Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena
w sieci od 11/2001
 
Gospoda(0) | Zasady Forum | FAQ | Szukaj | Kalendarz |  Zarejestruj się |  Profil | Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości | Zaloguj

Witryny zrzeszone w forum:
Hobbiton  Pod Rozbrykanym Balrogiem


"Prawda miewa skrzywione oblicze, jeśli na nią patrzą fałszywe oczy." Gandalf, Władca Pierścieni


Temat: Chronologia Ardy (Strona 30 z 35)

Idź do strony Poprzednia  1, 2, 3 ... 29, 30, 31 ... 33, 34, 35  Następna
  skocz na koniec strony
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum tolkienowskie -> The History of Middle-earth Wydruk
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Aragorn7
Przyjaciel Elfów


Dołączył(a): 07 Lut 2012
Wpisy: 678



Wysłany: 27-12-2017 20:20    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

I czas na kolejne dni i niespodziewane opisy i mapki Rządzę Elfik , coraz więcej się dzieje...

24 luty za dnia członkowie Drużyny naradzają się nad dalszymi posunięciami. Boromir chce by porzucić łodzie i ruszyć lądem do Rzeki Entów, a stamtąd do Gondoru. Przeważa jednak zdanie Aragorna, aby łodzie przenieść lądem omijając progi i dalej płynąć Anduiną aż do wodospadu Rauros. Boromir mówi, iż tam opuści Drużynę i ruszy do Minas Tirith. Aragorn i Legolas odnajdują starą ścieżkę holowniczą omijającą Sarn Gebir, wędrowcy przenoszą łodzie. Nocują w małej zatoce poniżej progów. Drzewiec widzi Gandalfa w Fangornie.

25 luty Drużyna mija Argonath, wpływa na jezioro Nen Hithoel i potem obozuje na łące Parth Galen u podnóża Amon Hen. W nocy Frodo wyciąga mieczyk, który lśni nikłym blaskiem co wskazuje na niezbyt bliską obecność orków. Oddziały Uglúka i Grishnákha spotykają się na na Emyn Muil. Razem zaczynają szukać Drużyny. Gandalf Biały wysyła Gwaihira, by zebrał nowiny. Pierwsza Bitwa przy Brodach na Isenie - nierozstrzygnięte starcie wojsk Rohanu z armią Sarumana, śmierć Théodreda, syna i następcy Théodena.

Z wikipedii i lotr.wikia oraz http://newboards.theonering.net/forum/gforum/perl/gforum.cgi

Pierwsza Bitwa u brodów na Isenie
Bitwa stoczona 25 lutego 3019 r. Trzeciej Ery pomiędzy wojskami Rohanu a armią Sarumana podczas Wojny o Pierścień. Celem było zabicie Théodreda, następcy tronu i przejęcie brodów. Stanowiły one kluczowy punkt w drodze w głąb Rohanu.

Siły Rohanu: Książę Théodred, drugi marszałek Marchii i następca tronu, zebrał u brodów na Isenie oddziały głównie z Zachodniej Marchii królestwa. Pod swoją komendą miał dwanaście éoredów konnicy, w tym jeden złożony z samych łuczników (w sumie co najmniej 1440 jeźdźców) i oddział piechurów z Zachodniej Bruzdy (zapewne w sile kilkuset ludzi)[3]. Książę czekał jeszcze na przybycie z Edoras posiłków, czterech éoredów marszałka Elfhelma, czyli co najmniej 480 żołnierzy.
Rohirrimowie spodziewali się ataku armii Sarumana, liczącej najpewniej kilka tysięcy żołnierzy i mającej przewagę liczebną nad Jeźdźcami Rohanu, lecz i tak doszło do niego bardzo wcześnie. Zwiadowcy donieśli Théodredowi, że większość sił wroga zbiera się na zachodnim brzegu Iseny (z Isengardu bowiem można było wysyłać oddziały na oba brzegi rzeki). Książę zdecydował się uderzyć na te wojska, zanim będą gotowe do walki. Przy brodach pozostawił piechurów oraz trzy éoredy i stado zapasowych koni na wschodnim brzegu. Z resztą wojsk ruszył na przeciwnika.

Pierwsze starcia: W odległości około dwudziestu mil na północ od brodów Rohirrimowie rozbili straż przednią armii Sarumana. Jednak siły główne Czarodzieja okazały się przygotowane do bitwy – zajęły umocnione pozycje i miały w swych szeregach wielu pikinierów. Czołowy éored Théodreda został zatrzymany i nieomal otoczony przez nowe oddziały Sarumana, które wyszły z Isengardu. Uratowała go jednak szarża jeźdźców nadciągających w drugiej linii. Książę, zauważywszy inne siły nieprzyjacielskie, maszerujące ku brodom wschodnim brzegiem, postanowił się wycofać. Żołdacy Sarumana zaczęli ścigać Rohirrimów, lecz straż tylna marszałka Grimbolda, odpierała te ataki.

Śmierć Théodreda: Pod koniec dnia Jeźdźcy Rohanu dotarli z powrotem do brodów. W obliczu maszerujących ich tropem Isengardczyków, Théodred pozostawił na zachodnim brzegu Grimbolda i dołączył do jego podkomendnych jeszcze kilkudziesięciu spieszonych kawalerzystów. Sam, wraz ze swym éoredem, obsadził wyspę na środku Iseny, by w razie potrzeby osłonić odwrót ludzi Grimbolda. Całą resztę jazdy wysłał na drugi brzeg rzeki. Wtedy jednak nastąpiła katastrofa – nagle zaatakowały Rohirrimów siły Sarumana maszerujące wschodnim brzegiem, które poruszały się zaskakująco szybko. W pierwszym rzucie uderzyli konni Dunlendingowie i wilczy jeźdźcy, siejąc postrach wśród rohańskich koni. Za nimi nacierały dwa oddziały ciężkozbrojnych Uruków, które zaczęły spychać Jeźdźców Rohanu wzdłuż Iseny na południe. Jednocześnie na zachodnim brzegu żołdacy Sarumana zaatakowali ludzi Grimbolda. W tej sytuacji, specjalnie przygotowany przez Czarodzieja, oddział toporników (ludzi czy też co bardziej prawdopodobne półorków) natarł na wyspę i otoczył éored Théodreda. Grimbold, wraz z kilkoma ludźmi, rzucił się na pomoc księciu. Przebił się do niego, lecz wtedy Théodred padł pod ciosem topora.

Koniec bitwy : Od całkowitego pogromu ocaliło Rohirrimów przybycie Elfhelma. Nie spodziewał się on tak wcześnie bitwy, ale gdy dotarło do niego paru uciekinierów, pośpieszył ku brodom. W zapadających ciemnościach szarża jego jeźdźców kompletnie zaskoczyła żołdaków Sarumana, którzy poszli w rozsypkę. Większość uciekła na północ ścigana przez Rohirrimów. Elfhelm zaś z częścią swoich ludzi uderzył od tyłu na toporników, którzy zostali wybici do nogi. Atak ten ocalił od śmierci resztę ludzi Théodreda i samego Grimbolda. Okazało się też, iż książę jeszcze żyje. Był jednak śmiertelnie ranny i zdołał wyrzec tylko parę słów: „Pochowajcie mnie tutaj, bym strzegł brodów, aż Éomer nadejdzie!”[5]
Ostatecznie bitwa wygasła, gdy wojska Sarumana z zachodniego brzegu wycofały się.

Efekty starcia; W tej batalii Rohirrimowie ponieśli znaczne straty w ludziach i koniach. Jednak, jak się okazało w ciągu następnego dnia (26.02), większość kawalerzystów, zepchniętych przez Uruków na południe, przeżyła i powróciła do obozu. Choć Jeźdźcom Rohanu udało się utrzymać pozycje przy brodach, poległ ich dowódca, Théodred. Doprowadzenie do śmierci księcia było zresztą głównym celem Sarumana podczas tej bitwy. Nie zamierzał on od razu zaatakować Zachodniej Bruzdy i Rogatego Grodu, do czego częściowo przyczyniła się mężna obrona Grimbolda i Elfhelma. Był to duży błąd Czarodzieja, bo gdyby od razu rzucił wszystkie swoje siły do ataku, podbój Rohanu, najprawdopodobniej, skończyłby się jego zwycięstwem.

Niżej kolejne fazy Pierwszej Bitwy u Brodów na Isenie by squire

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Wyżej: 1-sza faza: Théodred uderza w kierunku Isengardu; 2-ga faza: odwrót Théodreda do brodu i atak Sarumana
Niżej: 3-faza: odsiecz Elfhelma 4-ta faza: po bitwie siły Isengardu wracają do bazy

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




26 luty
Rankiem w obozie na Parth Galen Frodo jako Powiernik Pierścienia ma podjąć decyzję co do dalszych losów Wyprawy -
Cytat:
„Co się teraz stanie z naszą drużyną, dotychczas wędrującą w tak braterskiej zgodzie? czy skręcimy wraz z Boromirem na zachód i pójdziemy wojować w obronie Gondoru? Czy na wschód, do Kraju Grozy i Cienia? Czy wreszcie rozbijemy drużynę i podzielimy się, a każdy skieruje się w jedną lub drugą stronę wedle swej woli? Cokolwiek zrobimy, trzeba działać szybko. Nie możemy tu długo popasać. Nieprzyjaciel, jak wiemy, panuje na wschodnim brzegu, lecz obawiam się, czy orkowie nie znajdują się już także po tej stronie Anduiny. Długi czas trwało milczenie, nikt nie poruszył się ani nie odezwał. - A więc - przemówił w końcu znowu Aragorn - na ciebie, mój Frodo, spada ciężar decyzji. Ty zostałeś przez Radę mianowany powiernikiem Pierścienia. Tylko tobie przystoi wybór własnej drogi. Nic ci w tej sprawie doradzać nie mogę”.
Frodo idzie namyślić się ścieżką na Amon Hen i przystaje w połowie góry, tam za jakiś czas przychodzi Boromir, który próbuje odebrać Pierścień Frodowi. Frodo zakłada Pierścień i ucieka na sam szczyt, na strażnicę na Amon Hen/Góry Wypatrywania.
Cytat:
„W którąkolwiek stronę spojrzał, widział sygnały wojny. Góry Mgliste roiły się jak mrowiska: orkowie wychodzili z tysiąca pieczar. Pod stropem Mrocznej Puszczy wrzała śmiertelna walka ludzi i elfów z dzikimi zwierzętami. Kraj Beorningów stał w płomieniach. Nad Morią zalegała chmura; u granic Lórien wzbijały się dymy. Przez pastwiska Rohanu gnali jeźdźcy, z Isengardu skradały się stada wilków. Z przystani Haradu okręty wojenne wypływały na morze. Od wschodu ciągnęły niezliczone zastępy: ludzie zbrojni w miecze i dzidy, łucznicy na koniach, wozy dowódców i tabory. Czarny Władca ruszył całą potęgą. Zwróciwszy znów oczy na południe Frodo dostrzegł Minas Tirith. Gród zdawał się odległy i bardzo piękny: świecił białymi murami, wystrzelał mnóstwem wież, dumny i pełen czaru wznosił się na szczycie góry; zębate blanki lśniły żelazem, na wieżyczkach powiewały różnobarwne chorągwie. Nadzieja ocknęła się w sercu hobbit. lecz naprzeciw Minas Tirith stała druga twierdza, większa jeszcze i potężniejsza. Wbrew woli Froda wschód ciągnął jego oczy. Przesunął wzrokiem po zburzonych mostach Osgiliath, ziejących wrotach Minas Morgul, po górach nawiedzanych przez upiory i spojrzał na Gorgoroth, Dolinę Grozy w kraju zwanym Mordorem.”
Frodo toczy wewnętrzną walkę między: wezwaniem i potężnymi siłami woli Czerwonego Oka z Barad-dur a własnym rozumem i podejmuje decyzję by samotnie udać się do Mordoru. Później okaże się, że to Gandalf pomógł mu w tej walce zmagając się z Czarną Wieżą na wzgórzu w Fangornie by uniemożliwić Sauronowi znalezienie Froda. -
Cytat:
„Pierścień znalazł się poza zasięgiem mojej pomocy, nikt też spośród drużyny, która ruszyła wspólnie z Rivendell, nie może go już ochronić. Omal nie został ujawniony oczom Nieprzyjaciela, ocalał jednak. Trochę się do tego przyczyniłem, bo znajdowałem się podówczas na wysokiej górze i zmagałem się z Czarną Wieżą. Cień odstąpił. Ale czułem się po tej walce straszliwie zmęczony. Długo wędrowałem osaczony przez czarne myśli.”

W między czasie Drużyna po powrocie Boromira zaniepokojona jego dziwnym zachowaniem i długą nieobecnością Froda, zaczyna go szukaćnastępuje Rozpad Drużyny.
Sam wraca do przycumowanych łodzi, jedna z nich pusta oddala się, Sam skacze do wody i wyławia go Frodo nadal niewidzialny z włożonym Pierścieniem. Frodo i Sam rozpoczynają we dwójkę podróż do Mordoru przepływając w poprzek Anduinę na wschodni jej brzeg pod południowy stok Amon Lhaw/Wzgórza Nasłuchiwania i docierają do wschodniej części Emyn Muil. Około południa następuje atak orków pod dowództwem Uglúka (Uruk-hai na służbie Sarumana ) i Grishnákha (dowódca orków z Mordoru) oraz północnych orków z Morii, na członków Drużyny poszukujących Froda. Pippin oraz Merry zostają przez nich pojmani, a Boromir, broniąc hobbitów ginie od strzał napastników. Głos jego Wielkiego Rogu słychać w Minas Tirith. Aragorn z Legolasem i Gimlim składają ciało Boromira z pękniętym rogiem w jednej z łódek i spławiają – powierzają ciało przyjaciela Anduinie. Aragorn odgaduje, że Frodo z Samem udali się do Mordoru i podejmuje decyzję by ścigać orków z porwanymi hobbitami. Wieczorem Aragorn, Legolas i Gimli wyruszają w pogoń za orkami, chcąc uratować pojmanych przyjaciół. Gollum trafia na ślad Frodo i Sama - rusza ich tropem.
O zachodzie słońca, na postoju, dochodzi do kłótni między orkami zakończonej walką na tle: kto dowodzi, co zrobić z hobbitami i gdzie dalej iść. Grishnákh oddziela się od bandy, Uglúk zmusza resztę do marszu w stronę Isengardu, by dostarczyć jeńców Sarumanowi. Przez resztę nocy nie zatrzymują się na dłużej. Grishnákh, który chciał iść do Mordoru, ucieka w stronę Sarn Gebir.
Éomer - marszałek Rohanu i siostrzeniec Théodena, od zwiadowców otrzymuje wieści o bandzie orków, która schodzi z Emyn Muil i kieruje się na ziemie królestwa Rohanu.

Emyn Muilskalista, trudna do przebycia pagórkowata kraina po obydwu stronach Anduiny dookoła jeziora Nen Hithoel na północ od Rauros, składająca się głównie ze stromych grzbietów i głębokich dolin, biegnących z północy na południe

Niżej trasa wędrówki/spływu Drużyny Anduiną od Rivendell do jej rozpadu pod Parth Galen.

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




27 luty orkowie, dniem i nocą, zmierzają do Isengardu. Pippin na chwilę im ucieka i porzuca zapinkę od płaszcza jako znak dla przyjaciół. Grishnákh dociera do Sarn Gebir. Nazgûl, który tam się pojawił, przekazuje mu oddział orków z rozkazem ścigania Uglúka i przejęcia jeńców. Żołdacy Mordoru pośpiesznie ruszają w drogę, chcąc przeciąć trasę marszu Isengardczyków. Aragorn, Legolas i Gimli podążają tropem orków, o wschodzie słońca docierają do zachodniej krawędzi Emyn Muil, w ciągu dnia odnajdują zapinkę Pippina, a po całym dniu marszu, zatrzymują się na nocny odpoczynek. Około północy Éomer wbrew rozkazom Théodena rusza ze Wschodniej Bruzdy w pościg za orkami. Gwaihir informuje Gandalfa o porwaniu Merry'ego i Pippina. Frodo i Sam wędrując przez Emyn Muil, zmierzają w kierunku południowo-wschodnim. Orientują się, iż śledzi ich Gollum. W nocy śpią na klifie wschodniej części Emyn Muil. Ent Drzewiec widzi Gandalfa w Fangornie.

28 luty orkowie kontynuują marsz przez Wschodnią Bruzdę w kierunku Fangornu i Rzeki Entów, chcąc dotrzeć możliwie szybko do siedziby Sarumana. Na krótkich popasach znów dochodzi do kłótni. Część z nich, pochodząca z Morii, odłącza się od Uglúka i wyprzedzając jego oddział, maszeruje w stronę Fangornu. Grishnákh ze swoimi podwładnymi powraca do bandy. Éomer ze swoimi oddziałem dogania orków i o zmroku okrążą bandę na wzgórzu leżącym na południe tuż pod lasem. Orkowie w okrążeniu obozują pod Fangornem. W Edoras Gríma mówi Théodenowi o wyprawie Éomera i wzbudza u króla niezadowolenie wobec uczynku siostrzeńca. Aragorn, Legolas i Gimli przez cały dzień dalej zmierzają tropem orków, zatrzymując się na noc.
W ciągu dnia Frodo i Sam błądzą wśród skalistych wzgórz Emyn Muil. Noc spędzają skryci pod skałą.

Niżej mapka Lorien, Fangornu, Rohanu i okolic w części z niepotwierdzonymi lokalizacjami (Wellinghall) źródło - mapy Karen Wynn Fonstad, a posklejana przez piszącego te słowa Śmiech

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 29-12-2017 18:52, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry
 
 
M.L.
Uprzedzony, ujadający krzykacz / Administrator


Dołączył(a): 27 Cze 2002
Wpisy: 5826
Skąd: Mafiogród


Wysłany: 28-12-2017 11:51    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

Aragorn7 napisał(a):
Frodo toczy wewnętrzną walkę między: wezwaniem i potężnymi siłami woli Czerwonego Oka z Barad-dur a własnym rozumem i podejmuje decyzję by samotnie udać się do Mordoru. Później okaże się, że to Gandalf pomógł mu w tej walce zmagając się z Czarną Wieżą na wzgórzu w Fangornie by uniemożliwić Sauronowi znalezienie Froda.

To taka uproszczona wizja, choć rozpowszechniona, ale wynikająca z nieuważnej lektury. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech Język Specjalnie sięgnę do wersji angielskiej, by nikt nie mówił, że błędne tłumaczenie.

Cytat:
And suddenly he felt the Eye. There was and eye in the Dark Tower that did not sleep.He knew that it had become aware of his gaze. A fierce eager will was there. It leaped towards him; almost like like a finger he felt it, searching for him. Very soon it would nail him down, know just exactly where he was. Amon Lhaw it touched. It glanced upon Tol Brandir - he threw himself from the seat, crouching, covering his head with his grey hood.
He heard himself crying out: Never, never! Or was it: Verlily I come, I come to you? He could not tell. Then as a flash from some other pointof power there came to his mind another thought: Take it off! Take it off! Fool, take it off! Take off the Ring!
The two powers strove in him. For a moment, perfectly balanced between their piercing points, he writhed, tormented. Suddenly he was aware of himself again. Frodo, neither the Voice nor the Eye: free to choose, and with one remaining instantin which to do so.

_________________
ēl sīla lūmena vomentienguo wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
---------------------------------------
For the grace, for the might of our Lord
For the home of the holy
For the faith, for the way of the sword
Powrót do góry
 
 
Aragorn7
Przyjaciel Elfów


Dołączył(a): 07 Lut 2012
Wpisy: 678



Wysłany: 29-12-2017 17:30    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

M.L. napisał(a) (zobacz wpis):
Aragorn7 napisał(a):
Frodo toczy wewnętrzną walkę między: wezwaniem i potężnymi siłami woli Czerwonego Oka z Barad-dur a własnym rozumem i podejmuje decyzję by samotnie udać się do Mordoru. Później okaże się, że to Gandalf pomógł mu w tej walce zmagając się z Czarną Wieżą na wzgórzu w Fangornie by uniemożliwić Sauronowi znalezienie Froda.

To taka uproszczona wizja, choć rozpowszechniona, ale wynikająca z nieuważnej lektury. wieeeeeeeeeelgachny uśmiech Język Specjalnie sięgnę do wersji angielskiej, by nikt nie mówił, że błędne tłumaczenie.


Co masz na myśli pisząc, że to uproszczona wizja wynikająca z nieuważnej lektury"?

W tłumaczeniu Skibniewskiej ten fragment idzie tak;
Cytat:
Nagle wyczuł obecność Oka. Tam, w Czarnej Wieży, czuwało bezsenne i już świadome, że Frodo je widzi. Skupiała się w nim potężna wola. Skierowało się w stronę hobbita, jak wyciągnięty palec, szukający ofiary. Jeszcze chwila, a znajdzie Froda, przygwoździ go do miejsca. Musnęło szczyt Amon Lhaw. Dotknęło szczytu Tol Brandir... Frodo zsunął się błyskawicznie ze strażnicy, skulił się, nakrył głowę szarym kapturem.
Usłyszał własny krzyk, ale nie wiedział, czy woła: „Nigdy! Przenigdy!”, czy też: „Zaprawdę, idę do ciebie! Już idę!” W tej samej sekundzie jakaś inna siła podszepnęła mu myśl: „Zdejmij go! Zdejmij, głupcze! Zdejmij Pierścień!”
Dwie siły zmagały się w duszy Froda. Przez chwilę wił się w męce, przeszyty dwoma ostrzami równej mocy. Nagle otrzeźwiał. Nie ten głos i nie Oko, lecz on sam, Frodo, ma wolny wybór i rozporządza jedną, ostatnią chwilą, by wyboru dokonać. Zdjął Pierścień z palca.


Dalszą dyskusję o "interwencjonizmie" Język proponuje toczyć tu - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=140942&sid=a0d42599395a 2e2b9ef431040f6adc5e#140942

A w samym temacie dodano 2 dni i fajną jak mniemam mapkę Elfik http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=140952#140952
Powrót do góry
 
 
Aragorn7
Przyjaciel Elfów


Dołączył(a): 07 Lut 2012
Wpisy: 678



Wysłany: 03-01-2018 21:24    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

To po krótkiej przerwie ( w której nie myślcie, że próżnowałem, bo chronologia na "brudno" jest mocno zaawansowana Elfik ) jedziemy dalej, to znaczy niektórzy na piechotę, inni na wierzchowcach, orłach , itd. Śmiech

29 luty przez całą noc Rohirrimowie trzymają orków w okrążeniu, gdy Uglúk oddala się, do spętanych hobbitów przychodzi Grishnákh, który obszukuje ich w poszukiwaniu pierścienia, porywa ich, wynosi poza obozowisko i gdy ucieka w stronę lasu, zostaje zabity przez Rohirrima, w tym samym czasie przybywają posiłki orków wysłanych przez Sarumana pod dowództwem Mauhúr'a , które nie docierają do okrążonej bandy – rozbija ich część oddziału Éomera, nie dopuszczając do przerwania oblężenia. Dzięki porwaniu i zamieszaniu Merry i Pippin znajdują się poza kręgiem oblężenia i przed świtem uwalniają się i uciekają do lasu. Rohirrimowie o wschodzie słońca atakują i gromią orków – żaden nie uchodzi żywy, Éomer zabija ich przywódcę Uglúka, jednak 15 Rohirrimów pada w walce w tym Gárulf , którego koń - Hasufel służy potem Aragornowi. Przez resztę dnia Jeźdźcy Rohanu grzebią swoich poległych i palą trupy orków. Noc spędzają na pobojowisku. Merry i Pippin idą w głąb Fangornu, piją wodę z Rzeki Entów, która leczy ich rany i dodaje sił i spotykają Drzewca, który zabiera ich ze sobą do swojego domu Wellinghall – Źródlanej Sali i daje im się napić wody entów. Aragorn, Legolas i Gimli dalej przemierzają stepy Rohanu śladem orków.
Frodo i Sam pokonują urwisko w paśmie Emyn Muil. Nocą Gollum skrada się za hobbitami, lecz ci zauważają go i chwytają. Frodo daruje mu życie a w zamian ten pod przysięgą na Ssskarb obiecuje im służyć i zaprowadzić ich do Morannonu - ruszają głęboką nocą i wędrują przez jej resztę. Opodal Osgiliath Faramir dostrzega pogrzebową łódź z ciałem jego brata Boromira.

30 luty (Luty miał 30 dni w Śródziemiu) Drzewiec zabiera Merry’ego i Pippina do Zaklętej Kotliny, gdzie zbierają się entowiepoczątek ich wiecu, hobbici spędzają czas w towarzystwie Żwawca. Éomer po rozbiciu orków w drodze powrotnej do Edoras spotyka Aragorna, Legolasa i Gimli'ego. Aragorn z Legolasem i Gimlim w niecałe 4 dni przebywają drogę 45 staj co odpowiada mniej więcej 217 kilometrom! Aragorn ujawnia się jako Elessar, syn Arathorna i spadkobierca Isildura z przekutym Andurilem, po ostrożnych rozmowach i wzajemnym „badaniu się” Éomer zawierza nieznajomym i pożycza im konie: Hasufela i Aroda. Trzej przyjaciele docierają na pobojowiska i szukają śladów hobbitów. Gdy obozują nocą na skraju lasu w oddali widzą starego człowieka, który znika a ich konie uciekająprawdopodobnie był to Saruman. Grima Smoczy Język zakazuje wstępu obcym do Edoras, a Éomer zostaje uwięziony za swoją niesubordynację. Gollum doprowadza Frodo i Sama na skraj rozpadliny i znajduje ścieżkę na dół, prowadzącą ciemnym krętym wąwozem, pod jego przewodnictwem schodzą z urwiska żlebem do początku Martwych Bagien, gdzie obozują.

A teraz kolejna niespodzianka, nad którą trochę się napracowałem:

Niżej mapka wędrówek Golluma oraz jego chronologia: od wejście w posiadanie Jedynego Pierścienia do jego zniszczenia, mapka z Glyphweb, z moim szczegółowym opisem i chronologią poszczególnych faz.
Najpierw odcinek wędrówki, potem rok lub lata w których się odbywała i opis.



Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Do 1. 2463 864 Déagol z plemienia Stoorów w rejonie Pól Gladden odnajduje Jedyny Pierścień i zostaje zamordowany przez swojego kuzyna - Sméagola, który chce pierścień na urodziny, a później znany jest jako Gollum.
2470 870 Sméagol-Gollum wędruje z okolic Pól Gladden do Miasta Goblinów w Górach Mglistych, gdzie się ukrywa przez 474 lata ( Pierścień daje mu długowieczność), 18.07.2941 Bilbo podczas wyprawy do Ereboru znajduje w Mieście Goblinów Jedyny Pierścień, zgubiony przez Golluma.

1 do 2. 2944 1344 Gollum opuszcza Góry Mgliste i rozpoczyna poszukiwanie „złodzieja Bagginsa”, który zabrał Jedyny Pierścień – udaje się w kierunku Dale.

2 do 3. 2944-2980 1344-1380 Gollum zgubiwszy ślad powraca na południe do doliny Anduiny i przez około 36 lat błąka się po bezdrożach.

3 do 4. 2980-3009 1380-1409 w roku 2980 Gollum dociera do granic Mordoru, gdzie spotyka pajęczycę Shelobę, w 3009 roku zostaje złapany przez Nazgûle i uwięziony przez Saurona. Torturowany zdradza, że Pierścień jest w posiadaniu kogoś o nazwisku Baggins.

4 do 5. 3009-3017 1409-1417 Gandalf i Aragorn wznawiają poszukiwania Golluma i przez osiem lat tropią go w dolinach rzeki Anduiny, w Mirkwood, w Rhovanionie i na pograniczach Mordoru ale oczywiście nie mogą go znaleźć, bo Gollum nadal jest więźniem Saurona w Mordorze.

5 do 6. 3017 1417 Gollum na początku roku - w styczniu zostaje wypuszczony z Mordoru. Aragorn śledzi go i dopada 1 lutego 3017 na Martwych Bagnach, wędruje z nim jako więźniem 50 dni pokonując około 1450 kilometrów i 21 marca 3017 dostarcza go do Thranduila w Mirkwood.

6 do 7. 3017-3018 1417-1418 od 21.03.3017 do 20.06.3018 Gollum przetrzymywany w Mirkwood, 23.03.3018 Gandalf zjawia się w Mirkwood i przepytuje Golluma, 20.06.3018 podczas napadu orków na królestwo Thranduila Gollum ucieka na południe przez Mroczną Puszczę, przepływa Anduinę i jesienią trafia do Morii, gdzie się ukrywa przed sługami Saurona i podąża na zachód w kierunku Shire, ale gubi się i wycieńczony dociera do Zachodniej Bramy (nie ma siły otworzyć jej od środka) tuż przed dotarciem tam Drużyny.

7 do 8. 13.01.3019 Drużyna Pierścienia wkracza do Morii i od tej pory jest śledzona przez Golluma, który podąża za Drużyną do Lorien (ukrywa się na obrzeżach lasu) i potem na kłodzie płynie za nimi Anduiną aż do Rauros.

8 do 9. 26.02.3019 - po rozpadzie Drużyny na Parth Galen Gollum podąża na południe. 29.02.3019 Frodo i Sam spotykają go w Emyn Muil. Gollum obiecuje służyć im za przewodnika do Mordoru, przeprowadza ich przez Martwe Bagna i 05.03.3019 doprowadza pod Czarną Bramę Morannonu, po czym prowadzi górami Ephel Dúath ku przełęczy Cirith Ungol i 11.03.3019 doprowadza ich pod Minas Morgul.

9 do 10. 11.03-25.03.3019 zdrada Golluma, który doprowadza Frodo i Sama do jaskini Szeloby, by ostatecznie pojawić się 25.03 na Górze Przeznaczenia, gdzie spada z odgryzionym palcem Froda razem z Pierścieniem w Komory Ognia i ginie.

==================================================

I ciąg dalszy samej chronologii - marzec 3019:

1 marzec O wschodzie słońca Frodo i Sam prowadzeni przez Golluma, zaczynają marsz przez Martwe Bagna. Wędrują póki chmury zasłaniają słońce, potem kryją się w zaroślach. Dopiero po zmroku podejmują dalszy marsz, w trakcie którego widzą błędne ogniki i twarze umarłych w trzęsawiskach. Ciąg dalszy wiecu entów, Merry i Pippin są pod opieką Żwawca. Aragorn, Legolas i Gimli odczytując i tropiąc ślady hobbitów od obozowiska orków, wkraczają do Fangornu i niespodziewanie spotykają Gandalfa Białego. Na skraju Fangornu Gandalf przyzywa Cienistogrzywego, za którym galopują Arod i Hasufel. Czwórka wędrowców wyrusza do Edoras. Jadą przez cały dzień, nocą zatrzymują się tylko na kilka godzin odpoczynku i ruszają dalej.
Faramir opuszcza Minas Tirith i rozpoczyna wyprawę do Ithilien.

Poniżej trasa wędrówki Drużyny od 24 lutego przez Sarn Gebir, Jezioro Nen Hithoel, obozowisko i rozpad Drużyny pod Parth Galen oraz dalsza wędrówka Frodo z Samem przez Emyn Muil i Martwe Bagna i w drugą stronę Emyn Muil - porwanie Merry'ego i Pippina - mapka sklejona przeze mnie.


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




2 marzec Frodo, Sam i Gollum na Martwych Bagnach. O północy przelatuje nad nimi Nazgûl na skrzydlatej bestii. Wędrowcy kryją się i dalszy marsz podejmują po zajściu księżyca. O świcie docierają do końca bagien i zaczynają maszerować przez Ziemię Niczyją. Po wschodzie słońca Gandalf z towarzyszami docierają do Edoras, w pałacu Meduseld spotykają się z królem Théodenem. Czarodziej demaskuje Grímę Gadziego Języka, szpiega Sarumana i uzdrawia władcę Rohanu. Monarcha uwalnia Éomera, uwięzionego za namowami Gadziego Języka i ogłasza go następcą tronu. Aragorn poznaje Éowynę, siostrzenicę Théodena. Wypędzony z dworu Gríma wyrusza w drogę do Isengardu. Théoden mobilizuje jeźdźców z okolic stolicy i wyrusza przeciw Sarumanowi. Towarzyszy mu Éomer oraz Gandalf z przyjaciółmi. Siły Rohanu maszerują na zachód, po czym zatrzymują się na nocny postój. Władza w stolicy zostaje powierzona Éowynie, która z niezdolnymi do walki wyrusza do Warowni Dunharrow. Druga bitwa u Brodów na Isenie: zwycięstwo wojsk Isengardu nad siłami Marchii - rozgromienie Erkenbranda. Saruman rzuca wszystkie swoje siły do ataku na Rohan. Późnym popołudniem zakończenie wiecu entów, którzy postanawiają ruszyć na Isengard i ukarać Sarumana. Merry i Pippin maszerują razem z nimi do twierdzy Czarodzieja. Po zachodzie słońca do entów dołączają huornowie.


Druga Bitwa u Brodów na Isenie
(z wiki i http://newboards.theonering.net/forum/gforum/perl/gforum.cgi?post=72418 0)
Zakończyła się klęską Rohanu. Celem było opanowanie brodów i osłabienie obrony przed atakiem na Helmowy Jar.
Przygotowanie:
Po zakończeniu Pierwszej bitwy u brodów na Isenie Erkenbrand wysłał prośbę do Edoras o posiłki. Gríma jednak opóźnił wyjście wojsk aż do dnia starcia. Grimbold i Elfhelm, którzy zostali przy brodach obmyślali plan obrony. Grimbold rozmieścił swych ludzi następująco: na zachodnim brzegu rzeki obsadził częścią piechoty ziemne forty, położone przy podejściu do brodów. Sam, wraz z resztą piechurów i jeźdźcami Théodreda (w większości spieszonymi), stanął na wschodnim brzegu, gotów do kontrataku. Wyspa pośrodku Iseny, gdzie pochowano księcia, pozostała nie obsadzona. Natomiast Elfhelm i jego kawalerzyści zajęli pozycję kilka mil na północ od brodów, by móc odeprzeć ewentualne natarcie wroga na wschodnim brzegu (z Isengardu bowiem można było wysyłać oddziały na oba brzegi rzeki). Liczebność Rohirrimów jest trudna do ocenienia. Można przypuszczać, iż w stosunku do wojsk zebranych przez Théodreda, w czasie drugiej bitwy Jeźdźcy Rohanu byli słabsi liczebnie o najwyżej kilkuset ludzi. Tymczasem Saruman zmobilizował całą swoją armię – około 10 000 orków, Uruków i Dunlendingów[4]. Jednak nie rzucił od razu całości tych sił do ataku.
Przebieg:
Bitwa zaczęła się za dnia, około południa. Oddział najlepszych wojowników Czarodzieja zaatakował Rohirrimów na zachodnim brzegu. Nie był specjalnie liczny, ale i tak miał przewagę liczebną nad obrońcami, którzy stawili zacięty opór. W końcu, gdy załogi obu fortów zostały związane walką, nowy oddział Uruków przedarł się między nimi i zaczął forsować brody. Grimbold (licząc że Elfhelm odeprze ewentualne natarcie wroga na wschodnim brzegu) ze wszystkimi pozostałymi mu ludźmi ruszył do kontrataku. Odrzucił nieprzyjaciela, ale tylko na krótko. Kolejny, nowy oddział Isengardczyków włączył się do walki i przed zachodem słońca Rohirrimowie musieli wycofać się na drugi brzeg Iseny. Wielu z nich poległo, lecz również nieprzyjaciel poniósł wysokie straty. Żołdacy Sarumana zaprzestali na razie ataków, a Elfhelm cofnął się ze swymi jeźdźcami bliżej obozu Grimbolda. Obaj dowódcy wysłali gońców do Erkenbranda i starali się przygotować do powstrzymania kolejnego natarcia.
Walka Grimbolda :
Natarcie Sarumana rozpoczęło się w nocy – Rohirrimowie wpierw dostrzegli na zachodnim brzeg:
Cytat:
ogniki nadciągające od północy (...) nagle zdało się, że wrogie hordy buchnęły płomieniem. Od pochodni niesionych przez dowódców odpalono setki innych i całość ze strasznym wrzaskiem przelała się ognistym strumieniem przez brody[5].

Opór ludzi Grimbolda nie trwał długo. Marszałek wycofał się do obozowiska, wokół którego Rohirrimowie uformowali wielki mur tarcz. Isengardczycy otoczyli ich i usiłowali przełamać rohańską obronę. Próby przerzucenia pochodni ponad tarczami i podpalenia obozu nic nie dały, podobnie jak ataki pieszych Dunlendingów. Jako że pomoc od Elfhelma nie nadchodziła, Grimbold postanowił się wycofać i dotrzeć do Erkenbranda. Spostrzegł, iż atak żołdaków Sarumana stracił impet, bowiem ich dowódca, zaskoczony twardym oporem Rohirrimów, postanowił zaczekać na sygnał od drugiej części armii, maszerującej wschodnim brzegiem Iseny. W tej sytuacji Grimbold kazał kilkudziesięciu jeźdźcom, którzy jeszcze mieli konie, by pod wodzą Dúnhere’a przygotowali się do wypadu. Mur z tarcz otworzył się i ruszyli oni do szarży. Zaskoczyli nieprzyjaciela – Isengardczycy zaczęli cofać się bezładnie, myśląc iż nadciągnęły nowe oddziały Jeźdźców Rohanu. Podkomendni Grimbolda wykorzystali to i rozpoczęli odwrót, osłaniani przez pieszą straż tylną marszałka i jazdę Dúnhere’a. Dowódca wojsk Sarumana szybko jednak zorientował się że wróg uchodzi, lecz ponieważ noc była ciemna i śpieszyło mu się by uderzyć na Rogaty Gród, zakazał pościgu. Oddziały Czarodzieja pomaszerowały na południe, a Grimbold i jego ludzie (choć rozproszyli się nieco w ciemnościach) ku swemu zdumieniu nie natknęli się na wroga.
Walka Elfhelma:
W czasie gdy Grimbold walczył z przeważającymi siłami, Elfhelm również został zaatakowany i nie mógł przyjść przyjacielowi z pomocą. Na wschodnim brzegu Iseny wojska Sarumana były liczniejsze (zapewne ponad połowa armii), ale poruszały się wolniej. Poprzedzali je wilczy jeźdźcy, którzy przecięli Elfhelmowi drogę do obozu Grimbolda i zaczęli atakować poszczególne grupy Rohirrimów. Jeźdźcy Rohanu zmuszeni byli wycofać się na wschód. Z powodu nocnych ciemności ulegli rozsypce i nie mogli wspomóc obrońców brodów. Poza tym Elfhelm zdawał sobie sprawę, że oddziały maszerujące za wilczymi jeźdźcami są dużo liczniejsze od jego podkomendnych i że w walce z nimi nie ma szans. Nie wdając się w walkę z Rohirrimami siły Sarumana pociągnęły na południe, by połączyć się z resztą armii (która odepchnęła Grimbolda) i zaatakować Rogaty Gród.
Po bitwie:
Ostatecznie w bitwie tej Jeźdźcy Rohanu ponieśli ciężką porażkę. Saruman zwyciężył głównie dzięki przewadze liczebnej swoich wojsk. Należy przyznać, iż mężna obrona Grimbolda opóźniła atak armii Czarodzieja na Zachodnią Bruzdę i Rogaty Gród. Okazało się też, że Rohirrimowie nie ponieśli tak wielkich strat jak początkowo sądzono, bowiem wielu z nich rozproszyło się w nocnych ciemnościach.

Po bitwie, w ciągu następnego dnia Elfhelm i Grimbold spotkali Gandalfa Białego. Ten poradził, by pierwszy z nich pośpieszył ze swymi ludźmi do Edoras, aby w razie potrzeby bronić stolicy, a drugi dołączył do Erkenbranda, który maszerował na odsiecz Rogatego Grodu. Część podkomendnych obu marszałków zebrała ciała poległych towarzyszy i pogrzebała je we wspólnym kurhanie, zwanym Kurhanem Jeźdźców.
Po przegranej batalii jeden z Rohańczyków - Ceorl, został wysłany naprzeciw oddziałowi z Edoras, by przekazać królowi Théodenowi informacje o przebiegu bitwy.


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Wyżej kolejne fazy Drugiej Bitwy u Brodów na Isenie - mapki by squire
po lewej – przygotowania Rohanu; środek obrona za murem z tarcz; z prawej odwrót Grimbolda i Elfhelma


3 marca oddział Théodena zmierza dalej ku Brodom na Isenie. Po zachodzie słońca docierają do niego żołnierze z oddziałów rozbitych we wcześniejszej bitwie. Król wycofuje się do Helmowego Jaru, by bronić się w Rogatym Grodzie, a Gandalf samotnie odjeżdża. Po pewnym czasie armia Sarumana dociera do Jaru, rozpoczyna się bitwa o Rogaty Gród. Entowie po zmroku docierają do Isengardu i zdobywają warownię Sarumana, który ukrywa się w wieży Orthank. Gandalf pojawia się w Isengardzie i prosi Drzewca o pomoc dla Rohanu. Entowie zatapiają Krąg Isengardu, kilku z nich z huornami rusza w stronę Helmowego Jaru.
Frodo, Sam i Gollum nocą dalej wędrują przez Ziemię Niczyją.

Opis Bitwy o Hornburg/Helm's Deep/Rogaty Gród (http://bregozrohanu.blog.onet.pl/2010/03/19/brak-tytulu-11/)

Bitwa o Helmowy Jar/ Bitwa o Rogaty Gród pomiędzy siłami Rohanu a armią Sarumana podczas Wojny o Pierścień.
Oddział króla Théodena (około 1000 jeźdźców) śpieszył ku brodom na Isenie, by wesprzeć tamtejszych obrońców. Gdy jednak późnym popołudniem 3 marca dotarły do monarchy wieści o klęsce Rohirrimów w drugiej bitwie u brodów, postanowił on (zgodnie z radą Gandalfa) skierować się do Helmowego Jaru. W zapadających ciemnościach jego oddziałowi udało się tam dotrzeć. Po drodze dołączyło do niego kilka grup żołnierzy, wycofujących się z okolic brodów. W Rogatym Grodzie, twierdzy położonej u wylotu jaru, król zastał załogę liczącą około 1000 wojowników, w większości byli to jednak ludzie albo za starzy albo za młodzi. W batalii brali udział Aragorn, Legolas, Gimli, Eomer, Gandalf Biały. W obliczu nadciągającego wroga, Rohirrimowie przygotowali się do bitwy. Théoden, wraz z częścią swej gwardii i większością wojowników z Zachodniej Bruzdy, zajął pozycje w grodzie. Natomiast Éomer, Aragorn, Legolas i Gimli oraz żołnierze z Edoras, obsadzili mur zewnętrzny, broniący dostępu do jaru (tzw. Helmowych Wrót). Przerwę między wałami położonego dalej Helmowego Szańca, zajęła niezbyt liczna, konna straż tylna. W Błyszczących Pieczarach, leżących w głębi jaru, schroniło się wielu mieszkańców Zachodniej Bruzdy. Przed północą nadeszła z Isengardu wielka armia czarodzieja Sarumana, złożona z około 10000 orków, Uruków i Dunlendingów. Łatwo zepchnęli oni straż tylną Rohirrimów do grodu i sforsowali szaniec. Nadeszła burza – w świetle piorunów żołnierze Théodena zobaczyli całą przestrzeń między grodem a szańcem zalaną białym światłem, w którym kipiało i roiło się mrowie orków. Atak wroga skierował się głównie na zewnętrzny mur i na bramę twierdzy. Obrońcy odpowiedzieli gradem strzał – tylko na krótko powstrzymało to nieprzyjaciół, którzy po chwili ponowili szturm. Szczególnie trudna sytuacja była przy bramie, gdzie atakowali najroślejsi orkowie i Dunlendingowie. Ich dwa tarany omal nie zniszczyły drewnianych wrót do grodu, jednak Aragorn, Éomer i Gimli, wraz z garstką wojowników, wyszli przez boczną furtę i dokonali wypadu. Natarcie to zaskoczyło Isengardczyków, którzy po krótkiej walce uciekli. Na chwilę atak został wstrzymany, zaś obrońcy zdołali umocnić wrota barykadą. Wkrótce żołdacy Sarumana ponownie ruszyli do szturmu. Liny opatrzone hakami zarzucali na parapet tak szybko, że obrońcy nie mogli nadążyć z odcinaniem ich, setki wysokich drabin przystawiano jednocześnie do muru. Wzdłuż całej linii murów trwała zażarta walka. W pewnym momencie orkowie przekradli się do jaru przez przepust w murze, którym płynął Helmowy Potok. Zostali jednak dostrzeżeni i wybici, zaś Rohirrimowie pod kierunkiem Gimlego, zablokowali przepust kamieniami. Żołdacy Sarumana zaprzestali ataku, a obrońcy mieli chwilę wytchnienia. Jednak z ich nieuwagi skorzystali Isengardczycy – wysadzili ogniami Orthanku przepust i przez wyłom dostali się do jaru. Jednocześnie podczas nowego szturmu orkowie wdarli się na zewnętrzny mur i zepchnęli z niego Rohirrimów. Część z nich, wraz z Aragornem i Legolasem, przebiła się do grodu. Reszta zaś wycofała się do jaskiń. Wśród nich byli Éomer i Gimli. Przez cała resztę nocy żołdacy Sarumana zaciekle atakowali gród, lecz nie zdołali go zdobyć. Dopiero o świcie 4 marca, udało im się wysadzić bramę. Wtedy jednak król Théoden, wraz z Aragornem, ruszył do ataku na czele swych jeźdźców monarcha postanowił bowiem wyjść na spotkanie śmierci, gotowy zginąć w walce. Szarża ta była bardzo gwałtowna i kompletnie zaskoczyła nieprzyjaciela. Wśród dźwięków grających rogów Théoden zepchnął Isengardczyków poza szaniec, a w tym samym czasie również ludzie z jaskiń, ruszyli do ataku. Wyparte spod twierdzy, choć nadal liczne, wojska Sarumana znalazły się pomiędzy Rohirrimami a „lasem” wielu setek huornów, którzy przymaszerowali ze zdobytego Isengardu. Wkrótce na zachodnim skraju wzgórz (na wjeździe do jaru), pojawił się Gandalf i przybyły wraz z nim oddział Erkenbranda z Zachodniej Bruzdy (1000 ludzi). Gdy ruszyli oni do ataku, podobnie jak jeźdźcy Théodena, kompletnie zdezorientowani żołdacy Sarumana, nie stawili oporu. Dunlendingowie poddali się, a orkowie bezładnie uciekli do „lasu”. Z jękiem wpadli w cień drzew. Ani jeden stamtąd nie wyszedł.

Była to jedna z największych bitew Wojny o Pierścień. Ostatecznie zakończyła się wielkim zwycięstwem wojsk króla Théodena. Niewątpliwie przesądziło o tym pojawienia się huornów. Niebezpieczeństwo dla Rohanu ze strony Sarumana zostało zażegnane. Dzięki temu Rohirrimowie mogli ruszyć na pomoc Gondorowi.

Niżej mapka z Glyphweb – siły przed bitwą, jeszcze niżej Bitwa o Rogaty Gród by Karen Wynn Fonstad


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




4 marca Bitwa o Rogaty Gród - Rohirrimowie zwyciężają po szarży Théodena i przybyciu odsieczy Erkenbranda, sprowadzonego przez Gandalfa. Orkowie Sarumana giną w lesie huornów, którzy dotarli pod twierdzę, a Dunlendingowie poddają się. Po bitwie Théoden zarządza koncentrację całej armii królestwa w Edoras. Wraz z eskortą, Éomerem, Gandalfem, Aragornem, Legolasem i Gimlim, wyrusza do Isengardu. W zatopionym Isengardzie Merry i Pippin chronią się w strażnicy nad bramą. Woda stopniowo opada w ciągu następnych dni. Frodo, Sam i Gollum docierają do Pustaci Morannonu. Odpoczywają za dnia w leju i dopiero po zmroku ruszają dalej. Nazgûl ponownie przelatuje nad nimi, jednak nie zostają zauważeni i idą dalej.

5 marca Gríma przybywa do Isengardu. Widząc zniszczenie twierdzy chce uciekać, ale Drzewiec zapędza go do wieży Orthank. Rankiem Merry i Pippin gromadzą zapasy jedzenie i znajdują fajkowe ziele. Orszak Théodena, po nocnym postoju, kontynuuje podróż i po południu dociera do Isengardu, gdzie następuje spotkanie z hobbitami. Aragorn, Legolas i Gimli odpoczywają w ich towarzystwie, a Théoden i Gandalf rozmawiają z Drzewcem. Po pewnym czasie wszyscy zbierają się pod Orthankiem, gdzie przebywają uwięzieni Grima i Saruman, rozpoczynają się rokowania z Sarumanem, który odmawia skruchy i pomocy. Gandalf łamie jego różdżkę i wyklucza go z Białej Rady. Gríma usiłuje zabić Gandalfa i rzuca w niego z wieży Kryształem Orthanku, nieświadomy przeznaczenia tego przedmiotu. Pippin łapie palantír, który natychmiast zabiera Gandalf. Entowie obiecują pilnować Sarumana, orszak Théodena z Meriadokiem i Peregrinem opuszcza Isengard. W nocy obozują pod wzgórzem Dol Baran - ( z sind. «złoto-brązowe wzgórze») Okrągłe, porośnięte wrzosem wzgórze, najdalej wysunięta na południe część Gór Mglistych – na południe od Isengardu), wiedziony ciekawością Pippin wykrada Gandalfowi palantír i spogląda weń, przypadkowo nawiązując kontakt z Sauronem. Krzyk hobbita budzi wszystkich. Gandalf przekazuje Kryształ Orthanku pod opiekę Aragornowi. Obozujący po raz pierwszy widzą Uskrzydlonego Nazgûla, który przelatuje nad obozem. Gandalf z Pippinem pospiesznie odjeżdżają, kierując się do Minas Tirith. Orszak Théodena również podejmuje dalszą podróż. Frodo, Sam i Gollum dalej wędrują przez Pustać Morannonu, gdy po północy Nazgûl przelatuje nad nimi. Kontynuują mimo to marsz i przed świtem docierają na przedpole Czarnej Bramy, którą obserwują z ukrycia i kryją się przed oczami strażników Morannonu, Czarnej Bramy Mordoru, Nie mogąc wejść do Mordoru, Frodo decyduje się zaufać Gollumowi i pójść inną, tajemną drogą, którą ten zna – przez przełęcz Cirith Ungol.
O zmroku ruszają na południe. Przed świtem łódź z ciałem Boromira wypływa na Morze.

6 marca Gandalf i Pippin o wschodzie słońca docierają do Edoras. Nad miastem przelatuje Nazgûl. Czarodziej nakazuje Rohirrimom przeniesienie miejsce koncentracji wojsk do bardziej ukrytego Dunharrow, po czym o zmroku, wraz z hobbitem, rusza w dalszą drogę. Również rankiem orszak Théodena przekracza Brody na Isenie, gdzie nieopodal Dol Baran spotyka ich Drużyna Dúnedainów/Szara Drużyna z Halbaradem i synami Elronda, którzy poszukiwali Aragorna. Wszyscy ruszają do Rogatego Grodu, gdzie docierają o wschodzie słońca. Podczas postoju w twierdzy Merry zostaje giermkiem króla Rohanu. Aragorn spogląda w palantír i rzuca wyzwanie Sauronowi. Zaniepokojony tym Władca Ciemności postanawia wcześniej rozpocząć wojnę i rzucić większość sił na Minas Tirith. Théoden z Éomerem przygotowują się do wyruszenia na przegląd armii, a Aragorn żegna się z nimi, oznajmiając, iż ruszy na Ścieżkę Umarłych. Oddział królewski z Merrym opuszcza Rogaty Gród i kieruje się do Harrowdale. Wkrótce po nim Aragorn z Legolasem, Gimlim i Szarą Drużyną, rusza do Edoras. Frodo, Sam i Gollum po zmroku dalej maszerują na południe, wkraczając do Ithilien.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 07-01-2018 19:36, w całości zmieniany 6 razy
Powrót do góry
 
 
M.L.
Uprzedzony, ujadający krzykacz / Administrator


Dołączył(a): 27 Cze 2002
Wpisy: 5826
Skąd: Mafiogród


Wysłany: 05-01-2018 20:04    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

Aragorn7 napisał(a) (zobacz wpis):
A teraz kolejna niespodzianka, nad którą trochę się napracowałem:

Niżej mapka wędrówek Golluma oraz jego chronologia: od wejście w posiadanie Jedynego Pierścienia do jego zniszczenia, mapka z Glyphweb, z moim szczegółowym opisem i chronologią poszczególnych faz.
Najpierw odcinek wędrówki, potem rok lub lata w których się odbywała i opis.



Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Do 1. 2463 864 Déagol z plemienia Stoorów w rejonie Pól Gladden odnajduje Jedyny Pierścień i zostaje zamordowany przez swojego kuzyna - Sméagola, który chce pierścień na urodziny, a później znany jest jako Gollum.
2470 870 Sméagol-Gollum wędruje z okolic Pól Gladden do Miasta Goblinów w Górach Mglistych, gdzie się ukrywa przez 474 lata ( Pierścień daje mu długowieczność), 18.07.2941 Bilbo podczas wyprawy do Ereboru znajduje w Mieście Goblinów Jedyny Pierścień, zgubiony przez Golluma.

1 do 2. 2944 1344 Gollum opuszcza Góry Mgliste i rozpoczyna poszukiwanie „złodzieja Bagginsa”, który zabrał Jedyny Pierścień – udaje się w kierunku Dale.

2 do 3. 2944-2980 1344-1380 Gollum zgubiwszy ślad powraca na południe do doliny Anduiny i przez około 36 lat błąka się po bezdrożach.

3 do 4. 2980-3009 1380-1409 w roku 2980 Gollum dociera do granic Mordoru, gdzie spotyka pajęczycę Shelobę, w 3009 roku zostaje złapany przez Nazgûle i uwięziony przez Saurona. Torturowany zdradza, że Pierścień jest w posiadaniu kogoś o nazwisku Baggins.

4 do 5. 3009-3017 1409-1417 Gandalf i Aragorn wznawiają poszukiwania Golluma i przez osiem lat tropią go w dolinach rzeki Anduiny, w Mirkwood, w Rhovanionie i na pograniczach Mordoru ale oczywiście nie mogą go znaleźć, bo Gollum nadal jest więźniem Saurona w Mordorze.

5 do 6. 3017 1417 Gollum na początku roku - w styczniu zostaje wypuszczony z Mordoru. Aragorn śledzi go i dopada 1 lutego 3017 na Martwych Bagnach, wędruje z nim jako więźniem 50 dni pokonując około 1450 kilometrów i 21 marca 3017 dostarcza go do Thranduila w Mirkwood.

6 do 7. 3017-3018 1417-1418 od 21.03.3017 do 20.06.3018 Gollum przetrzymywany w Mirkwood, 23.03.3018 Gandalf zjawia się w Mirkwood i przepytuje Golluma, 20.06.3018 podczas napadu orków na królestwo Thranduila Gollum ucieka na południe przez Mroczną Puszczę, przepływa Anduinę i jesienią trafia do Morii, gdzie się ukrywa przed sługami Saurona i podąża na zachód w kierunku Shire, ale gubi się i wycieńczony dociera do Zachodniej Bramy (nie ma siły otworzyć jej od środka) tuż przed dotarciem tam Drużyny.

7 do 8. 13.01.3019 Drużyna Pierścienia wkracza do Morii i od tej pory jest śledzona przez Golluma, który podąża za Drużyną do Lorien (ukrywa się na obrzeżach lasu) i potem na kłodzie płynie za nimi Anduiną aż do Rauros.

8 do 9. 26.02.3019 - po rozpadzie Drużyny na Parth Galen Gollum podąża na południe. 29.02.3019 Frodo i Sam spotykają go w Emyn Muil. Gollum obiecuje służyć im za przewodnika do Mordoru, przeprowadza ich przez Martwe Bagna i 05.03.3019 doprowadza pod Czarną Bramę Morannonu, po czym prowadzi górami Ephel Dúath ku przełęczy Cirith Ungol i 11.03.3019 doprowadza ich pod Minas Morgul.

9 do 10. 11.03-25.03.3019 zdrada Golluma, który doprowadza Frodo i Sama do jaskini Szeloby, by ostatecznie pojawić się 25.03 na Górze Przeznaczenia, gdzie spada z odgryzionym palcem Froda razem z Pierścieniem w Komory Ognia i ginie.


Szczere gratulacje. To jest na prawdę coś. Jestem za Rządzę chwała wam, chylę czoła, dzięki

_________________
ēl sīla lūmena vomentienguo wieeeeeeeeeelgachny uśmiech
---------------------------------------
For the grace, for the might of our Lord
For the home of the holy
For the faith, for the way of the sword
Powrót do góry
 
 
Aragorn7
Przyjaciel Elfów


Dołączył(a): 07 Lut 2012
Wpisy: 678



Wysłany: 06-01-2018 11:36    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

Dziękuję za docenienie Śmiech Wzmacnia to kapitalnie odczucie, że wysiłek nie poszedł na marne Uśmiech

Do wpisu http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=140979#140979 dodane kolejne długie opisy i mapki Elfik
Powrót do góry
 
 
Aragorn7
Przyjaciel Elfów


Dołączył(a): 07 Lut 2012
Wpisy: 678



Wysłany: 14-01-2018 10:31    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

7 marca Gandalf i Pippin nadal w drodze do Minas Tirith. O świcie zatrzymują się w Lesie Firien, ruszają po zmroku. Oddział Théodena powoli przemierza górskie drogi, kierując się do Dunharrow. Aragorn z drużyną krótko odpoczywa w Edoras i o zachodzie słońca przybywa do Dunharrow. Éowina gości przybyszy i proponuje Aragornowi, że wyruszy razem z nim, lecz Obieżyświat odmawia. Frodo, Sam i Gollum odpoczywają w Ithilien. Gamgee przygotowuje potrawkę z królików – dym z ogniska ściąga uwagę Gondorczyków, strażników Ithilien. Gollum ucieka, a Faramir z żołnierzami znajduje hobbitów. Pod strażą Frodo i Sam obserwują jego zasadzkę na oddział Haradrimów, sojuszników Saurona. Po walce Faramir przesłuchuje Froda, który dowiaduje się od niego o śmierci Boromira. Gondorczycy zabierają hobbitów do swego tajnego schronu, Henneth Annûn. Tam, po posiłku, w trakcie rozmowy, Faramir dowiaduje się, iż Frodo niesie Jedyny Pierścień. Syn Denethora nie ulega pokusie zawładnięcia Pierścieniem.
Galadriela, za pośrednictwem orłów, ostrzega Drzewca przed planowanym przez władcę Mordoru atakiem na Fangorn. Sauron nakazuje Wodzowi Nazguli za trzy dni wyruszyć na wojnę i zaczyna przygotowywać ciemności, które wkrótce okryją niebo.

8 marca świtem Gandalf i Pippin zatrzymują się opodal Erelas – czwartego Wzgórza Sygnałowego Gondoru. Wieczorem do Minas Tirith dochodzą wieści o flocie Korsarzy z Umbaru, zgromadzonej u ujścia Anduiny. Namiestnik Denethor wysyła gońców z Czerwoną Strzałą do Rohanu i rozkazuje rozpalić stosy sygnałowe. Po zmroku Czarodziej z Pippinem ruszają w dalszą drogę, widzą ognie ze Wzgórz Sygnałowych i mijają się z gondorskimi gońcami. O świcie Aragorn opuszcza Dunharrow, żegnany przez zrozpaczoną Éowinę. Wraz z Szarą Drużyną, Elladanem, Elrohilem, Legolasem i Gimlim wkraczają na Ścieżkę Umarłych.
W trakcie wędrówki wzywa do siebie Zastęp Cieni. Drużyna wydostaje się z podziemi i przez Dolinę Morthondy zmierza w dalszą drogę. O północy dociera do Głazu na Erech, gdzie zbierają się zjawy. Aragorn oznajmia im swoją wolę. Théoden dalej wędruje przez górskie szlaki w Ered Nimrais.
W Henneth Annûn, o zachodzie księżyca, Faramir pokazuje Frodowi Golluma, który nieświadomie trafił w pobliże kryjówki Gondorczyków. Frodo, by ratować mu życie pomaga pojmać Golluma. Faramir rozmawia z nimi i pozwala całej trójce ruszyć w dalszą drogę, ale przestrzega Froda przed tajemnym niebezpieczeństwem czyhającym na przełęczy Cirith Ungol. Po pożegnaniu wędrowcy za dnia idą na południe w stronę Morgulu.

9 marca o wschodzie słońca Gandalf i Pippin docierają do Minas Tirith. Spotykają się z Namiestnikiem Denethorem, a Pippin wstępuje na jego służbę . W ciągu dnia poznaje Beregonda i Bergila, przed zachodem słońca obserwuje też przybycie posiłków z południa do miasta. Faramir opuszcza Henneth Annûn i dociera do Cair Andros. Po zmroku wysyła swój oddział do Osgiliath, a z trzema ludźmi rusza do Minas Tirith. O świcie Aragorn z drużyną i Umarłymi opuszcza wzgórze Erech. Pędzą cały dzień, by wieczorem dotrzeć do Calembel. Frodo, Sam i Gollum lasami wędrują dalej na południe, o zmroku osiągając drogę do Morgulu. Skręcają na wschód, po czym zatrzymują się na nocny odpoczynek. Po całodniowej jeździe Théoden dociera do Dunharrow, gdzie gromadzą się wojska Rohanu. Król od Éowyny dowiaduje się o tajemniczym losie Aragorna. Rohirrimowie są przekonani, iż nigdy więcej go nie ujrzą wśród żywych. Podczas posiłku Merry wypytuje monarchę i Éomera o Ścieżkę Umarłych. Przybywa Hirgon, posłaniec Gondoru z prośbą o pomoc. Théoden obiecuje przybyć w ciągu tygodnia ze swoją armią. Wieczorem z Mordoru napływają nad sąsiednie krainy ciemności, dzieło Saurona. W Minas Tirith rozpoczęcie ewakuacji starców, dzieci i części kobiet z miasta przed oblężeniem.

10 marca
Dzień bez świtu - ciemności Mordoru zakrywają całe niebo nad Gondorem i Rohanem. Théoden dokonuje przeglądu wojsk Marchii w Dunharrow i na czele armii opuszcza warownię i dolinę Harrowdale, pozostawiając niezdolnych do walki i Éowinę jak mniema. Rohirrimowie tegoż dnia przybywają do Edoras, gdzie robią krótki postój, a Król nakazuje Merry’emu pozostać w stolicy. Ten jednak w przebraniu zostaje potajemnie zabrany na koń przez Dernhelma, którym jest... przebrana Éowyna, która mimo zakazu wyruszyła razem z wojskiem. Hirgon, wraz z drugim gońcem z Gondoru, rusza w drogę powrotną do Minas Tirith, by dotrzeć tam przed Rohirrimami i przekazać wieści o zbliżającej się odsieczy. W stolicy Gondoru Pippin zostaje giermkiem Namiestnika Denethora. Pod miastem na Polach Pellenoru Faramir z 3 towarzyszami zostaje zaatakowany przez skrzydlate Nazgûle i uratowany przez Gandalfa. Faramir spotyka się z ojcem. Denethor ma za złe synowi, iż wypuścił Froda z Pierścieniem. Szara Drużyna i Zastęp Cieni opuszczają Calembel, ruszając w dalszą drogę i przekraczają Ringló. Jedna z armii Saurona, maszerująca z Czarnej Bramy, zdobywa wyspę Cair Andros na Anduinie– Pierwsza Bitwa o Cair Andros, po czym najeżdża Anórien.
Po północy Frodo, Sam i Gollum ruszają w drogę. Po jakimś czasie zatrzymują się na odpoczynek, a Gollum gdzieś znika. Wędrowcy podejmują dalszą wędrówkę, a o zachodzie słońca mijają Rozstaj Dróg. Niedługo potem docierają pod Minas Morgul. Zaczynają wędrówkę górami Ephel Dúath ku przełęczy Cirith Ungol. Z ukrycie obserwują wymarsz armii Wodza Nazguli z Morgulu.

Cair Andros – wyspa na Anduinie w dolnym biegu tej rzeki, ok 40 mil na północ od Osgiliath – patrz mapka niżej. Wyspa miała ok 10 mil długości, w dość znacznym stopniu zalesiona, kształtem przypominała wielki okręt z wysokim dziobem zwróconym na północ, o którego skały fale Anduiny rozbijały się białą pianą - sindarińska nazwa Cair Andros to „Statek długiej piany”. Wyspa ta miała niezwykłe znaczenie strategiczne - w jej pobliżu znajdowała się przeprawa przez Anduinę i dlatego była zawsze strzeżona przez Gondorczyków. Za rządów Namiestnika Túrina II (2882-2914) wyspa została ufortyfikowana w celu obrony prowincji Anórien przed napadami orków z Mordoru., stanowiąc punkt wypadowy do obrony przepraw przez rzekę, co dość skutecznie chroniło w czasie wojen z Mordorem ziemie Anórien. Na wyspie stacjonował regularny garnizon gondorski, co pozwoliło ją utrzymać aż do Wojny o Pierścień. Namiestnik Ecthelion II, syn Turgona ( panował 2953-2984), ufortyfikował na nowo Cair Andros „He strenhtens Pelargir again, and refortifies Cair Andros.).
Znając wagę tej pozycji Sauron sformował armię orków i Easterlingów która ruszyła z Morannon i przejął wyspę w Bitwie o Cair Andros 10 marca tuż przed Bitwą na polach Pelennoru. Gdy Aragorn wyruszył do Morannonu wysłał oddział młodych ludzi z Rohanu i Lossarnach, którzy odzyskali wyspę – Druga Bitwa o Cair Andros prawdopodobnie około 27.03.3019


Pierwsza Bitwa o Cair Andros – 10.03.3019 armia Saurona pod dowództwem Witch-kinga wyrusza z Minas Morgul w kierunku Minas Tirith. Sauron znając strategiczne znaczenie tej wyspy, wydziela niewielką część swoich sił (w liczbie około 6000 orków i Easterlingów) z Morannonu, atakuje i zwycięża obrońców wyspy i przejmuje nad nią kontrolę tuż przed Bitwą na Polach Pelennoru, by móc wkroczyć z wojskami do Anorien. To była ta północna część sił Saurona, która blokowała postęp Rohirrimów na wschód, kiedy jechali Wielkim Wschodnim Gościńcem na pomoc Gondorowi – dzięki pomocy Dzikich Ludzi objeżdżają oddziały orków. Po Bitwie na Polach Pelennoru Rohirrimowie ścigają te oddziały i wypierają je z Anórien.

11 marca Frodo z towarzyszami wędruje przez góry Ephel Dúath, wspinają się na Proste, a następnie Kręte Schody. Hobbici odpoczywają na ich szczycie. Zasypiają, a Gollum gdzieś znikazdradza hobbitów i odwiedza pajęczycę Shelobę. Siły Saurona z Minas Morgul atakują Osgiliath. Narada wojenna w Minas Tirith: Denethor upiera się przy konieczności obrony Osgiliath i nakazuje Faramirowi objąć tam dowództwo, ten opuszcza miasto z niewielkim oddziałem dla wsparcia tamtejszej załogi. Jeźdźcy Rohanu zmierzają na odsiecz Gondorowi. Nocą obozują w Lesie Firien. Aragorn z Szarą Drużyną i Zastępem Cieni w drodze do Pelargiru dociera do Linhiru. Pojawienie się zjaw przerywa bitwę między Gondorczykami a Korsarzami z Umbaru, którzy razem z Haradrimami zaatakowali drogę do Pelargiru – wszyscy uciekają poza orszakiem Angbora. Aragorn ściga oddziały Korsarzy przez tereny prowincji Gondoru - Lebenninu, jedynie krótko odpoczywając wieczorem. Pierwszy atak sił Saurona - orków z Dol Guldur na Lórien zostaje odparty. Część sił Władcy Ciemności omija królestwo elfów i wkracza na ziemie Wschodniego Rohanu.

Linhir miasto portowe znajdujące się w Lebenninie - jednej z prowinicji Gondoru, w widłach rzek Gilrainy i Serni. Podczas Wojny o Pierścień doszło tam do bitwy pomiędzy Gondorczykami dowodzonymi przez Angbora Pana Lamedonu a Korsarzami z Umbaru. 11 marca TE 3019, Aragorn i Szara Drużyną przybyli do miasta.

Angbor – Gondorczyk, władca Lamedonu. Być może z pochodzenia był Dúnadanem. Żył w czasach Wojny o Pierścień. Był powszechnie znany ze swego męstwa. Przed atakiem sił Saurona na Minas Tirith wysłał do zagrożonej stolicy jedynie garstkę górali, bowiem na czele większości żołnierzy musiał bronić Linhiru przed Korsarzami z Umbaru. W trakcie toczonej z napastnikami bitwy jako jedyny nie uciekł przed Szarą Drużyną i Umarłymi z Dunharrow. Po rozmowie z Aragornem II zebrał na nowo swoje wojsko i ruszył na Pelargir, gdzie jego ludzie[2] obsadzili zdobytą flotę Korsarzy. Następnie na czele 4000 żołnierzy[3] pomaszerował do Minas Tirith. Dotarł tam, gdy Armia Zachodu Aragorna szykowała się do wymarszu na Morannon, i ze swymi ludźmi wzmocnił siły pozostawione w stolicy Gondoru.


12 marca
Gollum wraca do hobbitów o świcie. Widząc śpiącego Froda, prawie zaczyna żałować swojej zdrady. Słowna utarczka z Samem szybko niweczy wyrzuty sumienia. Gollum prowadzi hobbitów do tunelu wiodącego do Jaskini Szeloby w górach Ephel Dúath i nagle porzuca. Frodo i Sam samotnie wędrują dalej. Zaatakowani przez Szelobę, odpędzają potwora światłem Flakonika Galadrieli i ostrzem Żądłem.
Druga Bitwa o Osgiliath - armia Czarnego Wodza forsuje Anduinę i zdobywa zachodnią część miasta, Faramir cofa się ku fortom na Grobli. Na pomoc żołnierzom Gondoru przybywa z Minas Tirith Gandalf. Część sił Mordoru, która zdobyła wcześniej Cair Andros rusza na zachód, by zablokować drogę Rohirrimom. Théoden dociera w okolice Wzgórza Sygnałowego Min-Rimmon, pod którym obozuje. Oddział Aragorna przed świtem podejmuje dalszy marsz wypierając nieprzyjaciół z Lebenninu w kierunku miasta Pelargir. Entowie pokonują najeźdźców - rozbijają siły Saurona, które wtargnęły do Rohanu.

Min-Rimmon/Szczyt Rimmonu – piąte od strony Minas Tirith wzgórze sygnałowe Gondoru, położone między Eleras, a Calenhad. Jak wszystkie wzgórza sygnałowe znajdował się na północnych stokach Gór Białych. Był to najwyższy szczyt, grupy szczytów o nazwie Rimmon. Razem z Eilenach oraz Amon Dîn, było jednym z najstarszych wykorzystywanych wzgórz sygnałowych, zostało założone jeszcze przed utworzeniem Rohanu [1]. Ogień na tym wzgórzu został zapalony 07.03.3019 roku TE, kiedy to Gondor wezwał na pomoc Rohan[2]

Wielki Wschodni Gościniec w Anórien i Wzgórza Sygnałowe Gondoru – trasa przejazdu armii Théodena

Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Druga Bitwa o Osgiliath - 12 marca 3019 doszło do Drugiej Bitwy o Osgiliath. Wojska Mordoru przeprawiły się przez Anduinę dzięki licznym łodziom i tratwom, już wcześniej przygotowanym we wschodniej części Osgiliath. Gondorczycy zadali atakującym znaczne straty, lecz nie wpłynęły one na przebieg batalii. W toku dalszej walki żołdacy Saurona zaczęli wypierać obrońców z zajmowanych pozycji. Szczególny wpływ miał na to sam Wódz Nazgûli, bowiem gdziekolwiek się pojawiał, tam momentalnie opór słabł – strach jaki wywoływał Upiór ogarniał najdzielniejszych żołnierzy Gondoru. Faramir jeszcze tego samego dnia musiał opuścić Osgiliath i pospiesznie wycofać się na linię muru Rammas Echor. Wojska Saurona szybko zdołały opanować przeprawę przez Anduinę i mogły bez problemu przerzucać dalsze siły ze wschodniego na zachodni brzeg rzeki. Opór Faramira okazał się, mimo męstwa Gondorczyków, za słaby w obliczu tak silnego wroga. Należy jednak przyznać, iż udało im się chociaż chwilowo powstrzymać marsz armii Wodza Nazgûli na Minas Tirith.

13 marzec Frodo i Sam uciekają z jaskini Szeloby, Sheloba ściga ich do Cirith Ungol, atak Golluma na Sama, Sam uwalnia się, odpiera atak, dogania Shelobę, która omotała i zatruła jadem Froda, który wygląda jak martwy. Sam atakuje ją i w zaciekłej walce ciężko rani pajęczycę, która ucieka zostawiając nieprzytomnego Froda, ugodzonego wcześniej jej żądłem. Sam stara się ocucić Frodo, ale jego wysiłki spełzają na niczym i wycieńczony mdleje. Wieczorem odzyskuje przytomność myśląc, że Frodo jest martwy bierze od niego Pierścień by samotnie kontynuować misję – zostaje siódmym Powiernikiem Pierścienia (po Sauronie, Isildurze, Déagolu, Sméagolu /Gollumie, Bilbo Bagginsie, Frodo Bagginsie) i zostawia Froda w Cirith Ungol. Gdy rusza z pierścieniem słyszy wszędzie nawoływania orków, wkłada pierścień i niewidoczny obserwuje jak patrole orków z Minas Morgul i Wieży Cirith Ungol – oddziały Gorbaga i Szagrata znajdują i zabierają Froda z powrotem przez tunel ku Dolnej Bramie. Sam śledzi ich i podsłuchując rozmowę dowódców, dowiaduje się że jego pan żyje. Gamgee próbuje sforsować Dolną Bramę Wieży i traci przytomność.
Walki na przedpolu Minas Tirith: armia Mordoru zdobywa Forty/Strażnice na Grobli/Causeway Forts i wschodni odcinek muru Rammas Echor, pokonany w ich obronie Faramir zarządza odwrót do miasta.
Jako pierwszy przybywa tam Gandalf z rannymi. Następnie napływają grupki pokonanych obrońców. Pod wieczór dociera główny oddział Faramira, lecz on sam osłaniając odwrót zostaje raniony strzałą w potyczce pod murami twierdzy. Na sam koniec przybywają żołnierze wyparci z północnego odcinka muru Rammas i z Cair Andros. Na pomoc z miasta wyjeżdżają Gandalf i Imrahil z Dol Amroth, który przywozi rannego Faramira do Minas Tirith. Nieprzyjaciel zajmuje cały Pelennor, początek oblężenia Minas Tirith. Część sił orków i Easterlingów, przybyłych z Cair Andros, rozbija obóz opodal Amon Dîn, blokując w ten sposób gościniec. Denethor zaczyna czuwać przy rannym synu, wcześniej zaś spogląda w palantír - Kryształ Anoru.
Aragorn dociera do Pelargiru, z Umarłymi z Dunharrow i Szarą Drużyną, pokonuje Korsarzy z Umbaru, zdobywa flotę i zwalnia Umarłych. Zdobyte okręty zostają przygotowane do rejsu w górę rzeki przez Gondorczyków, przybyłych z okolic. Théoden ze swoją armią dociera do Lasu Drúadan, gdzie obozuje. Rohirrimowie spotykają Wosów, dzikich mieszkańców tego obszaru.
Podczas próby dotarcia do Minas Tirith, Hirgon i drugi goniec Denethora giną z rąk żołdaków Saurona.
Powrót do góry
 
 
Aragorn7
Przyjaciel Elfów


Dołączył(a): 07 Lut 2012
Wpisy: 678



Wysłany: 19-01-2018 18:46    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem Szukaj na forum

Do wpisu - http://forum.tolkien.com.pl/viewtopic.php?p=141020#141020 dodano kolejne dni i inne opisy.
Powrót do góry
 
 
Wyświetl wpisy z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum tolkienowskie -> The History of Middle-earth Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)
Idź do strony Poprzednia  1, 2, 3 ... 29, 30, 31 ... 33, 34, 35  Następna

Temat: Chronologia Ardy (Strona 30 z 35)

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich wpisów
Nie możesz usuwać swoich wpisów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz dodawać załączników w tym dziale
Nie możesz ściągać plików w tym dziale

Powered by phpBB2
Copyright © tolkien.com.pl Wszystkie prawa zastrzeżone.