli 4 lata później powiła Maegliona, to był to rok 321 lub 322.

#47:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
To popraw proszę:

316 narodziny Beldira syna Belena, Aredhela - siostra Turgona opuszcza Gondolin, rok spędza we włościach Curufina i Celegorma - pod ich nieobecność.

317 narodziny Baranora, syna Barana. Aredhela przybywa do Lasu Nan Elmoth - siedziby Ciemnego Elfa Eöla, którego poślubia i 3 lata później rodzi syna - Maeglina.


oraz lata 490-502 po poprawkach i uzupełnieniach

490-495 Gwindor prowadzi Túrina do Nargothrondu (s.125), gdzie przybywają w 490 roku. Túrin zostaje doradcą Orodretha, a potem kapitanem jego garnizonu znanym jako Mormegil, za jego namową budowany jest most nad Narogiem. Potwierdza iż był jednym z wodzów Cúarthol. Gwindor ujawnia jego prawdziwe imię Finduilas.

491 Tuor ucieka z niewoli u Lorgana, powraca do wzgórz Mithrimu - do Jaskiń Androth i przez następne 4 lata żyje tam jako banita zabijając wielu Easterlingów. Lorgan wyznacza nagrodę za jego głowę.

494 Morgoth skłania Easterlingów ku większej nienawiści wobec elfów i Edainów i wysyła orków by ich przymuszali do działań przeciw ludowi Hadora. Lorgan dowiedziawszy się o urodzie Niënor pragnie posiąść ją siłą.
Morwena i Niënor uciekają do Doriathu - do Menegroth. Szukają wieści na temat Turina.

495 Wiosna (s. 135): Gelmir i Arminas przybywają do Nargothrondu.
Cytat:
"Na wiosnę piątego roku od przybycia Túrina do Nargothrondu zjawiło się twierdzy dwóch elfów. Przedstawili się jako Gelmir i Arminas z ludu
Finarfina, i oznajmili, że mają sprawę do władcy Nargothrondu. Teraz wszystkimi siłami królestwa dowodził Túrin i jemu podlegały wszelkie wojskowe sprawy; co więcej, stał się surowy i dumny, a chciał wszystkim zarządzać wedle swej woli, sądząc, że tak będzie najlepiej. Dlatego też przyprowadzono przybyszów przed oblicze Túrina,"

Jesień (s. 139): Najazd armii Morgotha i Glaurunga - Bitwa na polu Tumhalad i upadek Nargothrond (s. 139) - PATRZ punkt 7.1 we wpisie - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=137741#137741 . Śmierć Orodretha, Finduilas, Gwindora i Handira -
Cytat:
"oddziały Haladinów poniosły ciężką klęskę nad Teiglinem, w której to bitwie zginął ich wódz Handir" - "Z Ludu Halethy, zdziesiątkowanego przez wojnę, pozostał już tylko mały szczep.
Większość ocalonych ukrywała się w głębi puszczy w otoczonym palisadą obozie na Amon Obel. Miejsce to nazywało się Ephel Brandir, po tym bowiem, jak Handir zginął w boju, przywódcą niedobitków został Brandir, jego syn" .

Orkowie atakują Brethil - Jesień/ zima („jesień bowiem przechodziła w srogą zimę” – s. 139): spotkanie Túrina z Glaurungiem w zniszczonym Nargothrondzie, Glaurung szydzi z Túrina i spętuje go czarem, po czym puszcza wolno (s. 140). Sroga Zima (s. 142). Zima: Túrin opuszcza Hithlum i powraca do Dor-lóminu (s. 143). Tuor poszukuje Bramy Noldorów -
Cytat:
"wielokilometrowe, podziemne przejście w górach Ered Lómin, które król Turgon kazał wykuć. Łączyło ono Nevrast z Cirith Ninniach, co pozwalało na komunikację zarówno z morzem, jak i regionem Hithlum.
Wejście od góry było ukryte i rozpoczynało się od skalnego łuku w który wpływał strumień. Brodzący w nim docierało się do schodów i ciemnych przejść prowadzących do wodospadu w Cirith Ninniach. Przejście to zostało
zapomniane po opuszczeniu Gondolinu przez Turgona"
Ulmo w końcu daje mu pewne wskazówki i gdy Tuor zmierza w jej kierunku spotyka Gelmira i Arminasa. którzy wskazują mu przejście , Tuor przybywa do Nevrastu i
jest pierwszym Edainem który dociera do brzegów Belegaer. Na jesieni dostaje kolejny znak od Ulma i podążając za 7 łabędziami na południe dociera do opuszczonego Vinyamar, gdzie bierze pozostawione tam przez Turgona kolczugę, hełm, tarczę i miecz. Ulmo objawia mu się ponownie w całym swym majestacie i nakazuje udać się do Gondolinu, daje mu też płaszcz z cienia. Następnego ranka Tuor spotyka Voronwë – elf z Gondolinu wysłanego
wcześniej przez Turgona jak wielu innych by szukać drogi do Amanu. Voronwë jako jeden z nielicznych zostaje ocalony przez Ulma przed gniewem Ossë i teraz słysząc w ustach Tuora słowa Ulmo zgadza się poprowadzić go do
Gondolinu. Voronwë wiedzie Tuora przez Núath, ziemie splugawione przez Glaurunga. Na rozlewiskach Ivrinu Tuor dostrzega wysokiego mężczyznę z czarnym mieczem nawołującego Finduilas - nie wie że to jego kuzyn Túrin syn
Hurina. Tak oto ten jeden jedyny raz drogi krewniaków zetknęły się ze sobą.
Cytat:
W mającej powstać prozatorskiej sadze „Upadek Gondolinu”, rozpoczętej prawdopodobnie w 1951 roku, mój ojciec opisał wędrówkę Tuora i służącego mu za przewodnika elfa Voronwëgo. Przemierzając pustkowia, usłyszeli oni wołanie w lesie:
I kiedy tak czekali, wyszedł ktoś spomiędzy drzew. Ujrzeli uzbrojonego wysokiego człowieka odzianego w czerń, który w ręku trzymał dobyty miecz; zdziwili się, klinga miecza bowiem też była czarna, lecz jej brzegi lśniły
jasnym, zimnym światłem.
To był Túrin, śpieszący ze splądrowanego Nargothrondu (s. 142); lecz Tuor i Voronwë z nim nie rozmawiali i „nie wiedzieli, że Nargothrond padł i że to jest Túrin, syn Húrina, Czarny Miecz. Tak oto tylko na jedną chwilę zbiegły się ścieżki tych krewnych, Túrina i Tuora, i nie skrzyżowały się już nigdy więcej”.

Dzieci Hurina napisał(a):
Wkrótce po odejściu posłańców zginął Handir, władca Brethilu, albowiem na jego kraj napadli orkowie, dążąc w ten sposób do zajęcia Przeprawy na Teiglinie, kluczowej dla ich dalszych podbojów.
Handir wydał im bitwę, lecz ludzie z Brethilu zostali pokonani i zepchnięci w głąb lasów: Orkowie ich nie ścigali, osiągnęli, bowiem wyznaczony cel. Za to nadal gromadzili swe wojska w pobliżu Przełomu Sirionu.
Jesienią tego samego roku Morgoth wyczekał właściwej pory i wypuścił na lud Narogu wielką, od dawna przygotowywaną armię, a Ojciec Smoków Glaurung przedostał się przez równinę Anfauglith na północne krańce Doliny Sirionu, gdzie wyrządził wiele zła. Znalazłszy się w cieniu Ered Werthrin, dokąd sprowadził swym śladem wielką armię orków, splugawił Eithel Ivrin i wkroczył do królestwa Nargothrondu. Po drodze spalił Talath Dirnen, Strzeżoną Równinę, leżącą między Narogiem i Teiglinem.
Wówczas wyruszył z twierdzy zastęp Nargothrondu; a taki groźny i straszny tego dnia zdawał się Túrin, że gdy jechał konno po prawicy króla Orodretha, w serca wojowników wstępowała otucha. Lecz armia Morgotha okazała się o
wiele liczniejsza, niż głosiły raporty zwiadowców, a dotrzymać pola zbliżającemu się Glaurungowi nie mógł nikt prócz Túrina chronionego krasnoludzką maską.
Elfowie zostali zmuszeni do odwrotu i pokonani na polu Tumhalad; tam też zginął kwiat armii Nargothrondu i zdeptana została jej duma. Poległ król Orodreth, walcząc w pierwszym szeregu, a Gwindor, syn Guilina, otrzymał
śmiertelną ranę. Túrin skoczył mu na pomoc, a wszyscy przed nim pierzchali - i wyniósł Gwindora z pogromu, a uciekłszy do lasu, położył elfa na trawie.


496 Túrin w poszukiwaniu Morweny i Niënor przybywa do Dor-lómin, gdzie zabija Easterlinga Broddę w jego własnym domu i następnie wraz z kilkoma rebeliantami m.in. Asgonem ucieka w góry do kryjówki banitów. Stamtąd udaje się do Brethilu. Túrin przystaje do Leśnych Ludzi, którzy ( Dorlas i Brandir) zaprowadzają go na grób Finduilas. Turin popada w depresję, Brandir Kulawy - obecnie wódz Haladinów w Brethilu przyjmuje go do swojego domu i pielęgnuje. Na wiosnę Túrin otrząsa się przybiera imię Turambar - Pan Losu, odkłada Morgemila i walczy z orkami łukiem i włócznią.
Morwena i Niënor ( ta w przebraniu) opuszczają Doriath Thingola i pod opieką Mablunga udają się do Nargothrond, gdzie czai się Glaurung. Na Amon Ethir Glaurung rzuca czar na Niënor i wywołuje u niej amnezję a Morwenę ponosi
koń i nikt o niej już więcej nie słyszał dopóki nie przybyła 5 lat później do Brethilu. Niënor z pomocą resztek kompanii dociera w pobliże Doriath, gdzie atakuje ich grupa orków. Niënor nadal nic nie pamiętając ucieka do
Brethilu. Túrin na kurhanie Finduilas znajduje półżywą dziewczynę, którą była jego siostra Niënor, dotkniętą amnezją. Nie pamiętała niczego z tego, co się wydarzyło przed jej spotkaniem z Túrinem, który nigdy wcześniej nie
widział swojej siostry, gdyż jako dziecko opuścił rodzinny Dor-lómin przed jej urodzeniem. Nie znając jej tożsamości, nadał jej imię Níniel (Dziewczyna we Łzach). Chorą Niniel pielęgnuje mający zdolności leczenia Brandir

497 Brandir zakochany w Niniel i zazdrosny o Túrina wyznaje jej kim jest Turambar, jednak Niniel nadal nie pamięta wcześniejszego życia. Dior Eluchil poślubił Nimloth, siostrę Celeborna.

498 Wiosna (s. 172): Ponowne oświadczyny Túrina, Niënor przysięga mu miłość. Środek lata (s. 172): Ślub Túrina i Niënor - Túrin nieświadomy kazirodztwa poślubia Niniel/Niënor. Przed końcem roku (s. 173):
Cytat:
„Zanim skończył się ów rok, trzeci rok pobytu Turambara wśród leśnych ludzi, smok zaczął napadać na ich ziemie, które przez czas jakiś cieszyły się pokojem”

Ataki orków na Brethil (s. 174). Na prośbę Haladinów Túrin znów dobywa Gurthanga staje na ich czele i odpiera atak orków.

499 Glaurung pustoszy Brethil. Túrin z Hunthorem i Dorlasem wyprawiają się by zabić Glaurunga w zasadzce w Cabed-en-Aras, w miejscu, gdzie Teiglin płynął stromym jarem. Dorlas nie przeprawia się przez jar -
tchórzy, Hunthor ginie podczas wspinaczki uderzony kamieniem a Túrin zabija Glaurunga wbijając mu miecz Gurthang w brzuch, kiedy smok przekraczał jar z rzeką. Túrin zostaje jednak ranny i mdleje obok konającego smoka. Tak
znajduje ich Níniel, która wbrew prośbom Brandira, poszła szukać męża. Brandir Kulawy goni ja i po drodze spotyka Dorlasa, dochodzi między nimi do sprzeczki, Dorlas chce zabić Brandira, ale ten jest szybszy i zabija Dorlasa.
Glaurung tuż przed śmiercią wyznaje Niniel prawdę o pochodzeniu jej i Túrina i o kazirodztwie, jakiego się dopuścili. Smok umiera, a zrozpaczona Niënor, odzyskawszy pamięć, popełnia samobójstwo rzucając się do rzeki.
Świadkiem tego jest Brandir i opowiada o wszystkim Túrinowi, gdy ten się ocknął. Syn Húrina nie wierzy w tę historię, dochodzi do waśni, w wyniku której Túrin zabija Brandira. Jakiś czas później spotyka w lesie dawnego
przyjaciela z Doriathu, Mablunga, który opowiada mu, jak Niënor uciekła do lasu Brethil i słuch o niej zaginął.
Wówczas Túrin pojmuje, że jego żona Níniel była faktycznie jego siostrą Niënor, i że niesprawiedliwie zabił Brandira. Oszalały z bólu, dociera do Cabed-en-Aras i tam popełnia samobójstwo, rzucając się na swój własny miecz.

500 narodziny Eluréda i Elurína. Morgoth wypuszcza Húrina, który udaje się do Hithlum.

501 Húrin opuszcza Hithlum i wraz z Asgonem i 6 innymi towarzyszami udaje się do siedziby Lorgana.
Ten domyśliwszy się planów Morgotha nie atakuje Húrina, pozwala mu odejść ale wysyła swoich szpiegów za nim. Húrin z banitami schodzą do doliny Sirionu do Brithiach, tam wczesnym rankiem Húrin sam oddala się by szukać
wejścia do Gondolinu. Asgon z towarzyszami wchodzą do Brethilu, gdzie zostają pojmani i przyprowadzeni przed oblicze wodza Haladinów - Hardanga syna Hundada, który został wybrany po śmierci bezdzietnego Brandira. Húrin
dociera do Dimbaru, ale nie znajduje wejścia do Gondolinu bo Sucha Rzeka została zablokowana, a łuk bramy zakryto, spostrzegają go orły Thorondora i zawiadamiają o tym Turgona, ale ten myśli, że Húrin jest teraz szpiegiem. Zrozpaczonego Húrina słyszą jednak szpiedzy Morgotha i zanoszą o tym wiadomość , w ten sposób Morgoth po raz pierwszy dowiaduje się w jakiej okolicy jest Gondolin. Húrin wycieńczony bez jedzenia powraca do Brethilu
a w tym samym czasie również Morwena przybywa do Brethilu, gdzie odnajduje nad Cabed-en-Aras groby swoich dzieci, tam znajduje ją Húrin i po wspólnej nocy nad ranem Morwena umiera, a Húrin składa ją do grobu. Húrin wraca do przeprawy na Teiglinie. Tam upada przy Haudh-en-Elleth. Leżącego i wycieńczonego odnajdują strażnicy wysłani przez Hardanga: Sagroth i Avranc - syn Dorlasa. Ten ostatni proponuje by zabić go we śnie, ale jest zganiony przez dowódcę Manthora, jednak słowa te słyszy przez sen Húrin. Oddział zaprowadził Húrina do Obel Halad do Hardanga, który zupełnie nie ma sacunku do wycieńczonego Húrina, który nie wytrzymuje i rzuca stołkiem w niego. Za to zostaje pojmany, skuty i wtrącony do jamy. W więzieniu Húrinowi podawane jest zatrute jedzenie , po którym jest śpiący. Odbywa się wiecowy sąd w kręgu zgromadzeń. Oskarżycielem zostaje Avranc a obrońcą Manthor spokrewniony z Húrinem - "Matką Húrina była Hareth, córka Halmira, który niegdyś był haladem Brethilu, zaś Hiril, siostra Hareth, była matką mojej matki." Większość opowiada się za uwolnieniem Húrina wbrew poplecznikom i obozowi
Hardanga. Húrin oskarża Hardanga o brak pomocy okazanej Morwenie i jemu - panu Dor-lomin. Dochodzi do rebelii między dwoma grupami. Hardang ze swoimi ludźmi ucieka do swojej siedziby w Obel Halad i barykaduje się tam.
Avranc po raz drugi próbuje zabić z łuku Manthora ale chybia. O zmroku dwór Hardanga zostaje podpalony, Hardang z Avrancem uciekają tylnymi drzwiami, ale Hardang jest ciężko raniony włócznią i umiera. Húrin z pozostałym ludem
Brethilu grzebią Morwenę nad Cabed Naeramarth, po zachodniej stronie Głazu. Avranc trzeci raz próbując trafia z łuku Manthora, który umiera. Húrin opuszcza Brethil.

502 Húrin przybywa do zniszczonego przez Glaurunga Nargothrond, gdzie zabija Mîma i zabiera skarby Finroda przywiezione z Amanu i trochę złota, następnie udaje się do Doriath na dwór Thingola - Menegroth, gdzie opada z niego czar Morgotha a skarby składa u stóp króla , który je przyjmuje i zleca wykonanie Krasnoludom z nich oraz z Silmarila Nauglamira. Krasnoludowie żądają zapłaty za swoją pracę a konkretnie Nauglamira, Thingol odmawia, Krasnoludowie zabijają go i uciekają, ale Elfowie dopadają ich i odbierają Nauglamir , tylko 2 krasnoludom udaje się uciec i namawiają innych przez fałszywe oskarżenia do zemsty. To wydarzenie na zawsze poróżniło krasnoludów i elfów, którzy nigdy nie wybaczyli im zabicia Thingola. Samobójcza śmierć Húrina, Tuor poślubia Idril w Gondolinie.

    Nauglamír (Naszyjnik Krasnoludów) – naszyjnik wykonany ze złota przez krasnoludy (prawdopodobnie z Belegostu) , wysadzany klejnotami, które Finrod przywiózł z Valinoru oraz z oprawionym weń najcenniejszym skarbem
    - Silmarilem odebrany przez Berena i Luthien Morgothowi. Uważany jest za najsłynniejsze dzieło jubilerskie Dawnych Dni. Znany był ze swojego piękna i lekkości, a także elastyczności - dopasowywał się do szyi każdego, kto go założył.

#48:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Czy Mumakile mają czas na czytanie? wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
To oto porcja lektury na wakacje, jak sadzę ostatnia z mojej strony bo zabiera to tak dużo czasu, ze zrobiły mi się zaległości w innych dziedzinach...

Kompletna i szczegółowa chronologia II ERY

Tytułem wstępu.
Podobnie jak poprzednio starałem się jak najrzetelniej przedstawić wydarzenia tej ery, a by urozmaicić i lepiej oddać przebieg wydarzeń podaję też cytaty z dzieł Tolkiena, czy definicje miejsc, przedmiotów, większe opisy zdarzeń i postaci, swoje komentarze itd.
Co prawda przez to chronologia jest zdecydowanie dłuższa, ale wydaje mi się że lepiej się ją czyta niż suche daty i fakty.
Trudność wykonania jak najbardziej kompletnej chronologii dla II Ery wynika przede wszystkim z mniejszej ilości materiału, opisów itd. a w istniejących zdarzają się również rozbieżności nie do pogodzenia.
Starałem się korzystać ze wszystkich możliwych źródeł - książek Tolkiena zarówno w wydaniu polskim jak i angielskojęzycznym oraz sprawdzonych stron internetowych o Tolkienie.


Z Silmarillion - "Akallabeth"

Cytat:
W Wielkiej Bitwie, w której Morgoth został ostatecznie pokonany; a Thangorodrim zdruzgotany, tylko Edainowie spośród całego rodzaju ludzkiego walczyli po stronie Valarow; inni ludzie wspierali Morgotha. Po zwycięstwie Władców Zachodu źli ludzie - jeżeli nie zginęli na wojnie - uciekli na wschód, gdzie liczne gromady ich pobratymców prowadziły jeszcze życie koczownicze na nie uprawianej ziemi, nie znając żadnych praw i odtrącając w swej dzikości zarówno wezwania Valarów, jak Morgotha. Źli ludzie przybyli między ten dziki lud przynosząc ze sobą cień strachu i stali się jego królami. Valarowie opuścili na jakiś czas tych ludzi ze Śródziemia, którzy nie słuchali ich głosu i obrali sobie za panów przyjaciół Morgotha. Trwali więc ludzie ci w ciemnościach, nękani przez mnóstwo złych stworów, które Morgoth wyhodował za czasów swego panowania, przez demony, smoki, poczwary i przez plugawych orków, tym bardziej odrażających, że byli szyderczym obrazem Dzieci Iluvatara. Nieszczęśliwy los przypadł więc rodzajowi ludzkiemu.
Lecz Manwe uwięził Morgotha i zamknął go w otchłani poza granicami Świata. Nie może odtąd Morgoth we własnej osobie i w widzialnej postaci wrócić na świat, dopóki Władcy Zachodu będą nad nim panowali. Ale nasiona, które posiał, kiełkują, wschodzą i dają owoce, jeśli ktoś je pielęgnuje. Albowiem wola Morgotha przetrwała i kieruje jego sługami, pobudzając ich do sprzeciwiania się woli Valarów i do nękania tych, którzy jej są posłuszni. Władcy Zachodu dobrze o tym wiedzieli. Toteż po usunięciu ze Świata Morgotha zwołali wielką naradę, by ułożyć plany na nadchodzące wieki. Eldarów wezwali, by powrócili na Zachód; ci, którzy tego wezwania usłuchali, osiedli na wyspie Eressei, a jest na niej port Avallone, miasto położone najbliżej Valinoru; wieża w Avallone jest pierwszym sygnałem, który zwiastuje żeglarzom, że zbliżają się do Nieśmiertelnych Krajów po przebyciu niezmierzonych obszarów morza. Hojną nagrodę otrzymali też Ojcowie trzech wiernych rodów ludzkich. Eonwe przybył do nich i udzielał im różnych nauk; zostali obdarzeni mądrością i siłą, a także życiem dłuższym niż wszyscy inni śmiertelnicy z ich rasy. Utworzono dla nich kraj nie należący ani do Śródziemia, ani do Valinoru, od obu tych lądów odgrodzony rozległym morzem, lecz bliższy Valinoru. Osse wydźwignął ten kraj z głębin Wielkiej Wody, Aule go ukształtował, a Yavanna wzbogaciła. Eldarowie przenieśli tam wiele kwiatów i źródeł z Tol Eressei. Valarowie nazwali ten kraj Andorem, to znaczy Krainą Daru. Gwiazda Erendila zaświeciła jasno na zachodzie na znak, że wszystko jest już gotowe, i służyła za przewodnika żeglarzom, a ludzie zdumiewali się widząc jej srebrny płomyk na ścieżkach Słońca.
Wyruszyli więc Edainowie na głębokie wody szlakiem, który im wskazywała Gwiazda; Valarowie uciszyli na wiele dni morze, zesłali pomyślny wiatr i słoneczną pogodę, tak że woda lśniła przed oczyma Edainów niby drgające zwierciadło; a piana jak śnieg umykała sprzed dziobów okrętów. Rothinzil świecił tak jasno, że widać go było nawet rankiem, jak migotał na zachodzie nieba, a w bezchmurne noce on sam tylko błyszczał, bo żadna z gwiazd nie mogła z nim się równać. Sterując według niego, Edainowie po przebyciu niezliczonych mil ujrzeli wreszcie w oddali kraj dla nich przygotowany, Andor, Krainę Daru migoczącą w złotej mgle.
Przybili do brzegu pięknej i żyznej dziedziny z wielką radością.
I nazwali ją Elenną, co znaczy W Stronę Gwiazd, a także Anadune, czyli Westernesse, Kraj Zachodu, a w Szlachetnym Eldarinie - Numenore.
Taki był początek ludu, który w mowie Elfów Szarych zwał się Dunedainami, Numenorejczykami, Królami Wśród Ludzi.
Dunedainowie nie zostali wyjęci spod prawa, które Iluvatar ustanowił dla całego rodzaju ludzkiego, byli tak jak wszyscy ludzie śmiertelni, lecz żyli bardzo długo i nie znali chorób, dopóki ich nie dosięgnął Cień. Obdarzeni wielką mądrością i chwałą, pod wieloma względami podobniejsi byli do Pierworodnych niż do ludzi z innych plemion. Wzrostem górowali nad wszystkimi synami Śródziemia, oczy ich błyszczały jasnością gwiazd. Lecz liczba ich bardzo powoli wzrastała w Krainie Daru; bo chociaż córki i synowie rodzili się jeszcze piękniejsi niż rodzice, niewie¬le dzieci przychodziło na świat.
Główne miasto i jednocześnie port Numenoru, znajdowało się z dawna pośrodku zachodniego wybrzeża wyspy i nazywało się Andunie, ponieważ zwrócone było ku zachodzącemu słońcu.
Pośrodku krainy wznosiła się wysoka stroma góra Meneltarma, co znaczy Kolumna Niebios, a na jej szczycie było miejsce otwarte, nie nakryte dachem, poświęcone Iluvatarowi. Żadnych innych świątyń ani przybytków Numenorejczycy nie mieli w swoim kraju. U stóp góry budowano grobowce królów, a nieopodal na wzgórzu znajdowało się Armerielos, najpiękniejsze z miast, z wieżą i fortecą wzniesioną przez Elrosa, syna Earendila, którego Valarowie powołali na pierwszego króla Dunedainów.


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Z UT part 2
Cytat:
Wyspa Numenor przypominała zarysem pięcioramienną gwiazdę, której część centralna miała średnicę około czterystu kilometrów. Od tej to części odchodziło pięć wielkich półwyspów uznawanych za osobne krainy: Forostar (Ziemie Północne), Andustar (Ziemie Zachodnie), Hyarnustar (Ziemie Południowo-Zachodnie), Hyarrostar (Ziemie Południowo-Wschodnie) i Orrostar (Ziemie Wschodnie). Krainę centralną zwano Mittahnar (Ziemie Wewnętrzne). Nie graniczyła ona z morzem, prócz okolic Romenny u krańca zatoki. Z Mittabnaru wydzielony został pewien obszar o nazwie Arandor (Ziemia Królewska). W tym obrębie leżała właśnie przystań Romenny, Meneltarma oraz Armenelos (Miasto Królów). Centrum zawsze stanowiło najludniejszy region Numenoru. Mittahnar położony był znacznie wyżej niż półwyspy (o ile nie brać pod uwagę rozciągających się na nich wzgórz i pasm górskich). W krainie tej rozciągały się łąki, wzno10
siły pagórki, drzew rosło niewiele. W pobliżu środka wyspy wypiętrzała się wysoka góra zwana Meneltarma (Kolumna Niebios), miejsce oddawania czci Eru Iluvtarowi. Chociaż niższe, łagodne stoki porastała trawa, to powyżej wznosiła się stromizna i sam wierzchołek pozostawałby niedostępny, gdyby nie droga, która mając swój początek u stóp góry od południa, biegła spiralą tuż pod sam szczyt, podchodząc doń od północy. Sam wierzchołek stanowił płaski teren, a w niecce pośrodku pomieścić mogło się prawdziwe ludzkie mrowie, jednak przez cały czas trwania Numenoru pozostał nie zmieniony przez człowieka. Nie wzniesiono tam ani żadnej budowli, ani ołtarza, nie usypano nawet kopca z nie ciosanych kamieni, chociaż było to jedyne miejsce świątynne na całej wyspie w dniach jej chwały, to znaczy do nadejścia Saurona. Nigdy nie wniesiono tu narzędzia ni broni i nikt inny prócz Królów nie miał prawa wypowiedzieć tu słowa. Każdego roku na szczycie Król tylko trzykrotnie przemawiał: witając nowy rok w Erukyereme w pierwszych dniach wiosny, zanosząc modły do Eru Iluvatara w Erulaitale w połowie lata i czyniąc mu dziękczynienie w Eruhantale z końcem jesieni. W owych czasach królowie wspinali się na górę pieszo, ubrani na biało i przystrojeni, ale milczący, a w ślad za nimi maszerowała wielka rzesza. W innych chwilach wstęp na wierzchołek dozwolony był każdemu, w pojedynkę czy w grupie, ale powiadano, że cisza panowała tam tak wielka, że nawet przybysz, nie znający zwyczajów wyspy i jej historii, nie ważył się odezwać, zaprowadzony w owo miejsce. Żaden ptak, prócz orłów jeno, nigdy tam nie wzlatywał, i ilekroć ktoś pojawiał się na szczycie, zaraz na skałach nad zachodnią krawędzią przysiadały trzy orły. Natomiast w czasie każdego z trzech świąt nie lądowały, tylko krążyły nad ludzką ciżbą. Zwano je Świadkami Manwego i wierzono, że to on wysyła je z Amanu, by trzymały straż nad Świętą Górą i całą krainą.Stoki przechodziły łagodnie w równię, jednak niczym korzenie Meneltarma wysyłała w pięć stron świata pięć długich grzbietów zwanych Tarmasundar (Korzenie Filaru). Droga ku górze wiodła granią południowo-zachodniego grzbietu, a pomiędzy tą a południowo-wschodnią odnogą leżała płytka dolina Noirinan (Dolina Grobów), gdzie w skale u podnóża wykuto grobowce Królów i Królowych Numenoru.Przede wszystkim jednak Mittalmar uchodził za krainę pasterską. Pośród łąk na południowym zachodnie, w Emerie, mieścił się główny ośrodek Pasterzy.Forostar to obszar najmniej urodzajny, kamienisty, z nielicznymi drzewami wyrastającymi bujniej jedynie na zachodnich stokach wyżynnych, podmokłych wrzosowisk, gdzie spotkać można było jodły i modrzewie. Ku Przylądkowi Północnemu kraina wznosiła się przechodząc w skaliste góry, gdzie wysoki szczyt Sorontilu wyrastał pionową ścianą wprost z morza. Tu miało swą siedzibę wiele orłów. W tejże również okolicy Tar-Meneldur Elentirmo wybudował pokaźną wieżę, by obserwować z niej ruchy gwiazd.Andustar też był kamienisty na północy, gdzie lasy wysokich jodeł spoglądały ku morzu. Trzy, ku zachodowi skierowane, niewielkie zatoczki głęboko wżynały się w ląd, pasmo plaży odgradzało strome zbocza od brzegu. Położona najbardziej na północ zatoka zwana była Zatoką Andunie, tam bowiem mieściła się wielka przystań Andunie (Zachodu Słońca) z miastem tuż nad brzegiem morza i wieloma innymi osiedlami rozłożonymi na stromych stokach powyżej. Większość jednak południowych okolic Andustaru była urodzajna, gdzieniegdzie porosła wielkimi lasami brzozowo-bukowymi w rejonach wyżynnych oraz dębowo-wiązowymi w dolinach. Pomiędzy wyniosłościami Andustaru i Hyarnustaru leżała ogromna zatoka zwana Eldanna, jako że otwierała się wprost na Eresseę, a krainy wokół osłonione były od północy i otwarte na zachodnie morza, skąd wiatr przynosił ciepłe powietrze i liczne deszcze. Pośrodku zatoki rozłożył się najpiękniejszy z portów Numenoru, Eldalonde Zielony. Tutaj właśnie w dawniej-szych czasach zawijały najczęściej śmigłe, białe statki Eldarów z Eressei.Nad zatoką i dalej w głąb lądu bujnie rozrastały się wiecznie zielone, wonne drzewa sprowadzone z Zachodu. Eldarowie powiadali nawet, iż te okolice niemal dorównują pięknością przystani na Eressei. Wspomniane drzewa zaś bardo ceniono na wyspie. Pamięć o nich trwała w pieśniach na długo jeszcze po tym, jak zniknęły na zawsze, bowiem oiolaire, lairelosse, nessamelda, vardarianna, taniquelasse i yavannamire o krągłych i szkarłatnych owocach tylko nielicznie występowały na wschód od Krainy Lasu. Kwiaty, liście i kora tych drzew roztaczały słodki zapach, który wypełniał krainę, dlatego nazwano ją Nisimaldar (Wonne Drzewa). Wiele z nich zasadzono też w innych częściach Numenoru, gdzie przyjęły się, jednak nie rozwinęły tak wspaniale, jedynie zaś tutaj ujrzeć można było potężne, złociste drzewo malinorne, po pięciu stuleciach wzrostu niewiele ustępujące roślinom tego gatunku na Eressei. Korę miało srebrzystą i gładką, konary wygięte lekko ku górze na podobieństwo buka, rozrastało się zaś wyłącznie ku górze, wydłużając strzelisty pień. Liście jego też przypominały bukowe, z tym że większe były i bladozielone z góry, a srebrzyste od dołu. Lśniły jasno w słońcu, a jesienią nie opadały, tylko okrywały się barwą jasnego złota. Wiosną, na całe lato pojawiało się żółte kwiecie, rosnące gęsto niczym na wiśni. Gdy tylko rozchylały się pączki kwiatów, liście opadały z gałęzi, zatem wiosną i latem zagajniki malionorni złociły się górą i dołem, zaś pnie drzew pozostawały szarosrebrzyste1. Owocem drzewa był orzech o srebrzystej łupinie. Tar-Aldarion, szósty Król Numenoru, podarował kilka takich Królowi Gilgaladowi z Lindonu, gdzie wszakże drzewa nie zapuściły korzeni, jednak Gilgalad odstąpił część orzechów swej krewnej, Galadrieli. Pod jej troskliwym okiem malinorne rozkwitły w strzeżonej krainie Lothlorien nad rzeką Anduiną i rosły tam, aż Elfy Wysokiego Rodu opuściły Śródziemie. Nigdy jednak nie wybujały tak wysoko ni urodziwie


Cytat:
Wśród Edainów na Numenor przybyło wielu mistrzów różnego rzemiosła, którzy pobierali nauki u Eldarów, pielęgnując ponadto własną wiedzę i tradycje. Niewiele jednak mogli zabrać ze sobą surowców, tak i przez długi czas na Numenorze używano jedynie metali szlachetnych. Edainowie przywieźli sporo złotych i srebrnych skarbów oraz drogocennych kamieni, nie trafili jednak na wyspie na podobne kopaliny. Umiłowali owe skarby dla ich urody, aż zrodziła się z tego chciwość, a później, w czasach Cienia, nawet pogarda dla pomniejszego ludu Śródziemia, który oszukiwać zaczęli przy handlu. W dniach przyjaźni z Elfami z Eressei otrzymywali od nich czasem podarunki w postaci złota, srebra i klejnotów, rzadkimi były jednak takie rzeczy (i wyżej przez to cenionymi) we wcześniejszych stuleciach, dopóki władza Królów nie rozciągnęła się na wybrzeża Wschodu.Nabywszy wprawy w sztuce kopalnianej Numenoryjczycy znaleźli na wyspie kilka rodzajów metali. Nauczyli się je wytapiać i obrabiać, aż rychło powszechnie dostępne stały się przedmioty z żelaza i miedzi. Wśród kowali Edainów byli także tacy, którzy dzięki Noldorom umieli robić miecze, żeleźce toporów, groty włóczni i noże. Cech płatnerzy wciąż wykuwał oręż, aby sztuka ta nie zaginęła, jednakże większość czasu poświęcano na wytwarzanie narzędzi o pokojowym zastosowaniu. Król i wielcy wodzowie posiadali miecze otrzymane wraz z dziedzictwem ojców2, ale czasem zdarzało się, że obdarowywali nimi swoich spadkobierców. Nowy miecz wykuwano zawsze dla następcy tronu, by wręczyć mu go w dniu koronacji, ale w Numenorze nie noszono miecza u boku i przez długie lata nie dobywano tu broni. Nikt też nie przejawiał żadnej wojowniczości. Numenoryjczycy mieli topory i włócznie, a przede wszystkim łuki, łucznictwo bowiem, tak z postawy stojącej, jak i siodła było ulubionym sportem i rozrywką mieszkańców wyspy. W późniejszych czasach, gdy wojny rozgorzały w Śródziemiu, to właśnie numenoryjskie łuki budziły największą grozę. Powiadano, że: „Ludzie Morza wysyłali przed siebie ogromną chmurę przynoszącą deszcz węży lub grad ze stalowymi ostrzami”. W owych dniach liczne oddziały Królewskich Łuczników używały łuków z profilowanej stali i długich na łokieć strzał o brzechwach z czarnych piór.Przez długi jednak czas załogi wielkich, numenoryjskich statków wyprawiały się do Śródziemia nie uzbrojone i chociaż na pokładzie znajdowały się topory potrzebne do obróbki drewna i łuki do polowań na dzikich wybrzeżach, to nikt nie brał ze sobą oręża, ruszając na spotkanie z mieszkańcami stałego lądu. Potem, gdy Cień ogarnął wybrzeża i ludzie, niegdyś przyjaźni, stali się bojaźliwie lub wrogo nastawieni, tym większy był żal
Numenoryjczyków, że żelaza używać zaczęli przeciwko nim ci, którzy przedtem od wyspiarzy właśnie posiedli sekret obróbki tego metalu.Ponad wszystko jednak silni, dobrze zbudowani Numenoryjczycy radowali się Morzem. Pływali, nurkowali, ścigali się małymi łódkami o wiosłach lub żaglach. Największą tężyzną wykazywali się rybacy. Łowili wokół wybrzeży, nigdy nie wyciągając pustych sieci, ryby zatem stanowiły na Numenorze główne pożywienie. Wszystkie co bardziej ludne miasta skupiały się na wybrzeżach i spośród rybaków właśnie wywodziła się większość marynarzy, którzy z latami zaczęli cieszyć się szczególną estymą. Powiadano, że gdy Edainowie po raz pierwszy wyruszyli na Wielkie Morze, szlakiem Gwiazdy kierując się do Numenoru, wiozące ich statki elfów dowodzone były i sterowane przez Eldarów wyznaczonych do tej misji przez Kirdana. Kiedy zaś załogi elfów odpłynęły, zabierając znaczną część statków, wiele czasu musiało upłynąć, nim Numenoryjczycy odważyli się samodzielnie przemierzać morskie przestrzenie. Byli jednak wśród nich mistrzowie pobierający nauki od Eldarów, tak i udoskonaliwszy swój kunszt własną pracą, zaczęli się w końcu zapuszczać daleko w morze. Po upływie sześciu stuleci od początku Drugiej Ery Veantur, kapitan królewskiej floty za panowania Tar-Elendila, pierwszy dobił do brzegów Śródziemia. Korzystając z zachodnich wiatrów, dotarł swym statkiem „Entulesse” (co znaczy „Powrót”) do Mithlondu, po czym wrócił jesienią roku następnego. Od tamtej pory żegluga stała się wyzwaniem najczęściej podejmowanym przez najśmielszych i najwytrwalszych mieszkańców Numenoru, a Aldarion, syn Meneldura, którego żona była córką Veantura, założył Gildię Podróżników, zrzeszającą wszystkich wypróbowanych matrosów Numenoru, o których opowiada następna opowieść.


Z Dodatek A "Roczniki królów i władców" i B "KRONIKA LAT
(Chronologia Krajów Zachodu)"


Cytat:
Pierwsza Era zakończyła się Wielką Bitwą, w której armia Valinoru rozbiła potęgę Thangorodrimu i zrzuciła z tronu Morgotha. Większość Noldorów wróciła wtedy na Najdalszy Zachód i zamieszkała na wyspie Eressëa, pod pieczą Valinoru; za Morze odpłynęło również wielu Sindarów.

Druga Era - były to dla Śródziemia ponure czasy, dla Númenoru lata chwały. O zdarzeniach w Śródziemiu mamy z tej epoki nieliczne i krótkie wzmianki, a daty są tu zazwyczaj niepewne.
Na początku Drugiej Ery wciąż żyło w Śródziemiu wielu Elfów Wysokiego Rodu. Większość z nich mieszkała w Lindonie, na zachód od Ered Luin, lecz zanim wybudowano Barad-dur, liczni Sindarowie odeszli dalej na wschód i niektórzy z nich założyli królestwa w odległych lasach. Ich poddanymi były zazwyczaj Elfy Leśne. Thranduil, król północnej części Wielkiego Zielonego Lasu, był jednym z takich władców. W Lindonie, na północ od rzeki Lune, mieszkał Gil-galad, ostatni dziedzic noldorskich królów na wygnaniu. Wsławił się jako Największy Król Elfów Zachodu. W Lindonie, na południe od Lune, mieszkał przez pewien czas Celeborn, krewny Thingola; jego żoną była Galadriela, najsławniejsza z kobiet elfów, siostra Finroda Felagunda, Przyjaciela Ludzi, swego czasu króla Nargothrondu, który oddał życie w obronie Berena, syna Barahira.
Później część Noldorów zawędrowała do Eregionu, na zachód od Gór Mglistych, w pobliżu Zachodniej Bramy Morii. Osiedlili się tu, ponieważ dowiedzieli się o odkryciu mithrilu w Morii. Noldorowie słynęli jako wspaniali rzemieślnicy, a jednocześnie mniej mieli urazy do krasnoludów niż Sindarowie; tak więc przyjaźń pomiędzy plemieniem Durina i kowalami elfickimi z Eregionu była większa niż kiedykolwiek w dziejach pomiędzy tymi dwoma rasami. Władcą Eregionu i największym mistrzem rzemiosł był Celebrimbor; wywodził on swe pochodzenie od Fëanora.

Wraz z końcem Pierwszej Ery Valarowie kazali półelfom dokonać wyboru. Elrond i Elros musieli zdecydować, do którego z dwóch pokrewnych plemion chcą należeć. Elrond wybrał los elfów i stał się mistrzem wiedzy. Przysługiwał mu ten sam przywilej, co Elfom Wysokiego Rodu, którzy wciąż jeszcze przebywali w Śródziemiu: gdy poczuli się już strudzeni życiem w śmiertelnych krajach, mogli wsiąść na okręt zacumowany w Szarych Przystaniach i odpłynąć na Najdalszy Zachód; a prawo to zachowało swą moc nawet po odmianie świata. Również dzieciom Elronda dano wybór: mogły one opuścić wraz z ojcem kręgi świata lub zostać i stać się istotami śmiertelnymi, dokonać swego żywota w Śródziemiu. Dlatego też Elrondowi zarówno pomyślne, jak i niepomyślne zakończenie Wojny o Pierścień przynieść musiało wielki smutek.
Elros wybrał los ludzi i pozostał z Edainami; podarowano mu jednak długie życie, przekraczające kilkakrotnie żywot zwykłych ludzi.

Jako nagrodę za ofiary poniesione w walkach z Morgothem Valarowie, Opiekunowie Świata, podarowali Edainom kraj odgrodzony od niebezpieczeństw Śródziemia. W ten sposób większość Edainów wypłynęła w Morze. Podążając za ruchem Gwiazdy Eärendila, dopłynęli oni do wielkiej wyspy Elenny, najbardziej na zachód wysuniętej ze śmiertelnych krajów. Tam założyli królestwo Númenoru.
Pośrodku tego kraju wznosiła się wysoka góra Meneltarma, a z jej wyniosłego szczytu człowiek obdarzony bystrym wzrokiem mógł dostrzec białą wieżę Przystani Eldarów na wyspie Eressëi.

„niekiedy, gdy powietrze było czyste, a słońce świeciło na wschodzie, wytężając wzrok dostrzegali na zachodzie lśniące bielą miasto na odległym brzegu, wielką przystań i wieże. Numenoryjczycy mieli wówczas oczy niezwykle daleko widzące, mimo to tamten brzeg mogli dojrzeć tylko ci obdarzeni najbystrzejszym wzrokiem, i tylko wtedy, gdy patrzyli ze szczytu Meneltarmy lub mostka wysokiego statku zatrzymanego na zachodniej granicy wód... [...] Najmędrsi wszakże z nich wiedzieli, że białe miasto, które widzą w oddali, nie leży w Błogosławionym Królestwie Valinoru, lecz że jest to Avallone, port Eldarów na Eressei, najdalej wysuniętej ku wschodowi wyspie Krain Nieśmiertelnych”.

Z wyspy tej do Numenoru przypłynęli Eldarowie, wzbogacając ich wiedzą i wieloma cennymi darami. Númenorejczyków obowiązywał jednak Zakaz Valarów: nie wolno im było żeglować dalej na zachód, niż sięgali wzrokiem ze swych wybrzeży, ani też postawić stopy w Nieśmiertelnych Krajach. Chociaż bowiem obdarzono ich długim życiem, z początku trzykrotnie dłuższym od życia zwykłych ludzi, pozostali istotami śmiertelnymi, ponieważ Valarom nie zezwolono odbierać ludziom Przywileju Człowieka (albo Przekleństwa Człowieka, jak zwano ten dar w późniejszych czasach).
Elros był pierwszym królem Númenoru i w późniejszych czasach zwano go pod pochodzącym z języka Elfów Wysokiego Rodu imieniem Tar-Minyatur. Jego potomkowie byli długowieczni, ale śmiertelni. Potem, gdy urośli w potęgę, pożałowali wyboru swojego praojca, pragnąc nieśmiertelności trwającej tak długo, jak istnieje świat – co stało się udziałem Eldarów. Zaczęli szemrać przeciw Zakazowi. Tak zaczął się ich bunt, który wsparty przez Saurona, przyniósł Upadek Númenoru i ruinę starożytnego świata – o czym mówi księga Akallabeth.

Druga Era zakończyła się pierwszym upadkiem Saurona, sługi Morgotha, i odebraniem mu Jedynego Pierścienia.


1 Zostają założone Szare Przystanie pod przywództwem Cirdana i królestwo Lindonu pod przywództwem Gil-Galada.
Założenie Mithlondu i ustanowienie Królestwa Eldarów w Lindonie, które obejmowało Forlindon i Harlindon, a także tereny na wschod od Ered Luin po Wieżowe Wzgórza i rzekę Lhûn na wschodzie i Małą Lhûn na północnym wschodzie . Jego władcą został Gil-galad, syn Orodretha i wnuk Angroda.
Jak się wydaje, w ciągu pierwszego stulecia II Ery, ziemie na zachód od rzeki Lhûn zamieszkiwali, obok Eldarów, także Edaini uznający władzę Elrosa syna Ëarendila .
Północno-zachodni Eriador zamieszkiwali pobratymcy Edainów w większości wywodzący się z ludów spokrewnionych z Ludem Bëora, a w mniejszym stopniu z Ludem Hadora. Zamieszkiwali oni wówczas ziemie na wschód od Brandywiny, pomiędzy jeziorem Evendim i Wichrowymi Wzgórzami, oraz między Bree i Północnymi Wzgórzami. Z kolei Minhiriath i Enedwaith zamieszkiwali Gwathuirim spokrewnieni z ludem Halethy. Obok nich północno-wschodnią Eriadoru zamieszkiwali prawdopodobnie także Smagli Ludzie spokrewnieni z ludem Bóra.
Niedobitki Smagłych Ludzi pozostających wcześniej na służbie Morgotha, zbiegli daleko na wschód, zakładając tam swoje władztwa i królestwa. Podobnie grupy orków zbiegły na wschód, na tereny na północ od Ered Mithrin, tworząc tam niewielkie władztwa i atakując siedziby Krasnoludów w Ered Wethrin .

Między 1 a 30 Grupa Sindarów z Doriathu, po krótkim pobycie w Mithlondzie i nauce sztuki szkutniczej migruje na południe i osiedla się u ujścia rzeki Morthond, gdzie zakład niewielki port Edhellondë. Na ten okres zapewne przypada także pierwsza fala migracji Sindarów z Doriathu i Laiquendich (wśród nich zapewne Orophera i jego syna Thranduila, oraz być może Amdir ojciec Amrotha) do Eriadoru i poza Góry Mgliste, gdzie założyli swoje pośród tamtejszych Elfów Leśnych (Tawarwaith).

32 Elros i pierwsza grupa 5000 – 10 000 Edainów (na 150 – 300 elfich statkach) dociera do Númenoru. Początek migracji i zasiedlania wyspy. Założenie Armenelos, siedziby władców Númenoru. Wśród emigrantów byli przedstawiciele wszystkich trzech rodów Edainów: Bëorian, Marachian, Haldinów, a nawet przedstawicieli Drúedainow. Elros pół-elf, syn Earendila w wieku lat 90 zostaje ukoronowany jako pierwszy król Numenoru i rządzi jako Tar-Minyatur przez 410 lat.

Między 40 a 600 Powstanie, wzrost i apogeum potęgi sojuszu krasnoludów Khazad-dûm i Edainów z Rhovanionu i Doliny Anduiny, który w apogeum swojej potęgi kontrolował Góry Mgliste (Hithaeglir), północna część doliny Anduiny, Gundabad, Ered Mithrin, północny Rhovanion, Erebor i Żelazne Wzgórza .

ok. 40 Krasnoludy z klanu Ognistobrodych i Szerokoramiennych z Blue Mountains migrują do Khazad-dum , tym samym po opuszczeniu starych siedzib w Ered Luin wielu krasnoludów dociera do Morii i powiększa się liczba jej mieszkańców.

Powiedziane jest w Dodatku A do Władcy Pierścieni, że pradawne miasta Nogrod i Belegost zostały zniszczone podczas klęski Thangorodrimu [Powrót Króla, str. 459]; wszakże w Kronice Królestw Zachodnich czytamy: „ok. 40 Wielu krasnoludów, opuszczając stare siedziby w Ered Lion, przenosi się do Morii, dokąd ściągają coraz liczniej ich współplemieńcy” [Powrót Króla, str. 475]

61 Narodziny Vardamira Nólimona, pierwszego dziecka Elrosa Tar-Minyatura ( miał jeszcze 3 kolejne - córkę Tindómiel i dwóch synów - Manwendila i Atanalcara).
około 82 Kończy się zasadnicza część emigracji Edainów do Numenoru, prawdopodobnie małe grupy docierają do Numenoru jeszcze jakiś czas:
PeME: 145 napisał(a):
at least fifty years, possibly longer
wraz z Edainami do Numenoru docierają też niewielkie grupy Drúedainów (Dzicy Ludzie, Wosowie) - uciekinierów z Zatoki Sirionu.

192 Narodziny Tar-Amandila syna Vardamira Nólimona.
203 Narodziny Vardilmë , drugiego dziecka i jedynej córki Vardamira Nólimona.
213 Narodziny Aulendila, drugiego syna Vardamira Nólimona.
222 Narodziny Nolondila, trzeciego najmłodszego syna Vardamira Nólimona, Nolondil był protoplastą rodu książąt na Hyarastorni, z którego wywodził się Hallatan, przyjaciel i doradca Tar-Aldariona, a także Hallacar, mąż Tar-Ancalimë i ojciec Tar-Anariona.
350 Narodziny Tar-Elendila - pierwszego syna Tar-Amandila, późniejszego czwartego Króla Númenoru zwanego też Parmaitë czyli Skryba w Quenya, gdyż własnoręcznie spisał wiele ksiąg i legend, korzystając z mądrości zebranych przez dziadka - Vardamira Nólimona.
Około 350 Galadriela i Celeborn na czele grup Sindarów i Noldorów osiedlają się w zachodnim Eriadorze - nad jeziorem Evendim (Nenuial) pośród wzgórz Emyn Uial.

361 Narodziny Eärendura, drugiego syna Tar-Amandila.
371 Narodziny Yávien, pierwszego dziecka i jedynej córki Nolondila, była kuzynką Tar-Elendila.
377 Narodziny Mairen, trzeciego dziecka i jedynej córki Tar-Amandila.
382 Narodziny Oromendila, drugiego dziecka i najstarszego syna Nolondila, był kuzynem Tar-Elendila.
395 Narodziny Axantura, trzeciego dziecka Nolondila.
442 Umiera Elros Tar-Minyatur w wieku 500 lat ( 58 lat 1-szej Ery, urodzony w roku 532 i 442 - 2-giej)

Cytat:
Elros Tar-Minyatur władał Numenoryjczykami przez czterysta dziesięć lat, dane było bowiem mieszkańcom wyspy długie życie, przy czym starzeli się po trzykroć później, niż ludzie w Śródziemiu. Jednak syn Earendila obdarzony został żywotem dłuższym niż jakikolwiek człowiek. Jego potomkowie zaś, chociaż już niej tak długowieczni, też wyróżniali się pod tym względem nawet miedzy Numenoryjczykami. Dopiero wraz z nadejściem Cienia kurczyć zaczęły się lata życia Numenoryjczyków.
Istnieje więcej wskazówek świadczących o tym, że potomkowie Elrosa obdarzeni byli żywotem dłuższym niż ktokolwiek inny spośród Numenoryjczyków. Tak i w Akallabeth (Silmarillion, str. 318) powiada się, że wszyscy z linii Elrosa „żyli wyjątkowo długo, nawet według miary Numenoryjczyków”, dalej zaś szczegółowo podano, o jaki czas chodzi: dla potomków Elrosa (zanim ród skarlał) starość zaczynała się około czterechsetnego roku życia lub nieco wcześniej, podczas gdy pozostali wchodzili w podeszły wiek, mając dwieście lub trochę więcej lat. Można zauważyć, że niemal wszyscy Królowie, od Vardamira po Tar-Ankalimona, dożyli lat czterystu albo nawet ten wiek trochę przekroczyli i tylko trzech spośród nich nie zmarło około daty czterechsetnych urodzin.
Jednak w późniejszych pismach (które pochodzą z tego samego mniej więcej czasu, co opowieść o „Aldarionie i Erendis”), kwestię wyróżniającej monarchów długowieczności potraktowano jako o wiele mniej istotną. Numenoryjczykom przypisano długość życia pięciokrotnie przewyższającą zwykły czas żywota człowieczego (chociaż jest to sprzeczne z informacją pomieszczoną w Dodatku A do Władcy Pierścieni [Powrót Króla, str. 402]. Tam bowiem mówi się, że Numenoryjczycy „początkowo żyli trzykroć dłużej, niż zwykli ludzie”, co powtórzono we wstępie do mniejszego tekstu), podobnie i długowieczność potomków Elrosa uznana została nie tyle za szczególne wyróżnienie rodu, ale za zwykłą w tej familii skłonność do dożywania późnej starości.


443 Uznaje się, że Vardamir Nólimon oficjalnie był drugim Królem Númenoru , gdyż przez ten rok rządził Númenorem, zanim przekazał berło synowi - Tar-Amandilowi.

444 Na tron Númenoru wstępuje Tar-Amandil jako trzeci Król Númenoru po przekazaniu mu berła przez ojca Vardamira Nólimona i rządzi przez 147 lat.

Po ustąpieniu Elrosa, mając 381 lat, nie zasiadł na tronie, tylko przekazał Berło synowi. Niemniej liczy się go jako drugiego spośród Królów, wedle przekazów bowiem władał przez rok. Stało się potem zwyczajem, że Król winien przekazać przed śmiercią Berło swemu następcy, by samemu umrzeć w wybranej przez się chwili, mając jeszcze jasny umysł.

451 Narodziny Vëantura - komandora floty Numenoryjskiej za panowania Tar-Elendila, który jako pierwszy z Numenorejczyków dotarł do Śródziemia.
471 Śmierć Vardamira Nólimona - zaliczanego jako drugi Król Númenoru.
ok. 500 Sauron powraca do Śródziemia i zaczyna znów działać.

Cytat:
"Istnienie tajemniczej, wrogiej elfom i Edainom siły, zauważono krótko po roku 500, a spośród Numenoryjczyków ową nieprzyjazną moc pierwszy dostrzegł Aldarion pod koniec ósmego wieku (w czasie budowania przystani w Vinyalonde). Siła ta nie miała wyraźnego źródła. Sauron starał się oddzielać dwa swoje oblicza: wroga i kusiciela."


512 Narodziny Caliondo, syna Eärendura z rodu Elrosa.
521 Narodziny Silmariën, córki i najstarszego dziecka Króla Tar-Elendila.

Nie ulega wątpliwości, że Silmarien była najstarszym dzieckiem Tar-Elendila, a data jej urodzin wymieniana jest wielokrotnie (521 rok Drugiej Ery), wszelako jej brat przyszedł na świat w roku 543. Natomiast w Dodatku B do Władcy Pierścieni urodziny Silmarien zapisane są pod datą 548, pojawiającą się również w pierwszych szkicach tego tekstu. Sądzę, że szczegół ten miał zostać skorygowany, ale umknął uwadze, TUTAJ poprawione.

532 Narodziny Isilmë, drugiej córki Króla Tar-Elendila.
543 Narodziny Írimona/Meneldura, syna Króla Tar-Elendila i późniejszego piątego Króla Númenoru Tar-Meneldura.
548 Narodziny Silmariën w Númenorze. - UWAGA - zmiana daty urodzin na tę z UT ze względu na przedstawienie całości dynastii Numenoru.
551 Narodziny Lindissë pierwszego dziecka i córki Axantura.
562 Narodziny Ardamira pierwszego syna Axantura.
575 Narodziny Cemendura drugiego syna Axantura.
590 Tar-Amandil po 147 latach rządów rezygnuje z tronu i przekazuje berło synowi Tar-Elendilowi, który tym samym zostaje czwartym Królem Númenoru.
600 Pierwsze statki Númenoryjczyków pojawiają się u wybrzeży Śródziemia. Vëantur - Komandor floty Numenoryjczyków jako pierwszy Númenoryjczyk powraca do Śródziemia, zawija do Szarych Przystani swoim stakiem Entulessë i spotyka się z Ereinionem Gil-galadem - Najwyższym Królem Noldorów.

Cytat:
„Sześćset lat po odpłynięciu ocalałych Atani (Edainów) do Numenoru, po raz pierwszy statek z Zachodu przybył znów do Śródziemia i zawinął do portu w Zatoce Lhun. Gilgalad serdecznie powitał kapitana owego statku oraz marynarzy. W ten sposób zaczęła się przyjaźń i sojusz Numenoru z Eldarami z Lindonu. Nowiny szybko się rozeszły, zdumieniem napełniając ludzi z Eriadoru. Wprawdzie podczas Pierwszej Ery mieszkali oni na Wschodzie i dotarły do nich pogłoski o strasznej wojnie „za Górami Zachodnimi” [czyli Ered Luin], jednak niewiele przekazów na ten temat przetrwało próbę czasu i ludzie ci żyli w przekonaniu, że wszyscy mieszkańcy odległych krain zostali wymordowani lub utonęli podczas burz ogniowych i za sprawą wtargnięcia Morza. W Eradorze powiadano, że w niepamiętnych czasach ludzie z obu krain byli spokrewnieni, więc poproszono Gilgalada o zgodę na spotkanie z żeglarzami, „którzy powrócili, uchodząc śmierci w głębinach”. Tak doszło do spotkania na Wieżowych Wzgórzach. Z Eriadoru przybyło tylko dwunastu mężczyzn, wszyscy odważni i szlachetni, pozostali bowiem lękali się, że podróżnicy są groźnymi duchami umarłych. Kiedy jednak spojrzeli na żeglarzy, strach ich opuścił, mimo iż zamarli z początku, wpatrzeni i milczący. Chociaż między swymi uchodzili za mocarnych, to jednak przybysze jak ocenili, postawą i strojem przypominają bardziej elfich władców niż śmiertelnych ludzi. Niemniej nie zrodziła się w ich głowach żadna wątpliwość, że faktycznie byli niegdyś spokrewnieni. Podobnie i żeglarze spoglądali z miłym zdumieniem na ludzi ze Śródziemia, wierzono bowiem w Numenorze, że wszyscy pozostali przedstawiciele rodzaju ludzkiego, zostawieni poza wyspą, to potomkowie złu hołdujących plemion wezwanych przez Morgotha ze Wschodu w ostatnich dniach wojny. Teraz jednak ujrzeli twarze wolne od Cienia, oblicza ludzi, którzy mogliby stąpać po ziemi Numenoru i nie uchodzić tam za obcych, jeśli nie liczyć ich strojów i oręża. Nagle, po chwili ciszy, zarówno Numenoryjczycy, jak i mieszkańcy Eriadoru, wypowiedzieli słowa powitania i radości, każdy w swojej mowie, jakby powitać chcieli przyjaciół i krewnych po długiej rozłące. Z początku nie kryli rozczarowania, że nie rozumieją się wzajemnie, ale gdy obie grupy się wymieszały, stwierdzili wówczas, że ich języki zawierają wiele podobnych, rozpoznawalnych słów, inne zaś zwroty dają się pojąć, gdy wytężyć uwagę. Wkrótce mogli też rozmawiać ze sobą, chociaż z trudem i tylko o prostych sprawach”. W innym miejscu owej rozprawy wyjaśnione zostało, że owi ludzie zajmowali tereny wokół jeziora Evendim, od Północnych Dolinek po Wichrowe Wzgórza i ku zachodowi, do koryta Brandywiny, za którą często się zapuszczali, chociaż nie zakładali tam siedzib. Lękali się elfów, jednak żyli z nimi w przyjaźni. Czuli strach przed Morzem i nie odważali się nawet spojrzeć na fale. Można sadzić, że pochodzili z tego samego pnia, co plemiona Beora i Hadora, nie przeprawili się jednak w trakcie Pierwszej Ery przez Góry Błękitne do Beleriandu.


601 Vëantur powraca ze Śródziemia (Mithlond) do Númenoru.
603 W wieku 411 lat umiera Tar-Amandil, trzeci Król Númenoru
630 Narodziny Valandila, późniejszego pierwszego księcia rodu Andúnië. Valandil był synem Elatana z Andúnië i Silmariën, najstarszej córki Tar-Elendila, czwartego Króla Númenoru. Tar-Elendil ustanawia tytuł Księcia Andúnië na część i dla swojego wnuka Valandila, gdyż sam mając najstarszą córkę Silmarien, której jako kobiecie nie mógł przekazać berła, chciał więc wynagrodzić jej i dlatego jej syna Valandila mianował pierwszym Księciem Andúnië.

Valandil był wielkim przyjacielem Eldarów, był też pierwszym władcą Andúnië, miasta i portu położonego w zachodnim Numenorze - w regionie Andustar. To od niego pochodził Amandil, ostatni władca tej krainy, i jego syn Elendil Smukły. Od nich z kolei wywodzi się późniejsza dynastia Królów Gondoru i Arnoru w Śródziemiu.

Cytat:
Książęta Andúnië byli najmożniejszym i najdostojniejszym rodem szlacheckim w Númenorze. Wywodził się od księżniczki Silmariën, najstarszego dziecka króla Tar-Elendila, był zatem to boczną linią dynastii Elrosa, .
W Radzie Berła książę Andúnië zajmował drugie miejsce, tuż po monarsze. Wynikało to zarówno ze względu na pokrewieństwo, jak i na szacunek jaki potomkowie Silmariën wzbudzali w Andustarze, tej części wyspy, której byli przedstawicielami.
Blisko przyjaźnili się z Eldarami i żywili wielki szacunek dla Valarów. Przez cały czas byli lojalni wobec númenorejskich monarchów, nawet gdy na wyspę padł Cień i królowie zaczęli wrogo odnosić się do Valarów. Książęta pomagali Wiernym i starali się zmienić postępowanie królów dobrymi radami.
Siedzibą rodu było Andúnië, dopiero ostatni książę Amandil przeniósł się do Rómenny.
Insygnium książęcej władzy było berło. W posiadaniu rodu, od czasów Silmariën, był też Elendilmir i pierścień Barahira. Być może miecz Narsil również był częścią ich dziedzictwa.
Z rodu książąt Andúnië, poprzez Elendila, syna Amandila, wywodzili się władcy Gondoru i Arnoru.

670 Narodziny Malantura, jedynego syna Caliondo.
700 Narodziny Anardila, syna Tar-Meneldura i Almarian, późniejszego szóstego Króla Númenoru Tar-Aldariona. Narodziny Írildë, córki Cemendura z Hyarastorni.
Cytat:
Anardil a później Aldarion, tak bowiem nazywa się go we wszystkich opowieściach, wyrósł rychło na mężczyznę postawnego, silnego, o bystrym umyśle i sprawnym ciele. Po matce odziedziczył złociste włosy, podobnie jak ona cechował się radosnym i wielkodusznym usposobieniem, dumniejszy jednak okazał się niźli ojciec, własnymi woląc chodzić drogami. Szybko ukochał morze i bez reszty pochłonęła go sztuka budowania statków. Północne krainy nie pociągały Aldariona, cały czas, jaki ojciec mógł mu poświęcić, spędzał na wybrzeżu, szczególnie w pobliżu Romenny, gdzie znajdował się główny port Numenoru, największe stocznie i najbieglejsi szkutnicy. Ojciec przez lata całe nie pows-trzymywał jego zapędów, rad, że Aldarion zmężnieje dzięki ciężkiej pracy, ćwicząc i dłonie, i umysł.Szczególnie upodobał sobie Aldariona Veantur, ojciec matki. Często użyczał wnukowi gościny w swym domu na południu zatoki Romenny. Dom ten miał własną przystań, w której cumowało zawsze wiele niedużych łodzi, Veantur bowiem nigdy nie podróżował lądem, jeśli zachodziła taka konieczność. Tam, dzieckiem jeszcze będąc, Aldarion nauczył się wiosłować, a potem i panować nad żaglem. nim jeszcze osiągnął dojrzałość, mógł dowodzić wieloosobową załogą, żeglując wzdłuż wybrzeża.

około 700 Celeborn i Galadriela ruszyli na Wschód zakładając w Eregionie królestwo Noldorów.
Wśród towarzyszących im Eldarów (gł. Noldorow, ale także Sindarów) znajdował się Celebrimbor wnuk Fëanora, który zawarł bliską znajomość z Krasnoludami, a szczególnie z Narwim. Oba królestwa nawiązały bardzo bliskie relacje, na których oba korzystały.

Cytat:
Tak zatem około roku 700 Drugiej Ery Celeborn i Galadriela ruszyli na Wschód zakładając w Eregionie królestwo Noldorów (głównie Noldorów, choć nie wyłącznie).


711 Narodziny Hallatan, jedynego syna Cemendura - pana regionu Hyarastorni.

Hyarastorni było rejonem w Mittalmar, centralnym regionie Númenoru. Podczas panowania Tar-Meneldura panem Hyarastorni był Hallatan, któy był znany jako Owczy-Lord, gdyż ziemie Mittalmar były zwykle przeznaczone do wypasania owiec.

712 Narodziny Ailinel, córki Tar-Meneldura ( późniejszego piątego Króla Númenoru ) i Almarian ( córki Vëantura).
725 Vëantur na pokładzie statku Númerrámar zabiera Aldariona na jego pierwszy morski rejs, z Númenoru do Śródziemia - Mithlond.
727 Aldarion i Vëantur wracają do Númenoru.
729 Narodziny Almiel, drugiej córki Tar-Meneldura ( późniejszego piątego Króla Númenoru ) i Almarian ( córki Vëantura).
730 Druga wyprawa Aldariona do Śródziemia.
733 Aldarion powraca do Númenoru.
735 Aldarion trzeci raz płynie do Śródziemia, przybijając do wybrzeży w rejonie Zatoki Belfalas.

Cytat:
Powiada się, że nie wystarczały mu już rejsy do Mithlondu i zaczął badać wybrzeża leżące bardziej na południu. Minął ujścia Baranduiny, Gwathlo i Angren, okrążył mroczny przylądek Ras Morthil i ujrzał wielką zatokę Belfalas i góry krainy Amrotha, gdzie wciąż przemieszkiwały Nadmorskie Elfy.


739 Aldarion powraca do Númenoru, przywożąc dla swojego ojca Meneldura prezent od Gil-galad.
740 Tar-Elendil rezygnuje z tronu Númenoru i przekazuje Berło swemu synowi Tar-Meneldurowi, który zostaje piątym Królem Númenoru i rządzi przez 143 lata.
750 Noldorowie zakładają królestwo Eregionu w pobliżu Morii. Zaczyna się budowa stolicy Eregionu Ost-in-Edhil przez Galadrielę i Celeborna. Aldarion zakłada Gildię Podróżników, która ma swoją bazę na pokładzie statku Eämbar, któy został w tym celu skonstruowany. Eämbar pływa w tym czasie do różnych portów Númenoru, ale stałym miejscem cumowanie jest wybrzeży wyspy Tol Uinen w Zatoce Rómennafounds Gildi Podróżników.
Niedokończone Opowieści napisał(a):
"...Tar-Meneldur został królem. Aldarion powstrzymał wówczas nieco swe zapędy, wedle woli ojca czas jakiś spędzając w domu. Zrobił wówczas użytek ze zdobytej u Kirdana wiedzy szkutniczej, sam też dodał niejedno do owej sztuki, aż zaczął modernizację przystani i portów, marzył bowiem od dawna o budowie większych statków. W końcu jednak na nowo ogarnęła go tęsknota za morzem i wypływał raz za razem, ale myśl jego zwracała się z wolna ku wyprawom, których samotny statek nie zdołałby podjąć. Tak i powołał do życia Gildię Podróżników, sławne w późniejszych latach bractwo zrzeszające najtwardszych i najbardziej zapalonych do żeglugi marynarzy.
Młodzieńcy ściągali doń nawet z głębi wyspy. Aldarion zyskał miano Wielkiego Kapitana. W owym czasie, dość mając domu na lądzie, opuścił on Armenelos i zamieszkał na pokładzie specjalnie zbudowanego dlań statku, zwanego przez to „Eambar”10. Od czasu do czasu przepływał nim z jednego portu Numenoru do innego, jednak większość czasu jednostka ta stała na kotwicy przy Tol Uinen, niewielkiej wyspie w zatoce Romenny, skrawku lądu umieszczonym w tym miejscu przez Uinenę, Panią Mórz.Na „Eambarze” mieściła się też siedziba gildii, tam przechowywano zapiski tyczące ich wielkich wypraw"


751 Śmierć Tar-Elendila, byłego czwartego Króla Númenoru.
771 Narodziny Erendis córki Beregara, mieszkańca zachodniej części wyspy, późniejszej żony szóstego Króla Númenoru - Tar-Aldariona. Erendis pochodziła z mniej szlachetnego rodu i nie była tak długowieczna jak jej mąż - przeżyła tylko 224 lata.

Cytat:
...jej uroda zwróciła uwagę Almarien - Królowa zwróciła uwagę na jej piękno w typie rzadko spotykanym w Numenorze. Beregar pochodził bowiem z pradawnego rodu Beora, chociaż nie był spowinowacony z królewską linią Elrosa, a Erendis miała ciemne włosy, smukłą sylwetkę i szare oczy charakterystyczne dla jej przodków - Według drzewa genealogicznego rodu Beora, Erendis wywodziła się od Bereth, która była siostrą Baragunda i Belegunda, i tym samym ciotką Morweny, matki Turina Turambara i Rian, matki Tuora.


W tym czasie...
Cytat:
Tar-Meneldur, niezmiennie przeciwny poczynaniom syna, w końcu zabronił nadmiernego przerzedzania lasów, ograniczając w ten sposób dostęp do materiału niezbędnego przy budowie okrętów. Pomyślał wówczas Aldarion, że przecież drewno znaleźć można w Śródziemiu i tam też da się remontować statki. W swoich podróżach wzdłuż wybrzeża z podziwem spoglądał na olbrzymie puszcze. Ostatecznie u ujścia rzeki, zwanej przez Numenoryjczyków Gwathir, Rzeka Cienia, założył Vinyalonde, Nową Przystań - potem rzekę tę zwano Gwathlo lub Szarą Wodą, a przystań Lond Daer.


799 Narodziny Soronto syna Ailinel.
800 Aldarion ogłoszony jest przez Meneldura następcą Króla, pojednanie między ojcem i synem.
806 Początek siedmioletniej wyprawy Aldariona.
813 Aldarion powraca do Númenoru.

W tym czasie:
Cytat:
I nie mów, że radzisz sobie z morzem, Aldarionie, mój synu. Czyżbyś zapomniał, że Edainowie mieszkają tutaj dzięki łasce Władców Zachodu, że Uinena nam sprzyja, że chronią nas przed Ossem? Statki nasze są strzeżone, lecz przez innych. Unikaj zatem nadmiernej dumy, inaczej stracimy łaski, nie oczekuj też, że rozciągnie się ta opieka i na tych, którzy bez potrzeby ryzykują u obcych, skalistych wybrzeży lub w krainach ludzi żyjących w mroku.— Jeśli tak, to czemu niby służy sprawowanie pieczy nad naszymi okrętami, jeśli nie mają przybijać do żadnych wybrzeży, jeśli nie jest im pisane szukać tego, czego nikt jeszcze nie widział?Nigdy już z ojcem o tych sprawach nie rozmawiał, spędzając dni na pokładzie „Eambara” w towarzystwie podróżników jak i w stoczni, gdzie budowano statek większy niż jakikolwiek dotąd. Nazywał się „Palarran” („Wędrowiec, który daleko dociera”).


816 Palarran ukończony, Aldarion wyrusza na czteroletnią wyprawę.
820 Aldarion powraca do Númenoru i przywozi z niej diament dla Erendis,
824 Kolejna tym razem pięcioletnia wyprawa Aldariona w sile 7 statków, Tar-Meneldur zamyka Gildię Podróżników i zamyka stocznie, odbiera godności i władzę synowi.

Cytat:
Aldarion jednak zlekceważył napomnienia, był bowiem we wszystkim coraz bardziej skłonny przeciwstawiać się ojcu i nawet Erendis traktować zaczął teraz z większą rezerwą, aż postanowił opuścić Numenor i zająć się realizacją własnych planów w Vinyalonde. Życie na ladzie mierziło go, na pokładzie statku bowiem był panem samego siebie i do niczyjej woli nie musiał się naginać, otaczający zaś go Podróżnicy darzyli swego Wielkiego Kapitana miłością i podziwem. Meneldur kategorycznie zabronił synowi wypływać, ale Aldarion, nie czekając nawet końca zimy, i tak wyruszył z flotą siedmiu statków niosących na pokładach większość Podróżników, rzucając tym wyzwanie Królowi. Almarian nie ważyła się narażać na gniew Meneldura, mimo to nocą jakaś okryta szczelnie płaszczem kobieta przyszła do przystani i wręczyła Aldarionowi gałąź.— Przynoszę to od Pani z Zachodnich Ziem (tak nazywano wówczas Erendis) — powiedziała i zniknęła w ciemności.Wobec otwartego buntu syna, Król odebrał Aldarionowi godność Władcy Statków i Przystani Numenoru i rozkazał zamknąć siedzibę Gildii Podróżników na pokładzie „Eambara”. Unieruchomiono też stocznie w Romennie i zakazano wyrębu drzew. Tak minęło pięć lat, aż Aldarion wrócił z dziewięcioma statkami, z których dwa zbudowane zostały w Vinyalonde, z pięknego drewna pochodzącego z puszczy na wybrzeżu Śródziemia. Wielki był gniew Aldariona, gdy dotarło doń, co Król uczynił.


829 Aldarion powraca i natychmiast wyrusza na czternastoletnią wyprawę.

Cytat:
Gdy minęło dziesięć lat, zrozpaczona Erendis nabrała przekonania, że Aldariona spotkać musiało jakieś nieszczęście lub też postanowił zamieszkać w Śródziemiu. Tak zatem, chcąc ponadto umknąć natrętnym zalotnikom, dziewczyna poprosiła Królową o zgodę i odeszła z Armenelos, wracając do swoich na Zachodnie Ziemie. Po kolejnych czterech latach Aldarion przybił wreszcie do Romenny, a statki jego nosiły liczne ślady walki z żywiołem. Okazało się, że najpierw popłynął do Vinyalonde, a potem wyruszył wzdłuż wybrzeża daleko na południe, docierając tam, gdzie nigdzie dotąd nie zbłądziły okręty z Numenoru. Wracając ku północy, napotkał przeciwne wiatry i silne sztormy, a gdy ledwo unikając zagłady w Haradzie zawinął do Vinyalonde, znalazł przystań zniszczoną przez żywioł morza i splądrowaną przez wrogich ludzi. Trzy razy zachodnie wiatry cofały go z drogi do rodzinnej przystani, a jego własny statek trafiony został przez piorun i stracił maszt. Tylko ciężka praca i wytrwałość nie dały mu zginąć na pełnym morzu i pozwoliły wrócić ostatecznie do Numenoru. Meneldur odetchnął wreszcie, zganił jednak syna za nieposłuszeństwo. Przeciwstawienie się woli ojca pozbawiło okręty opieki Valarów, a Aldarion naraził na gniew Ossego nie tylko siebie, ale też swoich wiernych towarzyszy. Utemperowany nieco Aldarion uzyskał ostatecznie przeba-czenie Króla, który przywrócił mu tytuł Władcy Statków i Przystani, dodając jeszcze do tego miano Pana Lasów.

ok. 833 Vinyalondë po raz pierwszy zaatakowane i zniszczone przez Gwathuirim .
840 Narodziny Nessanië córki Hallatana z Hyarastorni.
843 Aldarion powraca do Númenoru, Tar-Meneldur przywraca synowi godności i władzę.
Pomiędzy 843 i 863
Vinyalondë zostało w tym czasie kompletnie zniszczone, początek trwałej wrogości Númenorejczyków i Gwathuirim z Minhiriath i Enedwaith. Mieszkańcy tych krain bali się Númenorejczyków, a wkrótce stali się im wrodzy przede wszystkim ze względu na ekstensywny wyrąb lasów jakiego dokonywali Númenorejczycy. Dewastacja lasów była więc podstawowym powodem ataków. Z kolei ataki Gwathuirim przekonywały Númenorejczyków, że tubylcy są ich wrogami, w efekcie rozpoczął się okres rabunkowego wyrębu, nie tylko dla pozyskania drewna, dla rosnących flot Númenoru, ale jako metoda walki z wrogim ludem.
850 Aldarion żegluje wraz z Erendis na staku Eämbar dookoła Númenoru dla uczczenia setnej rocznicy jego zwodowania.
852 Narodziny Hallacara syna Hallatana z Hyarastorni.
858 Aldarion i Erendis zostają zaręczeni, a Król Tar-Meneldur w darze zaręczynowym ofiarował Erendis spory kawałek ziemi w Emerië, gdzie wybudował dla niej biały dom.
Cytat:
Erendis kazała umieścić kamień (diament) niczym gwiazdę pośrodku srebrnej przepaski. Na prośbę dziewczyny Następca nałożył przepaskę na jej głowę. Erendis nosiła potem ową ozdobę w ten sposób przez wiele lat i wszyscy znali ją jako Tar-Elestirne, Panią z Gwiazdą na Czole - Stąd, jak powiadają, wziął się zwyczaj noszenia przez późniejszych monarchów na czole gwiazdy z białego klejnotu, a nie korony.


861 Aldarion i Erendis przekładają zaślubiny, które według zwyczajów powinny się odbyć do 3 lat od zaręczyn, do czasu powrotu Aldariona z kolejnej wyprawy
863 sześcioletnia wyprawa Aldariona
869 Aldarion powraca do Númenoru, pierwsze cienie pojawiają się na żegludze do Śródziemia - do Aldariona dotarły wówczas pogłoski o wrogim Númenorejczykom władcy z głębi Śródziemia.
870 Ślub Aldariona i Erendis.
873 Narodziny Ancalimë, córki i jedynego dziecka Aldariona i Erendis, późniejszej Królowej Númenoru.

Cytat:
Już od chwili narodzin dziecko wyróżniało się wielką urodą, później zaś wyrosło na piękność. Stare opowieści mówią, iż była to najcudniejsza kobieta zrodzona kiedykolwiek w linii Elrosa (jeśli nie liczyć ostatniej Ar-Zimrafel).


877 Aldarion buduje największy flagowy statek Hirilondë. Kolejna pięcioletnia wyprawa Aldariona.
Cytat:
..ponownie zajął się szkutnictwem, mając przed oczami wizję statku wielkiego niczym zamek, z wysokimi masztami oraz żaglami jak chmury, okrętu mogącego unieść ludzi i dobra w ilości wystarczającej do założenia miasta. Żwawo chwycono potem w stoczniach Romenny za piły i młotki, aż pomiędzy wieloma pomniejszymi jednostkami wyrosły wręgi szkieletu potężnego kadłuba. Ludzie patrzyli nań z podziwem i zwali „Turufanto”, „Drewniany Wieloryb”, inaczej jednak brzmiało imię statku - „Hirilonde”, „Zawsze Wracający do Przystani”.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 04-07-2016 11:41, w całości zmieniany 13 razy

#49:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
C.D. Bo znów się nie zmieściło. Super śmiech

880 Ancalimë dowiaduje się, że jej ojcem jest "Pan Aldarion".
Cytat:
Rok wszakże minął, a na horyzoncie nie pojawiły się żagle okrętów Aldariona. Gdy kolejna jesień nie przyniosła zmiany, Erendis pogrążyła się już w całkowitym milczeniu, ogarnięta okrutnym gniewem. Rozkazała zamknąć na głucho dom w Armenelos i nigdy teraz nie oddalała się zbytnio od domostwa w Emerie. Wszelką miłość przelewała na córkę przywiązując ją do siebie na wszelkie sposoby.Nie pozwalała dziewczynce na nijakie wycieczki, nawet zakazała odwiedzać Nuneth i rodzinę w Zachodnich Ziemiach. Nauki pobierała Ankalime tylko od matki, aż posiadła umiejętność czytania i pisania. Rozmawiała z Erendis w mowie elfów, jak było to przyjęte miedzy możnymi Numenoru


882 Aldarion wraca do Númenoru po pięcioletniej wyprawie na pokładzie Hirilondë; długie wyprawy do obcych krajów wywołały złość jego małżonki Erendis, przez co w tymże roku doszło między nimi do separacji.
Aldarion przywozi list Gil-galada do Tar-Meneldura, ostrzegający władcę Númenoru przed objawieniem się jednego ze sług Morgotha, który zaczął szerzyć swoje wpływy na wschodzie Śródziemia.
Cytat:
„Ereinion Gilgalad, syn Fingona, pozdrawia Tar-Meneldura z rodu Earendila. Niech Valarowie cię wspierają i chronią Wyspę Królów od cienia. Z dawna winien jestem Waszej Wysokości podziękowania za to żeś tyle razy przysyłał mi syna swego, Anardila Aldariona. Mniemam, że największy to obecnie pośród ludzi przyjaciel elfów. Tym razem proszę o wybaczenie, jeśli zbyt długo zatrzymałem go na swej służbie, ale nade wszystko była nam potrzebna jego znajomość ludzi i ich języków, którymi on jeden włada. Stawił czoło wielu niebezpieczeństwom, by służyć mi radą. Sam opowie, w jakiej znalazłem się potrzebie, chociaż nie odgadnie wielkości groźby, młody jest bowiem i pełen nadziei. Treść tego listu kieruję wyłącznie do Króla Numenore. Nowy cień zasnuwa krainy Wschodu. Nie jest to tyrania powstała za sprawą złych ludzi, jak mniema twój syn, ale dzieło sługi Morgotha, budzącego znów mroczne moce. Z każdym rokiem nabiera on sił, większość ludzi bowiem dojrzała już do jego zamysłów. Obawiam się, że nieodległy jest dzień, gdy wróg stanie się zbyt potężny dla pozbawionych wsparcia Eldarów. Tak zatem, ilekroć dojrzę smukły statek ludzkich królów, widok ten raduje moje serce. Teraz zaś ośmielam się szukać u Waszej Wysokości pomocy. Jeśli tylko zbywa Ci zbrojnych, błagam o ich użyczenie. Twój syn, jeśli zechcesz go wysłuchać, zda dokładnie sprawę z naszej sytuacji. W skrócie wszelako jego rada (jak zawsze mądra) do tego się sprowadza, by w godzinie ataku, a nastąpi on na pewno, spróbować utrzymać Krainy Zachodnie, wciąż zamieszkane przez Eldarów i ludzi twej rasy, których serca jeszcze nie okryły się mrokiem. W ostateczności zaś musimy walczyć o Eriador, wzdłuż naszej głównej Unii obronnej biegnącej brzegiem długich rzek na zachód od gór zwanych przez nas Hithaeglir. Jest jednak w łańcuchu tych gór wielka przerwa, rozciąga się na południu, w krainie Kalenardhon, tamtędy właśnie nadejdzie niechybnie napaść ze Wschodu. Już teraz wrogowie wyraźnie kierują się ku temu miejscu, zbliżając się szlakiem wybrzeża. Trzeba obsadzić ową lukę i odeprzeć atak, o ile mamy utrzymać w naszej władzy pobliski skrawek lądu graniczącego z morzem. Lord Aldarion dostrzegał to już dawno. W Vinyalonde przy ujściu Gwathlo próbował założyć przystań bezpieczną od morza i od lądowej napaści, ale wszelkie jego działania i ogrom pracy poszły na marne. Wielka jest jego wiedza o podobnych sprawach, sporo nauczył go Kirdan, lepiej też, niż ktokolwiek inny, pojmuje Aldarion, jak bardzo potrzebna jest flota, nigdy jednak nie miał dość ludzi, a Kirdan nie użyczył mu ni cieśli, ni murarzy, bo i jemu takowych brakuje. Król sam wszystko rozważy, a jeśli zechce wysłuchać z uwagą lorda Aldariona i wesprzeć go, o ile będzie taka możliwość, wówczas wzrośnie i nadzieja dla świata. Wiedza o Pierwszej Erze zanikła i chłód niepamięci ogarnia Śródziemie. Nie pozwólmy, aby pradawna przyjaźń pomiędzy Eldarami i Dunedainami takoż zanikła. Zapamiętaj! Ciemność, która nadejdzie, żywi się nienawiścią do nas, wam jednaki nie mniej jest wroga. Wielkie Morze też jej niej powstrzyma, gdy wzrosła w siłę skrzydła rozpostrze. Niech Manwe ma was w opiece z woli Jedynego i niech sprzyjającym wiatrem wypełnia wasze żagle”.


Cytat:
Meneldur rozmawiał z synem jak Król z podejrzanym o niegodne czyny kapitanem.— Długo cię nie było — stwierdził chłodnym głosem. — Ponad trzy lata minęły od czasu twego planowanego powrotu.— Niestety! — odparł Aldarion. — Nawet mnie morze znużyło i z dawna już tęskniłem za Numenorem. Musiałem jednak zostać w odległych krainach, bo wiele było do zrobienia, a bez mego udziału wszystko szło na opak.— Nie wątpię — powiedział Meneldur. — Obawiam się jednak, że w twej ojczyźnie sprawy mają się nader podobnie.— Tutaj może jeszcze da się cokolwiek naprawić. Jednak świat się zmienia. Ponad tysiąc lat minęło, odkąd Władcy Zachodu stanęli do walki z potęgą Angbandu i ludzie w Śródziemiu zapomnieli już wszystko, lubo tylko w legendach przekazywali mgliste relacje o owych dniach. Obecnie znów są ogarnięci strachem. Niespokojne ich krainy.


883 Tar-Meneldur po 143 latach rządów przedwcześnie abdykuje i przekazuje berło Númenoru swojemu synowi Aldarionowi, który zostaje szóstym Królem Tar-Aldarionem. Tar-Aldarion, nowo koronowany Król Númenoru wyrusza do Śródziemia na swoim wielkim statku Hirilondë.

Posunięcie to miało charakter czysto polityczny, stanowiło reakcję na niepokój wyrażony przez Gilgalada z Lindonu, kiedy tenże dostrzegł powstające w Śródziemiu niebezpieczeństwo odrodzenia się złego ducha wrogiego Eldarom i Dunedainom.

Cytat:
Król postanowił złożyć rezygnację, oddając Berło synowi, aby odtąd panował jako Król Tar-Aldarion.
— Gdy to ogłoszę, wszyscy dowiedzą się, że nie ja będę już wytyczał drogi państwa. Wyniesiony zostaniesz ponad ludzką wzgardę i otrzymasz władzę dość potężną, by łatwiej przeboleć wszystkie straty. Skoro zaś zasiądziesz na tronie, to przystoi, byś sam odpowiedział na list Gilgalada.Aldarion zastygł, zdumiony. Oczekiwał, że przyjdzie mu stawić czoło ojcowskiemu gniewowi, jako że świadomie go podsycił. Teraz czuł kontuzję. Nagle, niczym ktoś zwalony z nóg przez niespodziewany poryw wichru, runął na kolana przed Królem. Po chwili jednak uniósł głowę i roześmiał się, jak zawsze, gdy docierała doń wieść o szlachetnym czynie, takie bowiem porywy serca cenił najwyżej.— Ojcze — powiedział — poproś Króla, by zechciał zapomnieć moje zniewagi. To wielki bowiem władca a jego pokora wyższej jest próby niż moja duma. Nie do pomyś-lenia, by mądry Król składał Berło, jak długo ciało i umysł mu dopisują.— Niemniej to już postanowione — stwierdził Meneldur. — Natychmiast zwołam Radę.Gdy po siedmiu dniach Rada zebrała się w komplecie, Tar-Meneldur przedstawił im swą decyzję i oddał dokument. Nie wiedząc jeszcze, o jakich to plagach właściwie wspomniał Król, wszyscy bardzo zdumieni poczęli błagać, by odwlekł odejście z urzędu, jeden tylko Hallatan z Hyarastorni postąpił inaczej. Darzył bowiem Aldariona wielkim szacunkiem, chociaż sam wiódł odmienne życie i obce mu były upodobania krewniaka. Uznał zatem, że Król postąpił szlachetnie i w dobrym momencie ogłosił rezygnację, skoro już tak postanowił.


Notatka dotycząca funkcjonowania w owym czasie „Rady Berła” podaje, że Rada nie miała prawa wpływać na decyzje Króla inaczej, jak tylko sugerując pewne rozwiązania. Nie uważano też, by szersze prerogatywy były pożądane. Radę tworzyli członkowie wszystkich krain Numenoru; Następca Króla, gdy już został oficjalnie wyznaczony, również do niej należał i brał udział w zgromadzeniach, a to w celu pobierania nauk o rządzeniu krajem. Król mógł powołać też do Rady inne osoby lub, poprosić o ich wybranie, jeśli dysponowali oni akurat wiedzą pożądaną podczas jakiejś debaty. W owym czasie tylko dwóch członków Rady (starszych od Aldariona) wywodziło się z rodu Elrosa: Valandil z Andunie reprezentujący Andustar i Hallatan z Hyarastorni przedstawiciel Mittalmaru. Zawdzięczali oni jednak swoje miejsca nie pochodzeniu czy bogactwu, ale szacunkowi i miłości, którymi darzono ich w rodzinnych krainach (W Akallabeth znajdujemy stwierdzenie, iż Książę Andunie zawsze zaliczany był pomiędzy najbliższych doradców Władcy”).

Cytat:
„nie pozostały już dzisiaj żadne zapiski na temat późniejszych podróży Aldariona”, niemniej „pewnym jest, iż równie wiele wędrował lądem, jak morzem. Dotarł rzeką Gwathlo aż do Tharbadu, gdzie spotkał Galadrielę”. Nigdzie więcej nie wspomina się o tym spotkaniu, w owym czasie jednak Galadriela i Keleborn mieszkali w Eregionie, czyli niezbyt daleko od Tharbadu.Wszelkie jednak dzieła Aldariona obróciły się wniwecz. Wznowione przez niego prace w Vinyalonde nie zostały ukończone, a morze dopełniło dzieła zniszczenia...
Wrogość narastała już i mroczne ludy z gór wdzierały się do Enedwaith"


Cytat:
Nie wiadomo nic o dalszych losach sojuszu z Gilgaladem ni o ewentualnym wsparciu wysłanym w odpowiedzi na list do Tar-Meneldura, powiada się wszakże, iż:„Aldarion pojawił się za późno i za wcześnie zarazem. Za późno, nie cierpiąca bowiem Numenoru moc już się przebudziła, za wcześnie zaś, gdyż nie nadszedł jeszcze czas, by Numenor okazał całą swą potęgę, włączając się do bitwy o przyszłość świata”.W Numenorze zawrzało, gdy w roku 883 lub 884 Aldarion zdecydował się wybrać do Śródziemia. Nigdy jeszcze dotąd żaden Król nie opuszczał wyspy i Rada nie wiedziała, co czynić. Wydaje się, że zaproponowano wówczas namiestnikostwo Meneldurowi, a gdy ten odmówił, za zgodą Rady jak i Tar-Aldariona regentem został Hallatan z Hyarastorni.


884 Tar-Aldarion jako pierwszy z królów Númenoru opuszcza wyspę i żegluje do Mithlondu. Hallatan z Hyarastorni zostaje regentem na czas nieobecności króla. W ciągu pierwszych osiemnastu lat swego panowania Tar-Aldarion wielokrotnie opuszczał Númenor. Wtedy też Aldarion rozpoczyna wielkie prace nad odbudową i rozbudową Vinyalondë, które zostaną ukończone już po jego śmierci. Z czasem port ten zacznie być nazywany Lond Daer Enedh (Wielka Środkowa Przystań).
Mniej więcej w tym czasie Drúedainowie z Númenoru zaczynają z powrotem migrować do Śródziemia.
NO t. III napisał(a):
W annałach Numenoru zapisano, że niedobitkom tym (Drúedainom z Ujścia Sirionu - mój przypis) pozwolono przepłynąć przez morze wraz z Atanimi. W nowym kraju znów rozkwitli i rozmnożyli się, ale nie wzięli już udziału w wojnie, bojąc się morza. O ich dalszych dziejach wspomina tylko kilka legend ocalałych z Upadku, w tym opowieść o pierwszych wyprawach Numenóryjczyków z powrotem do Śródziemia, zatytułowana "Żona marynarza" . W egzemplarzu spisanym i przechowywanym w Gondorze widnieje uczyniony przez skrybę dopisek o tym, co o Druedainach mówiono w domu króla Aldariona zwanego żeglarzem.
Tekst powiada, że Druedainowie, którzy byli uznawani za zdolnych przewidywać przyszłość, wykazali wielkie zaniepokojenie, słysząc o podróżach króla. Wróżąc, że wyniknie z tego jeszcze jakieś zło, prosili Aldariona usilnie, by nie wyruszał już więcej. Nie przekonali go wszakże, i nic dziwnego, skoro ani groźby ojca, ani błagania żony nie przynosiły żadnych skutków. Drúedainowie odeszli zatem zatroskani. Od tamtego czasu nie mogli zaznać w Numenorze spokoju i pomimo lęku przed morzem, z wolna małymi grupkami zaczęli prosić o zabranie ich na pokład statków zmierzających do
północno-zachodnich wybrzeży Śródziemia. A gdy kto pytał:
"A dokąd zmierzacie i czemu chcecie płynąć?",
odpowiadali:
"Niepewnym wydaje nam się grunt tej wyspy, po której stąpamy. Pragniemy
wrócić do krain, z których przybyliśmy".
W ten sposób liczba Druedainów topniała z latami, aż w chwili, gdy Elendil umknął przed Upadkiem, w ogóle nie było ich już na wyspie. Ostatni odeszli wraz z przybyciem Saurona do Numenoru [przypis autora].


892 Tar-Aldarion zmienia reguły sukcesji tak by córka (najstarsza) mogła dziedziczyć władzę, o ile monarcha nie miał synów. Modyfikacja spotkała się z niechętnym przyjęciem ze strony potomków Elrosa, szczególnie, że według dotychczasowych praw na tronie miał zasiąść Soronto, krewniak Aldariona, syn jego starszej siostry Ailinel.

Do tej pory w Numenorze obowiązywała sukcesja agnatyczna - jej reguły mówiły, że przekazywanie tronu odbywa się drogą sukcesji naturalnej w porządku primogenitury, gdzie tron dziedziczy zawsze najstarszy syn (a w razie wygaśnięcia głównej linii zstępnej - potomkowie linii bocznych w analogicznym porządku), z wykluczeniem możliwości naruszenia tego porządku arbitralną decyzją władcy.

Cytat:
Wydaje się, że w ciągu osiemnastu lat panowania, Aldarion często opuszczał Numenor. Ankalime zaś spędzała ten czas zarówno w Emerie, jak i w Armenelos, Królowa Almarian bowiem ukochała ją sobie i pobłażała dziewczynie, podobnie jak Aldarionowi w okresie jego młodości. W Armenelos szanowali dziewczynę wszyscy, nie tylko Aldarion, i chociaż z początku źle znosiła oderwanie od szerokich przestrzeni wokół białego domu, to stopniowo zwalczyła nieśmiałość i zaczęła zauważać, jakim okiem mężczyźni patrzą na jej rozkwitłą już w pełni urodę. W miarę upływu lat stawała się coraz bardziej samodzielna i drażnić zaczęło ją towarzystwo Erendis, która zachowywała się niczym wdowa, nie chcąc być Królową. Wciąż jednak córka zaglądała do matki po to, by odpocząć od Armenelos, a także dlatego, by dokuczyć Aldarionowi. Była bystra, złośliwa i nader cieszyła się, że matka i ojciec walczą o jej względy.W roku 892, gdy Ankalime miała dziewiętnaście lat, ogłoszono ją Następczynią Króla (znacznie wcześniej, niż przewidywał zwyczaj), a Tar-Aldarion zmienił wówczas obowiązujące w Numenorze prawo sukcesji. Podkreśla się, że Tar-Aldarion uczynił to bardziej „ze względów osobistych niż dla dobra państwa”, i że stało za tym „z dawna żywione pragnienie pokonania Erendis”. Na czym owa zmiana polegała, dowiadujemy się z Dodatku A do Władcy Pierścieni:„Szósty Król zostawił tylko jednego potomka — córkę. Była pierwszą Królową Numenoru, stało się bowiem prawem dynastii królewskiej, że Berło przejmuje pierworodne dziecko króla bez względu na płeć”.W innych miejscach ustalenia te sformułowano w sposób odmienny. Najpełniejsza i najbardziej przejrzysta wersja powiada, że tak zwane „nowe prawo” nie było w gruncie rzeczy „prawem”, ale dawnym zwyczajem, tyle tylko, że dotąd okoliczności nie wymagały jego zastosowania. Zgodnie z ową tradycją, Berło dziedziczył najstarszy syn Króla. Przyjmowano, że jeśli władca nie miał potomka płci męskiej, wówczas Następcą winien zostać najbliżej spokrewniony z Królem młodzieniec z męskiej linii dziedziców Elrosa Tar-Minyatura. Zatem, gdyby Tar-Meneldur nie doczekał się syna, Następcą zostałby nie jego siostrzeniec, Valandil (zrodzony z Silmarien), ale kuzyn, Malantur (wnuk młodszego brata Tar-Elendila, Earendura). Jednak według „nowego prawa” Berło dziedziczyła (najstarsza) córka panującego, o ile nie miał on syna (co pozostaje w sprzecz-ności z wykładem poczynionym we Władcy Pierścieni). Zgodnie z opinią Rady dodano jeszcze, że Następczyni może odmówić przyjęcia tego honoru29.W takim wypadku, zgodnie z „nowym prawem”, Berło należało przekazać najbliższemu męskiemu potomkowi rodu królewskiego, niezależnie od tego, czy pochodził z męskiej czy z żeńskiej linii. Gdyby więc Ankalime zrzekła się tronu, następcą zostałby Soronto, syn siostry Tar-Aldariona, Ailinel, on też byłby sukcesorem, gdyby Ankalime zechciała w pewnym momencie oddać władzę lub umarłaby bezdzietnie.Rada postanowiła także, że Następczyni musi złożyć rezygnację, jeżeli nie wyjdzie za mąż przed upływem określonego czasu, Tar-Aldarion zaś uzupełnił ów przepis, że Następcy (czy Następczyni) nie wolno poślubić nikogo spoza rodu Elrosa, a jeśli to uczyni, traci wówczas prawo do dziedziczenia władzy. Powiadano, iż to ostatnie obostrzenie wzięło się z rozmyślań Aldariona nad jego nieudanym małżeństwem z Erendis. Ona bowiem nie pochodziła z rodu Elrosa, krótszym była obdarzona żywotem i Aldarion mniemał, że to właśnie legło u podstaw wszelkich kłopotów.
Nieco później Tar-Aldarion uchylił zasadę tyczącą zamążpójścia lub abdykacji Królowej (a z pewnością wiązało się to z niechęcią Ankalime do obu tych rozwiązań), jednak zakaz zawierania związków z partnerem spoza rodu Elrosa pozostał w mocy.
Prawy męski potomek nie mógł natomiast odmówić, ale ponieważ Królowi zawsze wolno było abdykować, tak i męski potomek miał w istocie szansę natychmiast przekazać władzę swemu męskiemu następcy. Musiał jednak panować jeszcze przez co najmniej rok, co zdarzyło się (raz tylko) w przypadku Vardamira, syna Elrosa, który nie wstąpił na tron, tylko oddał Berło swemu synowi, Amandilowi.
30 Zostało powiedziane gdzie indziej, że reguła „królewskiego małżeństwa” nigdy nie była określona prawem, a istniała jedynie tytułem honorowanego powszechnie zwyczaju. Ożywienie owej zasady stanowiło „symptom narastania Cienia, prawem bowiem stała się wówczas, gdy zanikać zaczęły, lub zniknęły zupełnie, różnice między potomkami Elrosa i innymi rodami, tyczące długości życia, żywotności i zdolności”.


900 Śmierć Caliondo.
942 Umiera Tar-Meneldur w wieku 399 lat, były piąty Król Númenoru.
ok. 980 Spotkanie Ancalimë z Hallacarem w Emerië.
985 Śmierć Erendis, która popełnia samobójstwo topiąc się ( oddaje się Pani Uinen rzucając się do morza w Zatoce Romenna ).
1000 Tar-Ancalimë na złość Soronto poślubia Hallacara, syna Hallatana, potomka Vardamira.
ok. 1000 Sauron zaniepokojony rosnącą potęgą Númenorejczyków, obiera sobie Mordor za warowną siedzibę. Zaczyna budowę Wieży Barad-dur.

Cytat:
Budowa głównego miasta Eregionu, Ost-in-Edhil ruszyła około roku 750 Drugiej Ery [data wymieniona w Kronice Królestw Zachodnich jako rok założenia Eregionu przez Noldorów]. Wieści o tych poczynaniach doszły do uszu Saurona i spotęgowały jego lęki rozbudzone faktem dotarcia Numenoryjczyków do Lindonu oraz do wybrzeży na południu, jak też ich przyjaźnią z Gilgaladem. Usłyszał również, że Aldarion, syn Tar-Meneldura, Króla Numenoru, wyrósł na wielkiego budowniczego okrętów i że dotarł już w swoich wyprawach aż do przystani Haradu. Zatem Sauron zostawił na czas jakiś Eriador w spokoju, wybierając Mordor (jak później nazwano tę krainę)
na swą warownię, stanowiącą przeciwwagę dla zagrożenia powodowanego przez numenoryjskich żeglarzy [według Kroniki Królestw Zachodnich było to około roku 1000]. Gdy poczuł się bezpieczny, wysłał do Eriadoru emisariuszy, ostatecznie zaś, około około 75 roku 1200 Drugiej Ery, sam się tam pofatygował, przybrawszy najpiękniejszą postać, w jaką potrafł się wcielić.


1000 – 1200 Galadriela nawiązuje kontakt z nandorskim królestwem w Lórinandzie, gdzie już wcześniej osiedlali się przybysze z dawnego Beleriandu (zapewne Sindarowie i Laiquendi). Pod patronatem Galadrieli dalsze grupy Sindarów i Noldorów migrują przez Khazad-dûm do Lórinandu.

1003 Narodziny Anáriona syna Ancalimë i Hallacara , późniejszego ósmego władcy Númenoru Tar-Anáriona.

O późniejszych latach życia Tar-Aldariona powiedzieć można tyle tylko, że nadal zapewne wyprawiał się do Śródziemia i niejednokrotnie zostawiał przy tym Ankalime jako regentkę. Ostatnia jego podróż odbyła się około końca pierwszego tysiąclecia Drugiej Ery. Po urodzeniu syna Anariona doszło do otwartego konfliktu między małżonkami, a to za sprawą dumy i przekornego uporu Królowej.

1075 Tar-Ancalimë zostaje pierwszą panującą królową Númenoru i jednocześnie siódmym władcą.
1098 Umiera Tar-Aldarion, 23 lata po zrzeczeniu się tronu. Po śmierci Tar-Aldariona Tar-Ancalimë całkowicie zmienia politykę i Númenor przestaje wspierać Gilgalada.
1174 Narodziny Súriona, syna Anáriona.
1200 Sauron stara się pozyskać Eldarów oferując swoje talenty, przybywa jako Annatar ( Pan Darów ) do Eregionu do stolicy Ost-in-Edhil gdzie pracował Celebrimbor - wnuk Feanora a syn Curufina, który zerwał z ojcem i pozostał w Nargothrondzie, gdy Curufin i Celegorm zostali wypędzeni. Gil-galad, ani Elrond w Lindonie nie dowierzali pięknym pozorom, a chociaż nie wiedzieli, kim Sauron jest naprawdę, nie chcieli go przyjmować w swoim kraju, natomiast Galadriela usiłowała przeciwstawić się machinacjom Saurona, co w Lorinandzie udało jej się uczynić. Gil-Galad odmawia Annatarowi wstępu do Lindonu. Posyła też wieści do innych elfich krajów ostrzegając przed przyjaźnią z Annatarem. Jednak w Eregionie rzemieślnicy i kowale z bractwa Gwaith-i-Mírdain - Bractwa Mistrzów Sztuki Jubilerskiej, którzy prześcignęli kunsztem wszystkich parających się kiedykolwiek wyrobem klejnotów, z wyjątkiem tylko Feanora dają się przekonać. Númenorejczycy zaczynają budować stałe przystanie w Śródziemiu.

Cytat:
"W tym czasie jednak potęga Galadrieli i Keleborna urosła znacznie, a Galadriela, z pomocą zaprzyjaźnionych krasnoludów z Morii, nawiązała kontakt z nandorskim królestwem w Lorinandzie po drugiej stronie Gór Mglistych. Zaludniały je elfy, które odłączyły się od Wielkiej Wędrówki Eldarów z Kuwienen i osiedliły się w lasach Doliny Anduiny [Silmarillion, str. 110], zajmując lasy po obu stronach Wielkiej Rzeki, włącznie z okolicą, gdzie później wzniesiono Dol Guldur. Nie było między nimi książąt ni władców. Wiodły życie beztroskie w czasie, gdy cała potęga Morgotha skupiała się na północnym zachodzie Śródziemia; „wszakże wielu Sindarów i Noldorów zamieszkało między nimi, przez co zaczęła się pod wpływem kultury Beleriandu sindaryzacja tych ludów” [Nie jest jasne, kiedy nastąpiła owa migracja do Lorinandu; możliwe że przybysze pochodzili z Eregionu i pod patronatem Galadrieli przedostali się przez Khazadum]. Galadriela usiłowała przeciwstawić się machinacjom Saurona, co w Lorinandzie udało jej się uczynić. Tymczasem Gilgalad nie wpuszczał do Lindonu ani wysłanników Saurona, ani jego samego."

"Wielu elfów skupiło się w Eregionie. Kochali Śródziemie i nie chcieli odpłynąć za Morze, lecz jednocześnie chcieli cieszyć się takim samym szczęściem, jak ich bracia w Valinorze. Nawiązali przyjazne stosunki z krasnoludami z Khazad-dumu (Morii) i obie strony na tym zyskały; najprzedniejsi z kowali elfów Eregionu założyli Gwaith-i-Mirdain, Bractwo Mistrzów Sztuki Jubilerskiej, chcąc tworzyć rzeczy piękne i potężne - a byli w swym kunszcie naprawdę dobrzy.
Tymczasem Sauron przywdziawszy postać Annatara, Pana Darów, i podając się za emisariusza Valarów ('antycypując w ten sposób przybycie Istarich') podróżował po świecie próbując chytrze nagiąć elfów do swoich (oczywiście nikczemnych) celów. Nie miał tylko wstępu do Lindonu, gdzie panował ostatni Najwyższy Król Noldorów, Gil-galad wraz ze swym "wychowankiem", Elrondem Półelfem. Wprawdzie nie wiedzieli oni kim naprawdę jest ten "Annatar", lecz nie ufali pozorom i nie chcieli go słuchać. Gdzie indziej wszakże a zwłaszcza w Eregionie elfowie gościli go chętnie i niewielu z nich chciało słuchać wysłannika z Lindonu, gdy ich przed Sauronem ostrzegał. Saufon bowiem występował pod imieniem Annatara, Pana Darów, i początkowo przyjaźń z nim dawała wiele korzyści, gdyż wiedzę posiadał wielką i bardzo pomógł elfom z Bractwa w tworzeniu rzeczy nowych, acz potężnych i pełnych mocy..."

1211 Śmierć Hallacara, męża Tar-Ancalimë.
1280 Po 205 latach rządów - najdłużej od czasów Elrosa Tar-Ancalimë abdykuje na rzecz swojego syna Tar-Anáriona, któy zostaje ósmym Królem Númenoru.
1285 Umiera Tar-Ancalimë, siódma władczyni a pierwsza Królowa Númenoru.
ok. 1300 Przez około następne dwieście lat część Eldarow opuszcza Eregion.
1320 Narodziny Telperiën, córki Súriona.
1350-1400 Galadriela z córką Celebríaną emigrują z Eregionu do Lórien; Celebrimbor zostaje Lordem-władcą Eregionu.
1394 Tar-Anárion po 114 latach rządów abdykuje na rzecz swojego syna Súriona , który zostaje dziewiątym Królem Númenoru jako Tar-Súrion.
1404 Śmierć Tar-Anáriona, byłego ósmego Króla Númenoru.
1474 Narodziny Minastira syna Isilmo a wnuczka Súriona, późniejszego Króla Tar-Minastira.
ok. 1500 Elficcy kowale z Gwaith-i-Mirdain osiągają pełnię swych umiejętności pod kierunkiem Annatara/Saurona. Zaczynają wykuwać Pierścienie Władzy. Sauron opuszcza Eregion i wraca do Mordoru.

Tak też doszło do tego, że w swym zapale elfowie - a nade wszystko głowa Bractwa, Celebrimbor - zaczęli tworzyć Pierścienie Władzy, początkowo wspierani podstępnymi radami Saurona. Jednak ten prędko odszedł do Mordoru gdzie stworzył Jedyny Pierścień, ten, który miały rządzić wszystkimi innymi klejnotami. Włożył w niego wielką część swojej mocy, praktycznie samego siebie - bo przecie potężny musiał być Pierścień, który miał władać wszystkimi - wszystkimi! - innymi wielkimi Pierścieniami. Gdy tylko Sauron wsuwał na palec swój klejnot, widział myśli wszystkich innych posiadaczy Pierścieni, dostrzegał co jest za ich pomocą robione. A jako, że pierścienie stworzone przez elfów skażone były chytrością Nieprzyjaciela, narzucały swą wolę właścicielom. A ich wolą kierował Jedyny Pierścień, własność Saurona.

1556 Tar-Súrion po 162 latach rządów rezygnuje z tronu, a ponieważ obie jego siostry odmówiły przyjęcia Berła i przekazuje je córce Tar-Telperiën, która zostaje drugą Królową a dziesiątą władczynią Númenoru.
1574 W wieku 400 lat umiera Tar-Súrion, były dziewiaty Król Númenoru.
ok. 1590 Trzy Pierścienie zostają wykute w Eregionie osobiście przez Celebrimbora: Narya - pierścień ognia, Nenya - pierścień wody oraz Vilya - pierścień powietrza.

ok. 1600 We wnętrzu góry Orodruiny Sauron wykuwa Jedyny Pierścień. Koniec budowy Barad-dur, Sauron ujawnia się całkowicie. Celebrimbor odgaduje plany Saurona, Eldarowie zdejmują swoje 3 pierścienie.
Glorfindel i Blue Wizard: Rómestámo i Morinehtar przybywają do Śródziemia.

Tolkien w późnych pracach zmienił koncepcję i opisał wysłanie dwóch spośród czarodziejów - Niebieskich Czarodziejów już w drugiej a nie w trzeciej erze do Śródziemia. Ich zadaniem było przeciwdziałanie planom i uczynkom Saurona na wschodzie.

Z J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (ed.), The Peoples of Middle-earth, "Last Writings", pp. 384-85

Cytat:
'Pozostali dwaj' przybyli dużo wcześniej, bardzo możliwe że w tym samym czasie, co Glorfindel, gdy - w Drugiej Erze - zrobiło się bardzo niebezpiecznie. (26) Glorfindel został wysłany, by wspomóc Elronda i był (choć nie zostało to wyraźnie powiedziane) jedną z wybitnych osobistości w Wojnie w Eriadorze. (27) Jednak pozostali dwaj Istari zostali posłani w innym celu. Morinehtar i Romestamo. (28) Pogromca Ciemności oraz Wspomożyciel Wschodu. Ich zadaniem było przechytrzyć Saurona: nieść pomoc tym kilku plemionom ludzkim odmawiających posłuszeństwa kultowi Saurona, wzniecać powstania ... a po jego pierwszym upadku - odnaleźć jego kryjówkę (w czym zawiedli) oraz wzniecać [? chaos oraz tarcia] pośród ludów mrocznego Wschodu ... Musieli mieć bardzo wielki wpływ na całą historię Drugiej oraz Trzeciej Ery, osłabiając i siejąc zamęt pośród armii Wschodu ... które by, w przeciwnym razie, zarówno w Drugiej, jak i w Trzeciej Erze ... liczebnie przewyższyły siły Zachodu.


1634 Narodziny Tar-Ciryatana syna Tar-Minastira, późniejszego dwunastego Króla Númenoru.
1693 Początek wojny elfów z Sauronem. Trzy Pierścienie zostają ukryte.
1693-1697 Gdzieś w tym czasie orkowie wypierają krasnoludów z HGór Szarych i zdobywają Gundabad.

1695 Sauron najeżdża Eregion, by przejąć Pierścienie Władzy. Gil-galad wysyła armię po dowództwem Elronda do Eregionu.

Elfowie jednak nie dali się łatwo omamić. Gdy tylko zdrajca wsunął na swój palec Pierścień, odczuli to i zrozumieli swój błąd; zdjęli swe pierścienie, wylękli, co teraz może się wydarzyć. Sauron zaś wpadł w gniew i zażądał, aby oddano mu wszystkie pierścienie, które nigdy nie powstałyby bez jego pomocy. Gdy elfowie odmówili, pospiesznie ruszył na wojnę ze swoimi armiami orków.

W tym samym roku Easterlingowie za namową Saurona najeżdżają Rhovanion i tamtejszych Edainów sprzymieżonych z Krasnoludami z Khazad-dûm, które zostaje odcięte wówczas od Żelaznych Wzgórz.

1697 Eregion zostaje spustoszony. Zniszczenie stolicy - Ost-in-Edhil. Śmierć Celebrimbora. Elrond z niedobitkami Noldorów wycofuje się z walki i znajduje miejsce ucieczki w Imladris.
Durin III wysyła armię Krasnoludów z Khazad-dum, która uderza na siły Saurona od tyłu tym samym pozwalając Elrondowi i pozostałym Elfom na ucieczkę/odwrót. Po tym manewrze Krasnoludy wykonują odwrót do Khazad-dum i zamykają Bramy Morii - Drzwi Durina. Siły Saurona nie mogą ich sforsować i Krasnoludy tym samym zasłużyły sobie na dozgonną nienawiść Saurona, który rozkazuje orkom ścigać Khazadów zawsze i wszędzie.

Gdy Sauron dowiedział się o wywołanym późną skruchą buncie Celebrimbora, odrzucił przebranie. Pełen gniewu zebrał wielkie siły, z którymi w roku 1695 ruszył przez Kalenardhon (Rohan) na podbój Eriadoru. Gdy wieści o tym dotarły do Gilgalada, ten wysłał oddziały pod wodzą Elronda Półelfa, ten jednak miał długą drogę do przebycia, Sauron zaś skręcił na północ i zaatakował Eregion. Zwiadowcy oraz czołówka wojsk Saurona znajdowali się już blisko, gdy Keleborn przeprowadził atak i odrzucił wroga, ale chociaż zdołał połączyć się z oddziałami Elronda, to jednak nie mogli już wrócić do Eregionu, siły Saurona bowiem były znacznie liczniejsze, dość potężne, by oblegać Eregion, a jednocześnie powstrzymywać odsiecz. W końcu napastnicy wdarli się do Eregionu, niszcząc doszczętnie i przechwytując główny cel ataku Saurona, Siedzibę Mirdain, wraz z mistrzami kowalskimi i skarbami. Zdesperowany Celebrimbor sam zastąpił Sauronowi drogę na stopniach przed wielkimi drzwiami Mirdain, został jednak obezwładniony i pojmany, a dom splądrowano. Potem Sauron zabrał Dziewięć Pierścieni a także inne, pomniejsze dzieła bractwa, jednak Siedmiu i Trzech nie znalazł. Dopiero wziąwszy Celebrimbora na męki, usłyszał, gdzie ukryto Siedem. Celebrimbor wyjawił ów sekret, nie cenił bowiem Siedmiu ni Dziewięciu tak wysoko jak Trzy. Te pierwsze wykute zostały z pomocą Saurona, Trzy zaś były samodzielnym dziełem Celebrimbora, który odmiennymi mocami przy ich tworzeniu się posługiwał i inne cele mu przyświecały.
Trzy Pierścienie stworzone bowiem zostały na ostatku i do nich Sauron nie przyłożył ręki, nie znał ich mocy i właśnie ich pożądał najbardziej. Nie były skażone złem i przewrotnością Nieprzyjaciela, lecz podlegały władzy Jedynego. O nie najbardziej lękał się Celebrimbor, więc - gdy tylko wydała się zdrada i istnienie Jedynego Pierścienia - naradził się z Galadrielą. Postanowili Pierścienie rozproszyć po świecie, ukryć i nie używać ich wcale. Galadriela otrzymała Nenyę, Biały Pierścień z diamentem, aby wzmocnić Lorinand, a Pierścień Powietrza i Pierścień Ognia odesłał Celebrimbor do Gil-galada. Ten z kolei przekazał Pierścień Ognia do Cirdana z Przystani.
O Trzech Pierścieniach Sauron nie dowiedział się od Celebrimbora niczego, tak więc kazał go zgładzić. Domyślił się jednak prawdy i słusznie podejrzewał, że skoro powierzone zostały one straży elfów, to musiały trafić do Galadrieli i Gilgalada.W dzikim gniewie Sauron rzucił się ponownie w wir bitwy, nacierając na siły Elronda. Na czele swych oddziałów kazał ponieść przeszyte strzałami Orków i nadziane na pal ciało Celebrimbora. Wprawdzie Elrond zebrał niedobitki elfów z Eregionu, to jednak nie mógł stawić czoło hordom Saurona i zostałby przez nie pobity, gdyby nie atak wyprowadzony na tyły wroga przez oddziały krasnoludów wysłane przez Durina z Khazadumu. Razem z nimi nadciągnęły pod przewodnictwem Amrotha elfy z Lorinandu. Elrond uszedł tym sposobem cało z opresji, został jednak zepchnięty na północ, skutkiem czego założył wówczas [Według Kroniki Królestw Zachodnich w roku 1697] schronienia i warownię w Imladris (Rivendell). Sauron zaniechał pościgu za Elrondem. Zwrócił się natomiast przeciwko krasnoludom oraz elfom z Lorinandu, których oddziały odparł; wszelako nie zdołał pokonać zatrzaśniętych w porę Bram Morii. Zawsze już odtąd darzył Khazadum nienawiścią i przykazywał Orkom nękać krasnoludy przy każdej okazji.

Sauron nie znalazł więc Pierścieni Elfów, których najbardziej pożądał, miał jednak w swoim ręku Siedem i Dziewięć. Obdarował Siedmioma krasnoludów, a Dziewięcioma - ludzi. Zgodnie z legendami Krasnoludów pierwszy z Siedmiu Pierścieni otrzymuje Durin III , ale od Elfów a nie od Saurona.
Dziewięć otrzymali ludzie, możni władcy - mówiono, że pośród nich było trzech wielkich książąt Numenorejskich.
Dał dziewięć ludziom, bo ci w tym przypadku, jak w wielu innych, okazali się najbardziej skłonni do ulegania jego woli.
Rządził tymi pierścieniami i użyczył im czegoś z własnej przewrotności, co mógł uczynić tym łatwiej, że przykładał ręki do ich stworzenia; były więc obciążone klątwą i w końcu zdradzały tych, którzy się nimi posługiwali. Swego czasu zasłynęli jako wielcy władcy lub wojownicy i wielką mieli władzę. Z czasem jednak ich życie wydłużało się wciąż i wciąż, aż w końcu - używając często Pierścieni aby stać się niewidocznymi - sami stali się Upiorami, a każdy z nich był niewolnikiem swojego Pierścienia. Tak powstali Nazgulowie, najstraszniejsi ze sług Saurona, krzyczący głosem śmierci.
Sauron zdobywa sześć z siedmiu Pierścieni Krasnoludów i przydziela je innym Władcom Krasnoludów, by kontrolować ich podobnie jak ludzi, jednak Krasnoludowie okazali się oporni i trudni do ujarzmienia, źle znosili czyjąkolwiek dominację: nie sposób przeniknąć w głąb ich myśli ani też przemienić ich w cienie. Używali pierścieni wyłącznie w celu zdobywania bogactw, lecz rozpaliła się w ich sercach popędliwość i namiętna chciwość złota, a wynikło z tego później wiele zła, na czym Sauron skorzystał. Chociaż Durin III otrzymał swój Pierścień bezpośrednio od Elfów nadal pozostawał on skażony ponieważ Sauron pomagał go wykuwać. Krasnoludy , które posiadały jeden z Siedmiu Pierścieni stawiały opór woli Saurona, ale jednocześnie pierścienie zmieniały ich w bardzo chciwe i żądne bogactw istoty.
Durin III przekazał Pierścień swoim spadkobiercom aż dotarł on do Thrain II-go. Sauron schwytał Thrain II-go i odebrał mu Pierścień, ale to już działo się w 3 Erze. Powiadano, że początkiem każdego z siedmiu skarbów dawnych krasnoludzkich królów był złoty pierścień, ale wszystkie te skarby zagarnęły i pożarły smoki, a z Siedmiu Pierścieni część strawił ogień, część zaś odzyskał Sauron.


1699 Sauron opanowuje Eriador.

Mapki i opisy z Silmarilliona o wojnie Elfów z Sauronem również w tym temacie - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=131388&sid=1cf271ccb462 23d259e98f949d88f46f#131388

Cytat:
"Póki co Sauron jednak skupił się na podboju Eriadoru, tymczasowo wstrzymując się z wszelkimi napaściami na Lorinand. Kiedy jednak pustoszył krainę, zabijając lub wypędzając pozostałe jeszcze nieliczne grupki ludzi, jak też polując na ocalałe elfy, wielu umykało mu wszakże i wzmacniało siły Elronda na północy. Ostatecznie za najważniejsze zadanie uznał zdobycie Lindonu, gdzie miał nadzieję przechwycić jeden albo i więcej z Trzech Pierścieni. Tak zatem zwoławszy swe rozproszone siły, pomaszerował na zachód, ku krainie Gilgalada, paląc i łupiąc po drodze. Musiał wszakże zostawić część armii, by powstrzymywała Elronda przed zbrojnymi wycieczkami na tyły jego wojsk.Numenoryjczycy od wielu już lat wprowadzali swe statki do Szarej Przystani, gdzie byli miłymi gośćmi. Gdy tylko Gilgalad zaczął obawiać się ataku Saurona na Eriador, wysłał słowo do Numenoru. Mieszkańcy wyspy zaczęli gromadzić na wybrzeżu Lindonu wszystko, czego trzeba na wojnę. Potem Król Tar-Minastir wysłał wielką flotę, spóźniła się ona wszakże i nie dotarła do Śródziemia a z do roku 1700.


1700 Tar-Minastir wysyła z Númenoru do Lindonu wielką flotę na pomoc Gil-galadowi. Porażka Saurona. 3-cia bitwa u ujścia rzeki Gwathló. Tar-Minastir wysyła z Númenoru do Lindonu wielką flotę dowodzoną przez admirała Ciryatura, któy wysadza swoje siły w małym Numenoryjskim porcie u ujścia rzeki Gwathló i atakuje siły Saurona od południa i wschodu, gdy tymczasem Gil-Galad robi to samo od północy. Siły Saurona zostają wzięte w kleszcze i pokonane.

Cytat:
"Do tego roku Sauron opanował w pełni Eriador (prócz obleganego Imladris) i dotarł do rzeki Lhun, skąd wezwał posiłki. Te nadciągały z południowego wschodu i były już w Enedwaith u Przeprawy w Tharbadzie, słabo zresztą bronionej. Gilgalad i Numenoryjczycy bronili się rozpaczliwie na linii rzeki Lhun, by nie dopuścić wroga do Szarej Przystani. W ostatniej zaiste chwili nadciągnęła ogromna rzesza zbrojnych Tar-Minastira. Oddziały Saurona zostały pobite, zdziesiątkowane i odparte. Numenoryjski admirał Ciryatur wysłał część statków bardziej na południe.Po wielkiej rzezi u Brodu Sarn (przeprawa przez Branduinę) Sauron został przepędzony na południowy wschód i chociaż wzmocnił swe siły w Tharbadzie, to jednak zaskoczyła go obecność wojsk numenoryjskich na tyłach. Wysłane przez Ciryatura jednostki wyładowały bowiem spore siły u ujścia rzeki Gwathlo (Szara Woda), „gdzie był niewielki, numenoryjski port” [chodzi o założoną przez Tar-Aldariona przystań Vinyalonde, później zwaną Lond Daer. W Bitwie nad Gwathlo został pobity i sam ledwie uciekł z mocno przerzedzonymi oddziałami, które zostały doszczętnie pokonane na wschód od Kalenardhonu. Z garstką ledwie straży przybocznej umknął następnie w okolice zwane później Dagorlad („Pole Bitwy”), skąd załamany i poniżony wrócił do Mordom, gdzie poprzysiągł zemścić się na Numenorze. Oblegająca Imladris armia znalazła się w kleszczach między siłami Elronda i Gilgalada i uległa zagładzie. Eriador został wyzwolony, kraina była wszakże w znacznym stopniu zniszczona."


Cytat:
TU JEST niezgodność w chronologii, gdyż Tar-Minastir zosytaje Królem w chwili śmierci Tar-Telperiën, a ta umiera dopiero w 1731 r - "Data 1731, podana jako rok końca panowania Tar-Telperien i intronizacji Tar-Minastira, kłóci się osobliwie z ustaloną przez liczne odnośniki chronologią pierwszej wojny z Sauronem, gdyż wielka flota numenoryjska wydana przez Tar-Minastira dotarła do Śródziemia w roku 1700. Nijak nie potrafię wyjaśnić tej rozbieżności."

Najbardziej sensowne wyjaśnienie to takie, że Tar-Minastir wysyła flote do Śródziemia jeszcze nie jako Król, ale jako przyszły Król i sukcesor oraz dowódca wojsk.

ok. 1700 Około tego czasu Edainowie z Eriadoru mogli przekroczyc Hithaeglir i osiedlić się w dolinach Anduiny (stając się w końcu Wolnym Ludźmi z Północy).

1701 Z pomocą Numenoru, Gil-galad pokonuje Saurona i wypędza go z Eriadoru. Kraje Zachodu cieszą się jakiś czas pokojem.
Niedobitki wojsk Saurona zostają rozbite w Calenardhonie.

1702 Gil-galad zwołuje pierwszą Białą Radę i mianuje Elronda swoim wicekrólem w Eriadorze. Na wiele lat pokój zapanował za zachodzie Śródziemia.

Cytat:
W tymże czasie po raz pierwszy zebrała się Rada, która ustaliła, że wschodnia
warownia elfów powinna mieścić się raczej w Imladris niż w Eregionie. Wtedy też Gilgalad oddał Vilyę, Błękitny Pierścień, Elrondowi i ustanowił go swoim namiestnikiem w Eriadorze. Sam zatrzymał wszakże Czerwony Pierścień aż do czasu, gdy wyruszyć mu przyszło z Lindonu w dniach Ostatniego Sojuszu. Dopiero wówczas przekazał go Cirdanowi.
Wcześniej zostało wspomniane, że Gilgalad dał Naryę, Czerwony Pierścień, Cirdanowi, ledwo sam go otrzymał od Kelebrimbora, co zgadza się z informacją zawartą w Dodatku B do Władcy Pierścieni i Pierścieniach Władzy, że Kirdan miał pierścień od samego początku. Odmienna, pomieszczona tutaj wersja została nakreślona na marginesie rękopisu.


1731 Umiera Tar-Telperiën po 175 latach rządów w wieku 411 lat
Żyła długo (jako że numenoryjskie kobiety były bardziej długowieczne niż mężczyźni, czy też raczej, trudniej przychodziło im rozstać się z życiem) i nie wyszła za mąż. Tak zatem po jej śmierci Berło przeszło na Minastira, syna Isilmo, czyli na bratanka Tar-Telperiën, (Dziwnym jest, że władza przeszła na Tar-Telperien, skoro Tar-Surion miał młodszego syna, Insilma. Prawdopodobnie o tej sukcesji zadecydowało nowe prawo przytoczone we Władcy Pierścieni, mówiące, że następcą ma być najstarszy potomek, niezależnie od płci (miast wybierania córki wówczas tylko, gdy monarcha nie ma syna). Tar-Minastir zostaje jedenastym Królem Númenoru.

1800 Narodziny Tar-Atanamira, syna Tar-Ciryatana, póżniejszego trzynastego Króla Númenoru.
ok. 1800 Od tego mniej więcej czasu Númenorejczycy zaczynają utrwalać swoją władzę na wybrzeżach i zakładać stałe przystanie w Środziemiu, zakładaja m.in. Lond Daer Enedh. Sauron rozszerza swoją władzę na wschód. Cień pada na Númenor.

Cytat:
"Na wiele lat pokój zapanował za zachodzie Śródziemia. Mieszkańcy tej krainy mieli zatem dość czasu na leczenie ran. Numenoryjczycy zasmakowali jednak władzy i od tej pory [około roku 1800 według Kroniki Królestw Zachodnich] zaczęli zakładać osiedla na zachodnich wybrzeżach Śródziemia, dość urastając w siłę, by na długi okres powstrzymać parcie Mordoru na zachód."


Gdzieś po tej dacie, Edaini w większości potomkowie Marachian, zaczynają wędrować z Rhovanionu na zachód i południowy-zachód, głównie do Eriadoru.

1869 Tar-Minastir po 138 latach rządów abdykuje i przekazuje tron Númenoru swojemu synowi Tar-Ciryatanowi jako dwunastemu Królowi Númenoru.

Tar-Ciryatan był potężnym Królem, chciwym jednak bogactw. Stworzył własną, wielką flotę, a jego poddani uciskali mieszkańców Śródziemia, skąd zwozili na wyspę ogromne ilości metali i kamieni szlachetnych. Tar-Ciryatan pogardzał tęsknotami ojca i by ukoić niepokój własnego serca, podróżował sporo na wschód, północ i południe, przynajmniej do chwili przejęcia Berła. Miał przymusić ojca do wcześniejszgo niż planowano przekazania władzy synowi. W tym właśnie (jak powiadają) po raz pierwszy objawił się wpływ Cienia padającego na chwałę Numenoru.

1873 Śmierć Tar-Minastira, wcześniejszego jedenastego Króla Númenoru.
1981 Galadriela powraca do Imladris.

Cytat:
"Tęsknota za Morzem narosła w jej sercu tak bardzo (chociaż nie chciała porzucić swej powinności strzeżenia Śródziemia, jak długo Sauron nie zostanie całkowicie pokonany), że aż postanowiła porzucić Lorinand i zamieszkać na wybrzeżu. Powierzyła zatem Lorinand Amrothowi i raz jeszcze przeszła przez Morię, by w poszukiwaniu Keleborna przybyć wraz z Kelebrianą do Imladris. Tam (jak się zdaje) znalazła męża i osiedliła się wraz z nim w Imladris. Dopiero wówczas Keleborn po raz pierwszy ujrzał Kelebrianę i pokochał ją, chociaż nie zdradzał swego uczucia. Właśnie podczas pobytu Galadrieli w Imladris odbyło się zebranie Rady i zapadła wspomniana już decyzja. Wszelako jakiś czas później [data nieznana] Galadriela i Keleborn opuścili Imladris razem z Kelebrianą. Osiedli na rzadko zamieszkałych ziemiach pomiędzy ujściami Gwathlo a Ethir Anduin, a konkretnie w Belfalas, w miejscu zwanym później Dol Amroth. ... Dopiero wiele lat później, w Trzeciej Erze, gdy Amroth zginął i Lorinand znalazł się w niebezpieczeństwie, Galadriela wróciła do dawnej siedziby, a stało się to w roku 1981."


1986 Narodziny Tar-Ancalimona - syna Tar-Atanamira, późniejszego czternastego Króla Númenoru.
2029 Tar-Ciryatan po 160 latach rządów abdykuje i przekazuje Berło Númenoru swojemu synowi Tar-Atanamirowi, który zostaje trzynastym Królem Númenoru.

Cytat:
XIII Tar-Atanamir Wielki
Urodził się w roku 1800, rządził 192 lata, do 2221 roku, w którym też nastąpiła jego śmierć. Wiele miejsca poświęcono temu władcy w annałach, (szczęśliwie przetrwały one Upadek). Był bowiem jak ojciec dumny i chciwy, a służący mu Numenoryjczycy bezlitośnie zdzierali haracz z ludzi zamieszkałych na wybrzeżu Śródziemia. Za jego czasów Cień padł na Numenor. Król wraz ze swymi poplecznikami otwarcie opowiedział się przeciwko Zakazowi Valarów, odwracając serce zarówno od nich, jak i od Eldarów, jednak zachował dawną wiedzę i bał się wciąż Władców Zachodu, nie występując przeciwko nim otwarcie. Atanamira często zwano także Niechętnym, był bowiem pierwszym Królem Numenoru, który nie chciał odejść dobrowolnie ni przekazać Berła. Żył tak długo, aż śmierć nie zabrała go w starczym zdziecinnieniu.


2032-2035 Numenorejczycy coraz głośniej mówią o chęci wyprawy na zachód do Amanu wbrew zakazowi Valarów, Eldarowie przekazują te słowa Valarom, Manwe wysyła poselstwo do Tar-Atanamira i Dúnedainów

Akallabeth napisał(a):
Eldarowie przekazali te słowa Valarom i Manwe bardzo się zasmucił, widząc, jak chmury się zbierają nad Numenorem w samym zenicie jego świetności. Wyprawił do Dunedainów posłów, którzy przemówili z powagą do króla i do wszystkich chcących słuchać i pouczali o przeznaczeniu i porządku świata.
...Działo się to za czasów Tar-Kiryatana, Budowniczego Okrętów, i jego syna Tar-Atanamira, a byli to mężowie dumni i chciwi bogactw; ściągali haracz od ludzi ze Śródziemia i więcej terraz brali, niż dawali. Posłowie Manwego przyszli do Atanamira, który był trzynastym królem Numenoru, a królestwo to liczyło już sobie z górą dwa tysiące lat i osiągnęło zenit pomyślności, chociaż jeszcze nie zenit siły. Atanamirowi nie spodobały się nauki wysłanników Amanu i zlekceważył je, a większość ludu poszła za przykładem króla, pragnęli bowiem wyzwolić się od śmierci niezwłocznie, zamiast czekać na spełnienie się nadziei. Atanamir dotrwał do bardzo sędziwego wieku, czepiając się życia nawwet wtedy, gdy nie dawało mu już żadnych radości; on pierwszy z Numenorejczyków wykazał taki upór i nie chciał odejść, mimo że starość zaćmiła mu umysł i odebrała siły.


2035 Umiera Tar-Ciryatan w wieku 401 lat, były dwunasty Król Númenoru.
2136 Narodziny Telemmaitë, syna Tar-Ancalimona, późniejszego piętnastego Króla Númenoru.
2221 Śmierć Tar-Atanamira, trzynastego Króla Númenoru po 192 latach rządów - rządzi aż do śmierci w wieku 421 lat, jego syn Tar-Ancalimon zostaje czternastym Królem Númenoru.
Rozpoczyna się bunt i podziały wśród Númenorejczyków. Język Elfów zakazany w Númenorze.

Za jego czasów pogłębiła się przepaść dzieląca zwolenników Króla od tych ludzi, którzy kultywowali pradawną przyjaźń z Eldarami. Wielu podwładnych zarzuciło wówczas mowę elfów, przestając wpajać ją potomstwu. Jednak tytuły królewskie wciąż nadawano w języku quenejskim, co wynikało raczej z tradycji, niż z przywiązania do Eldarów. Obawiano się również, że naruszenie zwyczaju może przynieść nieszczęście.

Cytat:
Wreszcie objął panowanie Tar-Ancalimon, syn Atanamira, podobny z charakteru do ojca. Za jego czasów lud Numenoru podzielił się na dwa stronnictwa. Jedno, liczniejsze, nazywało się Ludźmi Króla; ci wbili się w pychę i odsunęli się od Eldarów i Valarów. Mniejszość nazwana była Elendilimi, czyli Przyjaciółmi Elfów - Wiernymi, bo chociaż pozostali lojalni wobec króla i dynastii Elrosa, pragnęli podtrzymywać przyjaźń z Eldarami i słuchali poleceń Władców Zachodu.
Jednakże nawet oni, chociaż się mienili Wiernymi, nie uniknęli utrapień swojego plemienia i nękała ich myśl o śmierci. Tak więc szczęścia w Westernesse było coraz mniej, lecz potęga i chwała rosły. Królowie i ich poddani nie stracili jeszcze rozumu, więc chociaż nie kochali Valarów, nie przestali się ich bać. Nie ośmielali się otwarcie łamać Zakazu i wypływać poza wyznaczoną granicę. W dalszym ciągu ich wysmukłe statki kierowały się na Wschód. Ale coraz ciemniejszą chmurą osnuwał ich umysły strach przed śmiercią i wszelkimi sposobami starali się ją opóźnić; budowali teraz dla swoich zmarłych wielkie domy, uczeni zaś pracowali niestrudzenie, marząc o odkryciu sekretu przywracania umarłym życia czy przynajmniej przedłużania dni człowieka. Ale zdołali tylko opanować sztukę, chronienia martwych ciał od rozkładu i mnożyły się w kraju milczące grobowce, mroczne relikwiarze myśli o śmierci. Żyjący wszakże coraz namiętniej oddawali się przyjemnościom i rozrywkom, gromadząc coraz więcej wszelkich dóbr i bogactw; za następcy Ankalimona zaniechano składania Iluvatarowi ofiar z pierwszych owoców, a także rzadko odwiedzano święte miejsce na górze Meneltarmie, wznoszącej się pośrodku królestwa.
W tym czasie Numenorejczycy założyli pierwsze wielkie osiedla na zachodnich wybrzeżach swego dawnego kraju; nie znajdowali już spokoju i zadowolenia w Numenorze, to królestwo wydawało im się za ciasne, a skoro nie wolno im było sięgać na Zachód, zapragnęli bogactw Śródziemia i władzy nad nim. Zbudowali wielkie przystanie i potężne wieże i wielu z nich tam się przeniosło; teraz jednak zamiast wspomagać i nauczać ludzi ze Śródziemia, występowali jako ich władcy, panowie i odbiorcy haraczu. Numenorejskie okręty z wiatrem w żaglach płynęły na wschód i wracały zawsze ciężko załadowane do Numenoru, wzrastała potęga i majestat ich królów, Dunedainowie pili wino, ucztowali, błyszczeli od srebra i złota.
Przyjaciele Elfów niewielki mieli udział w tym wszystkim. Oni jedni odwiedzali teraz północ i kraj Gil-galada, zachowując przy¬jaźń z elfami i pomagając im w walce z Sauronem. Ich portem był Pelargir nad ujściem Wielkiej Rzeki Anduiny. Lecz Ludzie Króla pływali daleko na południe; o ich władzy i o ich fortecach wiele się mówi w legendach zachowanych przez ludzi ze Śródziemia.


I TU JEST KOLEJNA NIEZGODNOŚĆ:
Cytat:
W „Kronice Królestw Zachodnich” (Dodatek B do Władcy Pierścieni, str. 477) czytamy: „2251 - Tar-Atanamir obejmuje tron. Początki buntu i rozłamu wśród Numenoryjczyków”. Jest to niezgodne z niniejszym tekstem, według którego Tar-Atanamir zmarł w roku 2221. Data owa stanowi poprawkę wcześniej podawanej 2251; gdzie indziej ponadto tenże rok podaje się jako datę śmierci Króla. Tak zatem, w różnych tekstach ta sama data pojawia się raz jako rok intronizacji Tar-Atanamira, raz jako rok zgonu, całość zaś chronologii wskazuje jasno, że ta druga wersja musi być błędna. Co więcej, Akallabeth (Silmarillion, str. 324) podaje, że właśnie za czasów Ankalimona, syna Atanamira, zarysował się podział pośród mieszkańców Numenoru. Jestem niemal pewny, że Kronika Królestw Zachodnich zawiera błąd i odnośny fragment winien brzmieć: „2251 - Śmierć Tar-Atanamira. Tar-Ankalion przejmuje tron. Początki buntu i rozłamu wśród Numenoryjczyków”. W takim razie jednak pozostaje nie wyjaśnione, czemu data śmierci Atanamira została zmieniona w „Dynastii Elrosa”, skoro w Kronice Królestw Zachodnich podano ją już w innym brzmieniu.

około 2250 W tym mniej więcej czasie ojawiają się po raz pierwszy Upiory Pierścienia, zwane Nazgulami, sługami Dziewięciu Pierścieni przydzielonych ludziom.

2277 Narodziny Vanimeldë córki Tar-Telemmaitë, późniejszej trzeciej - ostatniej Królowej i szesnastej władczyni Númenoru.

2280 Umbar staje się potężną fortecą Númenorejczyków.
2286 Narodziny Herucalmo z lini Tar-Atanamira, późniejszego męża Królowej Tar-Vanimeldë.
2350 Pelargir staje się głównym portem Wiernych Númenorejczyków.
2386 Tar-Ancalimon - czternasty Król Númenoru umiera w wieku 400 lat po 156 latach rządzenia. Piętnastym Królem Númenoru zostaje jego syn Tar-Telemmaitë.

Lata życia potomków Elrosa kurczyły się pod wpływem Cienia. Imię Tar-Telemmaite (czyli "srebrnoręki") zawdzięczał umiłowaniu srebra, sługom zaś nakazywał nieustannie poszukiwać mithrilu.
Wspomniane jest w tekście Aldarion i Erendis, że diament przywieziony przez Aldariona i podarowany Erendis ze Śródziemia, ta kazała osadzić w srebrnej opasce, którą potem Aldarion, spełniając jej życzenie, nałożył dziewczynie na głowę. Dlatego Erendis stała się. znana jako Tar-Elestrine.
To też miało dać początek zwyczajowi noszenia przez późniejszych królów i królowe Numenoru białego niczym gwiazda klejnotu na czole, a nie korony.
Trudno nie wiązać Elendilmira z ową tradycją. Noszony na czole, biały jak gwiazda klejnot stał się znakiem monarszym Arnoru. Wszakże oryginalny Elendilmir (Jakiekolwiek było jego pochodzenie) należał do Silmarien, co oznacza, że znalazł się w Numenorze na długo przedtem, zanim Aldarion przywiózł Erendis diament ze Śródziemia,
zatem nie może chodzić o ten sam klejnot.


2406 Narodziny Alcarina syna Królowej Tar-Vanimeldë i Herucalmo, późniejszego 17 Króla Númenoru.
2516 Narodziny Calmacila syna Tar-Alcarina, późniejszego osiemnastego Króla Númenoru.
2526 Tar-Telemmaitë piętnasty Król Númenoru umiera w wieku 390 lat po 140 latach rządzenia. Następcą zostaje jego córka Tar-Vanimeldë, która jest trzecią i ostanią Królową oraz szesnastą w kolejności władczynią Númenoru.

Tar-Vanimeldë mało uwagi poświęcała obowiązkom monarszym, wyżej ceniąc sobie muzykę i tańce, władaniem zajmował się raczej jej mąż, Herucalmo, młodszy wprawdzie od niej, ale na równi spokrewniony z Tar-Atanamirem.

2618 Narodziny Tar-Ardamina syna Tar-Calmacil, późniejszego dziewiętnastego Króla Númenoru.
2637 Umiera Królowa Tar-Vanimeldë w wieku 360 lat, po 111 latach rządzenia. Berło Númenoru przejmuje po niej jej mąż Herucalmo, nie dopuszczając do tronu swego
syna Alcarina i obwołując się Tar-Andukalem. Jednakże nie jest on uznawany za siedemnastego Króla Numenoru, przyznając ten tytuł Alkarinowi.

2657 W wieku 371 lat umiera nieprawowity Król Tar-Anducal po 20 latach rządów, berło obejmuje Tar-Alcarin - syn jego i Królowej Tar-Vanimeldë. Tar-Alcarin zostaje siedemnastym Królem Númenoru.
2709 Narodziny Adunakhôra syna Tar-Ardamina, późniejszego dwudziestego Króla Númenoru jako Ar-Adunakhôr.
2737 W wieku 331 lat Umiera Tar-Alcarin, po 80 latach rządów. Jego następcą zostaje jego syn Tar-Calmacil jako osiemnasty Król Númenoru.

Tar-Calmacil w młodości będąc wielkim kapitanem, zdobył dla Numenoru znaczną część wybrzeży Śródziemia. Wzbudził tym nienawiść Saurona, który wycofał się, by budować swą potęgę na Wschodzie i czekać stosownego czasu. W dniach Tar-Calmacila po raz pierwszy zaczęto używać aduinackiej formy imienia królewskiego, tak i przez swoich zwany był Ar-Belzagar.

2798 Narodziny Ar-Zimrathôna syna Ar-Adunakhôra, późniejszego dwudziestego pierwszego Króla Númenoru.
2825 W wieku 309 lat, po 88 latach rządów umiera Tar-Calmacil osiemnasty Król Númenoru. Są pewne sprzeczności co do sukcesji, ale z reguły przyjmuje się, że dziewiętnastym Królem Númenoru został jego syn Tar-Ardamin, zwany po aduinacku Ar-Abattârik.
2876 Narodziny Sakalthôra syna Ar-Zimrathôna, późniejszego dwudziestego drugiego Króla Númenoru.
2899 W wieku 281 lat, po 74 latach rządów umiera Tar-Ardamin dziewiętnasty Król Númenoru, berło przejmuje jego syn Adunakhôr i jako Ar-Adunakhôr zostaje dwudziestym Królem Númenoru.
Cytat:

Adunakhôr był pierwszym Królem Numenoru, który objął tron pod imieniem w języku aduinackim, chociaż wspomniane już uprzednio lęki sprawiły, że imię jego zapisano w Zwojach po quenejsku. Wierni uznali wszakże oba te miana za bluźniercze, znaczyły bowiem tyle, co „Władca Zachodu”, który to tytuł przynależał wyłącznie Valarom, szczególnie zaś Manwemu.
Za panowania Ar-Adunakhora język elfów wyszedł ostatecznie z użycia, zakazano też jego nauki (Wierni dalej jednak kultywowali w sekrecie znajomość szlachetnej mowy), a statki z Eressei rzadko i ukradkiem przybijały do zachodnich wybrzeży Numenoru.

2960 Narodziny Gimilzôra syna Ar-Sakalthôr, późniejszego dwudziestego trzeciego Króla Númenoru. Język Elfów zakazany w Númenorze.
2962 W wieku 253 lat, po 63 latach rządów umiera Ar-Adunakhôr dwudziesty Król Númenoru. Berło przejmuje jego syn Zimrathôn i jako Ar-Zimrathôn zostaje dwudziestym pierwszym Królem Númenoru.
około 3020-3173 Bitwa pod Ishmalog między migrującymi ze wschodu Edainami (Fell Folk) a zamieszkującymi okolice Agaru i Udulu (najprawdopodobniej tereny między Iseną a Ered Nimrais) ludźmi (Śniadzi Ludzie, ewent. Gwathuirim), w której Edaini zostali pokonani, część z nich wzięta do niewoli - zasymilowała się i wymieszała ze zwycięzcami.
Bitwa pod Ishmalog kończy najpewniej okres migracji Edainów ze wschodu, na zachód do Eriadoru.
około 3029przybliżona data narodzin Amandila, syna Númendila, Amandil zostaje później osiemnastym Lordem Andúnië oraz przywódcą "Wiernych".

W hierarchii dostojeństwa drugie miejsce po rodzinie królewskiej zajmowali książęta Andúnië, oni bowiem także byli potomkami Elrosa, wywodząc się od Silmariën, córki Tar-Elendila, czwartego króla Numenoru. Książęta ci byli lojalni wobec królów i okazywali im należną cześć, ale jednocześnie od początku żywili szczególną miłość do Eldarów i szacunek dla Valarów. Gdy Cień się rozrastał, wspomagali jak mogli Wiernych, lecz przez długi czas nie występowali otwarcie, starając się jedynie urabiać serca władców mądrymi radami.

3033 W wieku 235 lat umiera Ar-Zimrathôn (Tar-Hostamir) po 71 latach rządów. Jego następcą zostaje jego syn Ar-Sakalthôr (Tar-Falassiori) jako dwudziesty drugi Król Númenoru.
3035 Narodziny Inziladuna, syna Ar-Gimilzôra i Inzilbeth ( wywodzącą się od Tar-Calmacila i przynależącą w przeciwieństwie do swojego męża - największego nieprzyjaciela Elfów do "Wiernych") , późniejszego dwudziestego czwartego Króla Númenoru jako Tar-Palantir,

3044 Narodziny Gimilkhâda, drugiego syna Ar-Gimilzôra i Inzilbeth.

Słynna z piękności księżniczka Inzilbeth, której matką była Lindórië, siostra Eärendura, księcia Andúnië za panowania Ar-Sakalthôra, ojca Ar-Gimilzôra, została żoną Gimilzôra.
Gimilzôr pojął Inzilbeth za żonę, chociaż ona wcale tego nie pragnęła, gdyż pod wpływem matki podzielała w głębi serca przekonania Wiernych; lecz nikt nie śmiał się sprzeciwiać woli dumnych królów czy synów królewskich. Nie było miłości między Ar-Gimilzôrem i jego żoną, nie było jej też między ich dwoma synami. Starszy, Inziladun, był podobny do matki z urody i charakteru; młodszy, Gimilkhâd, wdał się w ojca, a nawet przewyższył go pychą i despotyzmem. Ar-Gimilzôr chętnie tego drugiego uczyniłby swoim następcą, pomijając starszego, gdyby prawo Númenoru na to pozwalało.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 04-07-2016 11:40, w całości zmieniany 6 razy

#50:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
i C.D.
3102 W wieku 229 lat po 69 latach rządów umiera Ar-Sakalthôr - dwudziesty drugi Król Númenoru. Jego następcą jako dwudziesty trzeci Król Númenoru zostaje jego syn Ar-Gimilzôr (Tar-Telemnar) .
[quote]Dwudziesty trzeci król, Ar-Gimilzôr, okazał się najzawziętszym wrogiem Wiernych. Białe Drzewo, zaniedbane podówczas, zaczęło usychać, a król zakazał teraz używania mowy elfów w całym kraju i karał surowo tych, którzy przyjaźnie witali okręty z Eressei, przybijające jeszcze potajemnie do zachodnich wybrzeży.
Elendili zamieszkiwali w większości zachodnie regiony Numenoru, lecz Ar-Gimilzôr wszystkim, których podejrzewał o przynależność do Stronnictwa Przyjaciół Elfów, rozkazał, aby się przenieśli na wschód, a potem rozciągnął nad nimi ścisły nadzór. Później Wierni skupiali się wokół przystani Rómenna i stamtąd wielu z nich odpływało ku północnym wybrzeżom Śródziemia, by się spotkać z Eldarami w królestwie Gil-galada. Królowie o tych podróżach wiedzieli, lecz nie przeszkadzali w nich, pod warunkiem, by Elendili raz opuściwszy Numenor nigdy więcej już do niego nie wracali.
Królowie bowiem postanowili położyć kres wszelkim stosunkom swego ludu z Eldarami z Eressei, których nazywali szpiegami Valarów; mieli nadzieję, że tym sposobem ukryją swoje uczynki i zamiary przed Władcami Zachodu, lecz Manwe o wszystkim wiedział, a zagniewani Valarowie przestali służyć radą królom Numenoru i nie otaczali ich więcej opieką. Odtąd nigdy już okręty Eressei nie wynurzały się z zachodzącego słońca płynąc do Numenoru, a przystań w Andúnië opustoszała.
Ar-Gimilzôr nie czcił niczego i nie odwiedził nigdy Świętego Miejsca Eru. Ożenił się z Inzilbeth, wywodzącą się od Tar-Calmacila, która potajemnie przynależała do Wiernych, matką jej bowiem była Lindorie z rodu książąt Andúnië. Małżonkowie niezbyt się kochali, a między ich synami panowała niezgoda. Inziladun, starszy z nich, szczególnie zżyty był z matką i szybko stał się jej poplecznikiem pod każdym względem, wszelako ojciec ukochał sobie nade wszystko młodszego syna, Gimilkhada i uczyniłby go chętnie swoim Następcą, gdyby
3117 córki Inziladuna/Tar-Palantira, od tej pory Elfowie mają zakaz wstępu do Númenoru, język Elficki zakazany w Númenorze.
3118 narodziny Pharazôna, późniejszego dwudziestego piątego Króla Númenor jako Ar-Pharazôn Złoty,
3119 narodziny Elendila "Wysmukłego" ( z powodu wzrostu - 2,41 metra!), syna Amandila , dziewiętnastego i ostatniego Księcia Andúnië i późniejszego Króla Arnoru i Gondoru.
3175 Tar-Palantír okazuje skruchę. Zaostrzenie/eskalacja konfliktu wewnętrznego w Númenorze pomiędzy Ludźmi Króla i Wiernymi.
3177 W wieku 217 lat po 75 latach rządów umiera Ar-Gimilzôr dwudziesty trzeci Król Númenoru. Jego następcą zostaje jego syn Inziladun, który zostaje dwudziestym czwartym Król Númenoru i rządzi jako Tar-Palantir.

Cytat:
"Tar-Palantir żałując postępków poprzedników, chętnie odnowiłby przyjaźń z Eldarami i Władcami Zachodu. Inziladun przyjął imię Tar-Palantira, był bowiem człowiekiem dalekowzrocznym, tak dosłownie, jak i w przenośni.Przeciwnicy Króla obawiali się jego zdolności przewidywania. Wiele czasu spędzał w Andúnië, jako że jego babcia ze strony matki Lindórië, należała do książęcego rodu i była siostrą Eärendura, piętnastego księcia Andúnië.
Tar-Palantir nie raz wspinał się na pradawną wieżę Króla Minastira i tęsknie spoglądał na Zachód z nadzieją, że może ujrzy żagiel statku przybywającego z Eressei. Wszelako nigdy już żaden okręt nie nadpłynął z tamtych stron, a to za sprawą zuchwałości Królów oraz pogłębiającej się degeneracji mieszkańców Numenoru. Gimilkhâd bowiem kontynuował dzieło Ar-Gimilzora, stając się przywódcą Stronnictwa Królewskiego i przeciwstawiając się woli Tar-Palantira na tyle jawnie, na ile starczało mu śmiałości, częściej wszak działając skrycie. Przez jakiś czas wszakże Wiernych zostawiono w spokoju, a Król zachodził czasami na Święte Miejsce na szczycie Meneltarmy. Ponownie też otoczono troską i szacunkiem Białe Drzewo. Tar-Palantir wywieszczył bowiem, że kiedy Drzewo umrze, wówczas też znikną ze świata Królowie Numenoru."

3209 Narodziny Isildura, syna Elendila, późniejszego drugiego Króla Gondoru i Arnoru jednocześnie.
3219 Narodziny Anáriona, drugiego syna Elendila.
3243 Umiera Gimilkhâd przeżywszy zaledwie 198 lat „zmarł na dwa lata przed dwusetną rocznicą urodzin (bardzo wcześnie jak na potomka Elrosa, nawet w czasach zmierzchu tej dynastii)”, drugi syna Ar-Gimilzôra i Inzilbeth.
3255 W wieku 220 lat po 78 latach rządów umiera Tar-Palantir dwudziesty czwarty Król Númenoru, Ar-Pharazôn bierze za żonę następczynię tronu - Míriel wbrew jej woli i sam sięga po berło.

Cytat:
Syn Gimilkhâda, Pharazôn, był bowiem nie mniej od ojca hardy, żądny bogactw i władzy. Wiele czasu spędzał poza krajem, jako jeden z wodzów w wojnach, które Numenorejczycy prowadzili na wybrzeżach Śródziemia, żeby rozszerzyć swoje panowanie nad ludźmi; zyskał sławę wielkiego dowódcy na morzu i na lądzie. Gdy więc na wieść o zgonie ojca wrócił do Numenoru, podbił od razu serca ludu, tym bardziej że przywiózł wielkie bogactwa i z początku hojnie wszystkich dokoła obdarzał. Tymczasem Tar-Palantir ugiął się pod brzemieniem trosk i umarł.
Tar-Palantir ożenił się późno i nie miał syna, tylko córkę, której nadał w języku elfów imię Míriel i ona to była jedyną dziedziczką królewskiego berła, zgodnie z prawem i ustawami Numenoru. Lecz Pharazôn poślubił ją wbrew jej woli, popełniając podwójny występek, gdyż prawa Númenoru zabraniały małżeństw między tak bliskimi krewnymi nawet w rodzinie królewskiej. Potem zaś zagarnął berło w swoje ręce, przybierając imię Ar-Pharazôn (Tar-Kalion w języku elfów) i nadając żonie nowe imię Ar-Zimrafel.
Ar-Pharazôn Złoty był najdumniejszym i najpotężniejszym z wszystkich władców, którzy władali berłem Królów Morza od dnia założenia Numenoru.

3261 Ar-Pharazôn odpływa z Númenoru i ląduje w Umbarze.
3262 Sauron zostaje wzięty do niewoli Númenoru; w latach 3262-3310 zyskuje wpływ na króla i deprawuje Númenorejczyków. Gil-Galad zaczyna poszerzać swoją władzę na wschód od Lindonu.

Cytat:
"Ar-Farazon zasiadłszy w majestacie i chwale na rzeźbionym tronie w mieście Armenelos snuł ponure myśli o wojnie. Poznał bowiem wojując w Śródziemiu zarówno siłę Saurona, jak jego nienawiść do Westernesse. Teraz zaś przybywali do niego kapitanowie okrętów i dowódcy wracający ze Wschodu z wiadomościami, że odkąd Ar-Farazon opuścił Śródziemie, Sauron zaczął znów gromadzić swoje wojska i napierać na miasta wybrzeży. Przybrał tytuł Króla Ludzi i ogłosił, że zepchnie Numenorejczyków do morza, a jeśli będzie trzeba, zniszczy nawet Numenor.
Słysząc to Ar-Farazon zawrzał wielkim gniewem, ponieważ od dawna taił w głębi serca żądzę nie ograniczonej niczym władzy i niepodzielnego panowania. Nie pytając o nic Valarów, nie prosząc nikogo o pomoc i polegając wyłącznie na własnym rozumie, postanowił ubiegać się o tytuł Króla Ludzi dla siebie, zmusić Saurona, aby stał się jego wasalem i sługą; sądził bowiem w swej pysze, że żaden inny król nie będzie nigdy dość potężny, aby współzawodniczyć ze spadkobiercą Earendila. Zaczął wtedy przygotowywać w swych kuźniach ogromne ilości broni; budował też mnóstwo okrętów wojennych i ładował na nie oręż, a gdy wszystko było gotowe, sam na czele wojsk pożeglował na Wschód.
Na widok jego żagli wynurzających się z zachodu słońca, ubarwionych jak gdyby purpurą, lśniących czerwienią i złotem, strach ogarnął mieszkańców wybrzeży, którzy uciekli w głąb lądu.
Lecz flota królewska płynęła aż do miejsca zwanego Umbarem, gdzie Numenorejczycy mieli port wspaniały, chociaż nie zbudowały go ręce ludzkie. Stąd Król Morza wyruszył ze swoją armią przez opustoszałe i milczące krainy Śródziemia. Przez siedem dni posuwali się pod rozwiniętymi sztandarami, przy graniu trąb, aż zatrzymali się przed wysokim wzgórzem. Król wspiął się na nie i kazał na szczycie ustawić swój wspaniały namiot wraz z tronem w środku i zasiadł pośród rozległej krainy, a namioty jego wojsk błękitne, złote i białe niby wysokie kwiaty otoczyły wielu rzędami wzgórze.
Stąd Ar-Farazon wyprawił heroldów do Saurona, wzywając go przed swoje oblicze, aby mu złożył hołd jako jego lennik.
I Sauron się stawił. Wyszedł ze swojej potężnej wieży Barad-dur i nie próbował nawet staczać bitwy. Zrozumiał bowiem, że siła i majestat Króla Morza przewyższają wszystko, co mu o nim mówiono, i że najsilniejszy nawet z jego sług nie może im się przeciwstawić. Potrzebował czasu, aby urobić Dunedainów wedle swej woli. Był chytry, niezwykle zręczny w osiąganiu podstępem tego, czego przemocą nie mógł dokonać. Toteż ukorzył się przed Ar-Farazonem i osłodził swój język. Ludzie zdumiewali się, bo wszystko, co mówił Sauron, brzmiało szlachetnie i mądrze."


3262–3319 Wykorzystując uwięzienie Saurona Gil-galad rozciąga swoje wpływy poza Eriador, na północną część Doliny Anduiny aż po granice Wielkiej Zielonej Puszczy.
3299 Narodziny Elendura, pierwszego syna Isildura.
3310 Ar-Pharazôn zaczyna tworzyć Wielką Armię.
3316 Amandil opuszcza Númenor i żegluje na Zachód by szukać pomocy u Valarów.

W latach młodości Amandil był przyjacielem i doradcą Ar-Pharazôna, który nawet powołał go do swojej Rady, mimo że Amandil sympatyzował z Elfami. Jednak po tym, jak Ar-Pharazôn pożeglował do Śródziemia i przywiózł Saurona jako jeńca , ten powoli naginał Króla i jego otoczenie do swojej woli i planów. Amandil został wyrzucony z Rady Królewskiej i udał się do Rómenny , gdzie zgromadził resztę Wiernych. Gdy z kolei dowiedział się o planach Ar-Pharazôna napadu na Aman wezwał swojego syna Elendila, wtajemniczył go w sytuację i swoje plany wyprawy na Zachód w poszukiwaniu pomocy u Manwë i rozkazał mu przygotować statki, zgromadzić Wiernych i być w stałej gotowości w porcie Rómenna by uciekać , gdy nadejdzie czas.

Cytat:
"Amandil wycofał się więc do Romenny i potajemnie wezwał tam tych, których wierności mógł jeszcze ufać, lękał się bowiem, że wobec szybkiego szerzenia się zła wszyscy Przyjaciele Elfów znajdą się niebawem w niebezpieczeństwie. Wkrótce się te obawy potwierdziły. Meneltarma była wówczas całkowicie opuszczona, a chociaż Sauron nie ważył się zbezcześcić tego świętego miejsca, król zabronił pod karą śmierci nawiedzać je komukolwiek, nawet Wiernym, którzy zachowali w sercach cześć dla Iluvatara. Sauron nalegał też, żeby król kazał ściąć Białe Drzewo; noszące imię Pięknej Nimloth i rosnące na dziedzińcu królewskim, gdyż przypominało ono o Eldarach i o świetle Valinoru.
Król wszakże zrazu wzdragał się to uczynić, wierzył bowiem, że Drzewo jest związane z losem dynastii Elrosa, jak to obwieścił w jasnowidzeniu Tar-Palantir. Ten, który w swym szaleństwie znienawidził Eldarów i Valarow; czepiał się jednak cienia tradycyjnej zależności Numenoru. Lecz Amandil, gdy zasłyszał o nikczemnych zakusach Saurona, zmartwił się bardzo, przekonany, że Nieprzyjaciel w końcu narzuci królowi swoją wolę. Zwierzył się z tej troski Elendilowi i jego synom, opowiadając im historię Drzew Valinoru. Isildur, nie mówiąc nikomu ani słowa, wyszedł nocą z domu, by dokonać czynu, który mu przyniósł później wielką chwałę. Sam, w przebraniu, poszedł do Armenelos, zakradł się na dziedziniec królewski, gdzie wstęp był surowo zakazany Wiernym, i zbliżył się do Drzewa, do którego z woli Saurona nikomu nie wolno było podchodzić i przy którym czuwali wartownicy rekrutujący się ze sług Saurona. Piękna Nimloth nie jaśniała wtedy i nie kwitła, gdyż była już późna jesień i zbliżała się zima. Isildur przemknął między strażami i zerwał jeden owoc wiszący na gałęzi, po czym odwrócił się, chcąc odejść. Wtedy jednak wartownicy się zbudzili i obstąpili go, tak że musiał wywalczyć sobie drogę odwrotu kosztem wielu ran. Uciekł jednak, a ponieważ był w przebraniu, nie odkryto, kim był ten śmiałek, który się odważył dotknąć Drzewa.
Isildur wrócił w końcu do Romenny i oddał owoc w ręce Amandila, po czym siły go opuściły i zemdlał. Owoc posadzony tajemnie w ziemi i pobłogosławiony przez Amandila wypuścił na wiosnę żywe pędy. Lecz dopiero wtedy, gdy otworzyły się na sadzonce pierwsze liście, Isildur dźwignął się z łoża po długiej i ciężkiej chorobie i mógł zapomnieć o odniesionych ranach.
W samą porę Isildur zerwał owoc, bo po tym wypadku król ustąpił naleganiom Saurona, kazał ściąć Drzewo i już całkowicie odżegnał się od więzi zależności uznawanej przez jego przodków."


3318 Narodziny Meneldila - ostatniego człowieka urodzonego w Númenorze, syna Anáriona i późniejszego trzeciego Króla Gondoru.

3319 Ar-Pharazôn napada na Valinor. Upadek Númenoru. Elendil ucieka z synami.

Cytat:
"Przez pewien czas wydawało się jednak Numenorejczykom, że los im sprzyja. Nie czuli się wprawdzie szczęśliwsi, ale byli coraz silniejsi, a bogaci między nimi coraz bogatsi. Z pomocą bowiem i za radą Saurona pomnożyli swój majątek, skonstruowali różne machiny i zbudowali wielkie okręty.
Pływali teraz do Śródziemia potężnie uzbrojeni, w znacznej sile, już nie z darami i nawet nie jako władcy, lecz jako groźni wojownicy. Ścigali mieszkańców Śródziemia, rabowali ich mienie i brali ich w niewolę, a wielu zabijali okrutnie na ołtarzach. Budowali bowiem podówczas w swoich twierdzach świątynie i ogromne grobowce. Ludzie teraz bali się Numenorejczyków, a pamięć o dawnych dobrych królach bladła, przyćmiona opowieściami o straszliwych obecnych okrucieństwach.
Tak więc Ar-Farazon, Król Kraju Gwiazdy, stał się najpotężniejszym tyranem, jakiego znał świat od czasów panowania Morgotha, chociaż w rzeczywistości nie król wszystkim rządził, lecz Sauron ukryty za jego tronem. Mijały lata i król starzejąc się czuł, że zbliża się do niego cień śmierci; opanował go lęk i gniew. Nadeszła godzina, której Sauron z dawna oczekiwał i do której się przygotowywał. Przemówił do Ar-Farazona tłumacząc mu, że król, który osiągnął taką jak on potęgę i wielkość, powinien we wszystkich sprawach przeprowadzić własną wolę, a nie zgadzać się na czyjekolwiek rozkazy czy zakazy"

"Przez głębiny morza flota numenorejska dopłynęła do wyspy Eressei, otoczyła ją i położoną na niej przystań Avallone, przesłaniając swym ogromem - ku zmartwieniu Eldarów - blask zachodzącego słońca. W końcu Ar-Farazon dotarł do samego Amanu, Błogosławionego Królestwa, do wybrzeży Valinoru, lecz wciąż panowała wokół cisza, w której czuło się grozę bliskiej katastrofy. Wtedy wreszcie Ar-Farazon zawahał się i omal nie zawrócił z drogi. Odwaga zawiodła go, kiedy spojrzał na milczące wybrzeże i zo¬baczył szczyt Taniquetilu, lśniący, bielszy od śniegu, zimniejszy od śmierci, cichy, niezmienny, straszliwy jak cień światła Iluvatara. Lecz duma wzięła górę w sercu króla i zszedł z pokładu swego okrętu na ląd ogłaszając, że bierze go w posiadanie, skoro nikt nie staje do bitwy, by o tę ziemię walczyć. Armia Numenorejczyków rozbiła obóz wokół Tuny, z której wszyscy Eldarowie uciekli.
Wtedy Manwe ze swej góry odwołał się do Iluvatara i na czas jakiś w Jego ręce oddał powierzoną Valarom władzę nad Ardą.
Iluvatar okazał swoją moc i odmienił postać świata, tak że olbrzymia otchłań otworzyła się w morzu pomiędzy Numenorem a Krainami Nieśmiertelnych i morza spłynęły w dół, a słupy dymu i wody trysnęły aż pod niebo i świat cały zatrząsł się w posadach. Kipiel wciągnęła i wchłonęła na zawsze flotę numenorejską. Lecz król Ar-Farazon i jego śmiertelni wojownicy, którzy postawili stopę na lądzie Amanu, zginęli pod zapadającymi się nagle górami; mówią, że leżą uwięzieni w Jaskiniach Zapomnianych i tam pozostaną aż do Ostatniej Bitwy i Dnia Sądu."


3320 Korzystając ze wsparcia Gil-galada, Elendil zakłada w Eriadorze królestwo Arnoru, rozciągając swoje panowanie na tereny pomiędzy rzekami Lhûn i Baranduina, na wzgórza wokół jeziora Nenuial, na Północne Wzgórza oraz tereny po Wichrowy Czub i Tharbad nad rzeką Gwathló. Pierwszą stolicą królestwa i siedzibą Elendila zostaje Annúminas nad jeziorem Nenuial.
Tymczasem Isildur i Anárion budują w dolnym biegu Doliny Anduiny królestwo
Gondoru. Isildur obejmuje w bezpośrednie władanie region Arnen (później
Ithilien) z główną twierdzą Minas Ithil na samej granicy Mordoru. Anárion
obejmuje bezpośrednie rządy nad terenami po zachodniej tronie Anduiny na
północ od rzeki Erui, a jego główną siedzibą zostaje Minas Anor. Nad terenami
na południe od Ered Nimrais rządzą wspólnie. Stolicę królestwa wznoszą
w Osgiliath. Rozdział Palantírów pomiędzy królestwa.
Duch Saurona powraca do Mordoru, do twierdzy Barad-dûr.

Opis ostatnich lat Númenoru w II Erze:
Ar-Pharazôn Złoty był najdumniejszym i najpotężniejszym z królów i nic prócz panowania nad całym światem nie mogło go zadowolić. Postanowił Sauronowi Wielkiemu odebrać władzę nad Śródziemiem i pożeglował na czele silnej floty do Umbaru. Tak wielka była potęga i bogactwa Númenorejczyków, że nawet własni słudzy Saurona opuścili go, on zaś musiał ukorzyć się, złożyć zwycięzcy hołd i prosić go o łaskę. Wówczas Ar-Pharazôn zaślepiony pychą wziął Saurona z sobą jako jeńca do Númenoru. Sauron nie potrzebował wiele czasu, by opętać króla i zawładnąć jego doradcami; wkrótce też przeciągnął serca wszystkich Númenorejczyków - z wyjątkiem garstki Wiernych - z powrotem na stronę Ciemności.
Sauron okłamał króla zapewniając go, że kto zapanuje nad Nieśmiertelnymi Krajami, zyska wieczne życie, i że Zakaz został mu narzucony dlatego tylko, by królowie ludzcy nie mogli przewyższyć Valarów. "Ale wielki władca sam bierze to, do czego ma prawo" - mówił.
W końcu Ar-Pharazôn posłuchał rady Saurona, czuł bowiem, że zbliża się do kresu swoich dni, a strach przed śmiercią zaćmiewał mu rozum. Zgromadził najpotężniejszy oręż, jaki znał ówczesny świat, a gdy wszystko było gotowe, kazał zagrać trębaczom pobudkę i pożeglował na wojnę. Złamał Zakaz Valarów, próbował zdobyć nieśmiertelność przemocą w walce z Władcami Zachodu. Gdy jednak Ar-Pharazôn wstąpił na wybrzeże Błogosławionego Amanu, Valarowie, zrzekając się swej opiekuńczej roli, odwołali się do Jedynego i cały świat się odmienił. Númenor runął pochłonięty przez Morze, a Nieśmiertelne Kraje odsunęły się daleko poza okręgi świata. Tak skończyła się chwała Númenoru.
Ostatni przywódcy Wiernych, Elendil i jego synowie, ocaleli uciekając na dziewięciu statkach i zabrali z sobą nasienie Nimloth oraz Siedem Kryształów Jasnowidzenia - Palantirów (dary otrzymane przez ród Elendila od Eldarów). Na skrzydłach burzy przeniesieni na brzeg Śródziemia, tu założyli w północno-zachodniej części Królestwa Númenorejskie na Wygnaniu: Arnor i Gondor. Elendil był Królem Najwyższym i zamieszkiwał Annúminas na północy, oddając południowe prowincję dwóm swoim synom, Isildurowi i Anárionowi. Oni to zbudowali Osgiliath między dwiema wieżami - Minas Ithil i Minas Anor, opodal granicy Mordoru. Tyle bowiem dobrego wynikło z zagłady Númenoru, że przynajmniej Sauron również w niej zginął - jak sądzili.
Mylili się co do tego; Sauron wprawdzie został dotknięty katastrofą Númenoru tak, że stracił cielesną powłokę, w której od dawna znany był światu, lecz ze złym wichrem umknął z powrotem do Śródziemia jako duch nienawiści. Odtąd nigdy już nie zdołał odzyskać postaci, która by ludziom wydawała się piekna; czarny i wstrętny, zachował jedną tylko broń dającą mu władzę; broń postrachu. Wrócił do Mordoru i przez czas jakiś krył się tu, nie dając znaku życia. Zapałał jednak srogim gniewem dowiadując się, że Elendil, którego bardziej niż kogokolwiek nienawidził, ocalał i zakłada królestwo tuż pod progiem jego własnej siedziby.
Dlatego to wkrótce potem rozpoczął wojnę z Wygnańcami, by nie dopuścić do umocnienia się ich państwa w tych stronach. Orodruina znów wybuchła płomieniem i w Gondorze nadano jej nazwę Amon Amarht - Góra Przeznaczenia. Sauron wszakże uderzył za wcześnie, zanim zdążył odbudować swoją potęgę, podczas gdy potęga Gil-Galada wzrosła już znacznie.

Po 3320 po założeniu Gondoru Król spod Góry ( Białej Góry - Ered Nimrais ) władający plemieniem górali spokrewnionych z Dunlendingami (To oni wznieśli budowle w Dunharrow i podziemne tunele w górach, m.in. drogę prowadzącą z Dunharrow do Erech, później nazwaną Ścieżką Umarłych (ang. Paths of Dead).) przysięga wierność Isildurowi na kamieniu na Erech, by później te przysięgę złamać. Podczas wojny z Sauronem odmówili dopełnienia przysięgi, bowiem wcześniej (za Czarnych Lat) byli poddanymi Saurona i oddawali mu cześć. Isildur rzucił więc na nich klątwę: jeśli Gondor zwyciężył, to Lud Gór miał nie zaznać spokoju po śmierci, dopóki ponownie nie zostanie wezwany do walki i dopełnienia przysięgi przez potomka Isildura. Przerażeni klątwą górale nie ośmielili przyłączyć się do wojsk Saurona. Uciekli w wysokie partie Ered Nimrais i stronili od ludzi. Z czasem wyginęli, ale zgodnie z klątwą nie zyskali spokoju. Jako duchy musieli pozostać w Ered Nimrais. Przez kolejne stulecia Trzeciej Ery nawiedzali okolicę góry Dwimorberg i Erech. Nikomu nie pozwalali zbadać Ścieżki Umarłych, sprowadzając śmierć na śmiałków, którzy tam się zapuścili, tak jak Baldor, syn króla Rohanu, Brega.
W czasie Wojny o Pierścień w 3019 roku Aragorn II z Szarą Drużyną ruszył na tę ścieżkę. Chciał wykorzystać Umarłych do walki z wojskami Saurona. Jako że był spadkobiercą Isildura, udało mu się przedostać przez podziemną drogę i dotrzeć na Erech, gdzie wezwał Umarłych. Stamtąd ruszył z nimi przez południowe prowincje Gondoru do Pelargiru. Tam Umarli pokonali Korsarzy z Umbaru i zdobyli ich flotę. Aragorn uznał, że dopełnili przysięgi i pozwolił odejść zjawom, które zniknęły ze Śródziemia (13 marca 3019 roku)

Po 3320 Númenorejczycy budują w Angrenost=Isengardzie skalną twierdzę z wieżą Orthanc. Została wzniesiona, by strzec Brodów na Isenie. Położona była u podnóży Gór Mglistych, nieopodal góry Methedras. Forteca składała się z kamiennego kręgu o średnicy około mili, wewnątrz którego znajdowała się czarna wieża Orthanc. Żadna ze znanych broni stworzonych w Śródziemiu nie mogła zniszczyć, czy nawet uszkodzić tej budowli. Wznosiła się ponad 500 stóp ponad równinę Isengardu, a jej szczyt zakończony był poczwórnym czubkiem. Od Orthanku rozchodziły się promieniście drogi aż do murów obronnych. Jedyna brama wiodła na południe. W wieży synowie Isildura umieszczają jeden z palantírów Gondoru.

3320–3429 Sauron odbudowuje materialną postać i na nowo gromadzi dawnych sojuszników, zwolenników i poddanych ze wschodu Śródziemia. Ma też wsparcie Czarnych Númenorejczyków z Umbaru i terenów na południe od Umbaru.
W tym czasie także Elendil i jego synowie umacniają swoje królestwa, wierząc, że Sauron nie powróci.

3339 Narodziny Aratana, drugiego syna Isildura.
3379 Narodziny Ciryona, trzeciego syna Isildura.
3399 Narodziny Cemendura, syna Meneldila i późniejszego czwartego Króla Gondoru.
3429 Sauron napada na Gondor, zdobywa Minas Ithil, pali Białe Drzewo. Isildur ucieka w dół Anduiny do Pelargiru i przybywa morzem do Elendila na północy. Anárion broni Minas Anor i Osgiliath.

3430 Narodziny w Annuminas Valandila, czwartego syna Isildura i późniejszego trzeciego Króla Arnoru. Zawiązuje się Ostatnie Przymierze pomiędzy elfami i ludźmi.
3431 Gil-galad i Elendil ruszają na wschód do Imladris.
3434 Wojska Przymierza przekraczają Góry Mgliste. Bitwa na polach Dagorlad i porażka Saurona. Śmierć Amdíra i Orophera. Zaczyna się oblężenie Barad-dur.

Bitwa na Dagorlad

Cytat:
Wielka batalia stoczona w 3434 roku Drugiej Ery pomiędzy armią Ostatniego Sojuszu elfów i ludzi a wojskami Saurona, Władcy Ciemności.
Armia Ostatniego Sojuszu, któremu przewodzili Gil-galad i Elendil, po kilku latach przygotowań wyruszyła przeciw armii Mordoru. Do walnej bitwy doszło na równinie Dagorlad, rozciągającej się przed Czarną Bramą.
Obie strony zebrały imponujące liczebnie oddziały, zapewne liczące po co najmniej kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy. Wedle późniejszych przekazów dotyczących tego starcia: wszystkie żywe istoty, nawet zwierzęta i ptaki, podzieliły się tak, że w obu obozach znajdowali się przedstawiciele
każdego gatunku, z wyjątkiem wszakże elfów. Elfowie bowiem jednomyślnie przyłączyli się do armii Gil-galada.
Zatem w szeregach Ostatniego Sojuszu walczyli wszyscy wojownicy z z Lindonu, Lórien i Wielkiego Zielonego Lasu, ramię w ramię z Dúnedainami i ludźmi z Arnoru, Gondoru, Doliny Anduiny oraz krasnoludami z Khazad-dum. Natomiast Sauron zgromadził liczne zastępy orków oraz trolli, jak
i ludzi – Czarnych Númenorejczyków, Haradrimów i Easterlingów.

Szczegóły przebiegu tego wielkiego starcia nie są dokładnie znane. Wiadomo jedynie, iż jako pierwszy do ataku na wroga ruszył Oropher, władca elfów z Zielonego Lasu. Uczynił to jednak przedwcześnie, nim reszta armii Ostatniego Sojuszu rozpoczęła natarcie i przypłacił to życiem, wraz z wieloma podkomendnymi.
W dalszym trakcie walki żołnierzom Saurona udało się odciąć od głównych sił sojuszników Amdíra z Lórien i na obszarze pobliskich bagien zniszczyć połowę jego oddziału.
Ostatecznie jednak armia Władcy Ciemności została pokonana, (...) gdyż elfowie rozporządzali jeszcze w tych czasach ogromną mocą, a Numenorejczycy byli silni, rośli i straszni w gniewie.
Jak wspominał Elrond, uczestnik tej bitwy: (...) przypadło nam zwycięstwo, bo nikt nie mógł oprzeć się włóczni Gil-galada, zwanej Aiglos, ani mieczowi Elendila, zwanemu Narsil. Po tej klęsce Sauron wycofał się do Barad-dur. W ślad za nim do Mordoru wkroczyli sojusznicy i rozpoczęli oblężenie twierdzy Władcy Ciemności.
Bitwa na Dagorlad, choć nie zakończyła wojny, była wielkim sukcesem Ostatniego Sojuszu. Być może była to największa batalia całej Drugiej Ery.
Jak się może wydawać pamięć o tym wydarzeniu przez długi czas utrzymywała się wśród różnych ludów Śródziemia, także pośród hobbitów. Mogą o tym świadczyć słowa Golluma: Dawno, dawno temu odbyła się tutaj wielka bitwa, opowiadano o niej (...), kiedy byłem mały, zanim skarb się znalazł. Wielka
bitwa. Duzi ludzie, miecze, straszliwi elfowie, wrzask orków. Bili się na równinie pod Czarną Bramą przez długie dni, przez całe miesiące.

Można też przyjąć, iż niekiedy mianem bitwy na Dagrolad określano całość walk Ostatniego Sojuszu w Mordorze, na co wskazuje wypowiedź Faramira: (...) wypytywał nas [ Gandalf ] przede wszystkim o Wielką Bitwę, stoczoną na polach Dagorladu w czasach, gdy powstało królestwo Gondoru, a Tamten,
którego imienia nie wypowiadamy, strącony został ze swego tronu.


ok. 3435 Aratan i Ciryon, synowie Isildura, obsadzają Minas Ithil, by zablokować Saurona w Mordorze i uniemożliwić mu przebicie się.

3434-3441 Sauron wycofuje się do swojej warowni, oblężenie Barad-dur:

Cytat:
Władca Ciemności miał jednak nadal dość sił, by zdołać wycofać się do swej potężnej twierdzy, Barad-dur. Sojusznicy rozpoczęli więc oblężenie tej warowni. Okazało się to długotrwałym wyzwaniem i zajęło siedem lat (3434 – 3441).
Przebieg oblężenie znany jest jedynie ogólnie. Armia Ostatniego Sojuszu wytrwale trzymała pierścień okrążenia wokół Czarnej Wieży, ścierając się z licznymi wypadami orków. Pewna część sił sojuszników, na czele z Aratanem i Ciryonem, synami Isildura, nie brała udziału w tych walkach, lecz obsadziła Minas Ithil. Ich zadaniem było powstrzymanie Saurona, gdyby ten wyszedł z twierdzy i przedarł się przez linie oblegających.
Elfowie i ludzie pod fortecą Władcy Ciemności ponieśli duże straty w walkach z wypadami wrogów, jak i od ognia, strzał i pocisków nieprzyjacielskich[2]. Właśnie w takich okolicznościach zginał Anárion, zabity kamieniem ciśniętym z Czarnej Wieży (3440 rok). Ostatecznie jednak oblężenie stało
się tak uciążliwe dla Saurona, że podjął on próbę pokonania sojuszników w otwartym polu.
Ostatnia walka na stokach Orodruiny
Władca Ciemności osobiście poprowadził resztę swoich sił z Barad-dur na stoki Orodruiny, we wnętrzu której wykuł Jedyny Pierścień. Tam też doszło do starcia z siłami Ostatniego Sojuszu, ale nieznane są szczegóły przebiegu zmagań wrogich armii. Ważniejszym od tego okazała się walka Saurona z przywódcami przymierza.
Zapewne toczyła się w pewnym oddaleniu od miejsca boju podkomendnych władców, bowiem Gil-galadowi towarzyszyli tylko Elrond i Círdan, a Elendilowi wyłącznie Isildur. Monarchom udało się powalić Saurona, lecz obaj przypłacili to życiem. Zginał Elendil – padł on na swój miecz, Narsil, który
pękł – a Gil-galad spłonął żywcem od ognia, bijącego z dłoni Władcy Ciemności. Jednak Isildur złamanym Narsilem odciął z ręki Saurona Pierścień, pokonując śmiertelnego wroga. Władca Ciemności utracił przez to swą cielesną powłokę, a jego duch uciekł. Siły Mordoru zostały zniszczone, a nieliczni niedobitkowie, jak Nazgule, zbiegli na wschód.

Wraz z zakończeniem tej wojny rozpoczęła się Trzecia Era. Ostatni Sojusz elfów i ludzi odniósł wielkie zwycięstwo, choć okupione ciężkimi stratami. Sprzymierzeńcy zburzyli Barad-dur, po czym opuścili Mordor. Sojusz przyniósł Śródziemiu wolność od Władcy Ciemności na blisko tysiąc lat.
Jednak pełen cel, jaki stawiali sobie Elendil i Gil-galad, czyli unicestwienie Saurona, nie został osiągnięty. Stało się tak za przyczyną Isildura, który nie zniszczył Pierścienia, lecz zabrał dla siebie, mimo rad Elronda czy Círdana. Przepełniony dumą, jak i ulegając mocy klejnotu, odmówił im
mówiąc:
"Biorę go jako okup za śmierć mojego ojca i brata. Czyż nie ja sam zadałem Nieprzyjacielowi śmiertelny cios?"

Przymierze to nazwano Ostatnim Sojuszem, ponieważ nigdy
(...) już potem nie zgromadzono tak ogromnej armii i nie związano tak ścisłego sojuszu między elfami i ludźmi, bo po śmierci Elendila dwa te plemiona oddaliły się od siebie.

W ciągu następnych stuleci liczba elfów w Śródziemiu malała, a wśród wielu nie znających ich ludzi, budzili tylko strach i nieufność. Potęga najbliższych Eldarom państw Elendila, Arnoru i Gondoru, też słabła. Pierwsze z tych królestw całkiem upadło i jedynie Gondor ostał się do czasów Wojny o Pierścień, niezdolny jednak samemu pokonać Saurona.


3440 Śmierć Anáriona na polu bitwy.
3441 Sauron zostaje pokonany przez Elendila i Gil-galada, którzy giną. Isildur zabiera Jedyny Pierścień. Sauron znika, a Upiory Pierścienia kryją się wśród cieni.

Koniec Drugiej Ery.


J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (ed.), Unfinished Tales, "The Line of Elros: Kings of Númenor"
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Appendix A, "The Númenorean Kings", "Númenor"
J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings, Appendix B, "The Second Age"
J.R.R. Tolkien - "Silmarillion"
J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (ed.), The Peoples of Middle-earth, "Last Writings", pp. 384-85
J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (ed.), The Peoples of Middle-earth, "The Heirs of Elendil"
J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (ed.), Unfinished Tales, "The Disaster of the Gladden Fields"
Dodatek A Roczniki królów i władców
Dodatek B Kronika lat
Inne tematy na forum :
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=131388#131388
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5683
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=134627#134627
http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5751


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 04-07-2016 11:30, w całości zmieniany 3 razy

#51:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Czy Mumakile mają czas na czytanie? wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
To oto porcja lektury na wakacje, jak sadzę ostatnia z mojej strony bo zabiera to tak dużo czasu, ze zrobiły mi się zaległości w innych dziedzinach...


Czas się znajdzie, po troszku. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
Szkoda, że koniec, wbrew pozorom chronologia Trzeciej Ery tysz nie jest kompletna. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#52:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Tak w ramach uzupełnień Uśmiech
1
Założenie Mithlondu i ustanowienie Królestwa Eldarów w Lindonie, które obejmowało Forlindon i Harlindon, a także tereny na wschod od Ered Luin po Wieżowe Wzgórza i rzekę Lhûn na wschodzie i Małą Lhûn na północnym wschodzie . Jego władcą został Gil-galad, syn Orodretha i wnuk Angroda.
Jak się wydaje, w ciągu pierwszego stulecia II Ery, ziemie na zachód od rzeki Lhûn zamieszkiwali, obok Eldarów, także Edaini uznający władzę Elrosa syna Ëarendila .
Północno-zachodni Eriador zamieszkiwali pobratymcy Edainów w większości wywodzący się z ludów spokrewnionych z Ludem Bëora, a w mniejszym stopniu z Ludem Hadora. Zamieszkiwali oni wówczas ziemie na wschód od Brandywiny, pomiędzy jeziorem Evendim i Wichrowymi Wzgórzami, oraz między Bree i Północnymi Wzgórzami. Z kolei Minhiriath i Enedwaith zamieszkiwali Gwathuirim spokrewnieni z ludem Halethy. Obok nich północno-wschodnią Eriadoru zamieszkiwali prawdopodobnie także Smagli Ludzie spokrewnieni z ludem Bóra.
Niedobitki Smagłych Ludzi pozostających wcześniej na służbie Morgotha, zbiegli daleko na wschód, zakładając tam swoje władztwa i królestwa. Podobnie grupy orków zbiegły na wschód, na tereny na północ od Ered Mithrin, tworząc tam niewielkie władztwa i atakując siedziby Krasnoludów w Ered Wethrin .

Między 1 a 30
Grupa Sindarów z Doriathu, po krótkim pobycie w Mithlondzie i nauce sztuki szkutniczej migruje na południe i osiedla się u ujścia rzeki Morthond, gdzie zakład niewielki port Edhellondë. Na ten okres zapewne przypada także pierwsza fala migracji Sindarów z Doriathu i Laiquendich (wśród nich zapewne Orophera i jego syna Thranduila, oraz być może Amdir ojciec Amrotha) do Eriadoru i poza Góry Mgliste, gdzie założyli swoje pośród tamtejszych Elfów Leśnych (Tawarwaith).

32
Elros i pierwsza grupa 5000 – 10 000 Edainów (na 150 – 300 elfich statkach) dociera do Númenoru. Początek migracji i zasiedlania wyspy. Założenie Armenelos, siedziby władców Númenoru. Wśród emigrantów byli przedstawiciele wszystkich trzech rodów Edainów: Bëorian, Marachian, Haldinów, a nawet przedstawicieli Drúedainow.

Między 40 a 600
Powstanie, wzrost i apogeum potęgi sojuszu krasnoludów Khazad-dûm i Edainów z Rhovanionu i Doliny Anduiny, który w apogeum swojej potęgi kontrolował Góry Mgliste (Hithaeglir), północna część doliny Anduiny, Gundabad, Ered Mithrin, północny Rhovanion, Erebor i Żelazne Wzgórza .

#53:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Dzięki za uzupełnienia Uśmiech
Sam edytowałem posty, bo jeszcze mogłem.

#54:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

61 Narodziny Vardamira Nólimona, pierwszego dziecka Elrosa Tar-Minyatura ( miał jeszcze 3 kolejne).

Można wymienić to rodzeństwo. Siostrę - Tindómiel i dwóch braci - Manwendila i Atanalcara.

Cytat:
około 82 Kończy się emigracja Edainów do Numenoru, wraz z Edainami do Numenoru docierają też niewielkie grupy Drúedainów (Dzicy Ludzie, Wosowie) - uciekinierów z Zatoki Sirionu.

Tu możnaby dodać, że migracja być może trwała nieco dłużej, gdyż według źródła trwała:
PeME: 145 napisał(a):
at least fifty years, possibly longer


Cytat:
222 Narodziny Nolondila, trzeciego najmłodszego syna Vardamira Nólimona.

Może dodać - Nolondil był protoplastą rodu książąt na Hyarastorni, z którego wywodził się Hallatan, przyjaciel i doradca Tar-Aldariona, a także Hallacar, mąż Tar-Ancalimë i ojciec Tar-Anariona.

Cytat:
Około 350 Galadriela i Celeborn na czele grup Sindarów i Noldorów osiedlają się w zachodnim Eriadorze.

Nad jeziorem Evendim (Nenuial) pośród wzgórz Emyn Uial.

Cytat:
451 Narodziny Vëantura - komandora floty Numenoryjskiej za panowania Tar-Elendila.

Jako pierwszy z Numenorejczyków dotarł do Śródziemia.

Cytat:
543 Narodziny Meneldura, syna Króla Tar-Elendila i późniejszego piątego Króla Númenoru Tar-Meneldura.

Właściwym imieniem Meneldura był - Írimon. \

Cytat:
600 Pierwsze okręty Númenoryjczyków pojawiają się u wybrzeży Śródziemia. Vëantur - Komandor floty Numenoryjczyków jako pierwszy Númenoryjczyk powraca do Śródziemia, zawija do Szarych Przystani swoim stakiem Entulessë i spotyka się z Ereinionem Gil-galadem - Najwyższym Królem Noldorów.

Raczej statki, nie okręty. Okręty sugerują jednostki wojenne. Uśmiech

#55:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Naniesiono zmiany thx Uśmiech plus jeszcze 2 czy 3 moje uzupełnienia do dalszego tekstu tego pierwszego posta chronologii II Ery.

#56:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
601 Vëantur powraca ze Śródziemia (Mithlond) do Númenoru.

Dodać może, ze był to początek Numenorejskich wypraw do Śródziemia. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
około 700 Mniej więcej w tym czasie Drúedainowie z Númenoru zaczynają z powrotem migrować do Śródziemia.

Do tej informacji nie dotarłem. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
Celeborn i Galadriela ruszyli na Wschód zakładając w Eregionie królestwo Noldorów.

Cytat:
Tak zatem około roku 700 Drugiej Ery Celeborn i Galadriela ruszyli na Wschód zakładając w Eregionie królestwo Noldorów (głównie Noldorów, choć nie wyłącznie).

OK. Ale dodałbym
Wśród towarzyszących im Eldarów (gł. Noldorow, ale także Sindarów) znajdował się Celebrimbor wnuk Fëanora, który zawarł bliską znajomość z Krasnoludami, a szczególnie z Narwim. Oba królestwa nawiązały bardzo bliskie relacje, na których oba korzystały. Można by też coś dodać o działalności Pengolodha.

Cytat:
730 Druga wyprawa Aldariona do Śródziemia.
733 Aldarion powraca do Númenoru.
735 Aldarion trzeci raz płynie do Śródziemia, przybijając do wybrzeży w rejonie Zatoki Belfalas.

Cytat:
Powiada się, że nie wystarczały mu już rejsy do Mithlondu i zaczął badać wybrzeża leżące bardziej na południu. Minął ujścia Baranduiny, Gwathlo i Angren, okrążył mroczny przylądek Ras Morthil i ujrzał wielką zatokę Belfalas i góry krainy Amrotha, gdzie wciąż przemieszkiwały Nadmorskie Elfy.


739 Aldarion powraca do Númenoru, przywożąc dla swojego ojca Meneldura prezent od Gil-galad.

Tego tysz nie wyłapałem. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Nie zwróciłem uwagi czy jest ok. 833 Vinyalondë po raz pierwszy zaatakowane i zniszczone przez Gwathuirim .

Cytat:
840 Narodziny Nessanië córki Hallatana z Hyarastorni.

A nie w 810?

843 Aldarion powraca do Númenoru, Tar-Meneldur przywraca synowi godności i władzę.

Pomiędzy 843 i 863
Vinyalondë zostało w tym czasie kompletnie zniszczone, początek trwałej wrogości Númenorejczyków i Gwathuirim z Minhiriath i Enedwaith. Mieszkańcy tych krain bali się Númenorejczyków, a wkrótce stali się im wrodzy przede wszystkim ze względu na ekstensywny wyrąb lasów jakiego dokonywali Númenorejczycy. Dewastacja lasów była więc podstawowym powodem ataków. Z kolei ataki Gwathuirim przekonywały Númenorejczyków, że tubylcy są ich wrogami, w efekcie rozpoczął się okres rabunkowego wyrębu, nie tylko dla pozyskania drewna, dla rosnących flot Númenoru, ale jako metoda walki z wrogim ludem.

Cytat:
858 Aldarion i Erendis zostają zaręczeni, a Król Tar-Meneldur w darze zaręczynowym ofiarował Erendis spory płat ziemi w Emerië, gdzie wybudował dla niej biały.

Płat na pewno nie, szmat, kawałek, spora posiadłość

Cytat:
861 Aldarion i Erendis przekładają zaślubiny, które według zwyczajów powinny się odbyć do 3 lat od zaręczyn, do czasu powrotu Aldariona z kolejnej wyprawy

OK.

Cytat:
869 Aldarion powraca do Númenoru, pierwsze cienie pojawiają się na żegludze do Śródziemia.

Nie do końca rozumiem.

#57:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
601 Vëantur powraca ze Śródziemia (Mithlond) do Númenoru.

Dodać może, ze był to początek Numenorejskich wypraw do Śródziemia. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Ale to już jest w 600 wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
600 Pierwsze statki Númenoryjczyków pojawiają się u wybrzeży Śródziemia. Vëantur - Komandor floty Numenoryjczyków jako pierwszy Númenoryjczyk powraca do Śródziemia,


Cytat:
Cytat:
około 700 Mniej więcej w tym czasie Drúedainowie z Númenoru zaczynają z powrotem migrować do Śródziemia.

Do tej informacji nie dotarłem. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

To generalnie znalazłem w źródłach angielskojęzycznych jeśli chodzi o datę, natomiast staje się to jasne po doczytaniu NO t III i ten cytat wkleję też do chronologii bo jest ważny:
NO t. III napisał(a):
W annałach Numenoru zapisano, że niedobitkom tym (Drúedainom z Ujścia Sirionu - mój przypis) pozwolono przepłynąć przez morze wraz z Atanimi. W nowym kraju znów rozkwitli i rozmnożyli się, ale nie wzięli już udziału w wojnie, bojąc się morza. O ich dalszych dziejach wspomina tylko kilka legend ocalałych z Upadku, w tym opowieść o pierwszych wyprawach Numenóryjczyków z powrotem do Śródziemia, zatytułowana "Żona marynarza" . W egzemplarzu spisanym i przechowywanym w Gondorze widnieje uczyniony przez skrybę dopisek o tym, co o Druedainach mówiono w domu króla Aldariona zwanego żeglarzem.
Tekst powiada, że Druedainowie, którzy byli uznawani za zdolnych przewidywać przyszłość, wykazali wielkie zaniepokojenie, słysząc o podróżach króla. Wróżąc, że wyniknie z tego jeszcze jakieś zło, prosili Aldariona usilnie, by nie wyruszał już więcej. Nie przekonali go wszakże, i nic dziwnego, skoro ani groźby ojca, ani błagania żony nie przynosiły żadnych skutków. Drúedainowie odeszli zatem zatroskani. Od tamtego czasu nie mogli zaznać w Numenorze spokoju i pomimo lęku przed morzem, z wolna małymi grupkami zaczęli prosić o zabranie ich na pokład statków zmierzających do
północno-zachodnich wybrzeży Śródziemia. A gdy kto pytał:
"A dokąd zmierzacie i czemu chcecie płynąć?",
odpowiadali:
"Niepewnym wydaje nam się grunt tej wyspy, po której stąpamy. Pragniemy
wrócić do krain, z których przybyliśmy".
W ten sposób liczba Druedainów topniała z latami, aż w chwili, gdy Elendil umknął przed Upadkiem, w ogóle nie było ich już na wyspie. Ostatni odeszli wraz z przybyciem Saurona do Numenoru [przypis autora].


Cytat:
Cytat:
Celeborn i Galadriela ruszyli na Wschód zakładając w Eregionie królestwo Noldorów.

Cytat:
Tak zatem około roku 700 Drugiej Ery Celeborn i Galadriela ruszyli na Wschód zakładając w Eregionie królestwo Noldorów (głównie Noldorów, choć nie wyłącznie).

OK. Ale dodałbym
Wśród towarzyszących im Eldarów (gł. Noldorow, ale także Sindarów) znajdował się Celebrimbor wnuk Fëanora, który zawarł bliską znajomość z Krasnoludami, a szczególnie z Narwim. Oba królestwa nawiązały bardzo bliskie relacje, na których oba korzystały. Można by też coś dodać o działalności Pengolodha.

OK. Na razie dodam to co napisałeś Uśmiech

Cytat:
Cytat:
730 Druga wyprawa Aldariona do Śródziemia.
733 Aldarion powraca do Númenoru.
735 Aldarion trzeci raz płynie do Śródziemia, przybijając do wybrzeży w rejonie Zatoki Belfalas.

Cytat:
Powiada się, że nie wystarczały mu już rejsy do Mithlondu i zaczął badać wybrzeża leżące bardziej na południu. Minął ujścia Baranduiny, Gwathlo i Angren, okrążył mroczny przylądek Ras Morthil i ujrzał wielką zatokę Belfalas i góry krainy Amrotha, gdzie wciąż przemieszkiwały Nadmorskie Elfy.


739 Aldarion powraca do Númenoru, przywożąc dla swojego ojca Meneldura prezent od Gil-galad.

Tego tysz nie wyłapałem. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
Nie zwróciłem uwagi czy jest ok. 833 Vinyalondë po raz pierwszy zaatakowane i zniszczone przez Gwathuirim .

Dodano.

Cytat:
Cytat:
840 Narodziny Nessanië córki Hallatana z Hyarastorni.

A nie w 810?

Wyjaśnienie tego zabrało mi dużo czasu, bo nie rozumiałem skąd Ty brałeś te 810, bo ja we wszystkich źródłach eng miałem 840 , ale w końcu znalazłem Uśmiech
To znów jest błąd w polskim wydaniu NO! - w drzewie genealogicznym, oryginalne zamieszczam niżej, nie będę wklejał do chronologii bo nie ma sensu

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Cytat:

Pomiędzy 843 i 863
Vinyalondë zostało w tym czasie kompletnie zniszczone, początek trwałej wrogości Númenorejczyków i Gwathuirim z Minhiriath i Enedwaith. Mieszkańcy tych krain bali się Númenorejczyków, a wkrótce stali się im wrodzy przede wszystkim ze względu na ekstensywny wyrąb lasów jakiego dokonywali Númenorejczycy. Dewastacja lasów była więc podstawowym powodem ataków. Z kolei ataki Gwathuirim przekonywały Númenorejczyków, że tubylcy są ich wrogami, w efekcie rozpoczął się okres rabunkowego wyrębu, nie tylko dla pozyskania drewna, dla rosnących flot Númenoru, ale jako metoda walki z wrogim ludem.

Dodano - dzięki Uśmiech

Cytat:
Cytat:
858 Aldarion i Erendis zostają zaręczeni, a Król Tar-Meneldur w darze zaręczynowym ofiarował Erendis spory płat ziemi w Emerië, gdzie wybudował dla niej biały.

Płat na pewno nie, szmat, kawałek, spora posiadłość

Poprawiam, choć tak dokładnie jest w polskich NO:
Cytat:
W darze zaręczynowym Meneldur ofarował Erendis spory płat ziemi
w Emerie, gdzie wybudował dla niej biały dom.


Cytat:
Cytat:
869 Aldarion powraca do Númenoru, pierwsze cienie pojawiają się na żegludze do Śródziemia.

Nie do końca rozumiem.


Pierwsze konkretne ostrzeżenie od Valarów:
Cytat:
Ponad sześć lat minęło, aż Aldarion wrócił w rodzinne strony. Wtedy nawet Królowa przyjęła go chłodno. Podróżnicy wypadli z łask, wielu bowiem mieszkańców Numenoru uważało, że Następca niegodnie obszedł się z Erendis. W rzeczy samej przebywał w obcych krajach dłużej, niż zamierzał, ale przybiwszy do przystani Vinyalonde, znalazł ją kompletnie zniszczoną, fale zaś wniwecz obracały wszystkie wysiłki odbudowy portu. Mieszkańcy wybrzeży bali się Numenoryjczyków lub też otwarcie uznawali ich za wrogów, a do uszu Aldariona dobiegły pogłoski o jakimś władcy ze Śródziemia, pałającym nienawiścią do ludzi ze statków. Gdy fotylla kierowała się już z powrotem do
Numenoru, wielki wiatr nadszedł z południa i zagnał Aldariona daleko na północ. Zabawił on potem nieco w Mithlondzie, a kiedy wypłynął na pełne morze, wicher znów pognał okręty na północ, między niebezpieczne, lodowe pola, gdzie załogi wycierpiały wiele od srogiego zimna. W końcu wiatr osłabł i wygładziły się fale. Kiedy jednak stojący na dziobie „Palarrana” Aldarion wypatrzył wreszcie z dali wierzchołek Meneltarmy, wzrok jego padł także na zieloną gałąź oiolaire. Spostrzegł, że roślina zwiędła i obumarła. Było to niespotykane wcześniej zjawisko, gdyż oiolaire zachowywało świeżość, dopó-
ki zraszały je bryzgi morskiej wody.
— Zamarzło, kapitanie — rzekł jeden z marynarzy. — Zbyt wielkie zimno panowało.

#58:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Ale to już jest w 600 wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
600 Pierwsze statki Númenoryjczyków pojawiają się u wybrzeży Śródziemia. Vëantur - Komandor floty Numenoryjczyków jako pierwszy Númenoryjczyk powraca do Śródziemia,

OK.

Cytat:
Cytat:
Cytat:
840 Narodziny Nessanië córki Hallatana z Hyarastorni.

A nie w 810?

Wyjaśnienie tego zabrało mi dużo czasu, bo nie rozumiałem skąd Ty brałeś te 810, bo ja we wszystkich źródłach eng miałem 840 , ale w końcu znalazłem Uśmiech
To znów jest błąd w polskim wydaniu NO! - w drzewie genealogicznym, oryginalne zamieszczam niżej, nie będę wklejał do chronologii bo nie ma sensu

OK. Masz rację. DD

Cytat:
Cytat:
Cytat:
869 Aldarion powraca do Númenoru, pierwsze cienie pojawiają się na żegludze do Śródziemia.

Nie do końca rozumiem.


Pierwsze konkretne ostrzeżenie od Valarów:
Cytat:
Ponad sześć lat minęło, aż Aldarion wrócił w rodzinne strony. Wtedy nawet Królowa przyjęła go chłodno. Podróżnicy wypadli z łask, wielu bowiem mieszkańców Numenoru uważało, że Następca niegodnie obszedł się z Erendis. W rzeczy samej przebywał w obcych krajach dłużej, niż zamierzał, ale przybiwszy do przystani Vinyalonde, znalazł ją kompletnie zniszczoną, fale zaś wniwecz obracały wszystkie wysiłki odbudowy portu. Mieszkańcy wybrzeży bali się Numenoryjczyków lub też otwarcie uznawali ich za wrogów, a do uszu Aldariona dobiegły pogłoski o jakimś władcy ze Śródziemia, pałającym nienawiścią do ludzi ze statków. Gdy fotylla kierowała się już z powrotem do
Numenoru, wielki wiatr nadszedł z południa i zagnał Aldariona daleko na północ. Zabawił on potem nieco w Mithlondzie, a kiedy wypłynął na pełne morze, wicher znów pognał okręty na północ, między niebezpieczne, lodowe pola, gdzie załogi wycierpiały wiele od srogiego zimna. W końcu wiatr osłabł i wygładziły się fale. Kiedy jednak stojący na dziobie „Palarrana” Aldarion wypatrzył wreszcie z dali wierzchołek Meneltarmy, wzrok jego padł także na zieloną gałąź oiolaire. Spostrzegł, że roślina zwiędła i obumarła. Było to niespotykane wcześniej zjawisko, gdyż oiolaire zachowywało świeżość, dopó-
ki zraszały je bryzgi morskiej wody.
— Zamarzło, kapitanie — rzekł jeden z marynarzy. — Zbyt wielkie zimno panowało.

Teraz rozumiem, ale nie wiem czy nie inaczej to ująć w opisie, gdyż w tej postaci, nie jest to do końca jasne.
Może coś w stylu - "Do Aldariona dotarły wówczas pogloski o wrogim Númenorejczykom władcy z głębi Śródziemia".
Pod 882 rokiem może dodać - List Gil-galada do Tar-Meneldura, ostrzegający władcę Númenoru przed objawieniem się jednego ze sług Morgotha, który zaczął szerzyć swoje wpływy na wschodzie Śródziemia.
Ja wiem, że cytujesz to rok później, ale list przyszedł w 882 r.
Ponadto, jak przyznał sam Christopher przerobił adres listu, gdyż pierwotnie brzmiał: Finellach Gil-Galad z rodu Finarfina (PeME: 351)

Warto dodać:
884 Tar-Aldarion jako pierwszy z królów Númenoru opuszcza wyspę i żegluje do Mithlondu. Hallatan z Hyarastorni zostaje regentem na czas nieobecności króla. W ciągu pierwszych osiemnastu lat swego panowania Tar-Aldarion wielokrotnie opuszczał Númenor. Wtedy też Aldarion rozpoczyna wielkie prace nad odbudową i rozbudową Vinyalondë, które zostana ukończone już po jego śmierci. Z czasem port ten zacznie być nazywany Lond Daer Enedh (Wielka Środkowa Przystań).

Jeszcze wrócę do Druedainów - W kronikach Númenoru zapisano, że niedobitkom Drúedainów, którzy przetrwali Pierwszą Erę pozwolono udać się do Númenoru, gdzie mieszkali w spokoju do czasów Tar-Aldariona. Jednak jego wyprawy do Śródziemia zaniepokoiły ich do tego stopnia, że kiedy został królem Númenoru, mimo niechęci do morskich podróży, małymi grupkami opuszczali wyspę. (NO: 368). Tymczasem królem został w 883 roku, więc może na tą datę należałoby przesunąć początek emigracji Druedainów.

Dodałbym:
ok. 980Spotkanie Ancalimë z Hallacarem w Emerië.

1000 – 1200 Galadriela nawiązuje kontakt z nandorskim królestwem w Lórinandzie, gdzie już wczesniej osiedlali się przybysze z dawnego Beleriandu (zapewne Sindarowie i Laiquendi). Pod patronatem Galadrieli dalsze grupy Sindarów i Noldorów migruja przez Khazad-dûm do Lórinandu.

#59:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Cytat:
ok. 1300 Przez około następne dwieście lat część Eldarow opuszcza Eregion.

A skąd ta informacja?

Cytat:
1350 Galadriela z córką Celebríaną emigrują z Eregionu do Lórien; Celebrimbor zostaje Lordem-władcą Eregionu.

To raczej było pomiędzy 1350 i 1400 rokiem a nie w 1350 roku.

1695 Należałoby dodać, że w tym samym czasie Easterlingowie napadli na
sprzymierzonych z krasnoludami Edainów z Rhovanionu. Khazad-dûm zostaje wówczas odcięte od Żelaznych Wzgórz. Możnaby tez dodać, że gdzieś pomiędzy 1693 i 1697 orkowie zdobyli Gundabad i wyparli krasnoludów z Gor Szarych.

Cytat:
ok. 1700 Około tego czasu Edainowie z Eriadoru mogli przekroczyc Hithaeglir i osiedlić się w dolinach Anduiny (stając się w końcu Wolnym Ludźmi z Północy).

Skąd ta informacja? Dolinę Andiuny raczej zasielili Edaini z Rhovanionu.

1701 Porażka niedobitków wojsk Saurona w Calenardhonie.

#60:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Cytat:
ok. 1300 Przez około następne dwieście lat część Eldarow opuszcza Eregion.

A skąd ta informacja?


Cytat:
ok. 1700 Około tego czasu Edainowie z Eriadoru mogli przekroczyc Hithaeglir i osiedlić się w dolinach Anduiny (stając się w końcu Wolnym Ludźmi z Północy).

Skąd ta informacja? Dolinę Andiuny raczej zasielili Edaini z Rhovanionu.



Obie daty i info za Martinezem w tłumaczeniu G. Naskreta - http://www.lodz.tpsa.pl/iso/Tolkien/chronol.html

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
1350 Galadriela z córką Celebríaną emigrują z Eregionu do Lórien; Celebrimbor zostaje Lordem-władcą Eregionu.

To raczej było pomiędzy 1350 i 1400 rokiem a nie w 1350 roku.


No ok, więc to popraw proszę.
Przyjąłem 1350 jako datę odejścia Galadrieli, ale faktycznie w UT nie ma konkretnej daty tylko przedział:
Cytat:
So great became his hold on the Mírdain that at length he persuaded them to revolt against Galadriel and Celeborn and to seize power in Eregion; and that was at some time between 1350 and 1400 of the Second Age.
Galadriel thereupon left Eregion and passed through Khazad-dûm to Lórinand, taking with her Amroth and Celebrían; but Celeborn would not enter the mansions of the Dwarves, and he remained behind in Eregion, disregarded by Celebrimbor.



M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

1695 Należałoby dodać, że w tym samym czasie Easterlingowie napadli na
sprzymierzonych z krasnoludami Edainów z Rhovanionu. Khazad-dûm zostaje wówczas odcięte od Żelaznych Wzgórz. Możnaby tez dodać, że gdzieś pomiędzy 1693 i 1697 orkowie zdobyli Gundabad i wyparli krasnoludów z Gor Szarych.

1701 Porażka niedobitków wojsk Saurona w Calenardhonie


To dodaj proszę Uśmiech

#61:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Obie daty i info za Martinezem w tłumaczeniu G. Naskreta - http://www.lodz.tpsa.pl/iso/Tolkien/chronol.html

Tylko, że ta wersja Martineza jest bardzo przestarzała. Martinez napisał tę wersją swojej książki jeszcze przed wydaniem dwunastego tomu HoME, a chyba nawet przed tomem dziesiątym i jedenastym, choć tego pewien w tej chwili nie jestem.

O ile pierwszą informację można zaakceptować w kontekście Historii "Galadrieli i Celeborna", gdzie napisano, że Galadriela nawiązała kontakt z Lórien i zaczęła się migracja Eldarów z Eregionu do Lórien i beleriandyzacja kultury tamtejszych Tawarwaith. Tyle, że należałoby pewnie zastanowić się nad wcześniejszą datą niż ok. 1300.

Druga natomiast w świetle tekstu "Krasnoludowie i Ludzie" jest kompletnie nieprawdziwa, gdyż wiemy, że Dolinę Anduiny zasiedlili Edaini z Rhovanionu a nie z Eriadoru. Pytanie tylko pozostaje kiedy?

Cytat:
ok. 1800 Od tego mniej więcej czasu Númenorejczycy zaczynają utrwalać swoją władzę na wybrzeżach i zakładać stałe przystanie w Środziemiu, zakładaja m.in. Lond Daer Enedh. Sauron rozszerza swoją władzę na wschód. Cień pada na Númenor.

Ogólnie OK, ale Lond Daer czyli Vinyalonde zostało założone za czasów Aldariona.

Cytat:
2221 Śmierć Tar-Atanamira, trzynastego Króla Númenoru po 192 latach rządów - rządzi aż do śmierci w wieku 421 lat, jego syn Tar-Ancalimon zostaje czternastym Królem Númenoru.

OK. W swojej chronologii II Ery w tym miejscu się pomyliłem. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
2876 Narodziny Sakalthôra syna Ar-Zimrathôna, późniejszego dwudziestego drugiego Króla Númenoru.

A pewny jesteś, ze nie 2873?

Cytat:
około 3029 przybliżona data narodzin Amandila, syna Númendila, Amandil zostaje później osiemnastym Lordem Andúnië oraz przywódcą "Wiernych".

Tak z ciekawości, a skąd ta data?

Cytat:
3119 narodziny Elendila "Wysmukłego" ( z powodu wzrostu - 2,41 metra!), syna Amandila , dziewiętnastego i ostatniego Księcia Andúnië i późniejszego Król

A to w swojej chronologii przeoczyłem. chwała wam, chylę czoła, dzięki

#62:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Obie daty i info za Martinezem w tłumaczeniu G. Naskreta - http://www.lodz.tpsa.pl/iso/Tolkien/chronol.html

Tylko, że ta wersja Martineza jest bardzo przestarzała. Martinez napisał tę wersją swojej książki jeszcze przed wydaniem dwunastego tomu HoME, a chyba nawet przed tomem dziesiątym i jedenastym, choć tego pewien w tej chwili nie jestem.

O ile pierwszą informację można zaakceptować w kontekście Historii "Galadrieli i Celeborna", gdzie napisano, że Galadriela nawiązała kontakt z Lórien i zaczęła się migracja Eldarów z Eregionu do Lórien i beleriandyzacja kultury tamtejszych Tawarwaith. Tyle, że należałoby pewnie zastanowić się nad wcześniejszą datą niż ok. 1300.

Druga natomiast w świetle tekstu "Krasnoludowie i Ludzie" jest kompletnie nieprawdziwa, gdyż wiemy, że Dolinę Anduiny zasiedlili Edaini z Rhovanionu a nie z Eriadoru. Pytanie tylko pozostaje kiedy?


Nie prowadziłem aż tak dogłębnej analizy Uśmiech , natomiast teraz sprawdziłem i w kolejnym wydaniu "Parma Endorion" z 2001 jest już inaczej:
- pozostało:
Cytat:
c.SA 1300 1890 For the next two hundred years or so, some
Eldar leave Eregion.

ale druga data z roku 1700 jest pominięta, więc masz rację Uśmiech .
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Cytat:
ok. 1800 Od tego mniej więcej czasu Númenorejczycy zaczynają utrwalać swoją władzę na wybrzeżach i zakładać stałe przystanie w Środziemiu, zakładaja m.in. Lond Daer Enedh. Sauron rozszerza swoją władzę na wschód. Cień pada na Númenor.

Ogólnie OK, ale Lond Daer czyli Vinyalonde zostało założone za czasów Aldariona.


Zgadza się, trochę nieprecyzyjnie napisane, gdyż Lond Daer założone zostaje przez Aldariona jak został Królem, czyli po 883 roku, ale tylko założone - w sensie rozpoczęta budowa, ale nie ukończona, tutaj ten przywołany rok 1800 jest jako prawdopodobna data zakończenia budowy lub prawie zakończenia budowy, gdyż z UT jest napisane:

Cytat:
It is said in "Aldarion and Erendis" (p.215) that the works that Aldarion began again at Vinyalondë after he became King "were never completed." This
probably means no more than that they were never completed by him; for the later history of Lond Daer presupposes that the haven was at length restored, and made secure from the assaults of the sea, and indeed the same passage in
"Aldarion and Erendis" goes on to say that Aldarion "laid the foundation for the achievement of Tar-Minastir long years after, in the first war with Sauron, and but for his works the fleets of Númenor could not have brought their power in time to the right place – as he foresaw."
The statement in the discussion of Glanduin above that the port vas called Lond Daer Enedh "the Great Middle Haven," as being between the havens of Lindon in the North and Pelargir on the Anduin, must refer to a time long after the Númenórean intervention in the war against Sauron in Eriador; for according to the Tale of Years Pelargir was not built until the year 2350 of the Second Age, and became the chief haven of the Faithful Númenóreans


M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Cytat:
2876 Narodziny Sakalthôra syna Ar-Zimrathôna, późniejszego dwudziestego drugiego Króla Númenoru.

A pewny jesteś, ze nie 2873?

Tu jestem pewny Uśmiech
Unfinished Tales napisał(a):
XXII Ar-Sakalthôr (Tar-Falassion)
He was born in the year 2876, and he ruled for 69 years until his death in 3102.


M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Cytat:
około 3029 przybliżona data narodzin Amandila, syna Númendila, Amandil zostaje później osiemnastym Lordem Andúnië oraz przywódcą "Wiernych".

Tak z ciekawości, a skąd ta data?


Z http://www.glyphweb.com/arda/a/amandil.html
Cytat:
Amandil's actual birthdate is not recorded. The date of approximately II 3029 shown here is an estimate based on a typical Númenórean generation of ninety years, counting back from the birth of Amandil's son Elendil.

#63:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

Nie prowadziłem aż tak dogłębnej analizy Uśmiech , natomiast teraz sprawdziłem i w kolejnym wydaniu "Parma Endorion" z 2001 jest już inaczej:
- pozostało:
Cytat:
c.SA 1300 1890 For the next two hundred years or so, some
Eldar leave Eregion.

A może by warto nad tym pomyśleć, w świetle Historii Galadrieli i Celeborna?

Cytat:
Zgadza się, trochę nieprecyzyjnie napisane, gdyż Lond Daer założone zostaje przez Aldariona jak został Królem, czyli po 883 roku, ale tylko założone - w sensie rozpoczęta budowa, ale nie ukończona, tutaj ten przywołany rok 1800 jest jako prawdopodobna data zakończenia budowy lub prawie zakończenia budowy, gdyż z UT jest napisane:

OK. Ale musiało być na tyle ukończone by przyjąc wielką flotę w 1700 roku, podczas wojny z Sauronem.

Cytat:
Tu jestem pewny Uśmiech
Unfinished Tales napisał(a):
XXII Ar-Sakalthôr (Tar-Falassion)
He was born in the year 2876, and he ruled for 69 years until his death in 3102.

OK.

Cytat:
Z http://www.glyphweb.com/arda/a/amandil.html
Cytat:
Amandil's actual birthdate is not recorded. The date of approximately II 3029 shown here is an estimate based on a typical Númenórean generation of ninety years, counting back from the birth of Amandil's son Elendil.

OK. Nawet wiem skąd wzięli tę datę. Isildur urodził się 90 lat po urodzinach Elendila, więc przyjeli, że podobny czas dzielił uroidziny Amandila i Elendila, a ten drugi jak wiemy urodził się w 3119. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech 3119 - 90 daje 3029, co w sumie jest prawdopodobne.

3117 Czy jesteś w stanie odtworzyć, co ucięło przy tym wpisie?

Cytat:
3175 Tar-Palantír okazuje skruchę. Wybucha wojna domowa w Númenorze.

Nie wiem czy to można nazwać wojną domową. Raczej określił bym jako zaostrzenie konfliktu między Ludźmi Króla i Wiernymi.

Dobrze, ze podałeś daty narodzin Elendila i jego synów, nie wiem czemu sam tego nie zrobiłem w swojej chronologii.

Cytat:
3255 W wieku 220 lat po 78 latach rządów umiera Tar-Palantir dwudziesty czwarty Król Númenoru, Ar-Pharazôn bierze za żonę następczynię tronu - Míriel wbrew jej woli i sam sięga po berło.

Nie jest do końca jasne, że poślubia ją wbrew jej woli. Są teksty, które sugeruję, że jednak Tar-Miriel dobrowolnie oddała się Pharazônowi. Ten związek naruszał normy, ale przede wszystkim ze względu na bardzo bliskie pokrewieństwo, gdyż oboje byli dla siebie stryjecznym rodzeństwem.

Brakuje mi opisu działań Gil-galada, a wiemy, że w latach 3262–3319, wykorzystując uwięzienie Saurona rozciąga swoje wpływy poza Eriador, na północną część Doliny Anduiny, aż po granice Wielkiej Zielonej Puszczy.

Arnor i Gondor w II Erze następnom razom wieeeeeeeeeelgachny uśmiech Język

#64:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

Nie prowadziłem aż tak dogłębnej analizy Uśmiech , natomiast teraz sprawdziłem i w kolejnym wydaniu "Parma Endorion" z 2001 jest już inaczej:
- pozostało:
Cytat:
c.SA 1300 1890 For the next two hundred years or so, some
Eldar leave Eregion.

A może by warto nad tym pomyśleć, w świetle Historii Galadrieli i Celeborna?

JA proponuję zostawić tłumaczenie tego od Martineza, chyba, że Ty masz coś do dodania od siebie Uśmiech

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
Zgadza się, trochę nieprecyzyjnie napisane, gdyż Lond Daer założone zostaje przez Aldariona jak został Królem, czyli po 883 roku, ale tylko założone - w sensie rozpoczęta budowa, ale nie ukończona, tutaj ten przywołany rok 1800 jest jako prawdopodobna data zakończenia budowy lub prawie zakończenia budowy, gdyż z UT jest napisane:

OK. Ale musiało być na tyle ukończone by przyjąc wielką flotę w 1700 roku, podczas wojny z Sauronem.

A to jest oczywiste, zresztą 1700 rok to ponad 800 lat od rozpoczęcia budowy/założenia Vinyalonde, więc czasu dużo.


M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

3117 Czy jesteś w stanie odtworzyć, co ucięło przy tym wpisie?

3117 narodziny Míriel córki Inziladuna/Tar-Palantira, od tej pory Elfowie mają zakaz wstępu do Númenoru, język Elficki zakazany w Númenorze.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
3175 Tar-Palantír okazuje skruchę. Wybucha wojna domowa w Númenorze.

Nie wiem czy to można nazwać wojną domową. Raczej określił bym jako zaostrzenie konfliktu między Ludźmi Króla i Wiernymi.

Ok. Może faktycznie wojna to na wyrost. To napiszmy może jak proponujesz - "Zaostrzenie/eskalacja konfliktu wewnętrznego w Númenorze pomiędzy Ludźmi Króla i Wiernymi."

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
3255 W wieku 220 lat po 78 latach rządów umiera Tar-Palantir dwudziesty czwarty Król Númenoru, Ar-Pharazôn bierze za żonę następczynię tronu - Míriel wbrew jej woli i sam sięga po berło.

Nie jest do końca jasne, że poślubia ją wbrew jej woli. Są teksty, które sugeruję, że jednak Tar-Miriel dobrowolnie oddała się Pharazônowi. Ten związek naruszał normy, ale przede wszystkim ze względu na bardzo bliskie pokrewieństwo, gdyż oboje byli dla siebie stryjecznym rodzeństwem.


A to jest faktycznie ciekawe bo z UT:
Cytat:
Tar-Palantir married late and had no son, and his daughter he named Míriel in the Elven-tongue. But when the King died she was taken to wife by Pharazôn son of Gimilkhâd (who also was dead) against her will, and against the law of Númenor since she was the child of his father's brother. And he then seized the sceptre into his own hand, taking the title of Ar-Pharazôn (Tar-Calion); and Míriel was named Ar-Zimraphel.


a w HoME - XII:
Cytat:
And now it came to pass that her father Tar-Palantir grew weary of grief and died, and as he had no son the sceptre came to her, in the name of Tar-Miriel, by right and the laws of the Numenoreans. But Pharazon
[?arose) and came to her, and she was glad, and forsook the
allegiance of her father for the time, being enamoured of Pharazon.
And in this they broke the laws of Numenor that forbade marriage
even in the royal house between those more nearly akin than cousins
in the second degree. But they were too powerful for any to gainsay
them. And when they were wedded she yielded the sceptre to
Pharazon, and he sat upon the throne of Elros in the name of Ar-
Pharazon the Golden, but she retained also her title as hers by right,
and was called Ar-Zimrahil.(16)


Tyle, że to jest niedokończony szkic...
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Brakuje mi opisu działań Gil-galada, a wiemy, że w latach 3262–3319, wykorzystując uwięzienie Saurona rozciąga swoje wpływy poza Eriador, na północną część Doliny Anduiny, aż po granice Wielkiej Zielonej Puszczy.


To dopisz ten przedział proszę Uśmiech

#65:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
JA proponuję zostawić tłumaczenie tego od Martineza, chyba, że Ty masz coś do dodania od siebie Uśmiech

W samej chronologii, na teraz można zostawić, bo zasadniczo nie ma tu błędu. Natomiast ogólnie można porozmawiać o wędrówkach Eldarów w II Erze.

Cytat:
Tyle, że to jest niedokończony szkic...

To prawda. Tyle, że ogólnie wszystkie teksty dotyczące tej Ery są niedokończone. Trudno jednoznacznie wskazać ostateczną wersję.

3320 Rozbudowałbym ten wpis. Tak o informacje z WP i Silma, jak i z "The Rivers and Beaconhills of Gondor".
Dlatego dałbym coś takiego:

Korzystając ze wsparcia Gil-galada, Elendil zakłada w Eriadorze królestwo Arnoru, rozciągając swoje panowanie na tereny pomiędzy rzekami Lhûn i Baranduina, na wzgórza wokół jeziora Nenuial, na Północne Wzgórza oraz tereny po Wichrowy Czub i Tharbad nad rzeką Gwathló. Pierwszą stolicą królestwa i siedzibą Elendila zostaje Annúminas nad jeziorem Nenuial.
Tymczasem Isildur i Anárion budują w dolnym biegu Doliny Anduiny królestwo
Gondoru. Isildur obejmuje w bezpośrednie władanie region Arnen (później
Ithilien) z główną twierdzą Minas Ithil na samej granicy Mordoru. Anárion
obejmuje bezpośrednie rządy nad terenami po zachodniej tronie Anduiny na
północ od rzeki Erui, a jego główną siedzibą zostaje Minas Anor. Nad terenami
na południe od Ered Nimrais rządzą wspólnie. Stolicę królestwa wznoszą
w Osgiliath. Rozdział Palantírów pomiędzy królestwa.
Duch Saurona powraca do Mordoru, do twierdzy Barad-dûr.

Dodałbym także wpis:
3320–3429 Sauron odbudowuje materialną postać i na nowo gromadzi dawnych sojuszników, zwolenników i poddanych ze wschodu Śródziemia. Ma też wsparcie Czarnych Númenorejczyków z Umbaru i terenów na południe od Umbaru.
W tym czasie także Elendil i jego synowie umacniają swoje królestwa, wierząc, że Sauron nie powróci.

Cytat:
3429 Sauron napada na Gondor, zdobywa Minas Ithil, pali Białe Drzewo. Isildur ucieka wzdłuż Anduiny i przybywa do Elendila na północy. Anárion broni Minas Anor i Osgiliath.


Tu bym jedną rzecz poprawił, gdyż zwrot "ucieka wzdłuż Anduiny", jest niejednoznaczny.
On uciekł w dół Anduiny do jej ujścia, i morzem dotarł do Lindonu, a potem Arnoru.

Cytat:
3430 Narodziny w Imladris Valandila, czwartego syna Isildura

Co prawda większość źródeł wskazuje na tą datę, ale dodatek B WOP, wskazuje na 3431, a jako dzieło wydane za życia Tolkiena, ma status kanonu.

Dodałbym
3435 Aratan i Ciryon, synowie Isildura, obsadzają Minas Ithil, by zablokować Saurona w Mordorze i uniemożliwić mu przebicie się.

Co prawda data nie jest do końca pewna, gdyż w tekście przypisu do „Klęski na polach Gladden” jest napisane tylko, że nie brali oni udziału w inwazji Mordoru i oblężeniu Barad-dûr, gdyż Isildur odesłał ich, by obsadzili Minas Ithil. Przyjąłem datę 3435, gdyż dotarcie do Minas Ithil i zajęcie jej musiało zając jakiś czas, a oni wyruszyli po wszystkich najważniejszych wydarzeniach 3434 roku.

I to tyle moich uwag. Wykonałeś kawał dobrej roboty. Twoja praca przekonuje mnie, że ma sens wydanie w jakiejś postaci całościowej Chronologii tolkienowskiego świata, od początku do IV Ery. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#66:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Dziękuję za poprawki i dyskusję.
Kompletna chronologia byłaby super.
Może ktoś zacznie 3 erę hmmmm... choć po wpisach w tym temacie, to mam wątpliwości - szkoda, że nie pojawiło się więcej interlokutorów , ale może może...

#67:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Dziękuję za poprawki i dyskusję.

Ale co sądzisz o moich sugestiach? Zgadzasz się z nimi czy nie?

Cytat:
Kompletna chronologia byłaby super.
Może ktoś zacznie 3 erę hmmmm... choć po wpisach w tym temacie, to mam wątpliwości - szkoda, że nie pojawiło się więcej interlokutorów , ale może może...

Jakby to napisać. Tak jest wygodniej. Tym niemniej, od czasu do czasu objawia się ktoś komu się chce, i wtedy robi się miło. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#68:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Ale co sądzisz o moich sugestiach? Zgadzasz się z nimi czy nie?

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

3320 Rozbudowałbym ten wpis. Tak o informacje z WP i Silma, jak i z "The Rivers and Beaconhills of Gondor".
Dlatego dałbym coś takiego:

Korzystając ze wsparcia Gil-galada, Elendil zakłada w Eriadorze królestwo Arnoru, rozciągając swoje panowanie na tereny pomiędzy rzekami Lhûn i Baranduina, na wzgórza wokół jeziora Nenuial, na Północne Wzgórza oraz tereny po Wichrowy Czub i Tharbad nad rzeką Gwathló. Pierwszą stolicą królestwa i siedzibą Elendila zostaje Annúminas nad jeziorem Nenuial.
Tymczasem Isildur i Anárion budują w dolnym biegu Doliny Anduiny królestwo
Gondoru. Isildur obejmuje w bezpośrednie władanie region Arnen (później
Ithilien) z główną twierdzą Minas Ithil na samej granicy Mordoru. Anárion
obejmuje bezpośrednie rządy nad terenami po zachodniej tronie Anduiny na
północ od rzeki Erui, a jego główną siedzibą zostaje Minas Anor. Nad terenami
na południe od Ered Nimrais rządzą wspólnie. Stolicę królestwa wznoszą
w Osgiliath. Rozdział Palantírów pomiędzy królestwa.
Duch Saurona powraca do Mordoru, do twierdzy Barad-dûr.

Jak najbardziej opis bardzo fajny i wiele uzupełnia.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Dodałbym także wpis:
3320–3429 Sauron odbudowuje materialną postać i na nowo gromadzi dawnych sojuszników, zwolenników i poddanych ze wschodu Śródziemia. Ma też wsparcie Czarnych Númenorejczyków z Umbaru i terenów na południe od Umbaru.
W tym czasie także Elendil i jego synowie umacniają swoje królestwa, wierząc, że Sauron nie powróci.

Ok. To też warto dodać , bo jest logiczne, skoro Sauron dopiero w 3429 rozpoczyna napaść.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
3429 Sauron napada na Gondor, zdobywa Minas Ithil, pali Białe Drzewo. Isildur ucieka wzdłuż Anduiny i przybywa do Elendila na północy. Anárion broni Minas Anor i Osgiliath.


Tu bym jedną rzecz poprawił, gdyż zwrot "ucieka wzdłuż Anduiny", jest niejednoznaczny.
On uciekł w dół Anduiny do jej ujścia, i morzem dotarł do Lindonu, a potem Arnoru.


Zgadza się, że uciekał w dół rzeki, nie w górę.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
3430 Narodziny w Imladris Valandila, czwartego syna Isildura

Co prawda większość źródeł wskazuje na tą datę, ale dodatek B WOP, wskazuje na 3431, a jako dzieło wydane za życia Tolkiena, ma status kanonu.

Ja jednak ze względu na Home XII upierałbym się jednak przy 3430, natomiast zastanawiam się nad jedną zmianą, bo według właśnie powyższego to w Annuminas się urodził, a nie w Imladris - zmieniamy to?
Home XII napisał(a):
The Heirs of Elendil.
The Northern Line of Arnor: the Isildurioni.
1. Elendil. born S.A.3119 lived 322 years +slain 3441
or T.A.1
2. Isildur 3209 232 +slain 3441
or T.A.1
3. Valandil 3430 260 died T.A.249
...
In the chronological outline that follows in B as in C, the birth-date
of Anarion is 3209 and of Isildur 3219; Meneldil was born in 3299,
and it was Kiryandil son of Isildur who was the last man to be born in
Numenor (3318). Arthedain appears for Arnor in 3320; the birthdates
of Earnur and Veandur are 3349 and 3389; and Valandil was
born in Annuminas, not Imladris
.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 09-08-2016 11:36, w całości zmieniany 1 raz

#69:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Dodałbym
3435 Aratan i Ciryon, synowie Isildura, obsadzają Minas Ithil, by zablokować Saurona w Mordorze i uniemożliwić mu przebicie się.

Co prawda data nie jest do końca pewna, gdyż w tekście przypisu do „Klęski na polach Gladden” jest napisane tylko, że nie brali oni udziału w inwazji Mordoru i oblężeniu Barad-dûr, gdyż Isildur odesłał ich, by obsadzili Minas Ithil. Przyjąłem datę 3435, gdyż dotarcie do Minas Ithil i zajęcie jej musiało zając jakiś czas, a oni wyruszyli po wszystkich najważniejszych wydarzeniach 3434 roku.


To może :
ok. 3435 Aratan i Ciryon, synowie Isildura, obsadzają Minas Ithil, by zablokować Saurona w Mordorze i uniemożliwić mu przebicie się.

#70:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Ja jednak ze względu na Home XII upierałbym się jednak przy 3430, natomiast zastanawiam się nad jedną zmianą, bo według właśnie powyższego to w Annuminas się urodził, a nie w Imladris - zmieniamy to?
Home XII napisał(a):
The Heirs of Elendil.
The Northern Line of Arnor: the Isildurioni.
1. Elendil. born S.A.3119 lived 322 years +slain 3441
or T.A.1
2. Isildur 3209 232 +slain 3441
or T.A.1
3. Valandil 3430 260 died T.A.249
...
In the chronological outline that follows in B as in C, the birth-date
of Anarion is 3209 and of Isildur 3219; Meneldil was born in 3299,
and it was Kiryandil son of Isildur who was the last man to be born in
Numenor (3318). Arthedain appears for Arnor in 3320; the birthdates
of Earnur and Veandur are 3349 and 3389; and Valandil was
born in Annuminas, not Imladris
.


Argumenty, które przytaczasz są ważne, zwłaszcza, że The Heirs of Elendil jest rozwinięciem Dodatków do WP. I tu mamy więc dylemat. Osobiście uważam, że w tekst wydany za życia autora ingerować się nie powinno. Co więcej przypadek końcówki -ros pokazuje, że sam Tolkien w momencie konfliktu miedzy dziełami dawał pierwszeństwo WP.
Dam się jednak przekonać. Uśmiech wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Naniosłem poprawki, zobacz, czy to tak ma być i daj znać, czy coś jeszcze zmienić i jak. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
Mam trochę wątpliwości do Oblężenia Barad-dur, dałbym opis bardziej rocznikarski w stylu 3434-3441 Oblężenie Barad-dur i potem opis. Uśmiech Język

#71:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Naniosłem poprawki, zobacz, czy to tak ma być i daj znać, czy coś jeszcze zmienić i jak. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Poprawki OK Jestem za thx.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Mam trochę wątpliwości do Oblężenia Barad-dur, dałbym opis bardziej rocznikarski w stylu 3434-3441 Oblężenie Barad-dur i potem opis. Uśmiech Język

Masz rację, więc ostatnia ( na teraz) poprawka :

3434-3441 Sauron wycofuje się do swojej warowni, oblężenie Barad-dur.
Cytat:
Władca Ciemności miał jednak nadal dość sił, by zdołać wycofać się do swej potężnej twierdzy, Barad-dur. Sojusznicy rozpoczęli więc oblężenie tej warowni. Okazało się to długotrwałym wyzwaniem i zajęło siedem lat (3434 – 3441).
Przebieg oblężenie znany jest jedynie ogólnie. Armia Ostatniego Sojuszu wytrwale trzymała pierścień okrążenia wokół Czarnej Wieży, ścierając się z licznymi wypadami orków. Pewna część sił sojuszników, na czele z Aratanem i Ciryonem, synami Isildura, nie brała udziału w tych walkach, lecz obsadziła Minas Ithil. Ich zadaniem było powstrzymanie Saurona, gdyby ten wyszedł z twierdzy i przedarł się przez linie oblegających.
Elfowie i ludzie pod fortecą Władcy Ciemności ponieśli duże straty w walkach z wypadami wrogów, jak i od ognia, strzał i pocisków nieprzyjacielskich[2]. Właśnie w takich okolicznościach zginał Anárion, zabity kamieniem ciśniętym z Czarnej Wieży (3440 rok). Ostatecznie jednak oblężenie stało
się tak uciążliwe dla Saurona, że podjął on próbę pokonania sojuszników w otwartym polu.
Ostatnia walka na stokach Orodruiny
Władca Ciemności osobiście poprowadził resztę swoich sił z Barad-dur na stoki Orodruiny, we wnętrzu której wykuł Jedyny Pierścień. Tam też doszło do starcia z siłami Ostatniego Sojuszu, ale nieznane są szczegóły przebiegu zmagań wrogich armii. Ważniejszym od tego okazała się walka Saurona z przywódcami przymierza.
Zapewne toczyła się w pewnym oddaleniu od miejsca boju podkomendnych władców, bowiem Gil-galadowi towarzyszyli tylko Elrond i Círdan, a Elendilowi wyłącznie Isildur. Monarchom udało się powalić Saurona, lecz obaj przypłacili to życiem. Zginał Elendil – padł on na swój miecz, Narsil, który
pękł – a Gil-galad spłonął żywcem od ognia, bijącego z dłoni Władcy Ciemności. Jednak Isildur złamanym Narsilem odciął z ręki Saurona Pierścień, pokonując śmiertelnego wroga. Władca Ciemności utracił przez to swą cielesną powłokę, a jego duch uciekł. Siły Mordoru zostały zniszczone, a nieliczni niedobitkowie, jak Nazgule, zbiegli na wschód.

Wraz z zakończeniem tej wojny rozpoczęła się Trzecia Era. Ostatni Sojusz elfów i ludzi odniósł wielkie zwycięstwo, choć okupione ciężkimi stratami. Sprzymierzeńcy zburzyli Barad-dur, po czym opuścili Mordor. Sojusz przyniósł Śródziemiu wolność od Władcy Ciemności na blisko tysiąc lat.
Jednak pełen cel, jaki stawiali sobie Elendil i Gil-galad, czyli unicestwienie Saurona, nie został osiągnięty. Stało się tak za przyczyną Isildura, który nie zniszczył Pierścienia, lecz zabrał dla siebie, mimo rad Elronda czy Círdana. Przepełniony dumą, jak i ulegając mocy klejnotu, odmówił im
mówiąc:
"Biorę go jako okup za śmierć mojego ojca i brata. Czyż nie ja sam zadałem Nieprzyjacielowi śmiertelny cios?"

Przymierze to nazwano Ostatnim Sojuszem, ponieważ nigdy
(...) już potem nie zgromadzono tak ogromnej armii i nie związano tak ścisłego sojuszu między elfami i ludźmi, bo po śmierci Elendila dwa te plemiona oddaliły się od siebie.

W ciągu następnych stuleci liczba elfów w Śródziemiu malała, a wśród wielu nie znających ich ludzi, budzili tylko strach i nieufność. Potęga najbliższych Eldarom państw Elendila, Arnoru i Gondoru, też słabła. Pierwsze z tych królestw całkiem upadło i jedynie Gondor ostał się do czasów Wojny o Pierścień, niezdolny jednak samemu pokonać Saurona.

#72:  Autor: eruiSkąd: Białystok WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Śledzę ten temat i muszę powiedzieć że robicie wspaniałą robotę. Mam takie pytanko: jak skończycie to wypuścicie to w postaci jednego pliku np. pdf?

#73:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
erui napisał(a) (zobacz wpis):
Śledzę ten temat i muszę powiedzieć że robicie wspaniałą robotę. Mam takie pytanko: jak skończycie to wypuścicie to w postaci jednego pliku np. pdf?

To już decyzja Aragorna, on wykonał 90% pracy. Jeżeli będzie chciał, mogę mu pomóc, ale osobiście doradzałbym poczekanie do zrobienia chronologii III i IV Ery i ewentualne publikowanie razem.

A może ty uruchomiłbyś robienie tych chronologii? wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Aragornir, to co z datą narodzin Valandila? wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#74:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
3430 Narodziny w Imladris Valandila, czwartego syna Isildura

Co prawda większość źródeł wskazuje na tą datę, ale dodatek B WOP, wskazuje na 3431, a jako dzieło wydane za życia Tolkiena, ma status kanonu.

Patrzyłem teraz jeszcze raz do dodatku A i B do Władcy Pierścieni i tam nie znajduję daty narodzin Valandila, tylko objęcia tronu i jego śmierci.
Możesz dokładniej wskazać gdzie jest to info?

#75:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Patrzyłem teraz jeszcze raz do dodatku A i B do Władcy Pierścieni i tam nie znajduję daty narodzin Valandila, tylko objęcia tronu i jego śmierci.
Możesz dokładniej wskazać gdzie jest to info?

Masz rację. Nie ma tam takiej informacji. Podobnie w NO i w Silmie, gdzi etylko jest informacja, ze został przez Isildura pozostawiony wraz z matką w Imladris. W związku z tym już nanoszę poprawkę dotycząca jego daty i miejsca urodzenia.

#76:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
erui napisał(a) (zobacz wpis):
Śledzę ten temat i muszę powiedzieć że robicie wspaniałą robotę. Mam takie pytanko: jak skończycie to wypuścicie to w postaci jednego pliku np. pdf?

Zastanawiałem się nad tym, ale mam mieszane uczucia.
Po pierwsze to nadal niekompletna chronologia jak pisze wyżej @M.L. a dwa to uważam, że w takiej postaci na forum jest bardziej "poznawcze", bo czytelnik "przebija" się też przez poprawki, wątpliwości, dyskusję i dodatkowe wyjaśnienia.
Jeśli ktoś chce znaleźć konkret to też nie ma problemu.

@M.L. dzięki za poprawkę
Pozdrawiam

#77:  Autor: Riddick WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Hmm, skoro nie będzie pliku PDF to może chociaż podlinkowanie w pierwszym poście konkretnych postów z danymi erami?

#78:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Autorem jest przede wszystkim Aragorn7. To jego decyzja, czy ułatwiać, czy nie. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech Moim zdaniem równie ważne jak sama chronologia są ustalenia pomocnicze i dyskusje nad jej kształtem. Całkiem sporo kwestii, nie jest jasnych i trudno je uznać za ostateczne, tym bardziej, że sam Tolkien nie podjął ostatecznej decyzji.

#79:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Witam, jako uzupełnienie, pewnie znane, ale może nie. w ramach strony lotrproject.com można znaleźć nie interaktywną mapę Śródziemia (III Era) w stylu google maps, ale także chronologię świata przedstawionego od początku świata do czwartej ery.
http://lotrproject.com/timeline/#zoom=2&lat=-1500&lon=1500& layers=BTT

#80:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Chronologie II Ery można by uzupełnić o migracje Edainów z Doliny Anduiny i/lub Rhovanionu do Eriadoru. Na razie nie można datować, ale pewnie należy przyjąć okres po 1701 roku. To i tak nam daje dużo czasu, ale może da się potem choć trochę zawęzić.

#81:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Ok. Czyli we wpisie - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139023#139023 umieść proszę/edytuj.

Po 1701 Migracje Edainów - prawdopodobnie potomków Bëorian z Doliny Anduiny i/lub Rhovanionu do Eriadoru i wypieranie rdzennych mieszkańców.

#82:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
A dlaczego Bëorian? Mi opis pasuje także do Marachian.

Ponadto poczekajmy, bo może uda się jeszcze uściślić te daty. Tak na początek, nie wiem czy zaraz po 1701, gdyż Sauron po klęsce w wojnie musiał na początek odbudować swoje siły, a wobec aktywności Númenorejczyków, pewnie baczniejszą uwagę zaczął zwracać na południe i ziemie południowo-wschodnie: Harad i Khand. Potem na Rhûn, a jego presja ku Rhovanionowi i Dolinie Anduiny była pewnie późniejsza, gdyż inaczej zbyt wcześnie zwróciłby uwagę Orophera, Amdira (Galadrieli), władców Khazad-dûmu.

#83:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Możemy też spróbować datacji bitwy pod Ishmalog, która miała miejsce jakieś 80-85 lat przed wydarzeniami z opowieści Tal-Elmar. To jeszcze nie daje nam daty, ale jest jakimś punktem wyjścia i może pomóc wyznaczyć najpóźniejszą datę końca migracji Edainów do Eriadoru.

#84:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Przydałoby się w Chronologii II Ery uwzględnić datację Ishmalog i migracji Edainów do Eriadoru. Sugestie są w temacie o Tal-Elmarze:
http://forum.tolkien.com.pl/viewpost.php?p=139773,
http://forum.tolkien.com.pl/viewpost.php?p=139779.

#85:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Skoro migracje Edainów mają jako główną przyczynę wpływ Saurona to myślę, że do wpisu:
Cytat:
ok. 1800 Od tego mniej więcej czasu Númenorejczycy zaczynają utrwalać swoją władzę na wybrzeżach i zakładać stałe przystanie w Środziemiu, zakładają m.in. Lond Daer Enedh. Sauron rozszerza swoją władzę na wschód. Cień pada na Númenor.

dodać:
Edaini, najczęściej potomkowie Marachian zaczynają wędrować na zachód, głównie do Eriadoru.

Skoro zawęziłeś czas wydarzeń opowieści Tal-Elmar na przedział 3102-3255 II Ery a sama Bitwa pod Ishmalog powiedzmy ok. 82 lata wcześniej to mamy czas bitwy 3020-3173 więc może dodać wpis:

około 3020-3173
Bitwa pod Ishmalog między migrującymi ze wschodu Edainami ( Fell Folk) a zamieszkującymi okolice Agaru i Udulu pół-dzikimi ludźmi ( Śniadzi Ludzie, ewent. Gwathuirim) , w której Edaini zostali pokonani, część z nich wzięta do niewoli - zasymilowała się i wymieszała ze zwycięzcami.
Bitwa pod Ishmalog kończy okres migracji Edainów ze wschodu, na zachód do Eriadoru.

#86:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Skoro migracje Edainów mają jako główną przyczynę wpływ Saurona to myślę, że do wpisu:
Cytat:
ok. 1800 Od tego mniej więcej czasu Númenorejczycy zaczynają utrwalać swoją władzę na wybrzeżach i zakładać stałe przystanie w Środziemiu, zakładają m.in. Lond Daer Enedh. Sauron rozszerza swoją władzę na wschód. Cień pada na Númenor.

dodać:
Edaini, najczęściej potomkowie Marachian zaczynają wędrować na zachód, głównie do Eriadoru.

To może tak.
Gdzieś po tej dacie, Edaini w większości potomkowie Marachian zaczynają wędrować na zachód i południowy-zachód, głównie do Eriadoru.

Cytat:
Skoro zawęziłeś czas wydarzeń opowieści Tal-Elmar na przedział 3102-3255 II Ery a sama Bitwa pod Ishmalog powiedzmy ok. 82 lata wcześniej to mamy czas bitwy 3020-3173 więc może dodać wpis:

Lub do okresu 2320-2350,. Co sądzisz o tej propozycji wcześniejszej datacji?

#87:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Co do pierwszego wpisu ok, więc popraw proszę w chronologii.
Co do drugiego, nie wiem.
Wydaje mi się jednak, ze jeśli przyjmiemy, ze Bitwa pod Ishmalog, która była trochę wcześniej - te ok. 80 lat niż wydarzenia w Tal-Elmar i która kończy migracje Edainów to okres 2320-2350 jest za wczesny .
To znaczy za wczesny na koniec migracji, bo to by oznaczało, że prawie wszyscy Edaini juz wyemigrowali, a Sauron jeszcze nie osiągnął pełni wpływów.
Z tego punktu widzenia późniejszy okres wydaje się bardziej logiczny.

#88:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Co do pierwszego wpisu ok, więc popraw proszę w chronologii.

Ok. Poprawione. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
Co do drugiego, nie wiem.
Wydaje mi się jednak, ze jeśli przyjmiemy, ze Bitwa pod Ishmalog, która była trochę wcześniej - te ok. 80 lat niż wydarzenia w Tal-Elmar i która kończy migracje Edainów to okres 2320-2350 jest za wczesny.
To znaczy za wczesny na koniec migracji, bo to by oznaczało, że prawie wszyscy Edaini juz wyemigrowali, a Sauron jeszcze nie osiągnął pełni wpływów.
Z tego punktu widzenia późniejszy okres wydaje się bardziej logiczny.

Nie sądzę by chodziło o wszystkich czy prawie wszystkich Edainów. Tal-Elmar tego nie sugeruje. Przeciwnie raczej sugeruje, że na wschodzie nadal są Fell People.
Ale w sumie chyba masz rację. Ten wcześniejszy okres chyba rzeczywiście jest zbyt wczesny. Do samych wydarzeń opisanych w Tal-Elmarze ten okres w sumie pasuje, ale do szerszego kontekstu mniej.

Czyli zostajemy przy tym?
Cytat:
około 3020-3173 Bitwa pod Ishmalog między migrującymi ze wschodu Edainami ( Fell Folk) a zamieszkującymi okolice Agaru i Udulu pół-dzikimi ludźmi ( Śniadzi Ludzie, ewent. Gwathuirim) , w której Edaini zostali pokonani, część z nich wzięta do niewoli - zasymilowała się i wymieszała ze zwycięzcami.
Bitwa pod Ishmalog kończy okres migracji Edainów ze wschodu, na zachód do Eriadoru.

jeżeli tak to znowu sugerowałbym drobne zmiany.
około 3020-3173 Bitwa pod Ishmalog między migrującymi ze wschodu Edainami (Fell Folk) a zamieszkującymi okolice Agaru i Udulu (najprawdopodobniej tereny między Iseną a Ered Nimrais) ludźmi (Śniadzi Ludzie, ewent. Gwathuirim), w której Edaini zostali pokonani, część z nich wzięta do niewoli - zasymilowała się i wymieszała ze zwycięzcami.
Bitwa pod Ishmalog kończy najpewniej okres migracji Edainów ze wschodu, na zachód do Eriadoru.

#89:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Tak chyba będzie dobrze:

około 3020-3173
Bitwa pod Ishmalog między migrującymi ze wschodu Edainami (Fell Folk) a zamieszkującymi okolice Agaru i Udulu (najprawdopodobniej tereny między Iseną a Ered Nimrais) ludźmi (Śniadzi Ludzie, ewent. Gwathuirim), w której Edaini zostali pokonani, część z nich wzięta do niewoli - zasymilowała się i wymieszała ze zwycięzcami.
Bitwa pod Ishmalog kończy najpewniej okres migracji Edainów ze wschodu, na zachód do Eriadoru.

Zerknij jeszcze do tematu o Tal-Elmarze bo znalazłem ciekawą sugestię co do lokalizacji Ishmalog - mogłyby to być okolice Erech czy Dunharrow.

Aha skoro jesteśmy przy tym temacie, bo w żadnej chronologii te wydarzenia nie zostały ujęte, więc będę pierwszy Język

Proponuje taki mały wpis dodać, jeśli możesz Uśmiech

Po 3320 po założeniu Gondoru Król spod Góry ( Białej Góry - Ered Nimrais ) władający plemieniem górali spokrewnionych z Dunlendingami (To oni wznieśli budowle w Dunharrow i podziemne tunele w górach, m.in. drogę prowadzącą z Dunharrow do Erech, później nazwaną Ścieżką Umarłych (ang. Paths of Dead).) przysięga wierność Isildurowi na kamieniu na Erech, by później te przysięgę złamać. Podczas wojny z Sauronem odmówili dopełnienia przysięgi, bowiem wcześniej (za Czarnych Lat) byli poddanymi Saurona i oddawali mu cześć. Isildur rzucił więc na nich klątwę: jeśli Gondor zwyciężył, to Lud Gór miał nie zaznać spokoju po śmierci, dopóki ponownie nie zostanie wezwany do walki i dopełnienia przysięgi przez potomka Isildura. Przerażeni klątwą górale nie ośmielili przyłączyć się do wojsk Saurona. Uciekli w wysokie partie Ered Nimrais i stronili od ludzi. Z czasem wyginęli, ale zgodnie z klątwą nie zyskali spokoju. Jako duchy musieli pozostać w Ered Nimrais. Przez kolejne stulecia Trzeciej Ery nawiedzali okolicę góry Dwimorberg i Erech. Nikomu nie pozwalali zbadać Ścieżki Umarłych, sprowadzając śmierć na śmiałków, którzy tam się zapuścili, tak jak Baldor, syn króla Rohanu, Brega.
W czasie Wojny o Pierścień w 3019 roku Aragorn II z Szarą Drużyną ruszył na tę ścieżkę. Chciał wykorzystać Umarłych do walki z wojskami Saurona. Jako że był spadkobiercą Isildura, udało mu się przedostać przez podziemną drogę i dotrzeć na Erech, gdzie wezwał Umarłych. Stamtąd ruszył z nimi przez południowe prowincje Gondoru do Pelargiru. Tam Umarli pokonali Korsarzy z Umbaru i zdobyli ich flotę. Aragorn uznał, że dopełnili przysięgi i pozwolił odejść zjawom, które zniknęły ze Śródziemia (13 marca 3019 roku)

#90:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Dzięki za edycję Uśmiech

Jeszcze jedno dość istotne wydarzenie z II Ery umknęło, które potem się pojawi w III Erze - budowa Isengardu i wieży Orthanc.

Proponuje taki wpis dodać:

Po 3320 Númenorejczycy budują w Angrenost=Isengardzie skalną twierdzę z wieżą Orthanc. Została wzniesiona, by strzec Brodów na Isenie. Położona była u podnóży Gór Mglistych, nieopodal góry Methedras. Forteca składała się z kamiennego kręgu o średnicy około mili, wewnątrz którego znajdowała się czarna wieża Orthanc. Żadna ze znanych broni stworzonych w Śródziemiu nie mogła zniszczyć, czy nawet uszkodzić tej budowli. Wznosiła się ponad 500 stóp ponad równinę Isengardu, a jej szczyt zakończony był poczwórnym czubkiem. Od Orthanku rozchodziły się promieniście drogi aż do murów obronnych. Jedyna brama wiodła na południe. W wieży synowie Isildura umieszczają jeden z palantírów Gondoru.

#91:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
OK. Zaraz uzupełnię. Ciekawe czy jeszcze coś da się wycisnąć. Nie ukrywam, że warto by się zabrać za chronologię III Ery. Wydaje się, że ta jest najbardziej znana, ale wbrew pozorom, jest trochę rzeczy do uzupełnienia. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#92:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
CHRONOLOGIA III Ery
1 Isildur powraca do Gondoru, ogłasza się królem Arnoru i zwierzchnikiem wszystkich Dúnedainów z Północy i Południa. Odsyła większość sił Arnoru do Eriadoru szlakiem przez Calenardhon, Bramę Calenardhonu, Tharbad do Fornostu.
Do Lindonu i Imladris powracają siły Eldarów prowadzopne przez Elronda i Cirdana.
Amroth powraca do Lórien, a Thranduil do Emyn Duir.
1-2 Isildur przez rok pozostaje w Gondorze porządkuje tamtejsze sprawy, wyznacza granice królestwa i zaprowadza ład w jego granicach. Meneldil syn Anariona zostaje wyznaczony przez Isildura na króla Gondoru.
początek września 2 roku Isildur wyrusza z Osgiliath wraz z trzema synami (Elendur, Aratan, Ciryon) i 200 ludźmi na północ, przez Dagorlad do Doliny Anduiny.
październik 2 roku bitwa na Polach Gladden. W zasadzce orków ginie Isildur, Elendur, Aratan i Ciryon. Z 200 ludzi przeżywają jedynie: Ohtar wsraz z towarzyszem nieznanego imienia, któremu Isildur nakazał dostarczyć do Arnoru szczątki Narsila, oraz Estelmo, giermek Elendura.
3 Ohtar wraz z towarzyszem dostarcza szczątki Narsila do Imladris; Estelmo dociera do Arnoru; Meneldil uzyskuje samodzielność jako władca Gondoru.
10 Valandil zostaje królem Arnoru;

#93:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
To tak na zachętę? wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
No ok zacząłem robić III Erę, ale idzie znacznie wolniej niż myślałem, choć trzeba przyznać staram się robić jeszcze dokładniej niż wcześniejsze.

Więc moja wersja ( od razu uzupełniona o Twoje).

CHRONOLOGIA III ERA

Mapka królestw na wygnaniu: Arnoru i Gondoru pod koniec II Ery wraz z palantirami

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Palantiry Arnoru (Elendila): Elostirion-stone (Elostirion – skierowany na Valinor), † Amon Sûl-stone (Amon Sûl – Fornost) i † Annúminas-stone (Annúminas) – oba utonęły z Arvedui w Forochel.
Palantiry Gondoru (synów): † Osgiliath (Osgiliath)– najsilniejszy utonął w Anduinie, † Ithil-stone (Minas Ithil, Barad-dûr)– przejął Sauron, Anor-Stone (Minas Tirith), Orthanc-stone (Angrenost=Isengard - Minas Tirith)

1 Isildur powraca do Gondoru, ogłasza się królem Arnoru i zwierzchnikiem wszystkich Dúnedainów z Północy i Południa. Odsyła większość sił Arnoru do Eriadoru szlakiem przez Calenardhon, Bramę Calenardhonu, Tharbad do Fornostu.
Do Lindonu i Imladris powracają siły Eldarów prowadzone przez Elronda i Cirdana. Amroth powraca do Lórien.
Thranduil wraca z pozostałymi przy życiu elfami ( ok. 1/3 całej armii) po Dagorlad i oblężeniu Barad-dûr do siedzib w Zielonej Puszczy, zachodnie stoki Emyn Duir -
UT, Part 3, The Disaster of the Gladden Fields: Note 14
Cytat:
[Oropher] had joined the Alliance, but was slain.... Thranduil his son had returned with the remnant of the army of the Silvan Elves in the year before Isildur's march.


1-2 Isildur sadzi szczep Białego Drzewa w Minas Anor; przez rok pozostaje w Gondorze porządkuje tamtejsze sprawy, wyznacza granice królestwa i zaprowadza ład w jego granicach. Meneldil syn Anariona zostaje wyznaczony przez Isildura na króla Gondoru.
początek września 2 roku Isildur wyrusza z Osgiliath wraz z trzema synami (Elendur, Aratan, Ciryon) i 200 ludźmi na północ, przez Dagorlad do Doliny Anduiny.
październik 2 roku Bitwa i Klęska na Polach Gladden. W zasadzce orków ginie Isildur, Elendur, Aratan i Ciryon. Z 200 ludzi przeżywają jedynie: Ohtar wsraz z towarzyszem nieznanego imienia, któremu Isildur nakazał dostarczyć do Arnoru szczątki Narsila, oraz Estelmo, giermek Elendura. Jedyny Pierścień przepada w rzece Gladden - patrz też opis http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=134734#134734

Unfinished Tales napisał(a):
KLĘSKA NA POLACH GLADDEN
Po upadku Saurona syn i dziedzic Elendila, Isildur, powrócił do Gondoru. Tam jako król Arnoru przejął Elendilmira i ogłosił swe władztwo nad wszystkimi Dunedainami na Północy oraz Południu, był bowiem mężem dumnym i energicznym. Pozostał w Gondorze przez rok, przywracając porządek i umacniając sojusze, większość armii Arnoru powróciła zaś do Eriadoru, odchodząc numenóryjską drogą wiodącą od Brodów na Isenie do Fornostu. Gdy w końcu Isildur stwierdził, że może już udać się do swego królestwa, wyruszył w pośpiechu, najpierw kierując się do Imladris, gdzie zostawił uprzednio żonę i najmłodszego syna, pragnął też czym prędzej naradzić się z Elrondem. Tak zatem postanowił ruszyć z Osgiliath na pomoc Doliną Anduiny do Kirith Forn en Andrath, wysoko położonej przełęczy Pomocy, z której szlak opadał ku Imladris. I tak właśnie, jak powiadają dawne legendy, pod koniec drugiego roku Trzeciej Ery Isildur wyruszył z Osgiliath..Przewidywał, że podróż do Imladris zabierze mu czterdzieści dni, więc dotrze na miejsce w połowie miesiąca Narbeleth, zanim zima nadciągnie z Północy. Isildur zabrał ze sobą trzech swoich synów, Elendura, Aratana i Kiryona", a także eskortę składającą się z dwustu rycerzy, dzielnych i zaprawionych na wojnie mężów z Arnoru. O następnych dniach wędrówki opowieść milczy do momentu, gdy przeszli Dagorlad oraz rozległe pustkowia na południe od Wielkiego Zielonego Lasu, by dwudziestego dnia podróży ujrzeć w oddali wieńczący wyżyny las, a także poblask czerwieni i złota Ivanneth. Niebo zaniosło się wówczas chmurami, wiatr przygnał deszcz znad Morza Rhun.
Padało przez cztery dni, tak że kiedy dotarli wreszcie do doliny (między Lórien a Amon Lanc), Isildur oddalił się od wezbranej i bystrej rzeki, by odszukać na wschodnim stoku biegnące skrajem puszczy pradawne ścieżki Elfów Leśnych. Po południu trzydziestego dnia podróży mijali północny skraj Pól Gladden. Maszerowali ścieżką wiodącą do królestwa Thranduila, które wówczas istniało w tamtej okolicy.
Nagle, gdy słońce skryło się za chmurą, usłyszeli przeraźliwe wrzaski Orków, którzy wypadli spomiędzy drzew i zaczęli zbiegać po zboczu, wywrzaskując swe okrzyki wojenne. Trudno było ich policzyć w zapadającym zmroku, lecz bez wątpienia było ich dziesięciokrotnie więcej niż Dunedainów. Isildur rozkazał uformować thangail mur z tarcz ustawiony w dwóch zwartych szeregach, który można wyginać z obu końców, jeśli nieprzyjaciel zaszedłby z boku, a w potrzebie przekształcić w krąg obronny. Gdyby walka toczyła się na płaskim terenie lub też atak nadchodził z dołu, wówczas Isildur ustawiłby swe oddziały w dimaith", a potem zaszarżował na Orków, z nadzieją że siła Dunedainów i oręż z Pomocy utorują drogę pośród nieprzyjaciół i Orkowie pierzchną w panice. Tego wszak nie mógł uczynić. Ogarnęły go złe przeczucia.
Isildur zwrócił się do swego giermka: - Ohtarze18, powierzam to twojej opiece. - I wręczył mężczyźnie wielką pochwę i szczątki Narsila, miecza Elendila. - Uratuj ten skarb za wszelką cenę, nawet gdybyś miał zostać okrzyczany tchórzem, który mnie opuścił. Weź ze sobą kilku łudzi i uciekajcie! Ruszaj! To rozkaz!
Ohtar przyklęknął, ucałował dłoń Isildura i wraz z dwoma młodzieńcami zniknął w mroku doliny.
Orkowie zauważyli jego ucieczkę, to nie wszczęli pogoni. Zatrzymali się na krótko, gotując do szturmu. Najpierw wystrzelili chmurę strzał, a zaraz potem uczynili to, co gotów przedsięwziąć byłby na ich miejscu sam Isildur, czyli runęli z góry wielką masą, zamierzając skruszyć mur z tarcz. Ten jednak wytrzymał napór. Strzały odbijały się od numenóryjskich zbroi. Wysocy mężowie górowali nad najroślejszymi Orkami, a ich miecze i włócznie okazały się o wiele skuteczniejsze niż broń wroga. Atak zwolnił tempo, potem załamał się, aż szeregi Orków poszły w rozsypkę i rozpoczęły odwrót, niewiele krzywdy czyniąc Dunedainom, stojącym wciąż w zwartym szyku za wałem ubitych nieprzyjaciół..Zbliżała się noc. Nakazał niezwłocznie wznowić marsz. Tym razem mieli poruszać się bliżej rzeki, gdzie stok był łagodniejszy i przewaga Orków przez to mniejsza.. Dunedainowie uszli ledwie milę, gdy Orkowie znów zaatakowali, tym razem nie podejmując typowego szturmu, tylko spływając szeroką ławą na przeciwnika. Ich szyk wygiął się następnie w półksiężyc, w końcu otoczył oddział Dunedainów szczelnym kręgiem. Orkowie zaprzestali wrzasków, pilnowali tylko, by trzymać się poza zasięgiem śmiertelnie groźnych stalowych łuków z Numenoru..Orkowie podeszli ze wszystkich stron, rzucając się w ślepym zapamiętaniu na Dunedainów. Nastała już noc. Wszelka nadzieja na pokonanie wroga pierzchła. Mężowie padali, gdy co roślejsi Orkowie skakali na nich, i martwi lub żywi przygniatali Dunedainów do ziemi, a następnie, wbijając mocne szpony, uśmiercali. Nieprzyjaciel składał ciężką daninę z krwi, pięciu Orków ginęło na jednego człowieka, ale to i tak było za mało. Tak zabity został Kiryon. Aratan zaś, który usiłował pospieszyć bratu na ratunek, otrzymał śmiertelne rany. Wciąż jeszcze nie draśnięty Elendur poszukał Isildura wspierającego zbrojnych po wschodniej stronie, gdzie nieprzyjaciel silniej napierał. Orkowie bali się Elendilmira, który to klejnot władca nosił na czole, i schodzili mu z drogi. Elendur dotknął ramienia ojca, a ten odwrócił się raptownie, sądząc, że to Ork podszedł go z tyłu. - Mój królu - powiedział Elendur - Kiryon zabity, Aratan umiera. Twój ostatni kanclerz musi ci doradzić, a nawet nakazać to, co ty wcześniej rozkazałeś Ohtarowi. Idź! Weź swe brzemię i za wszelką cenę zanieś je Powiernikom. Nawet jeśli będziesz musiał opuścić swych ludzi i mnie!
Isildur zwróciwszy się ku zachodowi wyciągnął Pierścień, który nosił na szyi, zawieszony na cienkim łańcuszku i skryty w puzdrze. Potem z okrzykiem bólu założył go na palec. Nigdy więcej niczyje oczy nie widziały już Isildura w Śródziemiu. Elendilmir pochodził z Zachodu, więc jego blask odporny był na działanie Pierścienia. Nagle klejnot rozgorzał niczym gwiazda gniewną czerwienią, aż ludzie i Orkowie cofnęli się przerażeni. Isildur naciągnął zatem kaptur na głowę i zniknął w ciemności nocy. Dopiero długo później dowiedziano się, jaki koniec spotkał Dunedainów. Nie trwało długo, a niemal wszyscy legli martwi. Ocalał tylko jeden młody giermek, który ogłuszony leżał pod zwałami zwłok. Zginął Elendur.. Zmęczony forsownym marszem, dotarł głęboką nocą nad brzeg Anduiny. Żaden Dunedain nie przebyłby tej drogi szybciej, nawet gdyby podążał bez przystanków i w pełni dnia. Rzeka mroczniała przed nim bystrym nurtem. Isildur zatrzymał się na chwilę, samotny i zrozpaczony. Potem pospiesznie zdjął pancerze, odłożył cały oręż, zostawiając tylko krótki miecz u pasa i rzucił się do wody. Był mężczyzną silnym oraz bardziej wytrzymałym niż większość Dunedainów w jego wieku, jednak nie miał większej nadziei, że zdoła dotrzeć na drugi brzeg. Nie upłynął daleko, a już musiał skierować się niemal dokładnie na północ, by przeciwstawić się prądowi, mimo to woda i tak znosiła go ku rozlewiskom Pól Gladden, które były bliżej, niż przypuszczał. Mężowi prawie już udało się dotrzeć na drugi brzeg, gdy zaplątał się w wodorosty. Wówczas to zauważył nagle, że Pierścień zniknął Przypadkiem, a może korzystając z okazji, zsunął się z palca i przepadł tam, gdzie nie było najmniejszej szansy, by go odnaleźć. W pierwszej chwili Isildur, przerażony ową stratą, zaprzestał wałki z wodnym żywiołem, przez co o mały włos by utonął. Szybko jednak depresja mu przeszła, jako że wraz z Pierścieniem odeszło cierpienie. Wielkie brzemię spadło z barków Isildura. W końcu wymacał pod stopami dno rzeki. Wyciągając stopy z mułu, zaczął przedzierać się przez trzciny do małej, podmokłej wysepki blisko zachodniego brzegu. Gdy wydostał się z wody, był już tylko śmiertelnym człowiekiem, samotną istotą zagubioną pośród pustkowi Śródziemia. Wszakże czuwający nad brzegami rzeki Orkowie dostrzegli przede wszystkim przenikliwy blask jego klejnotu. Na nieprzyjaciół padł blady strach, tak że wystrzeliwszy w kierunku gorejącej gwiazdy zatrute strzały, uciekli. Uczynili to niepotrzebnie, jako że aż dwa groty przebiły niczym nie chronione szyję i serce Isildura, który bez krzyku padł z powrotem do wody. Ani elfom, ani ludziom nie udało się później odnaleźć jego ciała. Tak dokonała żywota pierwsza ofiara złośliwych knowań pozbawionego pana Pierścienia: Isildur, drugi i ostatni w tej erze władca Arnoru i Gondoru, król wszystkich Dunedainów.


Bitwa na polach Gladden była straszliwą klęską, która bardzo osłabiła Arnor. Miała też wielki wpływ na dalsze dzieje Śródziemia. bowiem to w jej trakcie zaginął, na ponad 2000 lat, Jedyny Pierścień.


Mapa Śródziemia na początku III Ery – za Karen Wynn Fonstad

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




3 Ohtar wraz z towarzyszem dostarcza szczątki Narsila do Imladris; Estelmo dociera do Arnoru; Meneldil uzyskuje samodzielność jako władca Gondoru.
10 Valandil w wieku 21 lat zostaje trzecim królem Arnoru, gdy Isildur zginął miał jedynie 13 lat i nie mógł objąć rządów.
48 narodziny Eärendila, późniejszego piątego króla Gondoru.
87 narodziny Eldacara późniejszego czwartego króla Arnoru.
109 Elrond poślubia Celebríanę, córkę Celeborna i Galadrieli.
130 narodziny bliźniaków: Elrohira i Elladana : synów Elronda i Celebríany.
136 narodziny Anardila, późniejszego szóstego króla Gondoru.
158 śmierć króla Meneldila w wieku 281 lat – trzeciego króla Gondoru po 156 latach rządów, jego następcą i czwartym królem Gondoru zostaje Cemendur
185 narodziny Arantara, późniejszego piątego króla Arnoru.
222 narodziny Ostohera, późniejszego siódmego króla Gondoru.
238 śmierć króla Cemendura w wieku 280 lat po 80 latach rządów, Eärendil zostaje piątym królem Gondoru.
241 narodziny Arweny Undómiel córki Elronda i Celebríany.
249 śmierć króla Valandila w wieku 260 lat po 239 latach rządów, Eldacar zostaje czwartym królem Arnoru.
280 narodziny Tarcila, późniejszego szóstego króla Arnoru.
310 narodziny Tarostara, późniejszego ósmego króla Gondoru jako Rómendacil I.
324 śmierć króla Eärendila w wieku 276 lat po 86 latach rządów,: Anardil zostaje szóstym królem Gondoru.
339 śmierć króla Eldacara w wieku 252 lat po 90 latach rządów Arantar zostaje piątym królem Arnoru.
372 narodziny Tarondora późniejszego siódmego króla Arnoru.
397 narodziny Turambara późniejszego dziewiątego króla Gondoru.
411 śmierć króla Anardila w wieku 275 lat po 87 latach rządów, Ostoher zostaje siódmym królem Gondoru.
420 - 430 Król Ostoher odbudowuje i powiększa Minas Anor (Wieże Zachodzącego Słońca).
435 śmierć króla Arantara w wieku 250 lat po 96 latach rządów, Tarcil zostaje szóstym królem Arnoru.
462 narodziny Valandura późniejszego ósmego króla Arnoru.
480 narodziny Atanatara I późniejszego dziesiątego króla Gondoru.
490 Pierwszy najazd Easterlingów z Rhun na Gondor - wkraczają do Gondoru przez równinę Dagorlad.
492 śmierć króla Ostohera w wieku 270 lat po 81 latach rządów, Tarostar (później jako Rómendacil I) zostaje ósmym królem Gondoru.
500 Tarostar pokonuje Easterlingów i przybiera imię Rómendacil I, "Zwycięzcy-Wschodu", na pamiątkę tego
515 śmierć króla Tarcila w wieku 235 lat po 80 latach rządów, Tarondor zostaje siódmym królem Arnoru.
541 Rómendacil I w wieku 231 lat po 49 latach rządów ginie w bitwie z Easterlingami, .jego syn Turambar zostaje dziewiątym królem Gondoru.
Około 550 król Gondoru Turambar zwycięża Easterlingów z Rhun; Królestwo Rhovanionu zostaje sojusznikiem Gondoru.
552 narodziny Elendura późniejszego dziewiątego króla Arnoru.
570 narodziny Siriondila późniejszego jedenastego króla Gondoru.
602 śmierć króla Tarondora w wieku 230 lat po 87 latach rządów, Valandur zostaje ósmym królem Arnoru.
640 narodziny Eärendura późniejszego dziesiątego króla Arnoru.
652 śmierć króla Valandura nagłą i przedwczesną śmiercią w wieku 190 lat po 50 latach rządów ( prawdopodobnie zginął w bitwie), jego syn Elendur zostaje ósmym królem Arnoru.
654 narodziny Tarannona Falastura późniejszego dwunastego króla Gondoru i pierwszego Króla Żeglarza.
667 śmierć króla Turambara w wieku 270 lat po 126 latach rządów, Atanatar I zostaje dziesiątym królem Gondoru.
726 narodziny Amlaith z Fornostu – starszego syna Eärendura, późniejszego pierwszego króla Arthedain ( po podziale Arnoru na 3 królestwa)
736 narodziny Eärnila I – kuzyna Tarannona, a późniejszego trzynastego króla Gondoru..
748 śmierć króla Atanatara I w wieku 268 lat po 81 latach rządów, Siriondil zostaje jedenastym królem Gondoru
777 śmierć króla Elendura w wieku 225 lat po 125 latach rządów, Eärendur zostaje dziesiątym i ostatnim królem Arnoru.
811 narodziny Belega z Arthedain późniejszego drugiego króla Arthedain ( po podziale Arnoru na 3 królestwa)
820 narodziny Ciryandila późniejszego czternastego króla Gondoru..
830 śmierć króla Siriondila Tarannona w wieku 260 lat po 82 latach rządów, Falastur zostaje dwunastym królem Gondoru zaczynając dynastię Królów-Żeglarzy w Gondorze. Główny nacisk zostaje teraz przeniesiony z obrony lądu na ekspansję na morzu i pierwszym etapem jest zajęcie wybrzeża na wschód od ujścia Anduiny.
Żoną króla Tarannona Falastura zostaje Berúthiel ( Z UT):
Cytat:
W Morii Aragorn powiada o Gandalfie, że: "Lepiej umie znajdować wśród nocy drogę do domu niż koty królowej Beruthiel" (Wyprawa, str. 422).
Jednak opowieść o królowej Beruthiel istnieje chociaż tylko w zarysie i jeden jej fragment jest nieczytelny. Była to nikczemna i samotnie, bez miłości żyjąca żona Tarannona, dwunastego króla Gondoru (830-913 Trzeciej Ery) i pierwszego Króla-Żeglarza, który został Władcą Wybrzeży i jako pierwszy zmarł bezpotomnie (Powrót Króla, Dodatek A). Beruthiel mieszkała w Domu Królewskim w Osgiliath, nie cierpiąc jednak odgłosów i woni morza ani domu wybudowanego przez Tarannona pod Pelargirem "na szerokich łukach wpartych głęboko w dno Ethir Andum". Pałała nienawiścią do wszelkiej ludzkiej aktywności, nie tolerowała żywych barw ni misternych ozdób, ubierając się zawsze na czarno i srebrno, mieszkając w gołych ścianach, zaś ogrody posiadłości w Osgiliath pełne były upiornych rzeźb straszących między cyprysami i cisami. Niewoliła dziewięć czarnych kotów i jednego białego. Rozmawiała z nimi, czy raczej czytała ich myśli, każąc stworzeniom zgłębiać wszystkie mroczne sekrety Gondoru, tak że wiedziała to wszystko, "o czym ludzie zwykle wolą zmilczeć". Białego kota wysyłała, by szpiegował czarne, a wszystkie dręczyła. Nikt w Gondorze nie ważył się ich dotknąć, każdy bał się tych stworzeń i klął, ilekroć któreś przebiegło drogę. Trudno odczytać, co było dalej. Jasny jest tylko koniec całej powiastki: imię królowej zostało wymazane z Księgi Królów (Jednak nie cała pamięć ludzka zawiera się w księgach i koty królowej Beruthiel utrwaliły się w słownych przekazach"). Król Tarannon kazał wsadzić żonę na statek, tylko z kotami, i puścić z pomocnym wiatrem na morze. Ostatni raz widziano statek, jak żeglując pod sierpem księżyca z wielką szybkością, minął Umbar. Jeden kot usadził się na czubka masztu, drugi niczym galeon zastygł na dziobie.

861 śmierć króla Eärendura w wieku 221 lat po 81 latach rządów, między jego 3 synami dochodzi do waśni i królestwo Arnoru zostaje podzielone na trzy 3 królestwa: Arthedain, Cardolan i Rhudaur. Najstarszy syn Eärendura - Amlaith z Fornostu zostaje pierwszym królem Arthedainu.

Północne królestwo Arnoru zostało podzielone między synów Earendura. Ród najstarszego syna – Amlaitha z Fornostu rządzi królestwem Arthedainu. Annuminas – dotychczasowa stolica Arnoru, która od klęski na Polach Gladden powoli pustoszeje zostaje całkowicie opuszczona, a stolica ( teraz królestwa Arthedainu) przeniesiona do Fornost Erain. Kolejne królestwa to: Cardolan ( gdzie potem będzie Bree i Barrowdowns ) oraz Rhudaur – na północ od rzeki Baranduiny. Amlaith i jego zstępni utrzymywali przyjazne stosunki z Eldarami a szczególnie z Cirdanem w Szarej Przystani.
Między królestwami często dochodziło do waśni. Głównym powodem konfliktów była kwestia panowania nad Wichrowymi Wzgórzami i krainą na zachód od nich a Bree. Tak Rhudaur, jak i Cardolan pragnęli kontroli nad Amon Sûl tj. Weathertop, które znajdowało się na granicy z nimi, z powodu głównego palantira północy, który znajdował się w wieży wzniesionej tam jeszcze przez Elendila.
Od tamtej pory oficjalne zarzucano nadawanie imion królom w formie quenejskiej, ale władcy Arthedainu używali imion w formie sindarskiej


Arnor przed podziałem

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Arnor po podziale w 861 roku

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Polecam „Rekonstrukcja historii Arnoru w III Erze” - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5715
Z tego tematu mapka - Arnor po podziale na 3 królestwa: Arthedain Cardolan i Rhudaur – by Ominous

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



895 narodziny Mallora z Arthedain, późniejszego trzeciego króla Arthedain (po podziale Arnoru na 3 królestwa).
899 narodziny Ciryahera (później jako Hyarmedacil I) przyszłego piętnastego króla Gondoru.
913 śmierć króla Tarannona Falastura pierwszego bezdzietnego króla w wieku 259 lat po 83 latach rządów, jego kuzyn - Eärnil I zostaje trzynastym królem Gondoru i drugim jako Król-Żeglarz.
933 Król Eärnil I zdobywa Umbar, który staje się twierdzą Gondoru.
936 Eärnil ginie na morzu ( tonie podczas sztormu) w wieku 210 lat po 31 latach rządów, Ciryandil zostaje czternastym królem Gondoru i trzecim jako Król-Żeglarz.
946 śmierć króla Amlaitha w wieku 220 lat po 85 latach rządów,: Beleg zostaje drugim królem Arthedainu.
977 narodziny Atanatara II późniejszego szesnastego króla Gondoru..
979 narodziny Celepharna, późniejszego czwartego króla Arthedainu.
Około 1000 3 pozostali Istari pojawiają się w Śródziemiu – w Grey Havens, a byli to: Curumo znany też jako Saruman dla ludzi i Curunir dla Elfów - Majar podległy Aulë, Olórin jak Gandalf Szary a potem Biały dla ludzi i Mithrandir dla Elfów - Majar podległy Manwë i Vardzie oraz Aiwendil jako Radagast Bury - Majar podległy Yavannie. Jak napisano wyżej przy chronologii II Ery Niebiescy Czarodzieje – Blue Wizard: Rómestámo i Morinehtar przybywają do Śródziemia około 1600 roku II Ery - Tolkien w późnych pracach zmienił koncepcję i opisał wysłanie dwóch spośród czarodziejów - Niebieskich Czarodziejów już w II a nie w III erze do Śródziemia. Ich zadaniem było przeciwdziałanie planom i uczynkom Saurona na wschodzie.

Z J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (ed.), The Peoples of Middle-earth, "Last Writings", pp. 384-85
Cytat:
'Pozostali dwaj' przybyli dużo wcześniej, bardzo możliwe że w tym samym czasie, co Glorfindel, gdy - w Drugiej Erze - zrobiło się bardzo niebezpiecznie. (26) Glorfindel został wysłany, by wspomóc Elronda i był (choć nie zostało to wyraźnie powiedziane) jedną z wybitnych osobistości w Wojnie w Eriadorze. (27) Jednak pozostali dwaj Istari zostali posłani w innym celu. Morinehtar i Romestamo. (28) Pogromca Ciemności oraz Wspomożyciel Wschodu. Ich zadaniem było przechytrzyć Saurona: nieść pomoc tym kilku plemionom ludzkim odmawiających posłuszeństwa kultowi Saurona, wzniecać powstania ... a po jego pierwszym upadku - odnaleźć jego kryjówkę (w czym zawiedli) oraz wzniecać [? chaos oraz tarcia] pośród ludów mrocznego Wschodu ... Musieli mieć bardzo wielki wpływ na całą historię II i III Ery, osłabiając i siejąc zamęt pośród armii Wschodu ... które by, w przeciwnym razie, zarówno w Drugiej, jak i w Trzeciej Erze ... liczebnie przewyższyły siły Zachodu.

Istari po przybyciu do Śródziemia początkowo traktowano jak zwykłych, choć mądrych starców. Valarowie nie pozwoli im bowiem ujawniać prawdziwej postaci ani majestatu. Ich prawdziwa moc została ograniczona ciałami ludzkimi. Zakazano im też zdobywania władzy nad ludźmi i elfami za pomocą przemocy czy strachu. W wielu sytuacjach jednak mogli "pomagać" sobie magią. Zaczęto ich więc nazywać powszechnie czarodziejami. Nie starzeli się, choć z latami zmieniali swój wygląd. Pojawiając się w zgrzebnych powłokach mieli przede wszystkim służyć radą i namawiać do obrania dobrej drogi, starać się wszystkich zjednoczyć w miłości, wzajemnym zrozumieniu i wspólnej walce ze złem. Choć mieli świadomość skąd przybyli to wspomnienie o Błogosławionym Królestwie zacierało się z czasem. Przyjmując cielesność ludzką mogli też ulegać podszeptom zła (jak Saruman) lub dziwaczeć (jak Radagast).

Około 1000 W tym czasie pierwszy raz w opowieściach o dawnych czasach pojawiają się Periannath. Byli to dziwni mali ludzie, nazywani przez Dúnedainów Halflings (Niziołki z uwagi na to, ze osiągali wzrost mniej więcej połowę przeciętnego Dúnedaina – w tym czasie ok. 2 metrów, a Harfootowie z którymi najpierw się spotkano do 1 metra (In the prologue to The Lord of the Rings, Tolkien writes that hobbits are between two and four feet (0.61–1.22 m) tall, the average height being three feet six inches (107 cm)), którzy zamieszkiwali Wielką Zieloną Puszczę lub jej wschodnie okolice i doliny górnej Anduiny. W tym czasie zaczęli przemieszczać na zachód za Mgliste Góry do Eriadoru.

HoME part XII The Peoples of Middle-Earth VIII. The Tale of Years of the Third Age napisał(a):

c. 1000 ...About this time also the Periannath, of whom there are no earlier accounts among Elves or Men, are first mentioned in ancient tales. These were a strange small people, called by Men (15) Halflings, but by themselves (later in the west of Eriador) Hobbits. They are thought to have long dwelt in Greenwood the Great or near its western eaves, and in the vale of the upper Anduin. But at this time they began to move westward over the Misty Mountains into Eriador. It is said that they moved from their earlier dwellings because Men increased much at that time; and because a shadow fell on Greenwood, and it became darkened, and was called Mirkwood, for an evil spirit stirred there.(16) The Harfoots were the first clan of Hobbits to enter Eriador.(17)


Zmiany terytorialne Arnoru i Gondoru do ok. 1100 roku III Ery – mapka Karen Wynn Fonstad

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



1015 Czarni Númenóryjczycy oblegają Umbar – ich dawny port-miasto, podczas oblężenia ginie Król Ciryandil w wieku 195 lat po 69 latach rządów, Ciryaher ( później jako Hyarmendacil I) zostaje piętnastym królem Gondoru i ostatnim Królem-Żeglarzem.
1029 śmierć króla Belega w wieku 217 lat po 83 latach rządów, Mallor zostaje trzecim królem Arthedainu.
1049 narodziny Narmacila I, późniejszego siedemnastego króla Gondoru.
1050 Ciryandil podbija Harad i przybiera imię Hyarmendacil, "Zwycięzca-Południa". Gondor osiąga szczyt swojej potęgi. W tym czasie Cień ogarnia Zielony Las i zaczyna być nazywany Mroczną Puszczą - Mirkwood. Około 1050 Hobbici - Harfootowie (byli jeszcze Fallohidowie i Stoorowie) zaczynają migrować do Eriadoru.
1058 narodziny Calmacila – brata Narmacila, późniejszego osiemnastego króla Gondoru.
1062 narodziny Celebrindora późniejszego piątego króla Arthedainu.
ok. 1100 Mędrcy (czarodzieje Istari oraz najwięksi z Eldarów) odkrywają, że w Dol Guldur złe siły zbudowały sobie twierdzę; przypuszcza się, że osiadł tam jeden z Nazguli. Prawdopodobnie był to jednak sam Sauron, który częściowo odbudował się fizycznie i osiadł na Amon Lanc tj. Dol Guldur.
1110 śmierć króla Mallora w wieku 215 lat po 81 latach rządów Celepharn zostaje czwartym królem Arthedainu.
1126 narodziny Minalcara ( potem jako Rómendacil II), późniejszego dziewiętnastego króla Gondoru.
1144 narodziny Malvegila, późniejszego szóstego króla Arthedainu.
1149 śmierć króla Hyarmendacila I w wieku 250 lat po 134 latach rządów, Atanatar II Alcarin zostaje szesnastym królem Gondoru.
ok. 1150 Fallohide’owie wkraczają do Eriadoru. Stoorowie przez bramę Czerwonego Rogu dostają się do Klina i do Dunlandu.

Relokacje i migracje Hobbitów 3 szczepów : Harfootów. Stoorów i Fallohidów – mapka by Karen Wynn Fonstad

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



1191 śmierć króla Celepharna w wieku 212 lat po 81 lat. rządów, Celebrindor zostaje piątym królem Arthedainu.
1194 narodziny Valacara późniejszego dwudziestego króla Gondoru.
Około 1200 Za panowania Atanatara II zwanego Wspaniałym Gondor osiąga szczyt swojej potęgi i rozciąga się od rzeki Gwathló (Szarej Wody) na Zachodzie do Morza Rhun na wschodzie i od południowych krańców Mirkwood na północy do ziemi Haradrimów na południu. Haradrimowie uznają zwierzchnictwo Gondoru przez wiele lat. Z kolei Władcy Rhovanionu przyjmują w tym okresie tytuł "King of Rhovanion".
1226 śmierć króla Atanatara II w wieku 249 lat po 77 latach rządów, Alcarin Narmacil I zostaje siedemnastym królem Gondoru. Narodziny Argeleba I późniejszego siódmego króla Arthedainu.
1240 Król Narmacil I ustanawia Minalcara ( później jako Rómendacil II) regentem Gondoru..Minalcar jako regent skupia się na wzmocnieniu północnych ziem Gondoru.
1248 Minalcar zwycięża dużą armię Easterlingów pomiędzy Rhovanionem i morzem Rhûni przybiera imię – Rómendacil II.( Wschodniego-Zwycięzcy). Rozpoczyna też budowę Argonath - ukończone w 1340 roku.

ARGONATH (sind. «kamienie królów») Rzeźbione skały górujące nad wylotem ze skalistego wąwozu przy północnym przejściu na jezioro Nen Hithoel na Anduinie. Były to dwa ogromne i budzące trwogę posągi Isildura i Anariona, każdy po jednej stronie rzeki. Zostały stworzone za panowania Rómendacila II, około 1340 roku Trzeciej Ery, by oznaczyć północną granicę Gondoru. Zwane także Kolumnami Królów, Wrotami Argonath, Wrotami Królów, Wrotami Gondoru.

1250 Minalcar (Rómendacil II) włącza wielu ludzi z Północy do swoich służb a dla ich lidera – księcia Vidugavia okazuje specjalny honor i wysyła swego syna Valacara do samo-stanowiącego się królestwa Rhovanionu by żył obok Vidugavii jako ambasador Gondoru. i by lepiej poznać ich zwyczaje.
1255 narodziny Vinitharya (Eldacara ) w Rhovanionie - syna Valacara i Vidumavi ( córki króla Rhovanionu), późniejszy dwudziesty pierwszy król Gondoru.
1259 narodziny Castamira, późniejszego Uzurpatora tronu Gondoru.
1260 Valacar zostaje odwołany przez swojego ojca i powraca z Rhovanionu do Gondoru.
1272 śmierć króla Celebrindora, miał 210 lat po 81 lat. rządów, Malvegil zostaje szóstym królem Arthedainu. Za jego panowania ( do roku 1349r) wymierają boczne linie rodu Isildura w Rhudurze i Cardolanie. Malvegil zgłasza po raz pierwszy pretensje do zwierzchnictwa nad całym Arnorem.
1294 śmierć króla Narmacila I – drugiego bezdzietnego króla w wieku 245 lat po 86 latach rządów, jego brat - Calmacil zostaje osiemnastym królem Gondoru.

ok. 1300 Znów mnoży się w Śródziemiu zło. Orkowie wzrastają w siły w Górach Mglistych i atakują Khazadów m.in. zdobywają Gundabad – starą siedzibę Khazadów ( Gundabad zdobywają po raz drugi, pierwszy raz była to okupacja w II Erze ). . Ponownie ukazują się Nazgule. Ich wódz – Witch-King ( Czarnoksiężnik) przybywa na północ do Angmaru i zakłada królestwo Angmaru. Periannath (Hobbici) przenoszą się na zachód; wielu osiedla się w Bree. Prawdopodobnie w tym okresie Thranduil przenosi się ze swoim ludem ( Tawarwaith czyli Elfy Leśne) z Emyn Duir (Dark Mountains w centrum północnej części Mirkwood – na północ od Starej Leśnej Drogi, później nazwa na Emyn-nu-Fuin – Mountains of Mirkwood) bardziej na północ, gdzie buduje swoją siedzibę ElvenKing's Hall podziemną fortecę - system połączonych podziemnych pieczar/grot.

ElvenKing's Hall Thranduila - między dwoma ramionami Leśnej Rzeki

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Wizualizacja siedziby Thranduila by Karen Wynn Fonstad - wejście do siedziby po moście

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Więcej o Królestwie Orophera i Thranduila na forum - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5751

Mapka Arnoru około 1300 Król-Czarnoksiężnik - WitchKing, wódz Nazguli przybywa do Angmaru, który obiera sobie teraz za swoją siedzibę.


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




I mapka z tego samego okresu by M.L.

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




1304 śmierć króla Calmacila - miał 246 lat po 10 latach rządów, Rómendacil II zostaje 19-tym królem Gondoru.
1309 narodziny Arvelega I, późniejszego ósmego króla Arthedainu.
1330 narodziny Aldamira, późniejszego dwudziestego drugiego króla Gondoru.
1344 śmierć Vidumavi (Galadwen), żony króla Valacara.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 29-01-2017 10:35, w całości zmieniany 10 razy

#94:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a):
420 Król Ostoher odbudowuje Minas Anor (Wieże Zachodzącego Słońca).


Tu bym jednak przychylił się do zapisu z The Tale of Years of the Third Age z PeME (s. 228)

420-430 Król Ostoher odbudowuje i powiększa Minas Anor (Wieże Zachodzącego Słońca).

Trudno bowiem uwierzyć, że zrobił to w jeden rok. A dekada na takie prace wydaje się zupełnie uzasadnionym terminem.

#95:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Ok, faktycznie wersja z PeMe jest logiczniejsza, więc edytuję plus kolejne lata dodałem wyżej.

#96:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
I jeszcze jedna wątpliwość i niezgodność w źródłach:
Cytat:
109 Elrond poślubia Celebríanę, córkę Celeborna i Galadrieli.

i dalej:
Cytat:
130 narodziny bliźniaków: Elrohira i Elladana : synów Elronda i Celebríany.

Tak jest w/g:
The Return of the King, LoTR Appendix B, The Tale of Years: The Third Age
Cytat:
Elrond of Rivendell, son of Eärendil and Elwing, marries Celebrían of Lórien, daughter of Celeborn and Galadriel: 109 1
Elrond weds Celebrían, daughter of Celeborn.


I notatka 1:
Cytat:
1 As first published this read: '100 Elrond weds Celebrían of Lórien.' In the second edition (1965) it was emended to: '100 Elrond weds daughter of Celeborn.' In the Allen & Unwin second edition (1966) Tolkien further emended the date '100' to '109'. The present reading entered only in the eighth (1974) or ninth (1978) printings of the Allen & Unwin second edition.

The Lord of the Rings: A Reader's Companion, by Wayne G Hammond and Christina Scull, Appendix B, The Tale of Years


Natomiast w PeMe jest:
Cytat:
2300. Elrond, who had remained unwed through all his
long years, now took to wife Celebrian, daughter of
Galadriel and Celeborn of Lorien. His children were
the twin brethren, Elladan and Elrohir, and Arwen
Undomiel,

i dalej:
Cytat:
2349. Birth of Elladan and Elrohir, sons of Elrond, in
Imladris.(30)

Przy czym notatka nr 30 mówi:
Cytat:
30. The dates of the births of Elladan and Elrohir, and of Arwen, are
given thus as two separate entries for the same year 2349 in the
replacement text, with Arwen's birth subsequently changed to
2359. In the rejected version her birth was placed in 2400. Concomitantly
with the far earlier date introduced much later for the
wedding of Elrond and Celebrian (see note 7), in Appendix B
Elladan and Elrohir were born in 139 (changed to 130 in the
Second Edition) and Arwen in 241.


Jeśli dobrze odczytuję wytłuszczenie to jednak powinno być tak jak napisałem w pierwotnej wersji wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#97:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

652 śmierć króla Valandura nagłą i przedwczesną śmiercią w wieku 190 lat po 50 latach rządów ( prawdopodobnie zginął w bitwie), jego syn Elendur zostaje ósmym królem Arnoru.

To jest o tyle ciekawe, że nic nie wiemy o historii Arnoru do wojny z Angmarem. Tymczasem to jedyna informacja na temat tego, że któryś z władców Arnoru zginął śmiercią nienaturalną - został zabity.
I to jest to zapraszanie przez Tolkiena do zabawy, to jest budowanie tła, gdzie coś wiemy, ale jeszcze więcej nie wiemy, a pojedyncze sugestie zachęcają do rozważań o tym co się kryje w cieniu wydarzeń.
Jest to przed rokiem 1000, wiec raczej nie chodzi o działania inspirowane przez Saurona. Raczej nie chodzi o orków, gdyż wydaje się, że w tym czasie Gory Mgliste były kontrolowane przez Krasnoludów z Khazad-dum. Czyżby konflikt z Dunlandczykami, albo ludźmi z Eryn Vorn. Może jakiś bunt poddanych, zamach, wypadek. A może próba rozszerzenia wpływów poza Góry Mgliste i konflikt z Ludźmi z Doliny Anduiny. Oczywiście nic nie wiemy, ale przyjemnie jest porozważać.

Cytat:
861 śmierć króla Eärendura w wieku 221 lat po 81 latach rządów, między jego 3 synami dochodzi do waśni i królestwo Arnoru zostaje podzielone na trzy 3 królestwa: Arthedain, Cardolan i Rhudaur. Najstarszy syn Eärendura - Amlaith z Fornostu zostaje pierwszym królem Arthedainu.


Dlaczego doszło do podziału, czy to ambicje młodszych synów, czy narastanie wewnętrznych konfliktów, na tle etnicznym, a mo9że ambicje lokalnej arystokracji?

Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

Jeśli dobrze odczytuję wytłuszczenie to jednak powinno być tak jak napisałem w pierwotnej wersji wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Też tak sądzę, w PeME mamy zapis rozważań z piórem w ręku, a w WP wersję ostateczną, jak się wydaje.

#98:  Autor: OminousSkąd: Hamburg WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

Z tego tematu mapka - Arnor po podziale na 3 królestwa: Arthedain Cardolan i Rhudaur – by Ominous [/img]
Aj na mapie jest mały błąd odnośnie przyłączenie Klina przy Bruinen. Nigdy jej nie poprawiłem Jestem rozwalony
Zuploaduje jak znajde chwilę w domu Z przymrużeniem oka

W razie map polecam się na przyszłość.
Plus bardzo bardzo nie mam czasu na ten temat, a bardzo bardzo bym chciał Smutek

#99:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Ominous napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

Z tego tematu mapka - Arnor po podziale na 3 królestwa: Arthedain Cardolan i Rhudaur – by Ominous
Aj na mapie jest mały błąd odnośnie przyłączenie Klina przy Bruinen. Nigdy jej nie poprawiłem Jestem rozwalony
Zuploaduje jak znajde chwilę w domu

Aaa widzisz, właśnie coś mi nie grało wizualnie w tej mapce, więc czekam na poprawioną Uśmiech

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

652 śmierć króla Valandura nagłą i przedwczesną śmiercią w wieku 190 lat po 50 latach rządów ( prawdopodobnie zginął w bitwie), jego syn Elendur zostaje ósmym królem Arnoru.

To jest o tyle ciekawe, że nic nie wiemy o historii Arnoru do wojny z Angmarem. Tymczasem to jedyna informacja na temat tego, że któryś z władców Arnoru zginął śmiercią nienaturalną - został zabity.
I to jest to zapraszanie przez Tolkiena do zabawy, to jest budowanie tła, gdzie coś wiemy, ale jeszcze więcej nie wiemy, a pojedyncze sugestie zachęcają do rozważań o tym co się kryje w cieniu wydarzeń.
Jest to przed rokiem 1000, wiec raczej nie chodzi o działania inspirowane przez Saurona. Raczej nie chodzi o orków, gdyż wydaje się, że w tym czasie Gory Mgliste były kontrolowane przez Krasnoludów z Khazad-dum. Czyżby konflikt z Dunlandczykami, albo ludźmi z Eryn Vorn. Może jakiś bunt poddanych, zamach, wypadek. A może próba rozszerzenia wpływów poza Góry Mgliste i konflikt z Ludźmi z Doliny Anduiny. Oczywiście nic nie wiemy, ale przyjemnie jest porozważać.


O tym, że został zabity wskazuje też malutki wpis w The Peoples of Middle-Earth, HoME Vol 12, Part 1, Ch 7, The Heirs of Elendil: The Northern Line of Arnor: The Isildurioni i wyjaśnienie w Dodatkach do LoTR:
Cytat:
8 Valandur [born] 462 [lived] 190 [years] †slain 652

Cytat:
† The sign † indicates a premature death, in battle or otherwise, though an annal of the event is not always included.

The Return of the King, LoTR Appendix A, Annals of the Kings and Rulers


652 rok, to już nie tak długo przed podziałem Arnoru, a jak wiemy wtedy niesnaski były już duże. Z drugiej strony mogła to być zupełnie mała potyczka z jakimiś bandami. Na pewno nie wypadek bo jednak jest slain

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Cytat:
861 śmierć króla Eärendura w wieku 221 lat po 81 latach rządów, między jego 3 synami dochodzi do waśni i królestwo Arnoru zostaje podzielone na trzy 3 królestwa: Arthedain, Cardolan i Rhudaur. Najstarszy syn Eärendura - Amlaith z Fornostu zostaje pierwszym królem Arthedainu.


Dlaczego doszło do podziału, czy to ambicje młodszych synów, czy narastanie wewnętrznych konfliktów, na tle etnicznym, a mo9że ambicje lokalnej arystokracji?

Tyle co wiemy co w tym cytacie:

Cytat:
"After Eärendur, owing to dissensions among his sons their realm was divided into three: Arthedain, Rhudaur and Cardolan."

Lord of the Rings: Return of the King Appx. A Part I Section iii "Eriador, Arnor, and the Heirs of Isildur"

Co mniej więcej tłumaczy się na: Po (śmierci) Eärendura z powodu niesnasek pomiędzy jego synami, królestwo zostaje podzielone na 3


I kolejne daty dodane w http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139819#139819

#100:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
652 rok, to już nie tak długo przed podziałem Arnoru, a jak wiemy wtedy niesnaski były już duże. Z drugiej strony mogła to być zupełnie mała potyczka z jakimiś bandami. Na pewno nie wypadek bo jednak jest slain

Bez przesady z tym niedługo, to ciągle niemal 200 lat. Ja tam lubię sobie myśleć, że było to związane z jakąś próbą ekspansji Arnoru, tak bez powodu, choć walki z Dunlendingam czy ludźmi z Eryn Vorn, też wchodzą w grę.


Cytat:
Co mniej więcej tłumaczy się na: Po (śmierci) Eärendura z powodu niesnasek pomiędzy jego synami, królestwo zostaje podzielone na 3

To prawda, ale gdyby chodziło o same ambicje młodszych synów, to mogłoby nie wystarczyć, te ambicje musiały mieć czyjeś poparcie.

#101:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
652 rok, to już nie tak długo przed podziałem Arnoru, a jak wiemy wtedy niesnaski były już duże. Z drugiej strony mogła to być zupełnie mała potyczka z jakimiś bandami. Na pewno nie wypadek bo jednak jest slain

Bez przesady z tym niedługo, to ciągle niemal 200 lat. Ja tam lubię sobie myśleć, że było to związane z jakąś próbą ekspansji Arnoru, tak bez powodu, choć walki z Dunlendingam czy ludźmi z Eryn Vorn, też wchodzą w grę.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
Co mniej więcej tłumaczy się na: Po (śmierci) Eärendura z powodu niesnasek pomiędzy jego synami, królestwo zostaje podzielone na 3

To prawda, ale gdyby chodziło o same ambicje młodszych synów, to mogłoby nie wystarczyć, te ambicje musiały mieć czyjeś poparcie.

No właśnie i dlatego myślę, że wewnętrzne konflikty narastały od dawna, bo takie rzeczy często wyrastają z drobnych nieporozumień między różnymi rodzinami/klanami, które dalej mogą się przekładać na poważniejsze działania.
Dlatego też napisałem wyżej o Valandurze ( rozwinięcie teorii zamachu Język ).

I kolejne wpisy w http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139819#139819

#102:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
No właśnie i dlatego myślę, że wewnętrzne konflikty narastały od dawna, bo takie rzeczy często wyrastają z drobnych nieporozumień między różnymi rodzinami/klanami, które dalej mogą się przekładać na poważniejsze działania.
Dlatego też napisałem wyżej o Valandurze ( rozwinięcie teorii zamachu Język ).


Zapewne masz rację. Tym bardziej, że można podejrzewać, że podział na królestwa pokrywał się w dużym stopniu z podziałami etnicznymi. Pewne teksty mogą sugerować, że Artheidain w większości zamieszkiwali Edaini spokrewnieni z Marahianami i Beoringami. Z kolei Cardolan (Minhiriath) zamieszkiwali w większości Gwathuirim, natomiast większość ludności Rhudauru stanowili Easterlingowie spokrewnieni z Ludem Bóra. Oczywiście elity w tych królestwach, stanowili Dunedainowie, ale reszta ludności to co innego.

Tym niemniej można po spekulować o ambicjach Arnoru w Dolinie Anduiny i cichym konflikcie z Gondorem Język

#103:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Tym niemniej można po spekulować o ambicjach Arnoru w Dolinie Anduiny i cichym konflikcie z Gondorem Język

Ja tak się zastanawiam i chyba założę temat - "Co by było gdyby" bo jeden z faktów w późniejszej jeszcze tu nie opisanej datami historii Gondoru i Arnoru jest taki mały a mógł zmienić bardzo wiele.
Ale to może później...

A tymczasem kolejne daty i grafiki w http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139819#139819 Uśmiech

#104:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

Północne królestwo Arnoru zostało podzielone między synów Earendura. Ród najstarszego syna – Amlaitha z Fornostu rządzi królestwem Arthedainu. Annuminas – dotychczasowa stolica Arnoru, która od klęski na Polach Gladden powoli pustoszeje zostaje całkowicie opuszczona, a stolica ( teraz królestwa Arthedainu) przeniesiona do Fornost Erain. Kolejne królestwa to: Cardolan ( gdzie potem będzie Bree i Barrowdowns ) oraz Rhudaur – na północ od rzeki Baranduiny. Amlaith i jego zstępni utrzymywali przyjazne stosunki z Eldarami a szczególnie z Cirdanem w Szarej Przystani.


Należałoby jednak uzupełnić o informację, że:
"Między królestwami często dochodziło do waśni. Głównym powodem konfliktów była kwestia panowania nad Wichrowymi Wzgórzami i krainą na zachód od nich a Bree. Tak Rhudaur, jak i Cardolan pragnęli kontroli nad Amon Sûl, które znajdowało się na grnicy z nimi, z powodu głównego palantira północy, który znajdował się w wieży wzniesionej tam jeszcze przez Elendila.
Od tamtej pory oficjalne zarzucano nadawanie imion królom w formie quenejskiej, ale władcy Arthedainu używali imion w formie sindarskiej".

#105:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Należałoby jednak uzupełnić o informację, że:
"Między królestwami często dochodziło do waśni. Głównym powodem konfliktów była kwestia panowania nad Wichrowymi Wzgórzami i krainą na zachód od nich a Bree. Tak Rhudaur, jak i Cardolan pragnęli kontroli nad Amon Sûl, które znajdowało się na grnicy z nimi, z powodu głównego palantira północy, który znajdował się w wieży wzniesionej tam jeszcze przez Elendila.
Od tamtej pory oficjalne zarzucano nadawanie imion królom w formie quenejskiej, ale władcy Arthedainu używali imion w formie sindarskiej".


Ok uzupełnione Uśmiech i dopisano jeszcze kilka nowych rzeczy, póki mogłem edytować Elfik

#106:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a):
1272 śmierć króla Celebrindora, miał 210 lat po 81 lat. rządów, Malvegil zostaje szóstym królem Arthedainu.

Do tego czasu ( do końca XIII wieku III Ery) wymierają boczne linie rodu Isildura w Rhudurze i Cardolanie. Władcy Arthedain zgłaszają pretensje do zwierzchnictwa nad całym Arnorem, dlatego od tej pory przyjmują imiona opatrzone przedrostkiem aran-, ar(a)- "Najwyższy Król". Rhudaur odrzuca te pretensje, a władzę w nim przejmują ludzie pozostający w tajnym sojuszu z Angmarem.

#107:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Do tego czasu ( do końca XIII wieku III Ery) wymierają boczne linie rodu Isildura w Rhudurze i Cardolanie. Władcy Arthedain zgłaszają pretensje do zwierzchnictwa nad całym Arnorem, dlatego od tej pory przyjmują imiona opatrzone przedrostkiem aran-, ar(a)- "Najwyższy Król". Rhudaur odrzuca te pretensje, a władzę w nim przejmują ludzie pozostający w tajnym sojuszu z Angmarem.

Ja tę informację chciałem podać dopiero przy obejmowaniu władzy przez Argeleba I bo dopiero wtedy roszczenia zostały zgłoszone, a więc można tez domniemywać, że dopiero wtedy boczne linie w Cardolanie i Rhudaurze wymarły lub stało się to tuz przed śmiercią Malvegila. Dodam info o tym przedrostku Ar- , ale tu tez powstaje pytanie: bo skoro Argeleb to jest z tym przedrostkiem, to jak się pierwotnie nazywał - "Geleb"?
Jego zstępni oczywiście już wszyscy mieli taki przedrostek, ale oni mieli go już nadawany przy urodzeniu. Co ciekawe wszyscy późniejsi wodzowie Dunedainów też mają ten przedrostek aż do Aragorna.

Poniżej pierwotny mój wpis do tej daty:

1349 śmierć króla Malvegila w wieku 205 lat po 77 lat. rządów, Argeleb I zostaje siódmym królem Arthedainu, proklamuje suwerenność całego Arnoru ( jako, że linia królów w Cardolanie i Rhudaurze wygasła) i zostaje siedemnastym królem Arnoru. Cardolan to akceptuje, jednak Rhudaur będący pod kontrolą Agmaru już nie.

#108:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Moim zdaniem (za Heirs of Elendil: 193-194), lepiej to zrobić przy Malvegilu. Po pierwsze panuje do 1349 roku, a od 1272 roku, czyli 77 lat. To jednak długi czas.
To podczas jego rządów pojawia się na północy Królestwo Angmaru. Owszem według Dodatku A (s. 403, Biała Muza) to Argeleb wystąpił z pretensjami do zwierzchnictwa nad całym Arnorem, ale to nie oznacza, że dopiero za jego życia wymarli potomkowie Isildura w dwóch pozostałych królestwach. Tymczasem fakt, ze od początku nosi imię z przedrostkiem Ar-, może sugerować dwie rzeczy:
1) że już w momencie urodzenia w 1226 roku nie było w Kardolanie i Rhudaurze władców z rodu Isildura;
2) że przyjął imię jako imię koronacyjne (co rozwiązywałoby dylemat o którym piszesz), ale to oznacza, że do wymarcia obu bocznych linii doszło za panowania Melvegila.

#109:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Moim zdaniem (za Heirs of Elendil: 193-194), lepiej to zrobić przy Malvegilu. Po pierwsze panuje do 1349 roku, a od 1272 roku, czyli 77 lat. To jednak długi czas.
To podczas jego rządów pojawia się na północy Królestwo Angmaru. Owszem według Dodatku A (s. 403, Biała Muza) to Argeleb wystąpił z pretensjami do zwierzchnictwa nad całym Arnorem, ale to nie oznacza, że dopiero za jego życia wymarli potomkowie Isildura w dwóch pozostałych królestwach. Tymczasem fakt, ze od początku nosi imię z przedrostkiem Ar-, może sugerować dwie rzeczy:
1) że już w momencie urodzenia w 1226 roku nie było w Kardolanie i Rhudaurze władców z rodu Isildura;
2) że przyjął imię jako imię koronacyjne (co rozwiązywałoby dylemat o którym piszesz), ale to oznacza, że do wymarcia obu bocznych linii doszło za panowania Melvegila.


Hmm... mam jednak wątpliwości.
Być może , ze pod koniec panowania Malvegila obie linie już wygasły i to można założyć, jednak zdecydowane roszczenie wysuwa dopiero Argeleb.
W dodatku teraz jestem pewien, że nie otrzymał tego imienia przy urodzeniu, a dopiero jako koronacyjne i ściśle związane z roszczeniami ( by je mocniej zaakcentować).
Otóż Argeleb w/g tolkiengateway znaczy "Srebrny Król" - od przedrostka Ar- jako Królewski i fonetycznego zdrobnienia (lenicji) z "celeb" na "geleb".
Cytat:
Argeleb's name is Sindarin for "Silver King" from ar meaning "royal", and celeb (becoming lenited to geleb) meaning "silver"

więc prawdopodobnie przy urodzeniu miał tylko Celeb/Geleb a w związku z koronacją doszło Ar.
A juz dokładnym dowodem na to jest cytat z LOTR - The Return of the King, LoTR Appendix A, Annals of the Kings and Rulers: The Realms in Exile, Footnote
Cytat:
After Malvegil, the Kings at Fornost again claimed lordship over the whole of Arnor, and took names with the prefix ar(a) in token of this
.
czyli PO Malvegilu królowie/król ponownie ( czyli tu mamy dowód, że za Malvegila były już jakieś roszczenia bo linie wymarły) wysuwają roszczenia do panowania nad całym terenem byłego Arnoru i przybierają ( czyli dopiero wtedy przyjmują to imię/przedrostek) prefix Ar.

Moja propozycja końcowa:

1272 śmierć króla Celebrindora, miał 210 lat po 81 lat. rządów, Malvegil zostaje szóstym królem Arthedainu. Za jego panowania ( do roku 1349r) wymierają boczne linie rodu Isildura w Rhudurze i Cardolanie. Malvegil zgłasza po raz pierwszy pretensje do zwierzchnictwa nad całym Arnorem.


1349 śmierć króla Malvegila w wieku 205 lat po 77 lat. rządów, Argeleb I zostaje siódmym królem Arthedainu, proklamuje suwerenność całego Arnoru ( jako, że linia królów w Cardolanie i Rhudaurze wygasła) i zostaje siedemnastym królem Arnoru - przyjmuje też, a po nim wszyscy kolejni królowie a potem wodzowie Dunedainów imiona opatrzone przedrostkiem "Ar-" "Najwyższy Król". Cardolan akceptuje roszczenia, jednak Rhudaur będący pod kontrolą i w tajnym sojuszu z Angmarem odrzuca je.

#110:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

1349 śmierć króla Malvegila w wieku 205 lat po 77 lat. rządów, Argeleb I zostaje siódmym królem Arthedainu, proklamuje suwerenność całego Arnoru ( jako, że linia królów w Cardolanie i Rhudaurze wygasła) i zostaje siedemnastym królem Arnoru - przyjmuje też, a po nim wszyscy kolejni królowie a potem wodzowie Dunedainów imiona opatrzone przedrostkiem "Ar-" "Najwyższy Król". Cardolan akceptuje roszczenia, jednak Rhudaur będący pod kontrolą i w tajnym sojuszu z Angmarem odrzuca je.

Ogólnie zgadzam się. To chyba najlepsze wyjście. Tylko jeden drobiazg do poprawki.

Cytat:
proklamuje suwerenność całego Arnoru ( jako, że linia królów w Cardolanie i Rhudaurze wygasła)

proklamuje swoje zwierzchnictwo nad całym Arnorem (jako że linia królów w Cardolanie i Rhudaurze wygasła)

#111:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Ok.
Czyli jeśli możesz to edytuj w http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139819#139819
1272 śmierć króla Celebrindora, miał 210 lat po 81 lat. rządów, Malvegil zostaje szóstym królem Arthedainu. Za jego panowania ( do roku 1349r) wymierają boczne linie rodu Isildura w Rhudurze i Cardolanie. Malvegil zgłasza po raz pierwszy pretensje do zwierzchnictwa nad całym Arnorem.

EDIT:
Aha teraz doszedłem do tego, że umknęła mi jedna bardzo charakterystyczna postać z 3 ery, więc edytuj proszę - dodaj jeszcze do roku 830 :

Żoną króla Tarannona Falastura zostaje Berúthiel ( Z UT):

Cytat:
W Morii Aragorn powiada o Gandalfie, że: "Lepiej umie znajdować wśród nocy drogę do domu niż koty królowej Beruthiel" (Wyprawa, str. 422).
Jednak opowieść o królowej Beruthiel istnieje chociaż tylko w zarysie i jeden jej fragment jest nieczytelny. Była to nikczemna i samotnie, bez miłości żyjąca żona Tarannona, dwunastego króla Gondoru (830-913 Trzeciej Ery) i pierwszego Króla-Żeglarza, który został Władcą Wybrzeży i jako pierwszy zmarł bezpotomnie (Powrót Króla, Dodatek A). Beruthiel mieszkała w Domu Królewskim w Osgiliath, nie cierpiąc jednak odgłosów i woni morza ani domu wybudowanego przez Tarannona pod Pelargirem "na szerokich łukach wpartych głęboko w dno Ethir Andum". Pałała nienawiścią do wszelkiej ludzkiej aktywności, nie tolerowała żywych barw ni misternych ozdób, ubierając się zawsze na czarno i srebrno, mieszkając w gołych ścianach, zaś ogrody posiadłości w Osgiliath pełne były upiornych rzeźb straszących między cyprysami i cisami. Niewoliła dziewięć czarnych kotów i jednego białego. Rozmawiała z nimi, czy raczej czytała ich myśli, każąc stworzeniom zgłębiać wszystkie mroczne sekrety Gondoru, tak że wiedziała to wszystko, "o czym ludzie zwykle wolą zmilczeć". Białego kota wysyłała, by szpiegował czarne, a wszystkie dręczyła. Nikt w Gondorze nie ważył się ich dotknąć, każdy bał się tych stworzeń i klął, ilekroć któreś przebiegło drogę. Trudno odczytać, co było dalej. Jasny jest tylko koniec całej powiastki: imię królowej zostało wymazane z Księgi Królów (Jednak nie cała pamięć ludzka zawiera się w księgach i koty królowej Beruthiel utrwaliły się w słownych przekazach"). Król Tarannon kazał wsadzić żonę na statek, tylko z kotami, i puścić z pomocnym wiatrem na morze. Ostatni raz widziano statek, jak żeglując pod sierpem księżyca z wielką szybkością, minął Umbar. Jeden kot usadził się na czubka masztu, drugi niczym galeon zastygł na dziobie.



A poniżej część druga Chronologii III ERY

1349 śmierć króla Malvegila w wieku 205 lat po 77 lat. rządów, Argeleb I zostaje siódmym królem Arthedainu, proklamuje proklamuje swoje zwierzchnictwo nad całym Arnorem (jako że linia królów w Cardolanie i Rhudaurze wygasła) i zostaje siedemnastym królem Arnoru - przyjmuje też, a po nim wszyscy kolejni królowie a potem wodzowie Dunedainów imiona opatrzone przedrostkiem "Ar-" "Najwyższy Król". Cardolan akceptuje roszczenia, jednak Rhudaur będący w tajnym sojuszu i pod kontrolą Angmaru odrzuca je. Argaleb I umacnia Wichrowe Wzgórza

1356 kontrolowany przez Czarnoksiężnika Rhudaur najeżdża Arthedain, król Argeleb I zostaje zabity w bitwie w wieku 130 lat po 7 latach rządów, jego syn Arveleg I zostaje ósmym królem Arthedainu. Na szczęście, dzięki wsparciu Cardolanu i Lindonu Arthedainowi udaje się utrzymać linie obrony wzdłuż Wichrowych Wzgórz, Wielkiego Gościńca, oraz nad górnym biegiem Gwathló.

Mniej więcej w tym czasie Stoorowie opuszczają Klin, a część powraca do Dzikiej Krainy - na Pola Gladden.

Mapka byłego Arnoru w tym okresie – Rhudaur kontrolowany przez Angmar

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Pomiędzy 1356 a 1409 siły Angmaru i Rhudauru miały oblegać Imladris.

1366 śmierć króla Rómendacila II - miał 240 lat po 62 l. rządów, Valacar zostaje dwudziestym królem Gondoru.
1391 narodziny Araphora, późniejszego dziewiątego króla Arthedainu oraz narodziny Vinyariona (Hyarmendacila II), późniejszego dwudziestego trzeciego króla Gondoru.

1409 Czarnoksiężnik z Angmaru najeżdża Arnor, niszczy wieżę Amon Sul, (ale palantir został uratowany), okupuje Rhudaur i pustoszy Cardolan, oblega Wichrowe Wzgórza, Dunedainowie z Cardolanu uciekają do Old Forest i Tower Hills. Obrona miasta Fornost i krainy Tyrn Gorthad. Śmierć króla Arvelega I w obronie Amon Sul w wieku 100 lat po 53 latach rządów, Araphor zostaje dziewiątym królem Arthedainu.
Król Czarnoksiężnik z Angmaru zdaje sobie sprawę, że Cardolan to najsilniejszy sojusznik Arthedainu i dopóki trwa na swoim, tak długo trwa Arthedain. Bezpośredni atak na Cardolan prawdopodobnie nie udał by się, gdyż Arthedain zaatakował by z rejonu Wichrowych Wzgórz z flanki wojska Czarnoksiężnika. Dlatego też Angmar obrał inną strategię - podzielił siły na 3 części i pierwszą zaatakował i oblegał Rivendell, by zapobiec przysyłaniu sił na pomoc ( blokując w ten sposób również siły z Lorien) a drugą częścią wiązał siły Arthedainu wzdłuż Wichrowych Wzgórz a trzecią zaatakował sam Cardolan. Ginie król Arveleg I. Wieża Amon Sul zostaje spalona i zniszczona, na szczęście udaje się uratować palantir z Amon Sul i przenieść do Fornostu. Obrona miasta Fornost i krainy Tyrn Gorthad. Araphor odpiera Czarnoksiężnika dzięki pomocy Cirdana z Lindonu. Resztki Dunedainów z Rhudaur uciekają na zachód i znajdują schronienie w Arthedainie.

Więcej o historii Arnoru i 3 krain w temacie - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?t=5715
Poniżej mapka Arnoru w 1409 roku – atak Angmaru na Arnor i Cardolan, niżej by M.L.

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Po 1409 Lindon przy pomocy Imladris i Lothlórien poskromił Angmar zapewniając Północy pokój na niemal 400 lat.

1432 śmierć króla Valacara w wieku 238 lat po 66 latach rządów, Eldacar (urodzony jako Vinitharya) zostaje dwudziestym pierwszym królem Gondoru. Zaczyna się Kin-strife – Waśń Rodzinna.
Informacje na jej temat przedstawiono w Dodatkach do trzeciego tomu Władcy Pierścieni.
W angielskim oryginale – Kin-strife, a w polskich przekładach : Przekład Marii Skibniewskiej – Waśń Rodzinna; Przekład Jerzego Łozińskiego – Wojna Bratobójcza; Przekład Marii i Cezarego Frąców – Waśń Rodzinna

Wielka wojna domowa, która toczyła się w Gondorze w latach 1432 – 1448 Trzeciej Ery[5].

Jej powodem była wzrastająca wrogość możnych Gondorczyków do Nortów, ludzi z Rhovanionu, faworyzowanych przez króla Valacara i piastujących wysokie stanowiska w armii Południowego Królestwa. Do tego nałożyła się niechęć do następcy tronu Eldacara, którego uważano za „gorszego” Dúnadana z powodu „mieszanego” pochodzenia, bowiem jego matką była Vidumavi, pochodząca z ludu Nortów. Nie wszyscy więc uznawali go za godnego objęcia tronu.
Pierwsze walki zaczęły się już w ostatnim roku życia Valacara (1432), gdy wybuchł bunt w południowych prowincjach. Jednak na pełną skalę wojna domowa rozpętała się po śmierci monarchy, gdy Eldacar wstąpił na tron. Buntownicy, z których najmożniejszy był Castamir, oblegli monarchę w Osgiliath. Ostatecznie, po pięciu latach oblężenia (1432 – 1437), zdobyli miasto. Eldacar zdołał jednak uciec do Rhovanionu, lecz śmierć poniósł jego starszy syn, Ornendil. Rządy w państwie objął Castamir. Nie trwały one długo – po dziesięciu latach (1447) Eldacar powrócił do królestwa (na czele armii Nortów i Gondorczyków z północnych prowincji) i w bitwie u brodów na Erui pokonał i zabił uzurpatora. Po tej klęsce synowie Castamira, wraz z resztkami zwolenników ojca, schronili się w Pelargirze, gdzie bronili się do 1448 roku. Wtedy to odpłynęli do Umbaru i założyli tam własne państewko. Eldacar nie dysponował flotą, więc nie mógł temu przeszkodzić.
Waśń Rodzinna spowodowała wielkie spustoszenie w Gondorze i bardzo osłabiła królestwo, które w późniejszych latach zostało uwikłane w wojny z nowymi władcami Umbaru.

Najazd Angmaru na Arnor i Kin-Strife w Gondorze mapka by Karen Wynn Fonstad

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



1437 Król Eldacar zostaje zdetronizowany, Castamir "Uzurpator" zostaje dwudziestym drugim królem Gondoru. Osgiliath zostaje spalone, palantír ginie w wodach Anduiny, Eldacar ucieka do Rhovanionu; syn jego, Ornendil, ginie zamordowany.

Eldacar zdołał jednak uciec do Rhovanionu, lecz śmierć poniósł jego starszy syn, Ornendil. Rządy w państwie objął Castamir. Nie trwały one długo po dziesięciu latach (1447) Eldacar powrócił do królestwa (na czele armii Nortów i Gondorczyków z północnych prowincji) i w Bitwie u Brodów na Erui pokonał i zabił uzurpatora. Po tej klęsce synowie Castamira, wraz z resztkami zwolenników ojca, schronili się w Pelargirze, gdzie bronili się do 1448 roku. Wtedy to odpłynęli do Umbaru i założyli tam własne państewko. Eldacar nie dysponował flotą, więc nie mógł temu przeszkodzić.

1447 Bitwa u brodów na Erui między Eldacarem a Castamirem, oblężenie Pelargiru. Śmierć Króla-Uzurpatora Castamira w wieku 188 l. po 10 l. rządów. Eldacar przejmuje władzę w Gondorze. Koniec Waśni Rodzinnej.

Bitwa u brodów na Erui była decydującym starciem w wojnie domowej w Gondorze, tzw Waśni Rodzinnej.

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Wielka armia Eldacara, licząca zapewne kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy, maszerowała z Minas Anor na Pelargir, główny ośrodek buntowników. W jej skład wchodzili głównie Nortowie, choć nie brakowała też Gondorczyków, zwłaszcza tych z północnych prowincji państwa, takich jak Calenardhon, Anórien czy Ithilien. Siły te przy brodach na rzece Erui napotkały wojska Castamira, które zapewne były porównywalnej liczebności, przy czym żołnierze uzurpatora pochodzili głównie z południowych prowincji. Doszło do zaciętej i krwawej bitwy. Szczegóły jej przebiegu nie są bliżej znane, lecz wiadomo, że w walce poległo wielu przedstawicieli najszlachetniejszych gondorskich rodów, a Eldacar własnoręcznie zabił Castamira.
Bitwa ta przesądziła o wyniku Waśni Rodzinnej, choć zwycięstwo Eldacara nie było całkowite, ponieważ synowie uzurpatora wraz z jego ocalałymi zwolennikami zdołali uciec do Pelargiru, gdzie bronili się przez długi czas.
Waśń Rodzinna spowodowała wielkie spustoszenie w Gondorze i bardzo osłabiła królestwo, które w późniejszych latach zostało uwikłane w wojny z nowymi władcami Umbaru.


1448 Synowie Castamira wraz z niedobitkami buntowników uciekli po Bitwie u brodów na Erui do Pelargiru, gdzie zostali oblężeni przez armię Eldacara. Król nie dysponował flotą, żeby ich zaatakować z morza.. Wykorzystali tę przewagę synowie Castamira. którzy zgromadzili znaczne siły i wypłynęli z Pelargiru do Umbaru. I tak w 1448 roku Oni i ich zwolennicy zostali Korsarzami, którzy na wiele lat stali się zaciekłymi wrogami króla. Stworzyli tam państewko niezależne od Gondoru i zwali się Korsarzami z Umbaru.

Opis wydarzeń, które doprowadziły do Waśni Rodzinnej oraz kolejnych.
Do konfliktu doszło, gdy Valacar - syn dwudziestego króla Gondoru, Romendacila wziął za żonę rhovaniońską księżniczkę - Vidumavi, żeby umocnić przyjaźń Gondoru z północą. Było źle widziane w Gondorze, żeby następca króla brał za żonę kobietę z mniej szlachetnego i obcego plemienia, które nie miało przywileju długowieczności, jak Dunedainowie. Jeszcze podczas panowania Valacara w południowych prowincjach wybuchł przeciw niemu bunt. Po jego śmierci część Gondorczyków nie chciała uznać władzy jego syna pół-Dunedaina Eldacara, bo choć był prawowitym władcą, urodził się w obcym kraju. Gdy Eldacar objął tron po ojcu, w Gondorze doszło do wojny domowej. Nowy król jednak uparcie bronił swoich praw do dziedzictwa. Przeciwko niemu sprzysięgła się część Gondorczyków pod wodzą innych królewskich potomków. Eldacar oblężony Osgiliath w 1437 roku, dzielnie stawiał opór buntownikom. Dopiero miażdżąca przewaga wrogów i głód zmusiły go do ucieczki z płonącego miasta. W czasie tych walk i pożarów zniszczona została piękna Wieża Kryształu, a palantir, który się w niej znajdował zatonął w rzece. Eldacar wymknął się z rąk przeciwników i znalazł schronienie na północy, u swoich krewniaków w Rhovanionie. Zebrał wokół siebie wielu zwolenników, spośród Nortów, służących w armii Gondoru, jak i spośród Dunedainów, zamieszkujących północne prowincje. Wielu z nich darzyło szacunkiem mężnego Eldacara, natomiast nienawidzili jego rywala. Był nim Castamir, wnuk młodszego brata Romendacila, ojca Eldacara. Uzurpator, poza bliskim pokrewieństwem z rodem królewskim, zajmował stanowisko Dowódcy Floty, a ponadto miał duże poparcie wśród mieszkańców wybrzeża i wielkich portów: Umbaru i Pelargiru.
Wkrótce po przejęciu władzy Castamir zraził do siebie ludzi z powodu skąpstwa, okrucieństwa i wyniosłości. Podczas oblężenia Osgiliath skazał na śmierć schwytanego do niewoli, Ornendila, syna Eldacara. Ponadto rzezi i zniszczeń, jakie z jego rozkazu spadły na miasto nie można było usprawiedliwić koniecznością wojenną. Czynów tych nie zapomniano mu w Minas Anor i w Ithilien. Gondorczycy stracili do niego resztę poważania, gdy przekonano się, że nie dba o ziemię, tylko o swoją flotę, a nawet zamierza przenieść stolicę do Pelargiru. Zaledwie po dziesięciu latach sprawowania władzy uzurpator Castamir był już znienawidzony przez Dunedainów, którzy zwrócili się ku prawowitemu królowi. Eldacar korzystając ze sprzyjających okoliczności wraz z wielką armią ruszył na południe by odzyskać tron. Wkroczył do Gondoru na północy, z Calenardhonu. Na jego spotkanie z Anorien i z Ithilien podążali liczni zwolennicy. Do decydującej bitwy doszło u brodów rzeki Erui w Lebeninie, podczas której przelano dużo najszlachetniejszej krwi Dunedainów. Eldacar pokonał siły Castamira i własnoręcznie zabił uzurpatora w walce. Prawowita linia dziedzictwa Gondoru została zachowana. Ale ocaleni synowie Castamira wraz z niedobitkami buntowników uciekli do Pelargiru, gdzie zostali oblężeni przez armię Eldacara. Król nie dysponował flotą, żeby ich zaatakować z morza. Wykorzystali tę przewagę synowie Castamira. którzy zgromadzili znaczne siły i wypłynęli z Pelargiru do Umbaru. Oni i ich zwolennicy zostali Korsarzami, którzy na wiele lat stali się zaciekłymi wrogami króla. Stworzyli tam państewko niezależne od Gondoru, gdzie schronienie znajdowali wszyscy wrogowie króla. Od tej pory Korsarze z Umbaru wraz z Haradrimami walczyli przeciw Gondorowi zarówno na morzu, jak i lądzie. Doszło z nimi do kilku poważniejszych bitew. W 1551 roku Hyarmendacil II zadał klęskę Korsarzom, ale w 1634 roku napadli oni na Pelargir, złupili miasto i zabili króla. W 1810 roku Gondor odzyskał Umbar, a ostatni potomkowie Castamira zginęli. Jednak Umbar nigdy całkowicie się nie poddał, aż do powrotu króla Elessara.


1454 narodziny Minardila, późniejszego dwudziestego czwartego króla Gondoru.
1473 narodziny Argeleba II, późniejszego dziesiątego króla Arthedainu.
1490 śmierć króla Eldacara w wieku 235 lat po 58 latach rządów, Aldamir zostaje 23-cim królem Gondoru.
1516 narodziny Telemnara, późniejszego dwudziestego piątego króla Gondoru.
1540 śmierć króla Aldamira na wojnie z Haradem i korsarzami z Umbaru w wieku 210 lat po 50 latach rządów, Vinyarion zostaje dwudziestym czwartym królem Gondoru.
1551 król Vinyarion pokonuje ludzi z Haradu i przyjmuje imię Hyarmendacila II.
1553 narodziny Arvegila, późniejszego jedenastego króla Arthedainu.
1577 narodziny Tarondora, późniejszego dwudziestego szóstego króla Gondoru.
1589 śmierć króla Araphora w wieku 198 l. po 180 l. rządów Argeleb II zostaje dziesiątym królem Arthedainu

T.E. K.S. Zdarzenie LEGENDA: T.E. – rok Trzeciej Ery; K.S. – rok wg kalendarza Shire.

1601 1 Powstaje Shire – Periannath (Hobbici) pod przywództwem 2 braci Fallohidów: Marcho i Blanco, emigrują z Bree na zachód, przekraczają Baranduinę i otrzymują od króla Argeleba II ziemię za rzeką – zakładają Shire, rozpoczyna się liczenie czasu wg kalendarza Shire, przyjmując rok 1601 jako 1 w.g Shire.
1621 21 śmierć króla Hyarmendacila II w wieku 230 lat po 81 latach rządów, Minardil zostaje dwudziestym czwartym królem Gondoru.

Po 1621 po 21 Minardil (1621-34) mianuje swoim Namiestnikiem Húrina z Emyn Arnen ( Húrin należał do starej arystokratycznej númenorejskiej rodziny, której siedzibą były wzgórza Emyn Arnen - w południowym Ithilien ), Húrin w ten sposób jest założycielem - Hurinionath rodu Namiestników Gondoru. Był także namiestnikiem następnego króla Gondoru Telemnara i kolejnego - Tarondora. Odegrał wielką rolę w porządkowaniu kraju w czasie strasznych dni Wielkiej Zarazy. Od tej pory królowie zazwyczaj mianowali swych namiestników spośród przedstawicieli tego rodu. Choć w tym czasie nie była to jeszcze funkcja dziedziczna.

Poniżej linia Namiestników Gondoru, z gwiazdkami Namiestnicy panujący zamiast króla.
]
Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




1630 30 Stoorowie, którzy przybyli z Dunlandu osiedlają się w Shire

Porównanie wizualne 3 szczepów Hobbitów:

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Harfootowie (np. Frodo) byli smaglejsi, niżsi i drobniejszej budowy od innych, nie nosili bród ani butów, dłonie i stopy mieli kształtne i zwinne, lubili mieszkać w górach i na górskich stokach, najliczniejsi.
Stoorowie (np. Sméagol) , tężsi i masywniejszej budowy, obdarzeni większymi kończynami, woleli płaskie równiny i doliny rzek, umieli pływać.
Fallohide’owie, ( Tookowie, Bolgerowie, Brandybuckowie ) mający najjaśniejszą skórę i włosy, wyżsi i smuklejsi od tamtych, upodobali sobie drzewa i lesiste krainy, najmniej liczni.

1632 32 narodziny Telumehtara, późniejszy dwudziestego siódmego króla Gondoru – jako Umbardacil.
1633 33 narodziny Arvelega II późniejszego dwunastego króla Arthedainu.
1634 34 Korsarze łupią Pelargir, prawnuki Castamira: Angamaitë i Sangahyando zabijają króla Minardila w wieku 139 lat po 13 latach rządów, Telemnar zostaje dwudziestym piątym królem Gondoru.

1635 35 Wielka Zaraza uderza na Rhovanion.
1636 36 Wielka Zaraza pustoszy Gondor. Śmierć króla Telemnara w wieku 120 lat po 2 latach rządów oraz jego dzieci, Tarondor zostaje dwudziestym szóstym królem Gondoru, Białe Drzewo usycha w Minas Anor, Zaraza rozszerza się na północ i zachód, wyludnia się wiele okolic Eriadoru. Dotyka zwłaszcza terenów dawnego Cardolanu. Pólnocny Arthedain został znacznie mniej nią dotknięty.
Upiory Kurhanów chyba z polecenie Króla-Czarnoksiężnika zasiedlają wzgórza i grobowce Tyrn Gorthad = Barrow-downs.

J.R.R Tolkien, Królestwa na Wygnaniu, Dodatek A napisał(a):
Cytat:
Wieść głosi, że wzgórza Tyrn Gorthad, zwane później Kurhanami, bardzo są starożytne i że wiele z nich usypali w zamierzchłych czasach praojcowie Edainów, zanim przeprawili się za Góry Błękitne do Beleriandu, kraju, z którego tylko Lindon przetrwał. Dlatego to Dúnedainowie po powrocie w te strony czcili Kurhany i wielu ich królów i wodzów tam własnie pogrzebano. Zdaniem niektórych kronikarzy Kurhan, gdzie uwięziono Powiernika Pierścienia, był grobowcem ostatniego księcia Cardolanu, poległego w 1409 roku
W tym samym czasie w Arnorze: Angmar został częściowo podporządkowany a przynajmniej opanowano jego ekspansję głównie dzięki pomocy Elronda i Lorien, najpewniej Angmar powrócił do swojego pierwotnego kształtu/terytorium, natomiast Cardolan został prawie całkowicie zniszczony przez Wielką Zarazę.


Mapka byłego Arnoru 1636 rok 3 Ery - Wielka Zaraza - Angmar do tego czasu został częściowo podporządkowany a przynajmniej opanowano
jego ekspansję głównie dzięki pomocy Elronda i Lorien, najprawdopodobniej Angmar powrócił do swojego pierwotnego kształtu/terytorium,
natomiast Cardolan został prawie całkowicie zniszczony przez Wielką Zarazę.


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



1637 37 Wielka Zaraza dociera do Shire. Periannath utrzymują się za Baranduiną i odnoszą jednak ciężkie straty.

Mapka rozpowszechniania się zarazy wg Karen Wynn Fonstad, a poniżej z internetu

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




1640 40 Król Tarondor przenosi Dom Króla/stolicę do Minas Anor i sadzi tam szczep Białego Drzewa. Osgiliath powoli rozsypuje się w gruzy. Mordor nie jest już strzeżony.
1670 70 śmierć króla Argeleba II - miał 197 lat po 81 l. rządów Arvegil zostaje jedenastym królem Arthedainu.
1684 84 narodziny Narmacila II, późniejszego dwudziestego ósmego króla Gondoru.
1711 111 narodziny Aravala, późniejszego trzynastego króla Arthedainu.

1731 131 narodziny Durina VI, późniejszego szóstego króla w Khazad-dûm, posiadacza Pierścienia Thróra – pierwszego z siedmiu Pierścieni Władzy Krasnoludów danego Durinowi III przez samego Celebrimbora, a nie Saurona.

Potem Sauron zabrał Dziewięć Pierścieni, jednak Siedmiu i Trzech nie znalazł. Dopiero wziąwszy Celebrimbora na męki, usłyszał, gdzie ukryto Siedem. Sauron obdarował Siedmioma krasnoludów, a Dziewięcioma - ludzi. Zgodnie z legendami Krasnoludów pierwszy z Siedmiu Pierścieni otrzymuje Durin III , ale od Elfów a nie od Saurona. Krasnoludowie używali Pierścieni w celu gromadzenia bogactw, ale nigdy nie poddali się władzy Saurona. Cztery z ich pierścieni zostały zniszczone przez smoki, trzy pozostałe Sauron odzyskał (ostatni z nich został odebrany Thráinowi, ojcu Thorina Dębowej Tarczy przed wydarzeniami opisanymi w Hobbicie)
Pierścień plemienia Durina
Dokładniej znany jest los pierścienia będącego w posiadaniu władców plemienia Długobrodych. Był on ponoć najstarszym z siedmiu i wg krasnoludzkich przekazów Durin III dostał go od elfów. Był przechowywany w tajemnicy, wobec czego wielu myślało, że pozostał w Morii, w grobowcu Durina VI, lub, że został skradziony Throrowi przez Azoga.
W rzeczywistości pierścień ten przekazywany był w rodzie Durina z ojca na syna, nie wcześniej, niż w przededniu śmierci i tak dotarł aż do Thróra. Prawdopodobnie to właśnie omamiony mocą pierścienia Thror podjął w 2790 TE beznadziejną podróż do Morii, przekazując jednak wcześniej pierścień synowi, Thráinowi II. Nowy właściciel także wiedziony mocą pierścienia zapragnął złota i podjął wyprawę do Ereboru. Został pojmany w Mrocznej Puszczy, skąd zawleczono go do Dol Guldur, gdzie Sauron w 2845 TE odebrał mu pierścień, jako ostatni z siedmiu.


Poniżej ród Durina I „Nieśmiertelnego” - ojca Krasnoludów (po Glóinie na dole jest Óin u góry).

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



1736 136 narodziny Calimehtara, późniejszego dwudziestego dziewiątego króla Gondoru.
1743 143 śmierć króla Arvegila, w wieku 190 lat po 73 latach rządów, Arveleg II zostaje dwunastym królem Arthedainu.
1787 187 narodziny Ondohera, późniejszego trzydziestego króla Gondoru.
1789 189 narodziny Araphanta, późniejszego czternastego króla Arthedainu.
1798 198 śmierć króla Tarondora, w wieku 221 lat po 162 latach rządów, Telumehtar zostaje dwudziestym siódmym królem Gondoru.
1810 210 Król Telumehtar odbija Umbar, wypędza korsarzy i przybiera imię Umbardacil.
1813 213 śmierć króla Arvelega II, w wieku 180 lat po 78 latach rządów, Araval zostaje trzynastym królem Arthedainu.
1832 232 narodziny Náina I, syna Durina VI, późniejszego siódmego króla rodu Durina.
1850 250 śmierć króla Umbardacila-Telumehtara, w wieku 218 lat po 58 latach rządów,. Narmacil II zostaje dwudziestym ósmym królem Gondoru.
1851 251 Araval przy pomocy Lindonu i Imladris odnosi zwycięstwo nad Angmarem. Próbuje rozszerzyć swoje panowanie na Cardolan a zwłaszcza rejon Tyrn Gorthad, ale upiory Kurhanów wystraszają potencjalnych osadników. Easterlingowie – Woźnikowie zaczynają atakować Gondor.

1856 256
Utrata wschodnich prowincji Gondoru, król Narmacil II ginie w Bitwie Na Równinach przeciwko Woźnikom, w wieku 172 lat po 6 latach rządów, ginie też Marhari – lord Rhovanionu, który wiódł żołnierzy z Rhovanionu jako sojusznik Gondoru, resztki Ludzi Północy syn Marhariego – Marhwini wiedzie do Doliny Anduiny, blisko Mrocznej Puszczy ( pomiędzy Carrock i Gladden Fields), odtąd to Éothéodzi - "horse-people", później znani byli jako Rohirrimowie. Dwudziestym dziewiątym królem Gondoru zostaje Calimehtar.

Woźnicy byli plemieniem – czy raczej konfederacją plemion przybyłych ze wschodu – znacznie silniejszym i lepiej uzbrojonym od wszystkich poprzednich najeźdźców. Woźnicy podróżowali w wielkich krytych wozach, a ich wodzowie ruszali do walki na rydwanach. Podburzeni, jak się później okazało, przez wysłanników Saurona, napadli znienacka Gondor i zabili króla Narmacila II w bitwie na drugim brzegu Anduiny w roku 1856. Podporządkowali sobie mieszkańców wschodniego i południowego Rhovanionu, a granice Gondoru przesunęły się wtedy do Anduiny i wzgórz Emyn Muil. [W tym czasie, jak się uważa, Upiory Pierścienia powróciły do Mordoru].

Poniżej mapka Bitwy na Równinach by Karen Wynn Fonstad


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



1864 264 narodziny Arvedui, późniejszego piętnastego i ostatniego króla Arthedainu.
1879 279 narodziny Pelendura późniejszego namiestnika Gondoru służącego królom: Ondoherowi i Eärnilowi.
1883 283 narodziny Eärnila II, późniejszego trzydziestego pierwszego króla Gondoru.
1891 291 śmierć króla Aravala, w wieku 180 l. po 78 l. rządów, Araphant zostaje 14-tym królem Arthedainu.
Za jego panowania Angmar odzyskuje siły i ponownie rozpoczyna wojnę z Dunedainami. Dlatego Araphant będzie chciał odnowić dawny sojusz z Gondorem.

1896 296 narodziny Fíriel – trzeciego dziecka i córki króla Ondohera, późniejszej żony księcia Arvedui z Arnoru, w ten sposób połączyły się królewskie rody Arnoru i Gondoru; Isildura i Anariona, a ich syn Aranarth zapoczątkował linię wodzów Dunedainów.

Ród Telumehtara Umbardacila króla Gondoru, jego praprapraprawnuczka Firiel z rodu Anariona poślubia Arvedui, księcia Arthedainu – łączą się rody Anariona i Isildura – linia wodzów Dunedainów.

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Poniżej ród Isildura – Królowie Arnoru, Arthedainu i wodzowie Dunedainów – zestawienie tabelaryczne ( bardzo fajne bo z datami i uwagami Uśmiech ).

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




1899 299 II Bitwa na Polach Dagorlad - król Calimehtar wspólnie z éoredem wiedzionym przez Marhwiniego gromi Woźników, na 45 lat nastaje pokój na wschodzie.

Mapka Drugiej Bitwy na Polach Dagorlad wg Karen Wynn Fonstad

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



1900 300 Król Calimehtar buduje Białą Wieżę w Minas Anor.
1919 319 narodziny Vorondila – „Łowcy”, późniejszego trzeciego namiestnika Gondoru,
1928 328 narodziny Eärnura, późniejszego trzydziestego drugiego i ostatniego króla Gondoru.

Ród Anáriona – Królowie Gondoru – zestawienie tabelaryczne ( bardzo fajne bo z datami i uwagami Uśmiech )

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



1934 334 narodziny Thráina I, syna Náina, późniejszego ósmego króla Długobrodych – rodu Durina.
1936 336 śmierć króla Calimehtara, w wieku 200 lat po 80 latach rządów, Ondoher zostaje trzydziestym królem Gondoru.
1938 338 narodziny Aranartha syna Fíriel (córki króla Ondohera z Gondoru) i księcia Arvedui z Arnoru – połączenie rodów Anariona i Isildura oraz początek rodu wodzów Dunedainów (warto zauważyć, że Aranarth był nieślubnym dzieckiem) ; Vorondil tworzy Wielki Róg Gondoru z rogu dzikiego bawołu Arawa.

Wielki Róg [Great Horn] Dziedzictwo rodu namiestników Gondoru od czasów Vorondila (około 2000 roku Trzeciej Ery) do Wojny o Pierścień. Był on wykonany z rogu jednego z bawołów Arawa. Nosił go następca namiestnika. Wierzono, że głos tego rogu może przywołać pomoc, jeśli odezwie się gdziekolwiek w dawnych granicach Gondoru. W 3019 roku Boromir zadął weń, zaatakowany przez orków opodal Rauros. Choć Denethor i Faramir usłyszeli ten zew z odległości setek mil, pomoc nie nadeszła, Boromir poległ, a róg pękł na dwoje. Został złożony w łodzi pogrzebowej Boromira, a jego szczątki dotarły do rąk Denethora.

1940 340 Gondor i Arnor wznawiają kontakty i zawierają sojusz, Arvedui poślubia Fíriel, córkę Ondohera z Gondoru, narodziny Frumgara – czwartego wodza-Lorda Éothéodów.

Lordowie -Wodzowie Éothéodów
: Marhwini, fl. T.A. 1856; Forthwini, fl. T.A. 1944; Third Lord, fl. mid-20th century; Frumgar, fl. T.A. 1977; Fram, fl. 21st century; Unknown number of unnamed lords; Léod, d. T.A. 2501; Eorl, T.A. 2501 - T.A. 2510

Linia Éothéodów – od Króla Rhovanionu przez Lordów Éothéodów do Eorla – pierwszego króla Rohanu

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 06-02-2017 22:40, w całości zmieniany 16 razy

#112:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Cardolan akceptuje roszczenia, jednak Rhudaur będący pod kontrolą i w tajnym sojuszu z Angmarem odrzuca je.


Drobna zmiana - Cardolan akceptuje roszczenia, jednak Rhudaur będący w tajnym sojuszu i pod kontrolą Angmaru odrzuca je.
Argaleb I umacnia Wichrowe Wzgórza

Cytat:
1356 kontrolowany przez Czarnoksiężnika Rhudaur najeżdża Arthedain, król Argeleb I zostaje zabity w bitwie w wieku 130 lat po 7 latach rządów, jego syn Arveleg I zostaje ósmym królem Arthedainu. Na szczęście, dzięki wsparciu armii Cardolanu Arthedainowi udaje się utrzymać linie obrony wzdłuż Wichrowych Wzgórz.

dzięki wsparciu Cardolanu i Lindonu Arthedainowi udaje się .... wzdłuż Wichrowych Wzgórz, Wielkiego Gościńca, oraz nad górnym biegiem Gwathló.

Dodałbym:
Pomiędzy 1356 a 1409 siły Angmaru i Rhudauru miały oblegać Imladris.

Cytat:
1409 Czarnoksiężnik z Angmaru najeżdża Arnor, niszczy wieżę Amon Sul, (ale palantir został uratowany), okupuje Rhudaur i pustoszy Cardolan, oblega Wichrowe Wzgórza, Dunedainowie z Cardolanu uciekają do Old Forest i Tower Hills.

A skąd inforamcja o Tower Hills.

Ponadto brak informacji o tym, że Araphor odparł Czarnoksiężnika dzięki pomocy Cirdana z Lindonu.
Ponadto dodać to, że resztki Dunedainów z Rhudaur zbiegły na zachód i znalazły schronienie w Arthedainie.

Dodać
Po 1409 Lindon przy pomocy Imladris i Lothlórien poskromił Angmar zapewniając Północy pokój na niemal 400 lat.

#113:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Cardolan akceptuje roszczenia, jednak Rhudaur będący pod kontrolą i w tajnym sojuszu z Angmarem odrzuca je.


Drobna zmiana - Cardolan akceptuje roszczenia, jednak Rhudaur będący w tajnym sojuszu i pod kontrolą Angmaru odrzuca je.
Argaleb I umacnia Wichrowe Wzgórza

OK. Zmienione.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
1356 kontrolowany przez Czarnoksiężnika Rhudaur najeżdża Arthedain, król Argeleb I zostaje zabity w bitwie w wieku 130 lat po 7 latach rządów, jego syn Arveleg I zostaje ósmym królem Arthedainu. Na szczęście, dzięki wsparciu armii Cardolanu Arthedainowi udaje się utrzymać linie obrony wzdłuż Wichrowych Wzgórz.

dzięki wsparciu Cardolanu i Lindonu Arthedainowi udaje się .... wzdłuż Wichrowych Wzgórz, Wielkiego Gościńca, oraz nad górnym biegiem Gwathló.

Dodałbym:
Pomiędzy 1356 a 1409 siły Angmaru i Rhudauru miały oblegać Imladris.

To też zmienione.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
1409 Czarnoksiężnik z Angmaru najeżdża Arnor, niszczy wieżę Amon Sul, (ale palantir został uratowany), okupuje Rhudaur i pustoszy Cardolan, oblega Wichrowe Wzgórza, Dunedainowie z Cardolanu uciekają do Old Forest i Tower Hills.

A skąd inforamcja o Tower Hills.

Nie umiem dojść skąd to wziąłem, ale poszukam jeszcze a jeśli nie znajdę wytnie się Uśmiech

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Ponadto brak informacji o tym, że Araphor odparł Czarnoksiężnika dzięki pomocy Cirdana z Lindonu.
Ponadto dodać to, że resztki Dunedainów z Rhudaur zbiegły na zachód i znalazły schronienie w Arthedainie.

Dodać
Po 1409 Lindon przy pomocy Imladris i Lothlórien poskromił Angmar zapewniając Północy pokój na niemal 400 lat.

To też dodane i kilka nowych wpisów.

#114:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Ok.1621 śmierć króla Hyarmendacila II w wieku 230 lat po 81 latach rządów, Minardil zostaje dwudziestym czwartym królem Gondoru.

Tu warto dodać:
Namiestnikiem u jego boku został Húrin daleki krewny władców Gondoru, założyciel Hurinionath rodu Namiestników Gondoru. Buł także namiestnikiem następnego króla Gondoru Telemnara. Odegral wielką rolę w porządkowaniu kraju w czasie strasznych dni Wielkiej Zarazy. Od tej pory królowie zazwyczaj mianowali swych namiestników spośród przedstawicieli tego rodu. Choć w tym czasie nie była to jeszcze funkcja dziedziczna.

Cytat:
Zaraza rozszerza się na północ i zachód, wyludnia się wiele okolic Eriadoru,. Upiory Kurhanów chyba z polecenie Króla-Czarnoksiężnika zasiedlają wzgórza i grobowce Tyrn Gorthad = Barrow-downs.

Dodać może:
Dotyka zwłaszcza terenów dawnego Cardolanu. Pólnocny Arthedain został znacznie mniej nią dotknięty.

#115:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Ok.1621 śmierć króla Hyarmendacila II w wieku 230 lat po 81 latach rządów, Minardil zostaje dwudziestym czwartym królem Gondoru.

Tu warto dodać:
Namiestnikiem u jego boku został Húrin daleki krewny władców Gondoru, założyciel Hurinionath rodu Namiestników Gondoru. Buł także namiestnikiem następnego króla Gondoru Telemnara. Odegral wielką rolę w porządkowaniu kraju w czasie strasznych dni Wielkiej Zarazy. Od tej pory królowie zazwyczaj mianowali swych namiestników spośród przedstawicieli tego rodu. Choć w tym czasie nie była to jeszcze funkcja dziedziczna.


Spokojnie. To się pojawi w następnym wpisie / edycji ( wykorzystam też coś z tego opisu)
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
Zaraza rozszerza się na północ i zachód, wyludnia się wiele okolic Eriadoru,. Upiory Kurhanów chyba z polecenie Króla-Czarnoksiężnika zasiedlają wzgórza i grobowce Tyrn Gorthad = Barrow-downs.

Dodać może:
Dotyka zwłaszcza terenów dawnego Cardolanu. Pólnocny Arthedain został znacznie mniej nią dotknięty.


Dodam, choć to też widać doskonale na mapkach - po to one som jak mawia poeta Język

EDIT 2
I pozmieniałem troszkę, uzupełniłem też wpisy w/g Twoich propozycji plus kolejne.

#116:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Kolejne wpisy w http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139867#139867
Nie edytuję wyżej, bo chyba po edycji nie widać, że jest jest to nowy wpis...

#117:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
1851 251 Angmar tymczasowo zwyciężony, Easterlingowie – Woźnikowie zaczynają atakować Gondor.


Jakieś mam dziwne wrażenie, ze nie przepadasz, za elfami. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech Język

Araval przy pomocy Lindonu i Imladris odnosi zwycięstwo nad Angmarem. Próbuje rozszerzyć swoje panowanie na Cardolan a zwłaszcza rejon Tyrn Gorthad, ale upiory Kurhanów wystraszają potencjalnych osadników.

#118:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
1851 251 Angmar tymczasowo zwyciężony, Easterlingowie – Woźnikowie zaczynają atakować Gondor.


Jakieś mam dziwne wrażenie, ze nie przepadasz, za elfami. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech Język

Araval przy pomocy Lindonu i Imladris odnosi zwycięstwo nad Angmarem. Próbuje rozszerzyć swoje panowanie na Cardolan a zwłaszcza rejon Tyrn Gorthad, ale upiory Kurhanów wystraszają potencjalnych osadników.


Że niby kibicuję temu hochsztaplerowi z Angnmaru? wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
Eee , nie lubię hochsztaplerów Elfik , tak jakoś wyszło i zmienione... plus kolejna porcja w http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139867#139867

#119:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
1891 291 śmierć króla Aravala, w wieku 180 l. po 78 l. rządów, Araphant zostaje 14-tym królem Arthedainu

Za jego panowania Angmar odzyskuje siły i ponownie rozpoczyna wojnę z Dunedainami. Dlatego Araphant będzie chciał odnowioć dawny sojusz z Gondorem.

Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Że niby kibicuję temu hochsztaplerowi z Angnmaru? wieeeeeeeeeelgachny uśmiech


Nie, raczej, że nie lubisz elfów. Dla mnie te wojny były fascynujące jako ostatni przykład bezpośredniego angażowania się Elfów Wysokiego Rodu w konflikty w Śródziemiu. Imladris ciągle jeszcze dysponowało realną siła militarną. Lindon zajmował się czymś więcej niż sobą samym i czekaniem na odchodzących.
Po drugie to fascynująca koegzystencja dwóch światów. Wyrafinowanego i ciągle silnego Gondoru, dla którego elfowie to coraz bardziej świat legend i podupadającego Arnoru, który ciągle tkwi w Dawnych Dniach.

#120:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Dodaj proszę jeszcze do http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139819#139819 po : około 1000 z Istari

Około 1000
W tym czasie pierwszy raz w opowieściach o dawnych czasach pojawiają się Periannath. Byli to dziwni mali ludzie, nazywani przez Dúnedainów Halflings (Niziołki z uwagi na to, ze osiągali wzrost mniej więcej połowę przeciętnego Dúnedaina – w tym czasie ok. 2 metrów, a Harfootowie z którymi najpierw się spotkano do 1 metra (In the prologue to The Lord of the Rings, Tolkien writes that hobbits are between two and four feet (0.61–1.22 m) tall, the average height being three feet six inches (107 cm)), którzy zamieszkiwali Wielką Zieloną Puszczę lub jej wschodnie okolice i doliny górnej Anduiny. W tym czasie zaczęli przemieszczać na zachód za Mgliste Góry do Eriadoru.

HoME part XII The Peoples of Middle-Earth VIII. The Tale of Years of the Third Age napisał(a):

c. 1000 ...About this time also the Periannath, of whom there are no earlier accounts among Elves or Men, are first mentioned in ancient tales. These were a strange small people, called by Men (15) Halflings, but by themselves (later in the west of Eriador) Hobbits. They are thought to have long dwelt in Greenwood the Great or near its western eaves, and in the vale of the upper Anduin. But at this time they began to move westward over the Misty Mountains into Eriador. It is said that they moved from their earlier dwellings because Men increased much at that time; and because a shadow fell on Greenwood, and it became darkened, and was called Mirkwood, for an evil spirit stirred there.(16) The Harfoots were the first clan of Hobbits to enter Eriador.(17)


oraz:
Około 1200 Za panowania Atanatara II zwanego Wspaniałym Gondor osiąga szczyt swojej potęgi i rozciąga się od rzeki Gwathló (Szarej Wody) na Zachodzie do Morza Rhun na wschodzie i od południowych krańców Mirkwood na północy do ziemi Haradrimów na południu. Haradrimowie uznają zwierzchnictwo Gondoru przez wiele lat. Z kolei Władcy Rhovanionu przyjmują w tym okresie tytuł "King of Rhovanion".

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
1891 291 śmierć króla Aravala, w wieku 180 l. po 78 l. rządów, Araphant zostaje 14-tym królem Arthedainu

Za jego panowania Angmar odzyskuje siły i ponownie rozpoczyna wojnę z Dunedainami. Dlatego Araphant będzie chciał odnowioć dawny sojusz z Gondorem.
[/quote]
Ok.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Że niby kibicuję temu hochsztaplerowi z Angnmaru? wieeeeeeeeeelgachny uśmiech


Nie, raczej, że nie lubisz elfów. Dla mnie te wojny były fascynujące jako ostatni przykład bezpośredniego angażowania się Elfów Wysokiego Rodu w konflikty w Śródziemiu. Imladris ciągle jeszcze dysponowało realną siła militarną. Lindon zajmował się czymś więcej niż sobą samym i czekaniem na odchodzących.
Po drugie to fascynująca koegzystencja dwóch światów. Wyrafinowanego i ciągle silnego Gondoru, dla którego elfowie to coraz bardziej świat legend i podupadającego Arnoru, który ciągle tkwi w Dawnych Dniach.


Dla mnie w ogóle cała historia/chronologia jest tak fascynująca ( no może za wyjątkiem mrówczej pracy związanej z samymi narodzinami, zgonami i wyliczeniami długości życia, panowania etc.)
Sam sobie wiele szczegółów przypominam a wiele odgrzebuje i są tez zupełnie nowe. staram się też to pisać w takim pół-leksykonicznym stylu , bo tak uważam że jest barwniej, lepiej oddaje niż tylko suche daty, a i myślę, że przynajmniej niektórym się to podoba.

A elfów bardzo lubię a takie a nie inne wpisy, a raczej ich styl czasem wynika z tłumaczenia z jakiejś chronologii w angielskim.
Trudno do każdego wpisu sprawdzać np. 10 chronologii, ale tak 3-4 zawsze sprawdzam i jeszcze wyszukuje daty i powiązania i źródła i cytaty itd.
Zabiera to znacznie więcej czasu np. niż przy II Erze, gdzie jak pewnie zauważyłeś nie sprawdzałem zawsze i nie opisywałem przy narodzinach Edainów ich dokładniejszych danych ( czasem wychodziło, ze to kobieta np. a nie mężczyzna :p)
Teraz jest o wiele dokładniej...

No i kolejne kilka wpisów http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139867#139867

#121:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Jak na razie widzę zastój, albo jak kto woli przestój. Pewnie, kogoś ferie dopadły. W każdym razie do tej części więcej uwag nie mam, a dokładniej może bym miał jedną, ale poczekam, na doklejki do tekstu i wtedy ewentualnie je wyrażę, o ile będzie taka potrzeba. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech Język wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#122:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Zastój to nie jest bo coś tam dłubię, jak nie w temacie na forum to na boku. Zresztą pisałem, że wiele czasu to zabiera
Ale dobrze, że uwag nie ma Język
Więc kilka kolejnych dopisków w http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139867#139867

#123:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
To jednak uwagi mam, a dokładniej jedną uwagę.
Tutaj
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

1879 279 narodziny Pelendura późniejszego namiestnika Gondoru służącego królom: Ondoherowi i Eärnilowi.


lub tutaj:

Cytat:
1936 336 śmierć króla Calimehtara, w wieku 200 lat po 80 latach rządów, Ondoher zostaje trzydziestym królem Gondoru.


Dodałbym na temat Pelendura, że od jego czasów tytuł Namiestnika Gondoru stał się dziedziczny w rodzie Hurinionath. Co mogło wynikać, z tego, że Eärnil II doszedł do władzy dzięki decyzji możnych gondorskich, na których czele stał Pelendur. Być może dziedziczność urzędu była ceną za to poparcie.

#124:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
To jednak uwagi mam, a dokładniej jedną uwagę.
Tutaj
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

1879 279 narodziny Pelendura późniejszego namiestnika Gondoru służącego królom: Ondoherowi i Eärnilowi.


lub tutaj:

Cytat:
1936 336 śmierć króla Calimehtara, w wieku 200 lat po 80 latach rządów, Ondoher zostaje trzydziestym królem Gondoru.


Dodałbym na temat Pelendura, że od jego czasów tytuł Namiestnika Gondoru stał się dziedziczny w rodzie Hurinionath. Co mogło wynikać, z tego, że Eärnil II doszedł do władzy dzięki decyzji możnych gondorskich, na których czele stał Pelendur. Być może dziedziczność urzędu była ceną za to poparcie.


No właśnie, to miało być i będzie później Język - dokładnie przy odrzuceniu roszczeń Arvedui do tronu, ale w sumie zmienię na wpis taki jak Twój. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

A niżej część 3 Chronologii III Ery

1944 344 Woźnicy wznawiają atak na Gondor na frocie wschodnim, są lepiej przygotowani: zawierają sojusz z Haradrimami i Ludźmi z Khand, atakują Gondor z północy i południa. Król Ondoher dzieli swoje siły na 2 armie – południową dowodzi Eärnil, który zwycięża Haradrimów w południowym Ithilien w Bitwie nad Poros, natomiast północną armią dowodzi sam Ondoher , który ponosi klęskę w Bitwie pod Morannonem i ginie w wieku 157 lat po 8 latach rządów, giną też jego synowie: Artamir i Faramir oraz spadkobierca Calimehtara - Minohtar. Zwycięstwo Easterlingów mogło być pełne , gdyby dalej uderzyli na Gondor, ale zamiast tego świętowali zwycięstwo w swoim obozie. Wykorzystał to Eärnil, który niepodziewanie swoją armią wraz z niedobitkami z północnej Ondohera rozbija Woźników w Bitwie o Obóz. Namiestnik Pelendur obejmuje rządy w Gondorze do czasu wyboru nowego króla. Arvedui wysuwa roszczenia do tronu Gondoru jako mąż Firiel, która zgodnie ze starym Númenórejskim prawem powinna zostać pierwszą panującą Królową Gondoru.

Mapki Karen Wynn Fonstad: z lewej - Bitwa nad Poros i Klęska pod Morannonem, niżej - Bitwa o Obóz


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Opis Wojny z Woźnikami:
Woźnicy trwali nadal w nienawiści do Gondoru. Pragnęli zemsty i bogactw królestwa Dunedainów. Po klęsce powoli odbudowywali swoje siły. Zawarli także przymierza z mieszkańcami Khandu, Easterlingami i Bliskim Haradem. Gondor nie wiedział o ich działaniach. Jednak Forthwini, syn Marhwiniego, ostrzegł króla Gondoru - Ondohera, że Woźnicy z Rhovanionu czynią przygotowania wojenne. Gondor nie miał zbyt wiele czasu do zorganizowania obrony, ale przygotowano niewielką armię. Ondoher podzielił swoje siły na Armię Północną i Południową. Ta druga była mniejsza, dowodził nią Earnil, członek rodu królewskiego. Za swoją bazę obrał Pelargir. Natomiast Armią Północną dowodził sam król. W drugiej połowie 1944 roku do króla dotarły wieści o nadciągających wrogich wojskach. Earnil z połową swoich sił przeprawił się za Anduinę, z rozmysłem zostawiając brody na Porosie bez obrony. Rozłożył swój obóz 40 mil na północ od Południowego Ithilien. Król Ondoher ruszył z wojskiem na północ przez Ithilien kierując się na równinę Dagorlad, co miało stanowić złą wróżbę dla wrogów. Woźnicy zaatakowali dużo wcześniej niż się spodziewano. Zaskoczyli armię Gondoru zanim zdołała zająć odpowiednie pozycje. Straż przednia nie dotarła jeszcze do Bram Mordoru. Za nimi nadciągało siły główne wraz z oddziałem królewskim, a dalej kroczyło lewe i prawe skrzydło, które miały zająć właściwe pozycje po wyminięciu Ithilien. Spodziewano się ataku z północy lub północnego wschodu. Jednak Woźnicy z wielką armią zebraną na brzegach śródlądowego Morza Rhun, wzmocnieni sojusznikami z Khandu ruszyli na Gondor ze wschodu, przemieszczając się szybko wzdłuż Ered Lithui. Ich przemarsz dostrzeżono zbyt późno. Gdy czoło armii Gondoru ledwie zrównało się z Morannonem, na wschodzie pojawił wielki tuman kurzu, wzniecony przez przeciwników. Nadciągali na rydwanach bojowych, w towarzystwie jazdy, o wiele liczniejszej niż oczekiwano. Ondoher zdołał tylko wysłać wiadomość do dowódcy prawego skrzydła Minohtara, aby zajęli pozycję na lewej flance.
Rydwany i jazda uderzyli na nie w pełni przygotowanych Gondorczyków, koncentrując atak na oddziale pod sztandarem królewskim. Straż królewska została rozniesiona, a sam król zginął wraz z synem Arthamirem. Napastnicy zmusili oddziały Gondoru do ucieczki wprost na następujące z tyłu dalsze szeregi Dunedainów. Po śmierci króla dowodzenie bitwą przejął Minohtar. Zebrał wokół siebie niedobitki czołowych oddziałów i własnych ludzi pod swoim sztandarem. Wysłał też wiadomość do Adrahila z Dol Amroth, dowódcy lewego skrzydła, nakazując im wycofać się. Adrahil miał zająć się obroną pomiędzy Cair Andros a górami Ephel Duath, gdzie przejście było najwęższe. Minohtar chciał jak najdłużej zatrzymać marsz głównych sił Woźników. Nakazał także Adrahilowi powiadomić o klęsce pod Morannonem Earniła, dowódcę Armii Południowej. W tej bitwie zginął także drugi królewski syn Faramir. Miał on zgodnie z rozkazem pozostać w Minas Tirith, aby nie narażać na śmierć wszystkich następców tronu. Jednak Faramir złamał rozkaz i jako renegat ruszył do walki. Zabito go zanim nadeszła pomoc. Dopiero dwie godziny później do ataku ruszyły główne siły Woźników. Minohtar wycofał się do początku Wielkiego Północnego Traktu Ithilien. Minohtara wsparli Eothedzi - Ludzie Północy. Tylna straż Minohtara nie wytrzymała obrony i Woźnicy, którzy wkroczyli do Ithilien. Wszyscy, którzy ocaleli uciekli, aby przyłączyć się do Adrehila. Początkowe zwycięstwo miało dla Woźników złe skutki. Pierwszy atak przypuścili za wcześnie, a główny atak nadszedł za późno. Ponieważ byli przyzwyczajeni do walki na otwartym terenie, nie mogli w pełni wykorzystać swojej przewagę liczebnej. Upojeni pierwszym zwycięstwem, zdobyciem sztandaru królewskiego oraz zabiciem króla, byli przekonani, że bitwa jest wygrana i pozostaje tylko dokonać inwazji na Gondor. Woźnicy urządzili postój i wydali w swoim obozie ucztę na część zwycięstwa. Tymczasem Earnil, dowódca Armii Południa odniósł w południowej części Ithilien wielkie zwycięstwo, niszcząc armię Haradrimów, która jak przewidywał, przeprawiła się przez Poros i dokonała najazdu na Południowy Ithilien. W zwycięskiej bitwie rozbił i pokonał ich armię na północ od rzeki Poros.
Na wieść o klęsce wojsk królewskich pośpieszył na północ zbierając po drodze resztki Armii Północnej. Zaskoczyli główny obóz Woźników w chwili, gdy nieprzyjaciele przekonany o całkowitym triumfie ucztowali. Już pierwsze uderzenie Earnila rozbiło zaskoczonych wrogów. Gondorczycy podpalili wozy i wypędzili ogarniętych paniką najeźdźców z Ithilien. Wielu Woźników zabito na miejscu. Inni uciekali na wschód przez Dagorlad. Większość uciekinierów utonęła w Martwych Bagnach. Bitwa w Obozie zakończyła się całkowitym zwycięstwem, a resztki Woźników uciekły.
W sytuacji, gdy król i jego obydwaj synowie zginęli na tronie Gondoru zasiadł pochodzący z królewskiego rodu, zwycięski wódz Earnil. Ta bitwa, wraz z wcześniejszymi zwycięstwami Earnila nad Woźnikami i Haradrimami w południowym Ithilien, położyły kres ich najazdom na Gondor.


1945 345 Rada Gondoru pod przewodnictwem namiestnika Pelendura głosuje za odrzuceniem roszczeń Arvedui do tronu i powierzeniem tronu dalszemu krewnemu Ondohira – zwycięskiemu generałowi Eärnilowi, który jako Eärnil II zostaje trzydziestym pierwszym królem Gondoru.
Od czasu Pelendura tytuł Namiestnika Gondoru stał się dziedziczny w rodzie Hurinionath, co mogło wynikać, z tego, że Eärnil II doszedł do władzy dzięki decyzji możnych gondorskich, na których czele stał Pelendur, być może dziedziczność urzędu była ceną za to poparcie.
1950 350 narodziny Imrazôra, późniejszego księcia Belfalas (Dol Amroth) i założyciela dynastii książąt Dol Amrothu ( drugi znany książę Belfalas po Adrahilu, który walczył w wojnie z Woźnikami w 1944r), śmierć drugiego Lorda Éothéodów – Forthwiniego.

Imrazôr wywodził się od rodziny ze stronnictwa Wiernych, która opuściła Númenor, jeszcze przed jego Upadkiem i osiedliła się w Belfalas, w warowni położonej na wysokim cyplu (w Trzeciej Erze nazwano ją Dol Amroth). Spokrewniony z ową rodziną Elendil, po założeniu królestw Arnoru i Gondoru (3320 rok Drugiej Ery) – nadał jej tytuł książęcy. Odtąd przedstawiciele tego rodu władali Belfalas jako lennem.

1960 360 narodziny Mardila Voronwë, późniejszego czwartego namiestnika Gondoru, a pierwszego rządzącego.
1964 364 śmierć Araphanta, w wieku 175 l. po 73 l. rządów, Arvedui zostaje 15-tym i ostatnim królem Arthedainu.
1974 374 Angmar podczas ciężkiej zimy atakuje Arthedain, Koniec Królestwa Północy. Czarnoksiężnik napada na Arthedain i zdobywa Fornost. Arvedui prosi o pomoc Gondor.

Atak Angmaru i zdobycie Fornostu by K. W. Fonstad a niżej Arnor w tym okresie


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




1975 375 Arvedui w wieku 111 lat po 11 latach rządów tonie w zatoce Forochel z palantirami z Annúminas i Amon Sul. Eärnil posyła na północ swego syna Eärnura wraz z potężną armią (w tym kawalerią) flotą do Lindonu. Czarnoksiężnik zostaje pokonany w Bitwie na Polach Fornostu i jest ścigany aż do Ettenmoors, opuszcza północ, przepowiednia Glorfindela - "Do not pursue him! He will not return to this land. Far off yet is his doom, and not by the hand of man will he fall." Angmar zostaje zniszczony. Frumgar zostaje czwartym wodzem Éothéodów.
Bitwa na Polach Fornostu by K. W. Fonstad

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Arnor po klęsce Angmaru - tylko Shire i Bree, Klin Dunlqand i Tharbad zamieszkałe

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Cytat:
według poprawek do Hobbita, tych z 1960 roku także w Klinie było osadnictwo. Ludzie mieszkali też w Eryn Vorn i na wybrzeżu pomiędzy Iseną a Gwathló...
osiedliły się tam niedobitki Dunedainów, ze względu na bliskość Imladris



Opis tych dni z z „Władca Pierścieni – Powrót Króla” , „Dodatek A Roczniki królów i władców.”
Cytat:
„W roku 1974 potęga Angmaru znowu wzrosła, Czarnoksiężnik najechał Arthedain przed końcem zimy. Zajął Fornost i przegnał za rzekę Lune większość żyjących tam jeszcze Dúnedainów, wśród których byli też synowie królewscy. Jednak król Arvedui bronił do ostatka Wzgórz Północnych, po czym zbiegł z częścią swojej przybocznej straży dalej jeszcze na północ; wymknęli się z obławy dzięki chyżości swoich koni. Czas jakiś Arvedui chronił się w chodnikach dawnych kopalń krasnoludzkich w dalekiej części gór, aż w końcu głód zmusił go do szukania pomocy u Lossothów, Śnieżnych Ludzi znad zatoki Forochel (jest to obce, nieprzyjazne plemię, resztki Forodwaith, ludzi prehistorycznych, nawykłych do ostrych mrozów w krainie Morgotha. Do dziś w tym regionie panuje srogie zimno, choć położony jest on ledwie o sto staj na północ od Shire. Lossothowie budują domy ze śniegu i umieją ponoć biegać po lodzie na przytwierdzonych do podeszew kościanych łyżwach, używają też wozów bez kół. Niedostępni dla wrogów, w większości zamieszkują wielki Przylądek Forochel, który zamyka od północy zatokę o tej samej nazwie; często jednak koczują na południowych brzegach tej zatoki u stóp gór). (Arvedui) Natknął się na kilku z nich koczujących na wybrzeżu; ... z litości nad wygłodzonym królem i jego ludźmi, a także ze strachu przed ich bronią, dali im nieco żywności i zbudowali dla nich śnieżne chaty. Tam Arvedui musiał czekać pomocy z południa, bo jego konie padły. Gdy Círdan usłyszał od Aranartha, syna Arvedui, o ucieczce króla na północ, od razu wysłał do zatoki Forochel okręt, który miał go znaleźć. Płynął on wiele dni, walcząc z przeciwnym wiatrem, aż wreszcie dotarł do celu. Żeglarze zobaczyli małe ognisko, które tułacze rozniecili z drewna przyniesionego przez morze. Zima owego roku trwała długo i mimo że był już marzec, lód zaczął dopiero topnieć i zalegał wciąż wzdłuż brzegów. Gdy Śnieżni Ludzie zobaczyli okręt, zdumieli się i przerazili. Wsadzili jednak króla z jego świtą do sań i powieźli lodem tak daleko, jak tylko się dało, żeby mogła ich zabrać spuszczona z okrętu łódź. Śnieżni Ludzie niepokoili się jednak, wyczuwając w powietrzu niebezpieczeństwo. Wódz Lossothów powiedział do Arvedui: »Nie dosiadaj tego morskiego potwora! Jeśli żeglarze pozostawią wam żywność i inne potrzebne rzeczy, możecie tu zostać, aż Czarnoksiężnik pójdzie sobie do domu. Latem siła jego słabnie, lecz teraz oddech jego tchnie śmiercią, a zimne ramię sięga daleko«.
Jednak Arvedui nie posłuchał jego rady. Podziękował wodzowi i na pożegnanie podarował mu swój pierścień ( był to Pierścień Barahira – dopisek mój), mówiąc: »Oto rzecz warta więcej, niż możesz sobie wyobrazić. Choćby tylko dlatego, że pochodzi z bardzo dawnych czasów. Nie posiada on żadnej mocy, prócz tego, że budzi szacunek u tych, którzy kochają mój ród. Nie pomoże ci w niebezpieczeństwach, ale gdy znajdziesz się w potrzebie i zaniesiesz ten pierścień do moich współplemieńców, wykupią go za cenę, jakiej zażądasz« (w ten sposób pierścień Rodu Isildura został ocalony: wykupili go potem Dúnedainowie. Podobno był to ten pierścień, który Felagunda z Nargothrondu podarował Barahirowi, a Beren ocalił od niebezpieczeństwa). Lossoth dobrze doradził królowi, być może mając dar jasnowidzenia. Zanim statek wypłynął na otwarte morze, nadciągnął potężny sztorm, a z północy przyszła śnieżna zamieć. Statek został zepchnięty z powrotem na lód, który spiętrzył się wokół nich. Nawet marynarze Círdana byli bezsilni; nocą lód przebił kadłub i statek zatonął. Tak zginął Arvedui, ostatni król, a z nim na dno poszły palantíry (były to kryształy z Annúminas i Amon Sûl. Jedyny kryształ, który pozostał na Północy, to ten z wieży na Emyn Beraid, skierowany ku zatoce Lune. Strzegli go elfowie i chociaż nic o tym nie wiedzieliśmy, pozostawał tam, dopóki Círdan nie zaniósł go na okręt, którym odpłynął Elrond. Ale powiedziano nam też, że różnił się on od pozostałych palantírów i nie mógł z nimi współdziałać: był skierowany tylko ku Morzu. Elendil tak go nastawił, że mógł zobaczyć Eressëę na utraconym Zachodzie,jesienią 1973 roku do Gondoru dotarły listy z wiadomością, że Arthedain jest śmiertelnie zagrożony, ponieważ Czarnoksiężnik przygotowuje ostateczny cios. Wtedy Eärnil posłał na północ swego syna Eärnura wraz z flotą. Było jednak już za późno. Zanim Eärnur dotarł do Lindonu, Czarnoksiężnik podbił Arthedain, a ostatni król Północy stracił życie. Gdy Eärnur zawinął do Szarych Przystani, elfowie i ludzie przywitali go z wielką radością i zdziwieniem. Flota była tak liczna, a okręty miały tak wielkie zanurzenie, że nie mogły wszystkie znaleźć schronienia w porcie, chociaż zapełniły również przystanie w Harlondzie i Forlondzie. Z pokładów zeszła potężna armia, zaopatrzona i uzbrojona do wojny wielkich królów. Tak się przynajmniej wydawało mieszkańcom Północy, bo w rzeczywistości była to tylko mała część potęgi Gondoru. Najbardziej podziwiano konie, bo wiele nich przybyło z Doliny Anduiny, a dosiadali ich rośli i piękni jeźdźcy oraz dumni książęta Rhovanionu. Wtedy Círdan wezwał zdolnych do walki z Lindonu i Arnoru, a gdy wszystko było gotowe, armia przekroczyła rzekę Lune i pomaszerowała na północ, aby stawić czoło Czarnoksiężnikowi z Angmaru. Podobno zajmował on wtedy Fornost, zagarnąwszy siedzibę królów, i zebrał tam wokół siebie wielu złych ludzi. W swej pysze nie czekał na przeciwników ukryty w twierdzy, ale wyszedł im na spotkanie, przekonany, że jednym uderzeniem zepchnie ich, jak przedtem wielu innych, do rzeki Lune. Jednak Armia Zachodu zagrodziła mu drogę, schodząc ze wzgórz Evendim. Doszło do wielkiej bitwy na równinie między Nenuial i Wzgórzami Północnymi. Wojska Angmaru już się załamały i zaczęły wycofywać w kierunku Fornostu, gdy główne natarcie konnicy Gondoru, która otoczyła wzgórza, zaskoczyło je od północy, wywołując paniczną ucieczkę. Wtedy Czarnoksiężnik z garstką niedobitków umknął na północ do swego królestwa Angmaru. Zanim zdążył się schronić w Carn Dûm, dopadła go kawaleria Gondoru z Eärnurem na czele. W tym samym czasie przybyły z Rivendell siły pod wodzą Glorfindela, możnego elfickiego pana. Klęska Angmaru była tak wielka, że ani jeden człowiek, ork, żaden wojownik tego królestwa nie przeżył na zachód od gór. Podobno jednak, gdy zdawało się, że dla Angmaru wszystko jest stracone, Czarnoksiężnik pojawił się osobiście w czarnym płaszczu i czarnej masce na karym koniu. Strach spadł na tych, którzy go widzieli; a on całą swą nienawiść skupił na wodzu Gondoru i natarł na niego ze straszliwym krzykiem. Eärnur gotów był stawić mu czoło, ale poniósł go przerażony wierzchowiec. Czarnoksiężnik zaśmiał się i nikt z obecnych nigdy już nie miał zapomnieć grozy tego śmiechu. Wtedy wyszedł mu naprzeciw Glorfindel, dosiadający białego konia. Śmiech uwiązł Czarnoksiężnikowi w gardle, zawrócił w miejscu i umknął, znikając w ciemnościach. Ponieważ noc już zapadła nad polem bitwy, Czarnoksiężnik rozpłynął się w ciemnościach i nikt nie widział, w którą stronę odszedł. Właśnie wtedy powrócił Eärnur, lecz Glorfindel, wpatrując się w mrok, powiedział: »Nie ścigaj go! Nigdy już nie wróci do tego kraju. Przeznaczenie dosięgnie go daleko stąd i nie z ręki męża polegnie«. Zapamiętano te słowa; Eärnur kipiał jednak gniewem i myślał tylko o pomszczeniu swego upokorzenia. Taki był koniec nikczemnego królestwa Angmaru”


1976 376 Aranarth zostaje pierwszym wodzem Dúnedainów. Insygnia władzy w Arnorze bierze na przechowanie Elrond.

Berło z Annúminas [Sceptre of Annuminas] Srebrna różdżka niegdyś berło książąt Andúnië. Sprowadzone do Śródziemia przez Elendila, stało się w Arnorze główną oznaką władzy królewskiej, jest obecnie najstarszym dziełem rąk ludzkich zachowanym w Śródziemiu
1977 377 Frumgar prowadzi Éothéodów na Północ – do północnej części doliny Anduiny, ( na wieść o upadku Angmaru który nastąpił dwa lata wcześniej, wyemigrowali na północ i osiedlili się między Górami Mglistymi, Górami Szarymi a Mroczną Puszczą. Nazwali ten kraj „Éothéodem”.)

1979 379 po śmierci Arvedui, hobbici w Shire zostali bez władcy, spomiędzy siebie wybierają pierwszego swojego władcę - Thana , zostaje nim Bucca z Marish, a po nim następuje 10 thanów z rodu Oldbucków.

1980 380 Król-Czarnoksiężnik przybywa do Mordoru i gromadzi tam Nazgule. Krasnoludy w Khazad-dum kopią coraz głębiej w poszukiwaniu mithrilu i budzą tam Balroga – przyczajonego tam od końca Wojny Gniewu, który zabija króla Durina VI, jego syn Náin I zostaje królem rodu Durina.. Balrog zostaje nazwany Zgubą Durina.
1981 381 Balrog zabija króla Náina I. Khazadowie uciekają z Morii, większość na północ do Grey Mountains ale Thráin I wędruje do Samotnej Góry, gdzie później zakłada królestwo. Leśne Elfy - Galadhrimowie z Lorien uciekają na południe. Po tym roku giną Amroth i Nimrodel.

Z Unifinished Tales – historia Amrotha i Nimrodel
Po tym, jak Amdir zginął w Bitwie na Równinie Dagorlad [w 3434 roku Drugiej Ery], Królem Lorien został syn jego, Amroth. Pokonanie Saurona przyniosło krainie wiele lat pokoju. Będąc wprawdzie potomkiem Sindarinów, Amroth żył zgodnie ze zwyczajami Elfów Leśnych i mieszkał w koronach wielkich drzew rosnących pomiędzy wyniosłymi, zielonymi wzgórzami, w okolicy nazwanej później Kerin Amroth. Czynił to z miłości do Nimrodel, którą kochał przez całe lata i nie poszukał sobie innej żony, gdy Nimrodel go odrzuciła. Ona wprawdzie również darzyła go wielką sympatią, był bowiem piękny, nawet jak na Eldara, dzielny ponadto i mądry, wszakże Nimrodel pochodziła z Elfów Leśnych i niechętnie patrzyła na przybycie Elfów z Zachodu, przynieśli oni bowiem ze sobą (jak powiadała) wojny i zniszczyli tym panujący z dawna pokój. Godziła się używać tylko języka Elfów Leśnych, nawet w czasie, gdy wyszedł on już z życia między mieszkańcami Lorien; mieszkała też samotnie nad wodospadami Nimrodel, której to rzece użyczyła swego imienia. Kiedy jednak krasnoludy opuściły Khazadum, a na ich miejsce nadciągnęli Orkowie, hańbą okrywając Morię, Nimrodel samotnie uciekła przerażona na południowe pustkowia [w roku 1981 Trzeciej Ery]. Amroth ruszył w trop, znajdując ją w końcu na skraju Fangornu, którego granice w owych dniach znajdowały się znacznie bliżej Lorien. Nimrodel nie odważyła się wejść do lasu, drzewa bowiem, jak mówiła, groziły jej, a niektóre nawet zastępowały drogę. Amroth i Nimrodel rozmawiali tam długo, aż w końcu wyznali sobie wszystko i złożyli pewne obietnice.
— Pozostanę wierna przyrzeczeniu — powiedziała Nimrodel — i pobierzemy się, kiedy zawiedziesz mnie do kraju, gdzie panuje pokój. Amroth przysiągł, że opuści dla niej swój lud (chociaż chwila była po temu zupełnie niestosowna) i poszuka takiego zakątka.
— Jednak w Śródziemiu nie ma spokojnego miejsca — stwierdził — i nigdy już nie będzie, a to za sprawą elfów. Musimy poszukać drogi przez Wielkie Morze na pradawny Zachód. Potem opowiedział jej o przystani na południu, gdzie wielu jego pobratymców osiedliło się dużo wcześniej....
Nie ma co rozwodzić się tutaj nad przebiegiem ich wędrówki do Gondoru.... Gdzie indziej opowiedziane zostało [chociaż te zapiski się nie zachowały], że Amroth i Nimrodel zostali rozdzieleni. Potem Amroth, długo i na próżno szukając ukochanej, zawędrował w końcu do przystani elfów, gdzie pozostała ich już ledwie garstka,.
Mój dalszy skrót – Amroth zamieszkał na statku i czekał na Nimrodel, jednak pewnej nocy rozszalkała się burza, statek zerwał się z cum i niesiony wichrem oddalał od brzegow, był już daleko, gdy Amroth obudził się i z okrzykiem Nimrodel rzucił we wzburzoną toń. Nigdy więcej o nim ani o Nimrodel nie słyszano.


Około 1985 385 W tym czasie Galadriela i Celeborn wracają do Laurelindórenan i przejmują rządy (Galadriela w swej mądrości dostrzega, że Lorien może być silną ostoją przeciw siłom zła, a Galadhrimom potrzeba silnego przywództwa i dlatego wraca i osiedla się na stałe w Lorien). Mithrellas poślubia Imrazôra Númenórejczyka.

1998 398 śmierć Namiestnika Gondoru Pelendura, od jego czasu urząd namiestnika staje się dziedziczny.

z „Władca Pierścieni – Powrót Króla” , „Dodatek A Roczniki królów i władców.”
Cytat:
od czasów Pelendura godność namiestnika stała się tak samo dziedziczna, jak władza królewska i przechodziła z ojca na syna lub na najbliższego spadkobiercę. Każdy nowy namiestnik obejmował urząd, składając przysięgę, że będzie „trzymał różdżkę (różdżka była tradycyjnym znakiem władzy wśród namiestników) i rządził w imieniu króla aż do jego powrotu”. Wkrótce jednak słowa te stały się zwykłą formułą, ponieważ namiestnicy w rzeczywistości posiadali pełnię władzy królewskiej. Wśród mieszkańców Gondoru przetrwała jednak wiara, że król rzeczywiście powróci w odpowiednim czasie; niektórzy też wciąż pamiętali o starożytnej dynastii na północy i krążyły słuchy, że jej potomkowie żyją gdzieś ukryci w półmroku. Nigdy jednak żaden z namiestników nie zasiadł na królewskim tronie, nie założył korony ani nie dzierżył berła. Jedynym znakiem władzy namiestników była biała różdżka, a ich sztandar pozostawał biały – bez żadnych znaków – podczas gdy na sztandarze królewskim widniało białe kwitnące drzewo na czarnym polu, a powyżej siedem gwiazd.

1999 399 narodziny Eradana syna Mardila Voronwë, późniejszego piątego a drugiego rządzącego Namiestnika Gondoru. Thráin I przybywa do Ereboru i zakłada krasnoludzie królestwo pod Samotną Górą. Zostaje znaleziony Arcyklejnot.
2000 400 Nazgule rozpoczynają atak z Mordoru i oblegają Minas Ithil. Thráin I opuszcza Erebor i udaje się do Ered Mithrin.

Około 2000 400 Fram piąty wódz Éothéodów zabija na terenach siedzib swojego ludu w - Grey Mountains smoka Scathę, który posiadał wielkie bogactwa wykradzione krasnoludom.
O Framie, pieśni mówią jako o zabójcy smoka Scathy z gór Ered Mithrin. Od tego czasu kraj Éothéodów był już zawsze wolny od wszelkich potworów. W ten sposób Fram zdobył wielkie bogactwa, ale wojnę wypowiedzieli mu krasnoludowie, którzy rościli sobie prawa do skarbu Scathy. Fram nie zamierzał oddać im ani grosza i przesłał im naszyjnik z kłów smoka mówiąc: »Takich klejnotów na pewno nie macie w swoich skarbcach, bo niełatwo je zdobyć«. Podobno krasnoludowie zabili Frama za tę zniewagę. Nie było wielkiej miłości między Éothéodami i krasnoludami.

2002 402
Upadek Minas Ithil, znanej później jako Minas Morgul (Wieża Złych Czarów). Nieprzyjaciel zdobywa palantír. Minas Anor (Wieża Zachodzącego Słońca) zmienia nazwę na Minas Tirith (Wieża Czat).
2004 404 narodziny pół-elfów: Galadora i Gilmith – syna i córki Imrazôra Númenórejczyka oraz Elfki pochodzącej z Lothlórien - Mithrellas – towarzyszki Nimrodel ( było to trzecie do tej pory znane mieszane małżeństwo Człowieka z Elfem: Beren i Lúthien, Tuor i Idril, Imrazôr i Mithrellas, i potem jeszcze Aragorn i Arwena). Później Galador zostaje pierwszym Księciem Dol Amroth.
Pół-elfowie : Galador i Gilmith oraz linia Książąt Dol Amroth , obok zestawienie tabelaryczne

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




2012 412 narodziny Arahaela późniejszego drugiego wodza Dúnedainów,
Około 2012 412 śmierć Frama, piątego wodza Éothéodów, prawdopodobnie został zabity przez krasnoludów.
2029 429 śmierć Vorondila, trzeciego namiestnika Gondoru.
2035 435 narodziny Thorina I, późniejszego dziewiątego króla Rodu Durina.
2037 437 narodziny Heriona, późniejszego szóstego a trzeciego rządzącego namiestnika Gondoru.
2043 443 śmierć Eärnila II, w wieku 160 lat po 96 latach rządów, Eärnur zostaje trzydziestym drugim i ostatnim królem Gondoru, Król-Czarnoksiężnik wyzywa Eärnura.
2050 450 drugie wyzwanie Eärnura do walki. Eärnur rusza pod Minas Morgul by stawić czoło Królowi-Czarnoksiężnikowi i znika bez wieści w wieku 122 lat po 7 latach rządów. Mardil Voronwë zostaje pierwszym rządzącym namiestnikiem Gondoru.

Cytat:
Minęło niespełna siedem lat od koronacji, gdy Władca Morgulu powtórzył swe wyzwanie, szydząc z króla, że jest nie tylko tchórzem, ale i niedołężnym starcem. Tym razem Mardil nie był w stanie powstrzymać władcy, który z nieliczną świtą rycerzy stawił się przed bramą Minas Morgul. Nigdy już nie usłyszano o tych śmiałkach. Wierzono w Gondorze, że zdradziecki nieprzyjaciel uwięził króla, który zginął torturowany w Minas Morgul; Ponieważ jednak nie było świadków jego śmierci, Mardil Dobry Namiestnik rządził Gondorem w imieniu swego władcy przez wiele kolejnych lat.
Potomków linii królewskiej pozostało już niewielu. Ich liczba zmniejszyła się w trakcie Waśni Rodzinnej; ponadto od czasów tej wojny domowej królowie stali się zazdrości o władzę i niechętnym wzrokiem spoglądali na najbliższych krewniaków. Często ten, na którego padło jakieś podejrzenie, uciekał do Umbaru, gdzie przyłączał się do buntowników; inni zrzekając się przywilejów swojego rodu, brali za żony kobiety krwi nienúmenorejskiej.
Nie znalazł się więc pretendent do korony o czystej królewskiej krwi ani taki, na którego ogół mógłby przystać; wszyscy drżeli na wspomnienie Waśni Rodzinnej, wiedząc, że gdy powrócą wewnętrzne niepokoje, Gondor bezpowrotnie upadnie. Toteż lata mijały, a Gondorem rządzili kolejni namiestnicy. Korona Elendila spoczęła na grobowcu króla Eärnila w Domach Umarłych, gdzie pozostawił ją Eärnur.


2059 459 namiestnik Gondoru Mardil Voronwë reformuje kalendarz i dodaje 2 brakujące dni.

Zarówno w Númenorze, jak i na obszarze Arnoru i Gondoru, aż po kres panowania królów system númenorejski nazywano Rachubą Królewską. Zwykły rok liczył 365 dni. … W Númenorze zaczęto liczyć czas wraz z pierwszym Rokiem Drugiej Ery. Deficytu powstałego w wyniku odjęcia ostatniego dnia w każdym wieku nie wyrównano, dopóki nie minął ostatni rok tysiąclecia. Powstał w ten sposób tak zwany „deficyt milenijny”, który wynosił 4 godziny, 46 minut i 40 sekund. Dodawanie brakującego dnia w Númenorze miało miejsce w latach 1000, 2000 i 3000 Drugiej Ery. Po Upadku Númenoru w roku 3319 DE (DE – Druga Era, TE – Trzecia Era) system ten został przejęty przez wygnańców, lecz szybko go zmieniono Aby zminimalizować powstałe w ten sposób błędy nagromadzony deficyt, namiestnik Mardil ogłosił zreformowany kalendarz. Obowiązywał on od 2060 r. TE, po wcześniejszym dodaniu dwóch dni do roku 2059 (5500 DE) – pięć i pół tysiąca lat od chwili, gdy zaczął obowiązywać system númenorejski.... Wprowadzony przez Mardila zreformowany kalendarz nazwano Rachubą Namiestnikowską. Przyjął się wśród wszystkich ludów języka westron, z wyjątkiem hobbitów. W nowym kalendarzu każdy miesiąc obejmował 30 dni, a dwa dodatkowe dni poza miesiącami umieszczono w następujący sposób: jeden między miesiącami trzecim i czwartym (marcem i kwietniem), a drugi między miesiącami dziewiątym i dziesiątym (wrześniem i październikiem). Wszystkie te pozamiesięczne dni – yestarë, tuilérë, loëndë, yáviérë i mettarë – były świętami.

2060 460 Wzrasta potęga Dol Guldur. Mędrcy obawiają się, że to Sauron przybiera nową postać, narodziny drugiego Księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia..
2063 463 Gandalf wyrusza do Dol Guldur. Sauron wycofuje się i ukrywa na wschodzie. Początek Niespokojnego Pokoju. Nazgule przyczajają się w ciszy Minas Morgul
2074 474 narodziny Belegorna, późniejszego siódmego a czwartego rządzącego Namiestnika Gondoru.
2076 476 śmierć Imrazôra Númenórejczyka w wieku 126 lat.
2080 480 śmierć Mardila Voronwë w wieku 120 lat, Eradan zostaje drugim panującym Namiestnikiem Gondoru.
2084 480 narodziny Aranuira, późniejszego trzeciego wodza Dúnedainów
2106 506 śmierć Aranartha w wieku 131 lat, Arahael zostaje drugim wodzem Dúnedainów.
2116 516 śmierć Eradana w wieku 117 lat, Herion zostaje piątym i trzecim panującym Namiestnikiem Gondoru
2120 520 narodziny trzeciego Księcia Dol Amroth – nie znamy imienia..
2124 524 narodziny Húrina I późniejszego ósmego a piątego panującego Namiestnika Gondoru.
2129 529 śmierć Galadora, syn Galadora ( nie znamy imienia) zostaje drugim Księciem Dol Amroth.
2136 536 narodziny Glóina, późniejszego dziesiątego władcy rodu Durina.
2148 548 śmierć Heriona szóstego, a trzeciego rządzącego Namiestnika Gondoru w wieku 111 lat po 32 latach rządów, Belegorn zostaje siódmym i czwartym panującym Namiestnikiem Gondoru.
2156 556 narodziny Aravira późniejszego czwartego wodza Dúnedainów.
2165 565 narodziny Túrina I późniejszego dziewiątego a szóstego panującego Namiestnika Gondoru.
2172 572 narodziny czwartego Księcia Dol Amroth, nie znamy jego imienia.
2177 577 śmierć Arahaela w wieku 165 lat po 71 l. rządów, Aranuir zostaje trzecim wodzem Dúnedainów.
2190 590 śmierć Thráina I w wieku 256 lat po 209 latach rządów – rządził najdłużej ( za wyjątkiem Durina I) , królem rodu Durina zostaje Thorin I
2203 603 śmierć drugiego Księcia Dol Amroth w wieku 143 lat – nie znamy jego imienia. Jego syn zostaje trzecim Księciem Dol Amroth.
2204 604 śmierć Belegorna siódmego a czwartego rządzącego Namiestnika Gondoru w wieku 130 lat po 56 latach rządów, Húrin I zostaje ósmym i piątym panującym Namiestnikiem Gondoru.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 13-02-2017 13:40, w całości zmieniany 8 razy

#125:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Te uwagi to drobiazgi o raczej korektorskim charakterze.

Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

A niżej część 3 Chronologii III Ery
w Bitwie pod Poros

Raczej nad Poros, bo to rzeka, a bitwa była u brodów na Poros.

Cytat:
1950 350 narodziny Imrazôra, późniejszego księcia Belfalas (Dol Amroth) i założyciela dynastii książąt Dol Amrothu ( drugi znany książę Belfalas po Adrahilu, który walczył w wojnie z Woźnikami w 1944r)

OK. Jestem za Rządzę Super śmiech

Cytat:
Eärnur prowadzi flotę (od Cirdana) do Lindonu

Nie wiem czy rozumiem o co chodzi. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

Cytat:
Arnor po klęsce Angmaru - tylko Shire i Bree zamieszkałe

Gdzieś było, że zamieszkały był jeszcze Klin, że to tam osiedliły się niedobitki Dunedainów, ze względu na bliskość Imladris. Musze jednak odszukać gdzie to było.

#126:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Te uwagi to drobiazgi o raczej korektorskim charakterze.

Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

A niżej część 3 Chronologii III Ery
w Bitwie pod Poros

Raczej nad Poros, bo to rzeka, a bitwa była u brodów na Poros.

Jasna sprawa - umknęło w natłoku Uśmiech

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
Eärnur prowadzi flotę (od Cirdana) do Lindonu

Nie wiem czy rozumiem o co chodzi. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

To zmienię żeby było czytelniejsze Elfik

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
Arnor po klęsce Angmaru - tylko Shire i Bree zamieszkałe

Gdzieś było, że zamieszkały był jeszcze Klin, że to tam osiedliły się niedobitki Dunedainów, ze względu na bliskość Imladris. Musze jednak odszukać gdzie to było.

Tak, to też poprawiam i nie kłopocz się szukaniem bo znalazłem wieeeeeeeeeelgachny uśmiech - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=138494#138494

#127:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Nowe wpisy w http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139886#139886

Jest dokładny fragment zacytowany o dziedziczności urzędu Namiestnika między innymi wieeeeeeeeeelgachny uśmiech oraz poprawka w roku 1975 z tą flotą/armią.

#128:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Mam tylko dwie uwagi, a właściwie raczej komentarze. Nie koniecznie do uwzględnienia, tylko raczej do rozważenia.

Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

2000 400 Nazgule rozpoczynają atak z Mordoru i oblegają Minas Ithil. Thráin I opuszcza Erebor i udaje się do Ered Mithrin.
2002 402 Upadek Minas Ithil, znanej później jako Minas Morgul (Wieża Złych Czarów). Nieprzyjaciel zdobywa palantír. Minas Anor (Wieża Zachodzącego Słońca) zmienia nazwę na Minas Tirith (Wieża Czat).

Zadziwiający jest brak reakcji Gondoru. Jak wykazał kampania na północy, mimo osłabienia, ciągle dysponował dużymi siłami. Z kolei trudno uwierzyć by Czarnoksiężnik dysponował siłami większymi niż Gondor. Dlaczego więc bezczynnie patrzono na to co się dzieje.

Cytat:
2050 450 drugie wyzwanie Eärnura do walki. Eärnur rusza pod Minas Morgul by stawić czoło Czarnoksiężnikowi i znika bez wieści w wieku 122 lat po 7 latach rządów. Mardil Voronwë zostaje pierwszym rządzącym namiestnikiem Gondoru.

I tu znowu zadziwiająca decyzja. Pewnie wiedziano, że na północy jest dziedzic Isildura i Anariona, czyli Aranarth (zm. w 2106), dlaczego nie wezwano go na tron?

Acha i do wcześniejszego wpisu, odnośnie zaludnienia Eriadoru. Zamieszkany ciągle był Dunland i Tharbad.

#129:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Pierwsze co zauważyłem ( napisałem tez o tym tu - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139899#139899 )to ujednolicenie nazewnictwa, bo okazuje się, że w dodatkach do WP nie jest to dobrze przetłumaczone, zmieniłem więc "Czarnoksiężnika" na 'Króla-Czarnoksiężnika" we wpisach z roku 1980 i 2050

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Mam tylko dwie uwagi, a właściwie raczej komentarze. Nie koniecznie do uwzględnienia, tylko raczej do rozważenia.

Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

2000 400 Nazgule rozpoczynają atak z Mordoru i oblegają Minas Ithil. Thráin I opuszcza Erebor i udaje się do Ered Mithrin.
2002 402 Upadek Minas Ithil, znanej później jako Minas Morgul (Wieża Złych Czarów). Nieprzyjaciel zdobywa palantír. Minas Anor (Wieża Zachodzącego Słońca) zmienia nazwę na Minas Tirith (Wieża Czat).

Zadziwiający jest brak reakcji Gondoru. Jak wykazał kampania na północy, mimo osłabienia, ciągle dysponował dużymi siłami. Z kolei trudno uwierzyć by Czarnoksiężnik dysponował siłami większymi niż Gondor. Dlaczego więc bezczynnie patrzono na to co się dzieje.


Tak. To prawda, sam się troszkę nad tym zastanawiałem.
Nie dość, że kilkanaście lat wcześniej pokonano i rozbito Wodza Nazguli ( co prawda z pomocą Cirdana , ale zawsze) to w dodatku rozbito wtedy jego całe królestwo tworzone przez kilka setek lat.
W dodatku jest przecież wtedy opisane, ze Gondor wysłał wielką i wspaniała armię , która stanowiła tylko część ich sił a i tak zadziwiła elfów jej potęga - przypomnę:

Cytat:
Gdy Eärnur zawinął do Szarych Przystani, elfowie i ludzie przywitali go z wielką radością i zdziwieniem. Flota była tak liczna, a okręty miały tak wielkie zanurzenie, że nie mogły wszystkie znaleźć schronienia w porcie, chociaż zapełniły również przystanie w Harlondzie i Forlondzie. Z pokładów zeszła potężna armia, zaopatrzona i uzbrojona do wojny wielkich królów. Tak się przynajmniej wydawało mieszkańcom Północy, bo w rzeczywistości była to tylko mała część potęgi Gondoru. Najbardziej podziwiano konie, bo wiele nich przybyło z Doliny Anduiny, a dosiadali ich rośli i piękni jeźdźcy oraz dumni książęta Rhovanionu.


Więc tym bardziej jest to dziwne, że oddają swoje strażnice bez walki praktycznie. Czyżby wynikało to z faktu, że poza Eärnurem ( który tez się bał) nikt nie był w stanie stawić wyzwania Królowi-Czarnoksiężnikowi , nikt nie miał takiej odwagi, nie było np. na podorędziu Glorfindela?
Przecież potęga armii to cała armia a nie tylko nie wiem jak potężny i charyzmatyczny przywódca. Musze pomyśleć o jakimś komentarzu w tym stylu, może Ty tez byś coś skrobnął?

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
2050 450 drugie wyzwanie Eärnura do walki. Eärnur rusza pod Minas Morgul by stawić czoło Czarnoksiężnikowi i znika bez wieści w wieku 122 lat po 7 latach rządów. Mardil Voronwë zostaje pierwszym rządzącym namiestnikiem Gondoru.

I tu znowu zadziwiająca decyzja. Pewnie wiedziano, że na północy jest dziedzic Isildura i Anariona, czyli Aranarth (zm. w 2106), dlaczego nie wezwano go na tron?


Tu akurat sądzę, że jest to konsekwencja wcześniejszej decyzji/spisku Pelendura. Skoro wtedy odrzucone słuszne roszczenia Arvedui to czemu miano by się pochylić nad Aranarthem, który nie wysuwał roszczeń ( lub nie wysuwał ich tak dobitnie jak Arvedui) a dla panujących już teraz dziedzicznie namiestników było to wygodne.

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Acha i do wcześniejszego wpisu, odnośnie zaludnienia Eriadoru. Zamieszkany ciągle był Dunland i Tharbad.


Tzn chodzi Ci o poprawę na:
Cytat:
Arnor po klęsce Angmaru - tylko Shire i Bree, Klin Dunland i Tharbad zamieszkałe
- zrobione.

#130:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
I kolejne wpisy w http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139886#139886

edit
Aha i dołożone jeszcze wyjaśnienie do Mardila Z przymrużeniem oka - 2050 rok

#131:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Jakichś szczegółowych uwag na razie nie widzę. Zobaczymy co będzie dalej.
Natomiast odnośnie Minas Ithil, można przyjąć, że w momencie upadku, od dawna nie było już jednym z głównych grodów Gondoru. Samo Osgiliath było na wpół opustoszałe, centrum państwa wyraźnie przeniosło się na zachód od Anduiny. Ithilien i Południowy Gondor nie były gęsto zaludnione, MInas Ithil pewnie było już tylko twierdzą a nie miastem, co więcej nie miano poczucia, że strzeże czegoś ważnego. Mordor był opustoszały, więc właściwie czego pilnować, tym bardziej, że siły potrzebne były gdzie indziej.

#132:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Chronologia III Ery część czwarta.

2210 610 Thorin I opuszcza Erebor i wyrusza na północ w Góry Szare – Grey Mountains, gdzie zbiera się teraz najwięcej niedobitków plemienia Durina i gdzie było więcej bogactw.
2225 625 narodziny późniejszego piątego Księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia.
2227 627 narodziny Aragorna I syna Aravira, późniejszego piątego wodza Dúnedainów.
2238 638 narodziny Óina, późniejszego jedenastego króla rodu Durina.
2244 644 śmierć Húrina I w wieku 120 lat. Túrin I zostaje 9-tym a 6-tym panującym Namiestnikiem Gondoru.
2245 645 narodziny Hadora syna Túrina, później dziesiątego i siódmego panującego Namiestnika Gondoru.
2247 647 śmierć Aranuira w wieku 163 lat, Aravir zostaje czwartym wodzem Dúnedainów.
2254 654 śmierć trzeciego Księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia, jego syn zostaje czwartym Księciem Dol Amroth.
2274 674 narodziny późniejszego szóstego Księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia.
2278 678 śmierć Túrina I w wieku 113 l. Hador zostaje 10-tym i 7-mym panującym Namiestnikiem Gondoru
2289 689 śmierć Thorina I w wieku 254 lat, dziesiątym królem rodu Durina zostaje Glóin.
2290 690 narodziny Barahira, późniejszego jedenastego a ósmego panującego Namiestnika Gondoru.
2296 696 narodziny Araglasa syna Aragorna I, późniejszego szóstego wodza Dúnedainów.
2299 699 śmierć czwartego Księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia, jego syn zostaje piątym Księciem Dol Amroth
2319 719 śmierć Aravira w wieku 163 l. po 72 latach rządów Aragorn I zostaje piątym wodzem Dúnedainów
2324 724 narodziny siódmego Księcia Dol Amroth, nie znamy jego imienia.
2327 727 śmierć Aragorna I w wieku 100 lat po 8 latach rządów – zabity przez dzikie wilki w Eriadorze, jego syn Araglas zostaje szóstym wodzem Dúnedainów.

WP Dodatek A napisał(a):
Nim jeszcze skończył się okres Niespokojnego Pokoju, złe siły zaczęły nękać Eriador lub skrycie go najeżdżać, ale wodzowie mimo to dożywali sędziwego wieku. Powiadają, że Aragorna I rozszarpały wilki, które odtąd były wielkim zagrożeniem dla Eriadoru i są nim także w dzisiejszych czasach.


2328 728 narodziny Diora późniejszego dwunastego a dziewiątego panującego Namiestnika Gondoru.
2338 738 narodziny Náina II późniejszego dwunastego króla rodu Durina.
2340 740 Gorhendad Oldbuck będąc 12-tym Thanem Shire, przekracza Brandywinę i zakłada/zajmuje Buckland, zaczyna wznosić Brandy Hall i zmienia nazwę swojego rodu na Brandybuck. Isumbras I zostaje trzynastym Thanem, pierwszym z rodu Tooków.

Buckland tworzył wąski pas ziemi rozciągający się od Mostu na Brandywinie na północy, do Wiji na południu. Wschodnią granicę Bucklandu stanowił Wysoki Płot oddzielający go od Starego Lasu. Buckland został zasiedlony przez hobbitów w 2340 roku Trzeciej Ery, kiedy Gorhendad Oldbuck poprowadził swą rodzinę przez Brandywinę z Moczar. Do 42 roku Czwartej Ery nie był oficjalnie Ćwiartką Shire, ale dzięki królowi Elessarowi został oficjalnie połączony z resztą kraju hobbitów. Inna nazwa Bucklandu to Marchia Wschodnia.

Niżej mapka Bucklandu by Mark Fisher – jaśniejsza zieleń


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




2348 748 śmierć 5-ego Księcia Dol Amroth - nie znamy imienia, jego syn zostaje 6-tym Księciem Dol Amroth
2360 760 Hador - dziesiąty i siódmy panujący Namiestnik Gondoru w trzechsetną rocznicę reformy kalendarza przeprowadzonej przez Mardila Voronwë dodaje jeden dzień do kalendarza by skorygować deficyt.
2365 765 narodziny Arahada I, późniejszego siódmego wodza Dúnedainów.
2373 773 narodziny ósmego księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia.
2375 775 narodziny Denethora I, późniejszego trzynastego a dziesiątego panującego Namiestnika Gondoru.
2385 785 śmierć Glóina dziesiątego Króla rodu Durina w wieku 249 lat po 96 latach rządów, jego syn Óin zostaje jedenastym Królem rodu Durina.
2395 795 śmierć Hadora w wieku 150 lat po 117 latach rządów, Barahir zostaje jedenastym i ósmym panującym Namiestnikiem Gondoru.
2400 800 śmierć 6-tego Księcia Dol Amroth nie znamy imienia jego syn zostaje 7-ym księciem Dol Amroth
2410 810 narodziny Boromira, późniejszego czternastego i jedenastego panującego Namiestnika Gondoru.
2412 812 śmierć Barahira w wieku 122 lat po 17 latach rządów, Dior zostaje dwunastym i dziewiątym panującym Namiestnikiem Gondoru.
2418 818 narodziny późniejszego dziewiątego Księcia Dol Amroth, nie znamy jego imienia.

Około 2430 830 narodziny Sméagola – hobbita ze Stoorów, późniejszego Golluma i posiadacza Jedynego Pierścienia.

2431 831 narodziny Aragosta, późniejszego ósmego wodza Dúnedainów.
2435 835 śmierć Diora w wieku 107 lat po 23 latach rządów – dwunastego i dziewiątego panującego Namiestnika Gondoru – ostatniego podczas Niespokojnego Pokoju, umiera bezdzietny, trzynastym i dziesiątym panującym Namiestnikiem Gondoru zostaje jego siostrzeniec Denethor I.

Tu warto podkreślić, że została przerwana linia po mieczu i wykorzystano stare Numenorejskie prawo do dziedziczenia po kądzieli, którego nie chciano zastosować wobec Arvedui i jego następców.

2440 840 narodziny Dáina I, późniejszego trzynastego króla rodu Durina.
2449 849 narodziny Ciriona, późniejszego piętnastego i dwunastego panującego Namiestnika Gondoru.
2450 850 narodziny Borina młodszego syna Náina II a brata Dáina I.
2455 855 śmierć Araglasa w wieku 159 l. po 128 l. rządów Arahad I zostaje 7-mym wodzem Dúnedainów
2458 858 śmierć 7-ego Księcia Dol Amroth nie znamy imienia, jego syn zostaje 8-mym Księciem Dol Amroth

2459 859 narodziny Léoda, późniejszego wodza Éothéodów, mistrza w ujeżdżaniu koni, który schwytał dzikiego białego źrebaka , który z kolei wyrósł na Felarófa – pierwszego Mearasa.

Felaróf był inteligentnym i długo żyjącym koniem, pierwszym z mearasów. Żył w XXVI wieku Trzeciej Ery. Rozumiał ludzką mowę (przynajmniej język rohirricki). Miał siwą maść. Należał do władcy Éothéodów, Léoda, który złowił go na stepie i sprowadził do siebie. Źrebiec wyrósł na silnego, dumnego i pięknego konia. Nikt jednak nie mógł go okiełznać. Gdy Léod ośmielił się go dosiąść, rumak poniósł jeźdźca i zrzucił daleko w polu. Léod uderzył głową o kamień i zmarł. Syn Léoda, Eorl, przysiągł, że pomści ojca. Długo szukał konia w stepie, a gdy go wreszcie znalazł, zrezygnował z zabijania zwierzęcia, nadał mu imię Felaróf i dosiadł konia. Felaróf nie sprzeciwił się mu i zaniósł go do domu, bez wędzidła i uzdy. Zawsze potem Eorl tak na nim jeździł.

2460 860 kończy się Niespokojny Pokój. Sauron powraca z większymi siłami do Dol Guldur.

Niżej mapka z wydarzeniami przed i w czasie Niespokojnego Pokoju by Karen Wyn Fonstad.

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




2463 864 zostaje utworzona Biała Rada. W tym samym czasie Déagol z plemienia Stoorów odnajduje Jedyny Pierścień i zostaje zamordowany przez Sméagola, który później znany jako Gollum staje się czwartym powiernikiem Jedynego Pierścienia. Narodziny późniejszego ósmego Księcia Dol Amroth.
2470 870 Sméagol-Gollum ukrywa się w Górach Mglistych - w Mieście Goblinów.
2475 875 Nowy szczep Orków z Mordoru – Urukowie atakuje Gondor. Osgiliath i kamienny most zostają zburzone. Boromir broni Osgiliath.

Osgiliath było pierwszą stolicą Gondoru. Miasto obejmowało obszar na obu brzegach rzeki Anduiny, w połowie drogi między Minas Anor a Minas Ithil. Zostało założone przez Isildura i Anáriona, synów Elendila, w 3320 roku Drugiej Ery[2].Od początku była to największe i najwspanialsze miasto Południowego Królestwa. Ważnymi budowlami w jego obrębie był Dom Króla i Gwiaździsta Kopuła, gdzie przechowywano Kryształ Osgiliath, najważniejszy z palantírów Gondoru. Nad rzeką, przepływającą przez środek Osgiliath, wzniesiono liczne mosty, a do miejskich nabrzeży mogły przybijać statki. W 3429 roku Drugiej Ery Anárionowi udało się obronić Osgiliath przed atakiem wojsk Saurona. Przez następne stulecia miasto rozwijało się i rozkwitało. Jego zmierzch zapoczątkowała Waśń Rodzinna, wojna domowa, podczas której w Osgiliath przez pięć lat (1432 – 1437) bronił się prawowity król Eldacar przed buntownikami pod wodzą Castamira. W końcu miasto zostało zdobyte, a w pożarze i walkach zniszczono znaczną jego część, zginęło też wielu mieszkańców. Po powrocie na tron Eldacara niewątpliwie wszelkie szkody zostały naprawione, choć miasto raczej bezpowrotnie straciło część swojego dawnego bogactwa. Ostatecznym ciosem dla Osgiliath był Wielki Mór z 1636 roku Trzeciej Ery. Zaraza zabiła większość tamtejszej ludności, ci zaś, którzy przeżyli, uciekli do innych prowincji. W tej sytuacji król Tarondor, w 1640 roku, przeniósł siedzibę monarszą do Minas Anor, a Osgiliath zaczęło popadać w ruinę.
W 2475 roku Trzeciej Ery roku dawna stolica została zajęta przez orków z Mordoru, (nowy szczep czarnych Orków – mój dopisek), którzy zniszczyli ostatni kamienny most na rzece. Co prawda, po krótkim czasie miasto odbił Boromir, syn namiestnika Denethora I, ale wkrótce Osgiliath całkowicie opustoszało i stało się jedyną placówką wojskową, strzegącą Gondoru przed napaścią ze wschodu. Wschodnia część miasta została zajęta przez wojska Mordoru, być może około 2954 roku, jednak na początku rządów Denethora II żołnierze Gondoru odbili ją i odbudowali most, by móc przerzucać swoje siły na drugi brzeg rzeki. Stan ten utrzymał się do Wojny o Pierścień.


Urukowie lub Czarni Orkowie – ulepszona rasa orków. Pojawili się w 2475 roku Trzeciej Ery w Mordorze. Wyhodował ich Sauron (lub jego sługi na podstawie jego poleceń, gdyż wtedy Saurona w Mordorze nie było – przebywał w Dol Guldur które to opuścił dopiero w 2941), który nie był zachwycony tworem Morgotha, tworząc ich dużo potężniejszą i lojalniejszą odmianę. Powstali oni po skrzyżowaniu orków i ludzi. Możliwe, że Urukowie to późniejsza nazwa hobgoblinów.
Mieli oni czarną skórę i krew oraz rysie oczy. Byli mniej więcej wzrostu człowieka i nie obawiali się światła. Odznaczali się większą siłą i wytrzymałością niż pomniejsi orkowie, byli też straszliwi w walce. Nosili czarne zbroje i kolczugi, uzbrojeni byli w miecze i włócznie. Uruk-hai różnią się nieznacznie w zależności od tego, czy pochodzą z Mordoru, czy z Isengardu. Ci pierwsi mają ciemnoszarą skórę oraz gorsze uzbrojenie i są podobni do orków. Urukowie Sarumana mają brunatną skórę i są lepiej uzbrojeni. Pomimo tych różnic są lojalni, brutalni i waleczni.

The Peoples of Middle-Earth, HoME Vol 12, Part 1, Ch 7, The Heirs of Elendil: The Ruling Stewards of Gondor napisał(a):
The Morgul-lords [had] bred in secret a fell race of black Orcs in Mordor....


2477 877 śmierć Denethora I w wieku 102 lat po 42 latach rządów, jego syn Boromir zostaje czternastym i jedenastym panującym Namiestnikiem Gondoru.
2480 880 narodziny Hallasa syna Ciriona późniejszego 16-tego i 13-tego panującego Namiestnika Gondoru.
Około 2480 880 Orkowie zaczynają budować tajemne twierdze w Górach Mglistych, aby zagrodzić przejścia do Eriadoru. Sauron zaludnia Morię orkami i swoimi bestiami/potworami.
2485 885 narodziny Eorla syna Léoda, późniejszego wodza Éothéodów i założyciela Rohanu.
2488 888 śmierć Óina jedenastego króla rodu Durina w wielu 250 lat po 103 latach rządów, jego syn Náin II zostaje dwunastym królem rodu Durina.
2489 889 śmierć Boromira w wieku 79 lat po 12 latach rządów. Był wielkim dowódcą i wojownikiem i sam Król-Czarnoksiężnik bał się go, jednak jego życie znacznie się skróciło na skutek rany zadanej zatrutym ostrzem Morgulu w 2475 roku. Jego syn Cirion zostaje piętnastym i dwunastym panującym namiestnikiem Gondoru.
2497 897 narodziny Aravorna późniejszego dziewiątego wodza Dúnedainów.
2498 898 śmierć 8-ego Księcia Dol Amroth, nie znamy imienia jego syn zostaje 9-tym Księciem Dol Amroth


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 23-02-2017 12:22, w całości zmieniany 1 raz

#133:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
I dodane kolejne wpisy do czwartej części chronologii III Ery.

#134:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Z tymi Urukami to, jest chyba bardziej złożone. Według eseju 'Orkowie' już Morgoth wychodował rasę większych orków, pierwowzór Uruków, a potem w III Erze Sauron a poterm Saruman powtórzyli jego dzieło. Ale być może coś pomyliłem.
Aragorn 7 napisał(a):
2435 835 śmierć Diora w wieku 107 lat po 23 latach rządów – dwunastego i dziewiątego panującego Namiestnika Gondoru – ostatniego podczas Niespokojnego Pokoju, umiera bezdzietny, trzynastym i dziesiątym panującym Namiestnikiem Gondoru zostaje jego siostrzeniec Denethor I.


Tu warto podkreślić, że została przerwana linia po mieczu i wykorzystano stare Numenorejskie prawo do dziedziczenia po kądzieli, którego nie chciano zastosować wobec Arvedui i jego następców.
Nie twierdzę, że koniecznie to trzeba wprowadzić do chronologii, ale warto podkreślić choćby w postaci przypisu.

#135:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Z tymi Urukami to, jest chyba bardziej złożone. Według eseju 'Orkowie' już Morgoth wychodował rasę większych orków, pierwowzór Uruków, a potem w III Erze Sauron a poterm Saruman powtórzyli jego dzieło. Ale być może coś pomyliłem.

Zgadza się, że sprawa Uruków ( jak i samych orków) jest niejednoznaczna i niewiele wiemy.
Z tego co czytałem, to jednak Morgoth nie miał oprócz "dowódców orków" innego szczepu. Oczywiście eksperymenty prowadził i pewnie zostały wyhodowane jakieś jednostkowe inne orki, ale moim zdaniem nie ma żadnego materiału i dowodu na to, by był wyhodowany zupełnie nowy szczep o takich samych cechach jednostkowych/osobniczych jak Uruki.

Z samego eseju "Orkowie"

Cytat:
Ta ostatnia sprawa nie była dobrze rozumiana w Dawnych Dniach, gdyż Melkor miał wiele sług, wśród których najstarsi i najpotężniejsi byli zarazem nieśmiertelni, przynależąc w swych początkach do Majarów; i te złe duchy, tak jak ich Pan, potrafiły przybierać widzialną formę. Duchy te, których zajęciem było dowodzenie Orkami, często przywdziewały ich formę, jednakże były potężniejsze i straszniejsze (4). Stąd się wzięły opowieści o Wielkich Orkach albo Orkach-wodzach, których nie dało się zabić, i którzy pojawiali się ponownie w bitwach przez okres dłuższy niż trwanie życia Człowieka.*(5)

*[Dodano niżej] Boldog, na przykład, jest imieniem pojawiającym się wiele razy w opowieściach o Wojnie. Ale jest możliwe, że Boldog nie było imieniem ani tytułem, lecz nazwą rodzaju istot: majarów w ciałach orków, tylko słabszymi od Balrogów.


Natomiast pewne jest , że hasło "Uruk" pojawia się dopiero w 2475 roku przy najeździe orków i Uruków z Mordoru na Ithilien.

Co do kolejnej "hodowli" Sarumana to będzie później jak dojdę do tego.

Natomiast znalazłem niezaprzeczalny dowód na to co sam wykoncypowałem, że to chyba nie Sauron osobistycznie ich stworzył wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
Otóż :
The Peoples of Middle-Earth, HoME Vol 12, Part 1, Ch 7, The Heirs of Elendil: The Ruling Stewards of Gondor napisał(a):
The Morgul-lords [had] bred in secret a fell race of black Orcs in Mordor....


M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Aragorn 7 napisał(a):
2435 835 śmierć Diora w wieku 107 lat po 23 latach rządów – dwunastego i dziewiątego panującego Namiestnika Gondoru – ostatniego podczas Niespokojnego Pokoju, umiera bezdzietny, trzynastym i dziesiątym panującym Namiestnikiem Gondoru zostaje jego siostrzeniec Denethor I.


Tu warto podkreślić, że została przerwana linia po mieczu i wykorzystano stare Numenorejskie prawo do dziedziczenia po kądzieli, którego nie chciano zastosować wobec Arvedui i jego następców.
Nie twierdzę, że koniecznie to trzeba wprowadzić do chronologii, ale warto podkreślić choćby w postaci przypisu.


OK.

#136:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
I kolejna porcja chronologii:

2501 901 śmierć Léoda w wieku 42 lat, gdy starał się okiełznać mearasa Felarófa, został przez niego zrzucony i poniósł śmierć, uderzając głową o kamień, jego syn Eorl zostaje Lordem Éothéodów w wieku 16 lat i wyrusza na step by poskromić konia, który zabił jego ojca. Ujeżdżą go i nadaje mu imię – Felaróf.
2505 905 narodziny późniejszego jedenastego Księcia Dol Amroth, nie znamy jego imienia.
2509 909 Celebríana w drodze do Lórien zostaje napadnięta w Bramie Czerwonego Rogu i zraniona zatrutą strzałą przez Orków.

W roku 2509 Celebríana, żona Elronda, podróżująca do Lórien przez Przełęcz Czerwonego Rogu, została znienacka napadnięta przez orków, którzy rozbili jej orszak, a ją samą uprowadzili. Jej synowie Elladan i Elrohir puścili się w pogoń i odbili matkę, jednak wcześniej srogo ucierpiała ona w niewoli, bo zraniono ją zatrutą bronią. Przewieziono ją z powrotem do Imladris i chociaż Elrond uleczył jej rany, utraciła ona całą miłość do Śródziemia i w rok później udała się do Przystani, by odejść za Morze

2510 970 Celebríana odpływa za Morze. Orkowie i Easterlingowie – Balchoth czyli Balkowie (rasa Easterlingów zdominowana przez Dol Guldur, mieli siedziby na wschód od Mrocznej Puszczy) napadają na Rhovanion ( które przestaje istnieć jako niezależne królestwo) i Calenardhon, przekraczają Anduinę na tratwach. Nammiestnik Cirion wysyła po pomoc do Éothéodów, którzy mieli siedziby na północy w rejonie źródeł Anduiny. Eorl Młody wiedzie ok. 7000 Éothéodów i odnosi zwycięstwo w Bitwie na Polach Celebrantu. W bitwie biorą udział również synowie Elronda, Elladan i Elrohir, którzy chcieli pomścić cierpienia swojej matki. Cirion daje w nagrodę Eorlowi Calenardhon (od Anduiny do Iseny) i Lud Éothéodów migruje i osiedla się tam – tak powstaje Marchia Jeźdźców, wtedy to zaczęli nazywać się Eorlingami („Ludem Eorla”). Przez mieszkańców Gondoru nazwani zostali Rohirrimami – „Mistrzami Koni”, a kraj, który zamieszkiwali – „Rohanem”, a Eorl zostaje pierwszym królem Rohanu. Przysięga i sojusz Ciriona i Eorla – Gondoru i Rohanu. Cirion przenosi grób Elendila do Minas Tirith.

Na rozległych terenach Rhovanionu, pomiędzy Mroczną Puszczą i Bystrą Rzeką, osiedlił się teraz dziki lud, pogrążony w cieniu Dol Guldur. Ludzie ci często przemierzali zbrojnie las i wkrótce spustoszyli Dolinę Anduiny na południe od Gladden. Nazywali się Balchoth i ciągle wzrastali liczebnie, bo przyłączały się do nich pokrewne szczepy, ciągnące ze wschodu, podczas gdy plemię Calenardhonu wymierało

Niżej najazd Balków i Bitwa na Polach Celebrantu – mapki by Karen Wynn Fonstad

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



I mapka Bitwy na Polach Celebrantu by Merlin Douglas Larsen


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




2512 912
narodziny Brego syna Eorla, późniejszego drugiego króla Rohanu.

Poniżej Linia Królów Rohanu.

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



2515 915 narodziny Húrina II późniejszego 17-tego i 14-tego panującego namiestnika Gondoru.
2523 923 śmierć Arahada I w wieku 158 l. po 68 l. rządów, Aragost zostaje ósmym wodzem Dúnedainów.
2540 940 śmierć 9-tego księcia Dol Amroth – bez imienia, jego syn zostaje 10-tym księciem Dol Amroth.
2542 942 narodziny Thróra syna Dáina I, późniejszego czternastego króla rodu Durina.
2544 944 narodziny Aldora drugiego syna późniejszego króla Brego, przyszły trzeci król Rohanu.
2545 945 Eorl ginie w Bitwie na Pagórkach (Battle in the Wold – północnej części Rohanu między Lasem Fangorn a Anduiną) w wieku 60 l. po 9 l. bycia wodzem Éothéodów i 35 lat królem, drugim królem Rohanu zostaje Brego. Narodziny Belecthora I późniejszego 18-tego a 15-tego panującego namiestnika Gondoru.

Niżej mapka z północnym rejonem Rohanu - The Wold, czyli Pagórków , gdzie ginie Eorl.

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




2546 946 narodziny późniejszego dwunastego Księcia Dol Amroth, nie znamy jego imienia.
2552 952
narodziny Fróra drugiego syna Dáina I
2560 960 narodziny Farina syna Borina, późniejszego ojca Gróina i Fundina.
2563 963 narodziny Arahada II późniejszego dziesiątego wodza Dúnedainów; narodziny Gróra, założyciela królestwa krasnoludów w Żelaznych Wzgórzach; syna Dáina I, brata Thróra i Fróra, a ojca Náina.
2567 967 śmierć Ciriona w wieku 118 lat po 78 latach rządów, jego syn Hallas zostaje szesnastym i trzynastym panującym Namiestnikiem Gondoru.

2569 969 Brego , syn Eorla, kończy budowę Złotego DworuMeduseld. Podczas uczty wydanej przez Brego z okazji zakończenia budowy pałacu pod wpływem wina Baldor, syn Brego pochopnie przysiągł, że przejdzie przez Ścieżkę Umarłych. Wyruszył w drogę jeszcze tego samego roku.

2570 970 Baldor, syn Brego, przekracza Zakazane Wrota, wkracza na Ścieżkę Umarłych ( Droga pod Ered Nimrais, prowadząca od Bramy Umarłych nad Dunharrow do źródeł Morthondu w okolicach Erech. Ścieżki Umarłych były zamknięte dla wszystkich oprócz Umarłych, którzy po nich krążyli, oraz dziedzica Isildura ) i ginie, jego młodszy brat Aldor staje się dziedzicem tronu Rohanu. Wkrótce potem Brego umiera z żalu po synu w wieku zaledwie 58 lat po 25 latach rządów, jego młodszy syn Aldor zostaje w wieku 26 lat trzecim królem Rohanu. Narodziny Fréa syna Aldora, późniejszego czwartego króla Rohanu.
W tym czasie na dalekiej północy, w Ered Mithrin pojawiają się znowu smoki i zaczynają nękać krasnoludów

2570-2589 970-989 Wojna krasnoludów z Ered Mithrin ze smokami

Smoki z Forodwaith namnożyły się i urosły w siłę i od 2570 zaczęły mocno nękać krasnoludów z Grey Mountains grabiąc i plądrując ich siedziby. Krasnoludowie wytrzymali około 20 lat do czasu aż w 2589 podczas ataku na siedzibę króla zostaje zabity sam Dáin z synem.

2576 976 narodziny Orodretha późniejszego 19-tego a 16-tego panującego Namiestnika Gondoru.
2582 982 śmierć dziesiątego Księcia Dol Amroth, nie znamy jego imienia, jego syn zostaje jedenastym Księciem .Dol Amroth, również nie znamy jego imienia..
2585 985 śmierć Náina II w wieku 247 lat po 97 l. rządów, królem rodu Durina zostaje jego syn Dáin I
2588 988 śmierć Aragosta w wieku 157 l. po 67 l. rządów, Aravorn zostaje dziewiątym wodzem Dúnedainów; narodziny trzynastego Księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia
2589 989 Dáin I ginie przedwcześnie w wieku 149 lat ledwie po 4 latach rządów - zostaje zabity przez wielkiego zimnego bezskrzydłego smoka w drzwiach swojej siedziby. Ginie też jego drugi syn Frór w wieku młodzieńca – 37 lat. Czternastym królem rodu Durina zostaje syn Dáina I - Thrór.

The Return of the King, LoTR Appendix A, Annals of the Kings and Rulers: Durin's Folk
Cytat:
... Thorin I ... went into the far North to the Grey Mountains...; for those mountains were rich and little explored. But there were dragons in the wastes beyond; and after many years they became strong again and multiplied, and they made war on the dwarves, and plundered their works. At last Dáin I, together with Frór his second son, was slain at the door of his hall by a great cold-drake.
Not long after most of Durin's Folk abandoned the Grey Mountains.


2590 990 Ród Durina opuszcza Grey Mountains i dzieli się: Thrór wraz z Borinem i Arcyklejnotem powraca do Ereboru i zostaje Królem pod Górą ( King under the Mountain), Jego brat - Grór migruje do Żelaznych Wzgórz - Iron Hills.
2594 994 narodziny Fréawine późniejszego piątego króla Rohanu.
2600 1000 narodziny Ectheliona I późniejszego 20-tego a 17-stego panującego Namiestnika Gondoru.
2605 1005 śmierć Hallasa w wieku 125 lat po 38 latach rządów, Húrin II zostaje 17-tym a 14-tym panującym Namiestnikiem Gondoru.
2619 1019 narodziny Goldwine'a przyszłego szóstego króla Rohanu.
2620 1020 narodziny Isengrima Tooka II przyszłego 22-go Thana Shire.
2623 1023 śmierć jedenastego księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia, jego syn zostaje dwunastym Księciem Dol Amroth.
2626 1026 narodziny Egalmotha wnuka Morweny siostry Orodretha i późniejszego 21-ego a 18-tego panującego Namiestnika Gondoru. Za czasu jego życia (2626-2743) orkowie z Mordoru wznowili ataki na Gondor.
2627 1027 narodziny przyszłego 14-tego Księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia.

2628 1028 narodziny Arassuila przyszłego jedenastego wodza Dúnedainów, śmierć Húrina II w wieku 113 lat po 13 latach rządów, Belecthor I zostaje 18-tym a 15-tym panującym Namiestnikiem Gondoru.
2644 1044 narodziny Thráina II przyszłego 15-tego króla rodu Durina, narodziny Déora przyszłego siódmego króla Rohanu.
2645 1045 śmierć Aldora w wieku 101 lat po 75 latach rządów, Fréa zostaje czwartym królem Rohanu.
2654 1054 śmierć Aravorna w wieku 157 lat po 66 latach rządów, Arahad II zostaje dziesiątym wodzem Dúnedainów (warto zauważyć, że Dúnedaini nadal żyją ponad 150 lat, gdy potomek krwi mieszanej – król Rohanu „Aldor the Old” tylko 101 lat).
2655 1055 śmierć Belecthora I w wieku 110 l. po 27 l. rządów, Orodreth zostaje 19-tym a 16-tym panują-cym Namiestnikiem Gondoru; narodziny Berena przyszłego 22-go a 19-tego panującego Namiestnika Gondoru
2659 1059 śmierć Fréa w wieku 89 lat po 14 latach rządów, Fréawine zostaje piątym królem Rohanu.
2660 1060 śmierć 12-tego księcia Dol Amroth bez imienia, jego syn zostaje 13-tym Księciem Dol Amroth.
2662 1062 narodziny Fundina krasnoluda z królewskiej linii , starszego brata Gróina a przyszłego ojca Balina i Dwalina.
2665 1065 narodziny Náina późniejszego dwunastego króla rodu Durina.
2666 1066 narodziny Isumbrasa Tooka III późniejszego 23-ego Thana Shire.
2668 1068 narodziny Grama przyszłego ósmego króla Rohanu.


Niżej drzewo pierwszej dynastii Królów Rohanu

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




2670 1070
Tobold Hornblower zakłada w Południowej Ćwiartce Shire plantację „fajkowego ziela.
2671 1071 narodziny Gróina krasnoluda z królewskiej linii , młodszego brata Fundina; narodziny późniejszego 15-tego Księcia Dol Amroth.
2680 1080 śmierć Fréawine'a piątego króla Rohanu w wieku 86 lat po 21 latach rządów, Goldwine zostaje szóstym królem Rohanu.
2683 1083 Isengrim II zostaje 21-szym Thanem Shire i rozpoczyna budowę Wielkich Smiali - Great Smials – wielką podziemną siedzibę klanu Tooków wykopaną w Zielonym Pogórzu.
2685 1085 śmierć Orodretha w wieku 109 lat po 30 latach rządów, Ecthelion I zostaje 20-tym a 17-tym panującym Namiestnikiem Gondoru.
2691 1091 narodziny Helma Młotorękiego przyszłego dziewiątego króla Rohanu.
2693 1093 narodziny Arathorna I późniejszego dwunastego wodza Dúnedainów.
2698 1098 Ecthelion I odbudowuje Białą Wieżę w Minas Tirith i w tym samym roku umiera w wieku 98 lat po 13 latach rządów, Ecthelion I umiera bezdzietny, wnuk Morweny – siostry Orodretha, Egalmoth zostaje 21-szym a 18-tym panującym Namiestnikiem Gondoru. To drugi przypadek dziedziczenia „po kądzieli” w Linii Namiestników Gondoru.
2699 1099 śmierć Goldwine'a w wieku 80 lat po 19 latach rządów, Déor zostaje siódmym królem Rohanu.
2700 1100 narodziny Beregonda przyszłego 23-ego a 20-tego panującego Namiestnika Gondoru.
2701 1101 narodziny Ferumbrasa Tooka II przyszłego 24-ego Thana Shire; śmierć 13-tego Księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia, jego syn (też nie znamy imienia) zostaje 14-tym Księciem Dol Amroth.
2704 1104 narodziny Bandobrasa Tooka, syna Isumbrasa Tooka III

2709 1109 narodziny przyszłego 16-tego Księcia Dol Amroth, nie znamy jego imienia.
2710 1110 Dunlendingowie przejmują Isengard.

Unfinished Tales napisał(a):
Za panowania króla Deora (2699-2719) Rohirrimowie uznali, że sama straż u Brodów to za mało. Ponieważ ani Rohan, ani Gondor nie wyrażały zainteresowania tym odległym zakątkiem królestwa, nikt długo jeszcze nie wiedział, co właściwie tam się dzieje. Ród gondorskich wodzów Angrenostu wymarł, a władza nad twierdzą przeszła w ręce ich krewnych, wywodzących się z prostego ludu. Podobno byli oni już z dawna mieszanego pochodzenia, dlatego traktowali Dunlandczyków o wiele przyjaźniej niż "dzikusów z Pomocy", uzurpujących sobie prawa do tej krainy. O odległym Minas Tirith w ogóle zapomnieli. Po śmierci króla Aldora, który wypędził ostatki Dunlandczyków, a nawet najechał dla przestrogi ich ziemie w Enedwaith, Dunlandczycy zaczęli w tajemnicy przed Rohanem, jednak za zgodą Isengardu, przenikać znów do Zachodniej Bruzdy. Osiedlali się w górskich kotlinach na zachód i na wschód od Isengardu, jak też na południowych obrzeżach Fangornu. Za panowania Deora ujawnili otwartą wrogość, napadając na stada bydła i koni Rohirrimów w Zachodniej Bruździe. Ci zrozumieli wkrótce, że złoczyńcy nie przybywają ani przez Brody, ani z żadnego miejsca daleko na południe od Isengardu, Brody bowiem były strzeżone. Tak zatem Deor poprowadził wyprawę ku północy, gdzie spotkał nieprzyjaźnie nastawionych Dunlandczyków, czego się nawet spodziewał, zaskoczyła go za to agresja okazywana przez mieszkańców Isengardu. Mniemając, że uwalnia swoim działaniem Isengard od towarzystwa Dunlandczyków, wysłał tam gońca z dobrym słowem, wszelako ten zastał bramę zamkniętą, a w ramach odpowiedzi wypuszczono doń strzałę, jak stwierdzono później, uznawani za przyjaciół Dunlandczycy przechwycili Krąg Isengardu, zabijając tych nielicznych potomków dawnych strażników, którzy nie chcieli (jak większość) stopić się z ich plemieniem. Deor zawiadomił od razu namiestnika w Minas Tirith (w roku 2710 był to Egalmoth), ale ten nie mógł wysłać żadnej pomocy, więc Dunlandczycy okupowali Isengard, aż przetrzebieni wielkim głodem po Długiej Zimie (2758/59), z nędzy skapitulowali przed Frealafem (przyszłym pierwszym królem drugiej linii). Deor nie miał jednak dość sił, by zaatakować czy nawet oblegać Isengard i przez wiele lat Rohirrimowie musieli trzymać na północy Zachodniej Bruzdy spore siły jeźdźców, które pozostawały tam aż do wielkiej napaści w roku 2758.


2711 1111 śmierć Borina młodszego syna Náina II a brata Dáina I w wieku 261 lat.
2718 1118 śmierć Déora w wieku 74 lat po 19 latach rządów, Gram zostaje ósmym królem Rohanu.
2719 1119 śmierć Arahada II w wieku 156 lat po 65 latach rządów, Arassuil zostaje 11-tym wodzem Dúnedainów.
2722 1122 śmierć Isengrima Tooka II w wieku 102 lat po 39 latach rządów, Isumbras Took III zostaje 23-cim Thanem Shire.
2726 1126 narodziny Fréaláf'a Hildesona – siostrzeńca Helma Młotorękiego przyszłego dziesiątego króla Rohanu, pierwszego w drugiej linii królów.
2731 1131 narodziny Gundolpho Bolgera - hobbita z Shire, protoplasty rodu Bolgerów.
2733 1133 śmierć 14-tego Księcia Dol Amroth nie znamy imienia, jego syn zostaje 15-tym Księciem Dol Amroth, również nie znamy jego imienia.
2734 1134 narodziny Gormadoca Brandybucka zwanego Mieszkańcem Podziemi – hobbit z Shire, był Dziedzicem Bucklandu, i potomkiem Gorhendada Oldbucka, który zmienił nazwisko rodowe na Brandybuck. Poślubił Malvę Headstrong, z którą miał trójkę dzieci: Madoca, Sadoca i Marroca. Prawdopodobnie za czasów swoich rządów rozbudował Brandy Hall.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 08-03-2017 12:52, w całości zmieniany 7 razy

#137:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Steward Cirion wysyła po pomoc do Éothéodów, którzy mieli siedziby na północy w rejonie źródeł Anduiny.

Jednak Namiestnik a nie Steward czy tym bardziej steward. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech


Cytat:
Eorl Młody wiedzie ok. 7000 Éothéodów i odnosi zwycięstwo w Bitwie na Polach Celebrantu. Cirion daje w nagrodę Eorlowi Calenardhon (od Anduiny do Iseny) i Lud Éothéodów migruje i osiedla się tam – tak powstaje Marchia Jeźdźców, wtedy to zaczęli nazywać się Eorlingami („Ludem Eorla”). Przez mieszkańców Gondoru nazwani zostali Rohirrimami – „Mistrzami Koni”, a kraj, który zamieszkiwali – „Rohanem”, a Eorl zostaje pierwszym królem Rohanu. Przysięga i sojusz Ciriona i Eorla – Gondoru i Rohanu. Cirion przenosi grób Elendila do Minas Tirith.


Można też dodać, że według niektórych przekazów, w bitwie brali udział synowie Elronda, Elladan i Elrohir, którzy chcieli pomścić cierpienia swojej matki.

#138:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
Steward Cirion wysyła po pomoc do Éothéodów, którzy mieli siedziby na północy w rejonie źródeł Anduiny.

Jednak Namiestnik a nie Steward czy tym bardziej steward. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech


Cytat:
Eorl Młody wiedzie ok. 7000 Éothéodów i odnosi zwycięstwo w Bitwie na Polach Celebrantu. Cirion daje w nagrodę Eorlowi Calenardhon (od Anduiny do Iseny) i Lud Éothéodów migruje i osiedla się tam – tak powstaje Marchia Jeźdźców, wtedy to zaczęli nazywać się Eorlingami („Ludem Eorla”). Przez mieszkańców Gondoru nazwani zostali Rohirrimami – „Mistrzami Koni”, a kraj, który zamieszkiwali – „Rohanem”, a Eorl zostaje pierwszym królem Rohanu. Przysięga i sojusz Ciriona i Eorla – Gondoru i Rohanu. Cirion przenosi grób Elendila do Minas Tirith.


Można też dodać, że według niektórych przekazów, w bitwie brali udział synowie Elronda, Elladan i Elrohir, którzy chcieli pomścić cierpienia swojej matki.


Dodane i poprawione, choć Steward to nie błąd Elfik

Plus kolejne wpisy w http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139960#139960

#139:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
2626 1026 narodziny Egalmotha późniejszego 21-ego a 18-tego panującego Namiestnika Gondoru


Może dodać: ...wnuka Morweny siostry Orodretha.

Cytat:
Dodane i poprawione, choć Steward to nie błąd Elfik


Może nie błąd, ale też nie jest do końca poprawnie. Inna sprawa, czy tłumaczenie Namiestnik jest najlepsze? Nie wiem czy nie lepiej byłoby tłumaczyć jako "palatyn". Ale nie upieram się. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

#140:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
2626 1026 narodziny Egalmotha późniejszego 21-ego a 18-tego panującego Namiestnika Gondoru


Może dodać: ...wnuka Morweny siostry Orodretha.


+ wieeeeeeeeeelgachny uśmiech

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Cytat:
Dodane i poprawione, choć Steward to nie błąd Elfik


Może nie błąd, ale też nie jest do końca poprawnie. Inna sprawa, czy tłumaczenie Namiestnik jest najlepsze? Nie wiem czy nie lepiej byłoby tłumaczyć jako "palatyn". Ale nie upieram się. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech


Steward jest w oryginale, pytanie tylko jak faktycznie jest to najlepiej przetłumaczyć nie tylko w sensie leksykalnym, ale i funkcjonalnym na język polski. Uśmiech

+ kolejne kilka dat http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139960#139960

#141:  Autor: eruiSkąd: Białystok WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Cytat:
"Może nie błąd, ale też nie jest do końca poprawnie. Inna sprawa, czy tłumaczenie Namiestnik jest najlepsze? Nie wiem czy nie lepiej byłoby tłumaczyć jako "palatyn". "

Moim zdaniem nie ma sensu szukać nowego tłumaczenia. Chyba w każdym istniejącym tłumaczeniu (Skibiniewska, Łoziński, Frącowie ) funkcjonuje namiestnik. Zmiana na palatyna spowodowałaby tylko niepotrzebne zamieszanie. To tak jakby zaproponować zmianę Obieżyświata na Włóczykija. Można ale po co?
A temat świetny. Śledzę pilnie.

#142:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
erui napisał(a) (zobacz wpis):
Cytat:
"Może nie błąd, ale też nie jest do końca poprawnie. Inna sprawa, czy tłumaczenie Namiestnik jest najlepsze? Nie wiem czy nie lepiej byłoby tłumaczyć jako "palatyn". "

Moim zdaniem nie ma sensu szukać nowego tłumaczenia. Chyba w każdym istniejącym tłumaczeniu (Skibiniewska, Łoziński, Frącowie ) funkcjonuje namiestnik. Zmiana na palatyna spowodowałaby tylko niepotrzebne zamieszanie. To tak jakby zaproponować zmianę Obieżyświata na Włóczykija. Można ale po co?

Jestem tego samego zdania Z przymrużeniem oka


erui napisał(a) (zobacz wpis):

A temat świetny. Śledzę pilnie.

Dzięki Uśmiech

Dochodzi kilka dat - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139960#139960

#143:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

2698 1098 Ecthelion I odbudowuje Białą Wieżę w Minas Tirith i w tym samym roku umiera w wieku 98 lat po 13 latach rządów, Egalmoth zostaje 21-szym a 18-tym panującym Namiestnikiem Gondoru.

Po raz drugi dziedziczenie urzędu Namiestnika odbywa się w linii po kądzieli.

Można zastanowić się, na ile wpływało to na osłabienie ich pozycji. Zapewne za każdym takim razem panujący Namiestnik musiał uzyskać zgodę najważniejszych możnych królestwa, zapewne nie za darmo, tylko za kolejne przywileje. Nie przypadkiem za Denethora II Gondor przypomina konfederację władztw, a nie skonsolidowane królestwo.

#144:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

2698 1098 Ecthelion I odbudowuje Białą Wieżę w Minas Tirith i w tym samym roku umiera w wieku 98 lat po 13 latach rządów, Egalmoth zostaje 21-szym a 18-tym panującym Namiestnikiem Gondoru.

Po raz drugi dziedziczenie urzędu Namiestnika odbywa się w linii po kądzieli.

Można zastanowić się, na ile wpływało to na osłabienie ich pozycji. Zapewne za każdym takim razem panujący Namiestnik musiał uzyskać zgodę najważniejszych możnych królestwa, zapewne nie za darmo, tylko za kolejne przywileje. Nie przypadkiem za Denethora II Gondor przypomina konfederację władztw, a nie skonsolidowane królestwo.


Słusznie, zmieniłem więc wpis na:

2698 1098 Ecthelion I odbudowuje Białą Wieżę w Minas Tirith i w tym samym roku umiera w wieku 98 lat po 13 latach rządów, Ecthelion I umiera bezdzietny, wnuk Morweny – siostry Orodretha, Egalmoth zostaje 21-szym a 18-tym panującym Namiestnikiem Gondoru. To drugi przypadek dziedziczenia „po kądzieli” w Linii Namiestników Gondoru.

Plus kilka nowych dat - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139960#139960

#145:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
I kolejna porcja chronologii:

2740 1140 Orkowie ponawiają najazdy na Eriador, Dúnedainowie w tym synowie Elronda: Elladan i Elrohir walczą z nimi.

The Return of the King, LoTR Appendix A, Annals of the Kings and Rulers: Eriador, Arnor, and the Heirs of Isildur: The North-kingdom and the Dúnedain. napisał(a):

[In] the days of Arassuil, Orcs, multiplying again in the Misty Mountains, begin to ravage the lands, and the Dúnedain and the sons of Elrond fought with them. It was at this time that a large band came so far west as to enter the Shire, and were driven off by Bandobras Took.

2741 1141 śmierć Grama w wieku 73 lat po 27 latach rządów, jego syn Helm Młotoręki zostaje dziewiątym Królem Rohanu.
2743 1143 śmierć Egalmotha w wieku 117 lat po 45 latach rządów, jego syn Beren zostaje 22-gim a 19-tym panującym Namiestnikiem Gondoru.
2745 1145 narodziny Fortinbrasa Tooka I, przyszłego 25-tego Thana Shire.
2746 1146 narodziny Thorina II Oakenshield (Dębowa Tarcza) przyszłego 16-tego króla rodu Durina; 15-ty Książę Dol Amroth – nie znamy jego imienia ginie zabity przez Korsarzy z Umbaru, jego syn zostaje 16-tym Księciem Dol Amroth. Narodziny przyszłego 17-tego Księcia Dol Amroth.
2747 1147 Bitwa na Zielonych Polach - Bandobras Took gromi bandę orków w Północnej Ćwiartce i zabija Golfimbula – króla Orków/goblinów spod Góry Gram – szczytu Ettenmoors.
The Hobbit, Ch 1, An Unexpected Party napisał(a):

Bullroarer, who was so huge (for a hobbit) that he could ride a horse. He charged the ranks of the goblins of Mount Gram in the Battle of the Green Fields, and knocked their king Golfimbul's head clean off with a wooden club. It sailed a hundred yards through the air and went down a rabbit hole, and in this way the battle was won and the game of Golf invented at the same moment.
The Lord of the Rings, Prologue, Concerning Hobbits
The last battle, before this story opens, and indeed the only one that had ever been fought within the borders of the Shire, was beyond living memory: the Battle of Greenfields, S.R. 1147, in which Bandobras Took routed an invasion of Orcs.

2748 1148 Orkowie wyparci z Eriadoru
The Peoples of Middle-earth, "The Heirs of Elendil napisał(a):

In his time there was much war with Orcs that infesting the Misty Mountains harried Eriador. The chief battles were in 2745-8. In 2747 the Periannath (Halflings) defeated a westerly ranging force of the invaders that came down from the north into their land west of Baranduin.

2751 1151 narodziny Frerina krasnoluda z rodu Durina, młodszego syna króla Thráina II, a brata Thorina II.
2752 1152 narodziny Belecthora II przyszłego 24-tego a 21-ego panującego Namiestnika Gondoru; narodziny Brytta przyszłego 11-tego króla Rohanu, syna Fréaláfa Hildesona.
2754 1154 śmierć Freca, lorda z Rohanu

( mówiło się, że w jego żyłach płynie więcej krwi Dunlendingów) , który w tymże roku przybył na dwór króla Rohanu - Helma prosząc o rękę jego córki dla swojego syna Wulfa. Helm odmówił i powiedział o tym jak bardzo Freka przytył, na co dworzanie wybuchnęli śmiechem. Ale Dunlending nie był z tego zadowolony, a wręcz przeciwnie, obrzucił króla obelgami. Po naradzie Helm uderzył Freca tak mocno, że ten od tego uderzenia umarł.

2757 1157 narodziny Argonui przyszłego 13-tego wodza Dúnedainów

2758 1158 Trzy wielkie flotylle korsarzy, z dawna przygotowywane, napadły na Gondor od strony Umbaru i Haradu, w tym samym czasie Easterlingowie od wschodu a Dunlendingowie od strony Isengardu atakują Rohan pod przewodnictwem Wulfa. Rohan dostaje się w niewolę, Wulf zdobywa Edoras i ogłasza się królem. W obronie Meduseld ginie syn Helma – Haleth. Helm z Rohanu chroni się w Helmowym Jarze. Oblężenie Helmowego Jaru teraz również znanego jako Hornburg. Długa Zima. Ginie drugi syn Helma - Háma, który wyprawia się z fortecy po żywność i nie wraca. Ludność Eriadoru i Rohanu ponosi dotkliwe straty. Gandalf przybywa z pomocą mieszkańcom Shire.

Cytat:
Za czasów Berena, dziewiętnastego namiestnika, jeszcze większe niebezpieczeństwo zagroziło królestwu Gondoru. Trzy wielkie flotylle korsarzy, z dawna przygotowywane, napadły na Gondor od strony Umbaru i Haradu, i z wielką furią zaatakowały wybrzeże; nieprzyjaciel w wielu miejscach zdołał wyjść na ląd, nawet daleko na północy, przy ujściu rzeki Iseny. Jednocześnie na Rohirrimów najechano od zachodu i wschodu, zajęto ich kraj i zepchnięto ich w doliny Gór Białych. Tego roku (2758) Długa Zima przyniosła z północy i wschodu mróz i ciężkie śnieżyce, a trwała blisko pięć miesięcy. W wojnie tego roku zginął Hełm z Rohanu i dwaj jego synowie; niedola i śmierć zapanowały w Eriadorze i Rohanie. W Gondorze jednak, położonym na południe od gór, rzeczy miały się trochę lepiej i jeszcze przed wiosną Beregond, syn Berena, rozgromił najeźdźców. Od razu wysłał posiłki do Rohanu. Beregond był największym dowódcą, jaki pojawił się w Gondorze od czasów Boromira; gdy odziedziczył władzę po ojcu (2763), Gondor zaczął odbudowywać swe siły. Rohan wszakże wolniej odzyskiwał siły po odniesionych ranach. To dlatego Beren chętnie przyjął Sarumana i przekazał mu klucze Orthanku. Tego roku (2759) Saruman zamieszkał w Isengardzie.


Rohirrimowie ponieśli klęskę i wróg zajął cały ich kraj. Ci, którzy nie polegli w boju lub nie dostali się do niewoli, zbiegli ku górskim dolinom. Helm poniósł ciężkie straty, został zepchnięty do brodów na Isenie i wycofał się do twierdzy w Rogatym Kasztelu oraz do ukrytego w nim wąwozu (znanego potem jako Helmowy Jar). Wojska wroga oblegały go tam bezskutecznie. Wulf zdobył Edoras i zasiadł w Meduseld, ogłaszając się królem. U bram pałacu jako ostatni z obrońców poległ Haleth, syn Helma.     „Wkrótce potem nastała Długa Zima i śnieg zasypał Rohan na blisko pięć miesięcy (od listopada do marca 2758-2759). Zarówno Rohirrimowie, jak i ich wrogowie ucierpieli srodze od zimna i niedostatku, który trwał dłużej jeszcze niż chłody. Po zimowym przesileniu w Helmowym Jarze zapanował głód. Háma, młodszy syn Helma, w rozpaczliwym porywie i wbrew radzie królewskiej wyprowadził oddział na poszukiwanie prowiantu; wszyscy ponieśli śmierć pośród śniegów. Z rozpaczy i głodu Helm stał się straszny i okrutny. Bano się go tak, jakby to był cały oddział wojów broniących Kasztelu. W pojedynkę, okryty białym płaszczem, zakradł się niczym śnieżny troll do obozu wroga i gołymi rękoma zabił wielu nieprzyjaciół. Wierzono, że dopóki nie ma broni, żaden oręż się go nie ima. Dunlendingowie wierzyli nawet, że gdy nie mógł znaleźć innego pożywienia, zjadał ludzi. Ta legenda długo krążyła po Dunlandzie. Helm miał wielki róg i wkrótce zauważono, że przed wyruszeniem na każdą wyprawę dmie weń, aby echo zabrzmiało w całym Jarze; taki strach padał wówczas na jego wrogów, że zamiast zebrać się razem, ująć go i zabić, rozbiegali się w panice po całej Helmowej Roztoce.     Pewnej nocy ludzie usłyszeli głos rogu, ale Helm już nie powrócił. Rankiem po raz pierwszy od wielu dni zaświeciło jasno słońce i wtedy ujrzeli białą postać, stojącą nieruchomo na szańcu, samotną, bo żaden Dunlending nie śmiał się do niej zbliżyć. To był Helm, martwy i skamieniały, nie ugiął jednak kolan. Ludzie mówili, że jego róg brzmi jeszcze czasem w Jarze, a upiór Helma krąży między wrogami Rohanu i zabija ich strachem

2759 1159 Śmierć Helma Młotorękiego w wieku 68 lat. Koniec Długiej Zimy. Edoras odbite przez Fréaláfa, syna Hildy - siostry Helma , który wypędza Wulfa i rozpoczyna panowanie drugiej dynastii królów Marchii. Saruman dostaje od Berena – Namiestnika Gondoru klucze do wieży Orthanc i zamieszkuje w Isengardzie. Śmierć Isumbrasa Tooka III w wieku 93 lat, Ferumbras Took II zostaje 24-tym Thanem Shire.

Niżej druga dynastia Królów Rohanu


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Cytat:
Wkrótce potem zima ustąpiła. Wtedy Fréaláf, syn Hildy, Helmowej siostry, wyszedł z Dunharrow, gdzie schroniło się wielu Rohirrimów; z małym oddziałem zdecydowanych na wszystko kompanów natarł znienacka na Wulfa w Meduseld, zabił go i odbił Edoras. Po śniegach przyszły wielkie powodzie, a dolina rzeki Entwash zamieniła się w rozległe bagnisko. Najeźdźcy ze wschodu wyginęli lub zbiegli; z Gondoru zaś przyszła długo wyczekiwana pomoc drogami po zachodniej i wschodniej stronie gór. Nim skończył się 2759 rok, wypędzono Dunlendingów, wygnano ich nawet z Isengardu. Wtedy też Fréaláf został królem. Ciało Helma przyniesiono z Rogatego Kasztelu i pochowano pod dziewiątym kopcem grobowym. Odtąd zawsze kwitły tam obficie kwiaty simbelmynë, tak że kopiec wydawał się obsypany śniegiem. Gdy zmarł król Fréaláf, zapoczątkowano nowy szereg mogił królewskich”. Wojna, głód oraz strata bydła i koni poważnie osłabiły Rohirrimów; na szczęście przez wiele następnych lat nie nawiedziło ich kraju żadne większe niebezpieczeństwo i już w czasach króla Folcwine’a odzyskali dawne siły. Podczas uroczystości koronacyjnej Fréaláfa pojawił się Saruman; przyniósł dary i wychwalał męstwo Rohirrimów. Uznano go powszechnie za miłego gościa. Wkrótce potem zadomowił się na dobre w Isengardzie. Zezwolił mu na to Beren, Namiestnik Gondoru, bo królestwo Południa wciąż rościło sobie prawa do tej fortecy, która nie wchodziła w obręb Rohanu. Beren powierzył też Sarumanowi pieczę nad kluczami Wieży Orthanku. Żaden wróg nie był w stanie zniszczyć jej ani zdobyć. W ten sposób Saruman poczuł się władcą, otrzymał bowiem Isengard jako powiernik Namiestnika i miał w jego imieniu strzec wieży. Lecz Fréaláf rad był tak samo jak Beren, że Isengard znalazł się w dobrych rękach. Dość długo Saruman uchodził za przyjaciela, a może i był nim na początku. Dopiero później zaczęto podejrzewać, że Saruman zajął wieżę w nadziei, że znajdzie tam Kryształ Widzenia, bo planował w ten sposób zbudować fundament własnej potęgi.


Niżej starcia z Orkami Easterlingami Dunlendingami i Korsarzami w latach 2747-2759 mapka by K. W. Fonstad

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




2760 1160 narodziny Dís, córki Thráina - krasnoludki z królewskiego rodu Durina, późniejszej matki krasnoludów – towarzyszy wyprawy Bilbo: Fíli i Kíli. Narodziny Hamfasta z Gamwich hobbita z Shire i protoplasty rodu Gamgee.

Cytat:
Dis była córką Thraina II, Jest to jedyna krasnoludzka kobieta, której imię zapisano w kronikach. Gimli opowiadał, że w jego plemieniu kobiet jest bardzo mało, nie stanowią nawet trzeciej części ludności. Bez koniecznej potrzeby nie pokazują się nigdzie poza domem. Z głosu i postawy tak są podobne do swych mężów, zwłaszcza że wybierając się w podróż odziewają się tak samo jak oni, iż obcy nie mogą ich odróżnić. Stąd powstała wśród ludzi niedorzeczna legenda, że krasnoludzkich kobiet w ogóle nie ma, a krasnoludowie rodzą się "na kamieniu".
Z powodu tak małej liczby kobiet plemię krasnoludzkie rozmnaża się bardzo powoli, a istnienie jego jest zagrożone, gdy brak bezpiecznych siedzib. Nigdy bowiem więcej niż raz w życiu nie wiążą się małżeństwem(...). W praktyce żeni się mniej niż jedna trzecia krasnoludów, bo nie wszystkie ich kobiety wychodzą za mąż; niektóre nie życzą sobie w ogóle męża, niektóre pragną nie tego, kogo mieć mogą, innego zaś nie chcą. Mężczyźni też nie zawsze mają ochotę do żeniaczki, bo pochłaniają ich inne sprawy.


2763 1163 śmierć Berena w wieku 108 lat po 20 latach rządów, Beregond zostaje 23-cim a 20-tym panującym Namiestnikiem Gondoru. Narodziny Balina, syna Fundina przyszłego przywódcy Krasnoludów i towarzysza wyprawy Bilbo.
2767 1167 narodziny Dáina II Ironfoota przyszłego króla rodu Durina: Lorda Żelaznych Wzgórz i Króla pod Górą, narodziny Balbo Bagginsa hobbita z Shire i założyciela rodu Bagginsów, narodziny Bosco Boffina hobbita z Shire.
2769 1169 narodziny Basso Boffina hobbita z Shire.

2770 1170 Smok Smaug napada na Erebor. Zniszczenie Dale. Thrór ratuje się ucieczką wraz z Thráinem II i Thorinem II. Narodziny Briffo Boffina hobbita z Shire.

Wkrótce potem (po 2589 gdy ginie Dáin z synem zabity przez zimnego smoka) większość plemienia Durina porzuciła Góry Szare, Grór, syn Dáina, wraz ze swoim stryjem Borinem i resztką ludu powrócił do Ereboru. Serce Góry znalazło się znowu w Wielkiej Sali Thráina, a sam Thrór i jego poddani żyli w pomyślności, gromadząc wielkie bogactwa, zyskali również przyjaźń wszystkich ludzi, którzy żyli w okolicy Samotnej Góry. Z ich rąk pochodziły nie tylko piękne przedmioty, ale również dobra broń i mocne zbroje. Pomiędzy nimi i krewniakami z Żelaznych Wzgórz trwała ożywiona wymiana kruszców. Dzięki temu umocnili się znacznie Nortowie, żyjący pomiędzy rzeką Celduin (Bystrą) i Carnen (Rudą Wodą), którzy wygnali wszystkich wrogów ze wschodu. Krasnoludowie żyli w dostatku, ucztując i śpiewając w salach Ereboru.
Wieść o bogactwach Ereboru rozeszła się szeroko po świecie i dotarła do uszu smoków. W końcu Smaug Złocisty, największy z żyjących wtedy gadów, bez ostrzeżenia wystąpił przeciwko królowi Thrórowi, opadając w płomieniach na Samotną Górę. Królestwo krasnoludów bardzo szybko przestało istnieć, a leżące tuż obok miasto Dale zostało zburzone i spustoszone. Smaug wpełzł do Wielkiej Sali i legł na kopcu złota.
    Z pogromu i płomieni zdołała się wymknąć grupa krewniaków Thróra, a jako ostatni z niedobitków wydostał się z sal przez tajemne drzwi sam Thrór ze swoim synem, Thráinem II. Odeszli na południe ze swymi rodzinami (wśród uciekinierów były dzieci Thráina II: Thorin [Dębowa Tarcza], Frerin i Dís. Thorin wedle pojęć krasnoludzkich był jeszcze młodzieniaszkiem. Znacznie później okazało się, że spod Góry uciekło znacznie więcej członków Plemienia Durina, niż zrazu przypuszczano. Większość jednak udała się do Żelaznych Wzgórz), rozpoczynając długą tułaczkę. Później dołączyli do nich inni krewni i wierni zwolennicy.
    Wiele lat później Thrór – stary i zrozpaczony – oddał swojemu synowi, Thráinowi, największy skarb, jaki posiadał, ostatni z Siedmiu Pierścieni. Potem odszedł w towarzystwie niejakiego Nára.


2772 1172 narodziny Dwalina krasnoluda z królewskiego rodu Durina, razem ze swoim bratem Balinem był towarzyszem wyprawy Bilba. Narodziny Berylli Boffin (Baggins) przyszłej żony Balbo Bagginsa.
2774 1174 narodziny Óina krasnoluda z królewskiego rodu Durina, był towarzyszem wyprawy Bilba. Narodziny Gundahara Bolgera syna Gundolpho Bolgera i przyszłej głowy rodu Bolgerów.
2775 1175 narodziny Madoca Brandybucka hobbita z Bucklandu, przyszłego Dziedzica Bucklandu.
2778 1178 narodziny Rudolpha Bolgera hobbita z Shire.
2779 1179 narodziny Sadoca Brandybucka hobbita z Shire.
2780 1180 narodziny Walda syna Brytta Léofa przyszłego dwunastego króla Rohanu, narodziny Gundahada Bolgera hobbita z Shire.
2782 1182 narodziny Thorondira przyszłego 25-tego a 22-ego panującego Namiestnika Gondoru, narodziny Marroca Brandybucka hobbita z Shire.
2783 1183 narodziny Glóina krasnoluda z królewskiego rodu Durina syna Gróina, brata Óina i ojca Gimlego, był towarzyszem wyprawy Bilba.
2784 1184 śmierć Arassuila w wieku 156 lat po 65 latach rządów, Arathorn I zostaje 12-tym wodzem Dúnedainów.
2785 1185 narodziny przyszłego 18-tego Księcia Dol Amroth – nie znamy jego imienia.
2788 1188 narodziny Roäc'a, Kruka przyszłego przywódcy Wielkich Kruków z Ereboru – z Ravenhill. Był synem Carca, zaprzyjaźnionym z krasnoludami.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 24-03-2017 11:01, w całości zmieniany 4 razy

#146:  Autor: M.L.Skąd: Mafiogród WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

2245 645 narodziny Hadora syna Túrina, później dziesiątego i siódmego panującego Namiestnika Gondoru.

Przeżył 150 lat i był to ostatni znany Gondorczyk, który żył tak długo. Od tego czasu długość życie Gondorczyków kurczyła się coraz szybciej.

Cytat:
2278 678 śmierć Túrina I w wieku 113 l. Hador zostaje 10-tym i 7-mym panującym Namiestnikiem Gondoru

Hador panuje przez 117 lat, co było najdłuższym panowaniem, któregokolwiek z Namiestników.

Cytat:
2626 1026 narodziny Egalmotha wnuka Morweny siostry Orodretha i późniejszego 21-ego a 18-tego panującego Namiestnika Gondoru

W tym czasie orkowie z Mordoru wznowili ataki na Gondor.

#147:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

2245 645 narodziny Hadora syna Túrina, później dziesiątego i siódmego panującego Namiestnika Gondoru.

Przeżył 150 lat i był to ostatni znany Gondorczyk, który żył tak długo. Od tego czasu długość życie Gondorczyków kurczyła się coraz szybciej.

Ale to nie tak do końca, bo jego długość życia i tak była większa niż wcześniejszych Namiestników, a po nim z kolei byli też tacy, którzy w późniejszych latach dożywali 120 lat, czyli nadal więcej niż przeciętna.
Tym niemniej wydaje mi się, że w ogóle to jest ciekawy temat na osobną dyskusję, bo chciałem tylko zauważyć , że Linia Anáriona od początku była bardziej długowieczna od tej Isildura, a z kolei po wygaśnięciu rodu Anáriona to Wodzowie Dunedainów - spadkobiercy Isildura utrzymywali długowieczność na poziomie ponad 150 lat, gdy Gondorczycy żyli znacznie krócej.
Popatrzmy na takie fajne zestawienie - wykres długości życia oraz panowania Namiestników:

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Widać wyraźnie z wykresu, że życie Hadora to taki "wyskok" wśród pozostałych Namiestników.



M.L. napisał(a) (zobacz wpis):


Cytat:
2278 678 śmierć Túrina I w wieku 113 l. Hador zostaje 10-tym i 7-mym panującym Namiestnikiem Gondoru

Hador panuje przez 117 lat, co było najdłuższym panowaniem, któregokolwiek z Namiestników.


Można by dodać o tym dłuższym niż normalnie życiu i panowaniu przy jego śmierci - do http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139934#139934:
2395 795 śmierć Hadora w wieku 150 lat po 117 latach rządów, Barahir zostaje jedenastym i ósmym panującym Namiestnikiem Gondoru.
Hador dożył 150 lat a panował przez 117 lat, co było najdłuższym życiem oraz panowaniem wśród Namiestników Gondoru ( i prawdopodobnie również najdłuższym życiem wśród ludzi z Gondoru w tym okresie).

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Cytat:
2626 1026 narodziny Egalmotha wnuka Morweny siostry Orodretha i późniejszego 21-ego a 18-tego panującego Namiestnika Gondoru

W tym czasie orkowie z Mordoru wznowili ataki na Gondor.


A jakieś wydarzenia z tym związane, lub wzmianki o tym do poczytania?


Plus edytowane i dodane kilka dat do http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=139997#139997


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 21-03-2017 10:45, w całości zmieniany 2 razy

#148:  Autor: OminousSkąd: Hamburg WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

A jakieś wydarzenia z tym związane, lub wzmianki o tym do poczytania?

Służę uprzejmię Z przymrużeniem oka

Dziedzice Elendila napisał(a) (zobacz wpis):

Egalmoth W B została tutaj dodana nota (powtórzona w C): „Wybuchła wojna z orkami”. Nawiązuje do tego „Opowieść o latach” w Dodatku B: „2740 - Orkowie ponowili napad na Eriador”, Późniejsza notka zapisana ołówkiem w B mówi: „Wojna pomiędzy krasnoludami a orkami w Górach Mglistych”
Więc w zasadzie, nic więcej, poza samym faktem i tym, że Orkowie zaatakowali na różnych frontach.

Omi, szef rozdziału Dziedzice Elendila Jestem rozwalony Super śmiech

#149:  Autor: Aragorn7 WpisWysłany: Dzisiaj o
    ----
Ominous napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):

A jakieś wydarzenia z tym związane, lub wzmianki o tym do poczytania?

Służę uprzejmię Z przymrużeniem oka

Dziedzice Elendila napisał(a) (zobacz wpis):

Egalmoth W B została tutaj dodana nota (powtórzona w C): „Wybuchła wojna z orkami”. Nawiązuje do tego „Opowieść o latach” w Dodatku B: „2740 - Orkowie ponowili napad na Eriador”, Późniejsza notka zapisana ołówkiem w B mówi: „Wojna pomiędzy krasnoludami a orkami w Górach Mglistych”
Więc w zasadzie, nic więcej, poza samym faktem i tym, że Orkowie zaatakowali na różnych frontach.

Omi, szef rozdziału Dziedzice Elendila Jestem rozwalony Super śmiech


Dzięki, ale to mam w chronologii później - tzn :
Cytat:
2740 1140 Orkowie ponawiają najazdy na Eriador

a bliżej samej daty 2626, do której nawiązuje M.L. nic niestety nie znalazłem
M.L. napisał(a) (zobacz wpis):

Cytat:
2626 1026 narodziny Egalmotha wnuka Morweny siostry Orodretha i późniejszego 21-ego a 18-tego panującego Namiestnika Gondoru

W tym czasie orkowie z Mordoru wznowili ataki na Gondor.

chyba, że to "ponawiaj