Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena
w sieci od 11/2001
 
Gospoda(0) | Zasady Forum | FAQ | Szukaj | Kalendarz |  Zarejestruj się |  Profil | Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości | Zaloguj

"Taka jest bowiem świata natura, że to, co znajdujemy - musimy utracić, jak ci, których łódź płynie po wartkim strumieniu...." , Władca Pierścieni


pokaż tylko ten wpis  Temat: Problem Aelfwine 
Autor Wiadomość
Ancestor
Członek Kompanii Thorina


WpisWysłany: 11-02-2004 23:33    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem

Najpierw postaram się prześledzić z grubsza, występowanie Aelfwine w okresie po napisaniu WP, a w praktyce, w latach 50-tych. Najbardziej oczywiście interesują nas teksty ściśle związane z samym Silmarillionem, ale inne są równie istotne, bo trudno sobie wyobrazić, żeby Tolkien planował usunięcie tej postaci z Silmarilliona jednocześnie pozostawiając ją w innych tekstach.
Aelfwine jest tam wspomniany w preambule do Narn i Hin Hurin, jedynie zasygnalizowanej w NO, która doczekała się publikacji dopiero w WJ. Prawdopodobnie dlatego, że NO podobnie jak Silmarillion nie było jeszcze studium rzetelnie prezentującym teksty Tolkiena (choć i tak jest zredagowane o niebo przejrzyściej od S.), ale jedynie uzupełnieniem do WP i Aelfwine pojawiający się w takim kontekście urywałby się z choinki. Choć Christopher nie datuje wspomnianej preambuły ani w NO, ani w Aelfwine and Dirhaval (albo to ja jestem ślepy), musi nam wystarczyć przypis 1 do tego ostatniego, który pozwala nam się domyśleć orientacyjnego czasu powstania na podstawie ewolucji przydomku Turambar:
Cytat:

In the old Tale of Turambar the Gnomish form of Turambar was Turumart, and in Q Turumarth, where however it was changed to Turamarth, as it was also in QS (V.321). Turumarth here must represent a reversion to the original form.

OK, Turumarth jest alternacją w stosunku do QS, więc mamy dowód, że Preambuła powstała już w rewidowanym Silmarillionie. Właściwie było to oczywiste, z racji tego, ze znajduje się w WJ, ale Narn powstawało najwyraźniej na przestrzeni dłuższego czasu i wersja z NO jest posklejana (heh, może ktoś zna, dokładniejesze datowanie?). Wiecej wiadomości nam poza tym nie dostarcza, bo jest podobna do innych wzmianek o Alfwine: "jest opowieść spisana przez Aelfwine żeglarza na podstawie tradycji elfickiej (no dobra, akurat tutaj ludzkiej - Dirhaval), przetłumaczona na współczesny angielski bla bla bla...".
Przejdzmy zatem do Later Quenta Silmarillion z Morgoth's Ring i The War of the Jewels. Oczywiście na dzień dobry to, w czym Aelfine jest najlepszy, czyli prambułka Pserwa . Christopher pisze, że co do LQ1:
MR napisał(a):

There is now no title-page to LQ 1 (see p. 200), which begins with Ælfwine’s note (with the Old English verses) and the Translator's note in an almost exact copy of the old QS typescript

W LQ2 jest bardzo podobnie:
Cytat:

the final text (LQ 2) of the next chapter, Of Valinor and the Two Trees, a title-page (together with a page carrying the preamble, Ælfwine's note, and the Translator's note) was attached, and the chapter numbered '1'. This title-page is virtually the same as that in the old QS typescript (see V.202), with the heading ‘Eldanyárë’ and beneath ‘Quenta Silmarillion.

Było oczywiście pewne zamieszanie co do tego, czy Valaquenta miało być częścią Quenta Silmarillion, ale nie ma to znaczenia - preambuła to preambuła, obojętnie do czego Język .
Istotny jest za to fakt, że ta wersja jest tak podobna do QS z Lost Road. Jest to bardzo ważny dowód, że Tolkien zamierzał zamieścić Aelfwine w Silmarillionie. Owszem, mógł zmienić zdanie później, ale w ostatniej relatywnie kompletnej wersji Silmarilliona, na które głównie opierał się Chris w opublikowanym S, Aelfwine występuje. Więcej, występuje w identycznej formie, co w dwadzieścia lat wcześniej.
W tym miejscu wspomnę, że wg mnie sprawę Aelfwine trzeba rozpatrywać na dwa sposoby. Po pierwsze, co oczywiste, czy Tolkien zrezygnował z niego lub ew. zmienił jego rolę? Czym jest spowodowane jego zniknięcie z kart Legendarium od pewnego momentu? I od którego?
Po drugie, czy Christopher słusznie wyrzucił jedynego Anglika w mitologii Z przymrużeniem oka z opublikowanego Silmarillionu. Ok, mamy sprawę zgodności z WP, ale załóżmy, że tego czynnika nie ma.
Rozdzielam tak, bo Tolkien, nawet jeśli zrezygnował z Aelfwine, nie zdążył(by) przerobić odpowiednio Legendarium. Silmarillion Christophera opiera się na Later Quenta z lat 50-tych. A wtedy Aelfwine występował i miał się dobrze.

Chyba nie zdążę w tym poście dojść do sedna Pserwa . Wracając jeszcze do LQ, nie jestem pewien, o co chodzi z tym po porozrzucanym tu i ówdzie "quoth Aelfwine" (rzekł Alfwine) - czemu w przypisach? Jak sobie to Tolkien wyobrażał w publikacji? Nie rozumiem. Ciekawe jest jednak, że wiele z tych dopisków zostało umieszczonych dopiero w LQ2, co sugeruje tendencję do uwypuklania postaci Aelfwine. Jeśli już jesteśmy przy LQ z MR, to warto wspomnieć o Laws and Customs.
Cytat:

Ælfwine is indeed associated with the work, but in an extremely puzzling way. He does not appear at all in A as that was originally written; but among various corrections and alterations made in red ball-point pen (doubtless as a preliminary to the making of the typescript) my father wrote ‘Ælfwine’s Preamble’ in the margin against the opening of the text — without however marking where this ‘preamble’ ended. In B the first two paragraphs are marked ‘Ælfwine’s Preamble’ and placed within ornate brackets, and this very clearly belongs with the making of the typescript, although it is by no means obvious why the opening should be thus set apart; while later in B (p. 224) there is a long observation, set within similar brackets, that ends with the words ‘So spoke Ælfwine’ — but this passage is absent in any form from A.

Więc znów tekst ewoluował w kierunku większej obecności Aelfwine!

Zostały jeszcze tylko dwa teksty. maaahahahahhhaaaaaaahahaaaaaaa

Niezwykle ciekawie przedstawia się Akkabeth. Jego ostateczna wersja (1958 ze znakiem zapytania), wykorzystana w opublikowanym Silmarillionie (SA) jest identyczna w "około trzech piątych" z Drowing of Andune [SD: 376, PM: 142]. Co więcej spotykamy naszych starych przyjaciół Pengolodh i jego wiernego ucznia Aelfwine Język. Interesujące są komentarze Ch.T., co do ich usunięcia z SA:
PoME, The History of the Akkalabeth napisał(a):

The authentic text begins:'Of Men, Aelfwine, it said by the Eldar that they came into the world in the time of the Shadow of Morgoth...', and in SA I removed the address to Aelfwine. The Akkalabeth was conceived as a tale told by Pengolodh the Wise (as must be supposed, though he is not named) in Tol Eressea to Aelfwine of England, as becomes very explicit (in the original) at the end;

Cytat:

But with the removal of Pengolodh and Aelfwine of the published text, the Akkalabeth lost it anchorage in expressly Eldarin lore; and this led me (with as I now thin an excess of vigilance) to alter the end of the paragaph.

Hehe, widać jak zaciekle Chris odplamiał Silmarillion z Aelfwine. Z przymrużeniem oka
Nie spotykamy to żadnych tendencji do uwypuklania lub zmniejszania roli Aelfwine, odwrotnie do poprzednich przykładów.


AFAIK ostatnim tekstem, który możemy na 100% uznać za "autorstwa" Aelfwine (względnie Pengolodh) jest Dangweth Pengolodh - "odpowiedź Pengelodha do Aelfwine, który zapytał go, jak to się dzieje, że języki elfów się zmieniały i rozdzielały" w formie ozdobnego, pięknego manuskryptu. Niestety nie można zawęzić datowania bardziej niż na pomiędzy 1951 a 1959 r. ML, mówisz o '59, co masz namyśli? Essekenta Eldarinwa (Quenda and Eldar) pochodzi z '59 lub '60, ale jego pochodzenie od Aelfwine jest dyskusyjne i mówiłeś mi, że nie skłaniasz się ku temu. Pewnie o czymś zapomniałem, tylko o czym? Wracając do DP, sugeruje się, że na podstawie powiązań z Tale of Years bardziej prawdopodobna jest pierwsza połowa dekady. Nie ulega wątpliwości, że "była to praca dużej wagi dla Tolkiena" [PM: 395]. Tolkien na tym etapie wciąż musiał uważać Aelfwine za ważny, centralny wręcz element układanki. Mało który inny tekst Mistrza jest tak starannie opracowany i elegancko napisany, a Aelfwine jako odbiorca słów Pengolodh jest tam wielkorotnie podkreślany i elf zwraca się do niego bezpośrednio: "but I say to you, Aelfwine", "But behold, Aelfwine", "And to speak of memory, Aelfwine". Jasne, jest to zupełnie naturalne, jako że mamy do czynienia odpowiedzią na zadane pytanie w formie monologu. Ale z pewnością jest to bardzo ważny argument na rzecz wagi, jaką Tolkien jeszcze wtedy przykładał do Aelfwine. Czy więc fakt, że wkrótce po tym tekście anglosaski żeglarz znika z legend jest zbiegiem okoliczności, czy też sugeruje radykalną zmianę koncepcji Tolkiena przewracającą do góry nogami wszystkie wcześniejsze pomysły tej drogi przekazu? Kto miał Aelfwine zastąpić? Co taką zmianę spowodowało?

Nie mam na razie siły, by pokusić się o odpowiedź. Nakreśliłem tło i niech inni zrobią z niego użytek (i wytknął ew. błędy Z przymrużeniem oka ). Wnioski przedstawię w następnym poście. Uśmiech

Pozdrawiam
_________________
"Aby człowiek wiedział, dokąd idzie, musi wiedzieć, skąd przychodzi. Naród bez historii błądzi jak człowiek bez pamięci"
- Norman Davies
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email

Powered by phpBB2
Copyright © tolkien.com.pl Wszystkie prawa zastrzeżone.