Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena

[Nifrodel]

Na stronie Kasiopei pojawiła się aktualizacja serii "Mały, koszmarny Boromirek zadaje niewygodne pytania: skąd się biorą dzieci? "

Zapraszamy serdecznie
http://www.tolkien.com.pl/kasiopea/galeriakomiks.htm

Ps. Wersja anglojęzyczna pojawi się niebawem, tym razem czytelnicy polskojęzyczni mają okazję zapoznać się wcześniej z czterema nowymi historyjkami

[Szarl]

Pamiątka z Dol Amroth, huh ?

Urocze .

[Kasiopea]

Powrócona dopiero co z beznetowego wygnania (półtora miesiąca bez internetu, nie macie pojęcia co to robi z człowiekiem ) zapraszam serdecznie do mojej galerii, gdzie właśnie pojawiła się nowość – ilustracja powiązana bezpośrednio z cyklem „Nan Elmoth”, choć rozgrywająca się poza granicami lasu Eola. Praca „Jego Miłomściwość Książę Curufin”, roboczo zwana „Czego tu, Ciemniaku?”, ilustruje fragment Silmarillionu, w którym Eol, dostarczony przed oblicze feanoryjskiego władcy, zostaje przesłuchany cóż to takiego sprowadza go na ziemie Curufina.
Muszę przyznać nieskromnie, że lubię ten mój obrazek; usiłowałam pokazać całą curufinowatość, tak jak ją sobie wyobrażam i jestem całkiem całkiem usatysfakcjonowana.
Wszystkich miłośników (a także przeciwników) burzliwej i niebezpiecznej natury ulubionego syna Feanora zapraszam na dywanik przed namiotem.

http://tolkien.com.pl/kasiopea/tolkien3.htm

[Alqualaure]

Jakże się cieszę, że nareszcie się coś pojawiło

A ten obrazek jest bezdyskusyjnie moim ulubionym Dlaczego? Mina Atarinkego, jego poza... a może trochę też, że tak zacytuję Niuch "mina pierzaka po prawej" . Ogólnie doskonała kompozycja, a przy tym wspaniałą atmosferę nadaje to, że jest w jednej tonacji kolorystycznej (tak to siem chyba nazywa )

[Tici]

Powtórzę za Alqualaure:


Mina Jego Miłomściwości - bezkonkurencyjna!
A to pierzaste cóś obok... Hmm...
Mówią, że domowi pupile często przekazują to, czego panu/pani domu ze względu na dobre maniery powiedzieć nie wolno...
Tu to pasuje idealnie...

I tak w ogóle to strasznie się cieszę, że wróciłaś z beznecia

[Sędziwojka]

Kasiopeo, genialne ujęcie Curufina!
Curufinwe, swoją pozą i gestami pokazuje wyraźnie, choć w dość wyważonej formie, co myśli o "ciemnym Elfie"... Toż to czysta emanacja Jego arystokratycznej Książecej Curufinowatości! A ten pierzak (sokół?) z wielce zdegustowaną miną i nastroszonymi piórami mnie rozczulił... przytuliłabym go, gdyby nie obawa, że mnie dziobnie.
Bardzo mi się podoba tutaj, jak i w innych dziełach Kas, że tak ujmę, stricte "kasiopeowskie", niepowtarzalne, połączenie cieniowania i charakterystycznej mocnej kreski konturów.

[Kasiopea]

O, jak miło mieć tyle "sióstr w curufiństwie" , dziękuję bardzo za wszystkie miłe słowa!

Prawda, że jest coś w tych aroganckich książęcych typach? W końcu jakaś elfia panna straciła dla Curufina głowę do tego stopnia, że ślubowała mu miłość po kres Ardy i dała się zaobrączkować, nim do niej dotarło, że trzeba wiać na drugi koniec Amanu. Niech i dzieciaka bierze, byle tylko wyjechał do tego Beleriandu na stałe...

A co do ptaszęcia - umyśliłam sobie, żeby to była kania. Sokół jest nieco za delikatny jak na temperament Jego Miłomściwości. Kania zaś to ptak agresywny i bojowy, który odbiera łup innym kolegom po fachu, całkiem spory, bo rozpiętość skrzydeł osiąga około 1.6 m, wydał mi się idealny, by służyć Curufinowi - i jako łowca i strażnik zarazem. Zwierzolubny Celegorm, pozostający z bratem w relacji papużek nierozłączek, z całą pewnością układał rozmaite stworzenia, sposobiąc je do polowania i walki, i z całą pewnością przekazywał niektóre braciom, by im pomagały. Ze szczególnym uwzględnieniem brata ulubionego. Dlatego też w moich interpretacjach otaczam obu braci C zwierzętami. Na tej ilustracji miał być jeszcze wilczarz, leżący z boku i konie w odległym tle, ale ostatecznie z nich zrezygnowałam, żeby nadmiar zoologii nie odciągał uwagi od książęcego Sedna. Ale załóżmy, że są obok, tuż poza kadrem.

[Nifrodel]

Ilustracja jest bardzo krwista I szalenie mi się podoba wyraz twarzy i mowa ciała Jego Miłomściwości, nie pozostawiająca pola do domysłów, co z niego za typek nic dodać nic ująć

Tymczasem ze swojej strony chciałam podziękować Sirielle za zwrócenie mi uwagi na kilka błędów na wersji anglojęzycznej strony, które usunęłam