Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena
w sieci od 11/2001
 
Gospoda(0) | Zasady Forum | FAQ | Szukaj | Kalendarz |  Zarejestruj się |  Profil | Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości | Zaloguj

Witryny zrzeszone w forum:
Hobbiton  Pod Rozbrykanym Balrogiem


"Gdy świat się rozszczepił, stare drogi i ścieżki pamięci Zachodu pozostały i biegną jak potężny, niewidzialny most przez strefę powietrzną oddechów i lotu (także zakrzywioną odkąd świat się zakrzywił) a dalej przez strefę Ilmen, gdzie żadna istota cielesna nie może bez pomocy przetrwać, aż do Samotnej Wyspy, Tol Eressea, a może poza nią, do Valinoru gdzie w dalszym ciągu Valarowie przebywają i obserwują jak rozwija się historia świata." , Silmarillion


pokaż tylko ten wpis  Temat: Chronologia Ardy 
Autor Wiadomość
Aragorn7
Przyjaciel Elfów


WpisWysłany: 03-01-2018 21:24    Temat wpisu: Odpowiedz z cytatem

To po krótkiej przerwie ( w której nie myślcie, że próżnowałem, bo chronologia na "brudno" jest mocno zaawansowana Elfik ) jedziemy dalej, to znaczy niektórzy na piechotę, inni na wierzchowcach, orłach , itd. Śmiech

29 luty przez całą noc Rohirrimowie trzymają orków w okrążeniu, gdy Uglúk oddala się, do spętanych hobbitów przychodzi Grishnákh, który obszukuje ich w poszukiwaniu pierścienia, porywa ich, wynosi poza obozowisko i gdy ucieka w stronę lasu, zostaje zabity przez Rohirrima, w tym samym czasie przybywają posiłki orków wysłanych przez Sarumana pod dowództwem Mauhúr'a , które nie docierają do okrążonej bandy – rozbija ich część oddziału Éomera, nie dopuszczając do przerwania oblężenia. Dzięki porwaniu i zamieszaniu Merry i Pippin znajdują się poza kręgiem oblężenia i przed świtem uwalniają się i uciekają do lasu. Rohirrimowie o wschodzie słońca atakują i gromią orków – żaden nie uchodzi żywy, Éomer zabija ich przywódcę Uglúka, jednak 15 Rohirrimów pada w walce w tym Gárulf , którego koń - Hasufel służy potem Aragornowi. Przez resztę dnia Jeźdźcy Rohanu grzebią swoich poległych i palą trupy orków. Noc spędzają na pobojowisku. Merry i Pippin idą w głąb Fangornu, piją wodę z Rzeki Entów, która leczy ich rany i dodaje sił i spotykają Drzewca, który zabiera ich ze sobą do swojego domu Wellinghall – Źródlanej Sali i daje im się napić wody entów. Aragorn, Legolas i Gimli dalej przemierzają stepy Rohanu śladem orków.
Frodo i Sam pokonują urwisko w paśmie Emyn Muil. Nocą Gollum skrada się za hobbitami, lecz ci zauważają go i chwytają. Frodo daruje mu życie a w zamian ten pod przysięgą na Ssskarb obiecuje im służyć i zaprowadzić ich do Morannonu - ruszają głęboką nocą i wędrują przez jej resztę. Opodal Osgiliath Faramir dostrzega pogrzebową łódź z ciałem jego brata Boromira.

30 luty (Luty miał 30 dni w Śródziemiu) Drzewiec zabiera Merry’ego i Pippina do Zaklętej Kotliny, gdzie zbierają się entowiepoczątek ich wiecu, hobbici spędzają czas w towarzystwie Żwawca. Éomer po rozbiciu orków w drodze powrotnej do Edoras spotyka Aragorna, Legolasa i Gimli'ego. Aragorn z Legolasem i Gimlim w niecałe 4 dni przebywają drogę 45 staj co odpowiada mniej więcej 217 kilometrom! Aragorn ujawnia się jako Elessar, syn Arathorna i spadkobierca Isildura z przekutym Andurilem, po ostrożnych rozmowach i wzajemnym „badaniu się” Éomer zawierza nieznajomym i pożycza im konie: Hasufela i Aroda. Trzej przyjaciele docierają na pobojowiska i szukają śladów hobbitów. Gdy obozują nocą na skraju lasu w oddali widzą starego człowieka, który znika a ich konie uciekająprawdopodobnie był to Saruman. Grima Smoczy Język zakazuje wstępu obcym do Edoras, a Éomer zostaje uwięziony za swoją niesubordynację. Gollum doprowadza Frodo i Sama na skraj rozpadliny i znajduje ścieżkę na dół, prowadzącą ciemnym krętym wąwozem, pod jego przewodnictwem schodzą z urwiska żlebem do początku Martwych Bagien, gdzie obozują.

A teraz kolejna niespodzianka, nad którą trochę się napracowałem:

Niżej mapka wędrówek Golluma oraz jego chronologia: od wejście w posiadanie Jedynego Pierścienia do jego zniszczenia, mapka z Glyphweb, z moim szczegółowym opisem i chronologią poszczególnych faz.
Najpierw odcinek wędrówki, potem rok lub lata w których się odbywała i opis.



Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Do 1. 2463 864 Déagol z plemienia Stoorów w rejonie Pól Gladden odnajduje Jedyny Pierścień i zostaje zamordowany przez swojego kuzyna - Sméagola, który chce pierścień na urodziny, a później znany jest jako Gollum.
2470 870 Sméagol-Gollum wędruje z okolic Pól Gladden do Miasta Goblinów w Górach Mglistych, gdzie się ukrywa przez 474 lata ( Pierścień daje mu długowieczność), 18.07.2941 Bilbo podczas wyprawy do Ereboru znajduje w Mieście Goblinów Jedyny Pierścień, zgubiony przez Golluma.

1 do 2. 2944 1344 Gollum opuszcza Góry Mgliste i rozpoczyna poszukiwanie „złodzieja Bagginsa”, który zabrał Jedyny Pierścień – udaje się w kierunku Dale.

2 do 3. 2944-2980 1344-1380 Gollum zgubiwszy ślad powraca na południe do doliny Anduiny i przez około 36 lat błąka się po bezdrożach.

3 do 4. 2980-3009 1380-1409 w roku 2980 Gollum dociera do granic Mordoru, gdzie spotyka pajęczycę Shelobę, w 3009 roku zostaje złapany przez Nazgûle i uwięziony przez Saurona. Torturowany zdradza, że Pierścień jest w posiadaniu kogoś o nazwisku Baggins.

4 do 5. 3009-3017 1409-1417 Gandalf i Aragorn wznawiają poszukiwania Golluma i przez osiem lat tropią go w dolinach rzeki Anduiny, w Mirkwood, w Rhovanionie i na pograniczach Mordoru ale oczywiście nie mogą go znaleźć, bo Gollum nadal jest więźniem Saurona w Mordorze.

5 do 6. 3017 1417 Gollum na początku roku - w styczniu zostaje wypuszczony z Mordoru. Aragorn śledzi go i dopada 1 lutego 3017 na Martwych Bagnach, wędruje z nim jako więźniem 50 dni pokonując około 1450 kilometrów i 21 marca 3017 dostarcza go do Thranduila w Mirkwood.

6 do 7. 3017-3018 1417-1418 od 21.03.3017 do 20.06.3018 Gollum przetrzymywany w Mirkwood, 23.03.3018 Gandalf zjawia się w Mirkwood i przepytuje Golluma, 20.06.3018 podczas napadu orków na królestwo Thranduila Gollum ucieka na południe przez Mroczną Puszczę, przepływa Anduinę i jesienią trafia do Morii, gdzie się ukrywa przed sługami Saurona i podąża na zachód w kierunku Shire, ale gubi się i wycieńczony dociera do Zachodniej Bramy (nie ma siły otworzyć jej od środka) tuż przed dotarciem tam Drużyny.

7 do 8. 13.01.3019 Drużyna Pierścienia wkracza do Morii i od tej pory jest śledzona przez Golluma, który podąża za Drużyną do Lorien (ukrywa się na obrzeżach lasu) i potem na kłodzie płynie za nimi Anduiną aż do Rauros.

8 do 9. 26.02.3019 - po rozpadzie Drużyny na Parth Galen Gollum podąża na południe. 29.02.3019 Frodo i Sam spotykają go w Emyn Muil. Gollum obiecuje służyć im za przewodnika do Mordoru, przeprowadza ich przez Martwe Bagna i 05.03.3019 doprowadza pod Czarną Bramę Morannonu, po czym prowadzi górami Ephel Dúath ku przełęczy Cirith Ungol i 11.03.3019 doprowadza ich pod Minas Morgul.

9 do 10. 11.03-25.03.3019 zdrada Golluma, który doprowadza Frodo i Sama do jaskini Szeloby, by ostatecznie pojawić się 25.03 na Górze Przeznaczenia, gdzie spada z odgryzionym palcem Froda razem z Pierścieniem w Komory Ognia i ginie.

==================================================

I ciąg dalszy samej chronologii - marzec 3019:

1 marzec O wschodzie słońca Frodo i Sam prowadzeni przez Golluma, zaczynają marsz przez Martwe Bagna. Wędrują póki chmury zasłaniają słońce, potem kryją się w zaroślach. Dopiero po zmroku podejmują dalszy marsz, w trakcie którego widzą błędne ogniki i twarze umarłych w trzęsawiskach. Ciąg dalszy wiecu entów, Merry i Pippin są pod opieką Żwawca. Aragorn, Legolas i Gimli odczytując i tropiąc ślady hobbitów od obozowiska orków, wkraczają do Fangornu i niespodziewanie spotykają Gandalfa Białego. Na skraju Fangornu Gandalf przyzywa Cienistogrzywego, za którym galopują Arod i Hasufel. Czwórka wędrowców wyrusza do Edoras. Jadą przez cały dzień, nocą zatrzymują się tylko na kilka godzin odpoczynku i ruszają dalej.
Faramir opuszcza Minas Tirith i rozpoczyna wyprawę do Ithilien.

Poniżej trasa wędrówki Drużyny od 24 lutego przez Sarn Gebir, Jezioro Nen Hithoel, obozowisko i rozpad Drużyny pod Parth Galen oraz dalsza wędrówka Frodo z Samem przez Emyn Muil i Martwe Bagna i w drugą stronę Emyn Muil - porwanie Merry'ego i Pippina - mapka sklejona przeze mnie.


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




2 marzec Frodo, Sam i Gollum na Martwych Bagnach. O północy przelatuje nad nimi Nazgûl na skrzydlatej bestii. Wędrowcy kryją się i dalszy marsz podejmują po zajściu księżyca. O świcie docierają do końca bagien i zaczynają maszerować przez Ziemię Niczyją. Po wschodzie słońca Gandalf z towarzyszami docierają do Edoras, w pałacu Meduseld spotykają się z królem Théodenem. Czarodziej demaskuje Grímę Gadziego Języka, szpiega Sarumana i uzdrawia władcę Rohanu. Monarcha uwalnia Éomera, uwięzionego za namowami Gadziego Języka i ogłasza go następcą tronu. Aragorn poznaje Éowynę, siostrzenicę Théodena. Wypędzony z dworu Gríma wyrusza w drogę do Isengardu. Théoden mobilizuje jeźdźców z okolic stolicy i wyrusza przeciw Sarumanowi. Towarzyszy mu Éomer oraz Gandalf z przyjaciółmi. Siły Rohanu maszerują na zachód, po czym zatrzymują się na nocny postój. Władza w stolicy zostaje powierzona Éowynie, która z niezdolnymi do walki wyrusza do Warowni Dunharrow. Druga bitwa u Brodów na Isenie: zwycięstwo wojsk Isengardu nad siłami Marchii - rozgromienie Erkenbranda. Saruman rzuca wszystkie swoje siły do ataku na Rohan. Późnym popołudniem zakończenie wiecu entów, którzy postanawiają ruszyć na Isengard i ukarać Sarumana. Merry i Pippin maszerują razem z nimi do twierdzy Czarodzieja. Po zachodzie słońca do entów dołączają huornowie.


Druga Bitwa u Brodów na Isenie
(z wiki i http://newboards.theonering.net/forum/gforum/perl/gforum.cgi?post=724180)
Zakończyła się klęską Rohanu. Celem było opanowanie brodów i osłabienie obrony przed atakiem na Helmowy Jar.
Przygotowanie:
Po zakończeniu Pierwszej bitwy u brodów na Isenie Erkenbrand wysłał prośbę do Edoras o posiłki. Gríma jednak opóźnił wyjście wojsk aż do dnia starcia. Grimbold i Elfhelm, którzy zostali przy brodach obmyślali plan obrony. Grimbold rozmieścił swych ludzi następująco: na zachodnim brzegu rzeki obsadził częścią piechoty ziemne forty, położone przy podejściu do brodów. Sam, wraz z resztą piechurów i jeźdźcami Théodreda (w większości spieszonymi), stanął na wschodnim brzegu, gotów do kontrataku. Wyspa pośrodku Iseny, gdzie pochowano księcia, pozostała nie obsadzona. Natomiast Elfhelm i jego kawalerzyści zajęli pozycję kilka mil na północ od brodów, by móc odeprzeć ewentualne natarcie wroga na wschodnim brzegu (z Isengardu bowiem można było wysyłać oddziały na oba brzegi rzeki). Liczebność Rohirrimów jest trudna do ocenienia. Można przypuszczać, iż w stosunku do wojsk zebranych przez Théodreda, w czasie drugiej bitwy Jeźdźcy Rohanu byli słabsi liczebnie o najwyżej kilkuset ludzi. Tymczasem Saruman zmobilizował całą swoją armię – około 10 000 orków, Uruków i Dunlendingów[4]. Jednak nie rzucił od razu całości tych sił do ataku.
Przebieg:
Bitwa zaczęła się za dnia, około południa. Oddział najlepszych wojowników Czarodzieja zaatakował Rohirrimów na zachodnim brzegu. Nie był specjalnie liczny, ale i tak miał przewagę liczebną nad obrońcami, którzy stawili zacięty opór. W końcu, gdy załogi obu fortów zostały związane walką, nowy oddział Uruków przedarł się między nimi i zaczął forsować brody. Grimbold (licząc że Elfhelm odeprze ewentualne natarcie wroga na wschodnim brzegu) ze wszystkimi pozostałymi mu ludźmi ruszył do kontrataku. Odrzucił nieprzyjaciela, ale tylko na krótko. Kolejny, nowy oddział Isengardczyków włączył się do walki i przed zachodem słońca Rohirrimowie musieli wycofać się na drugi brzeg Iseny. Wielu z nich poległo, lecz również nieprzyjaciel poniósł wysokie straty. Żołdacy Sarumana zaprzestali na razie ataków, a Elfhelm cofnął się ze swymi jeźdźcami bliżej obozu Grimbolda. Obaj dowódcy wysłali gońców do Erkenbranda i starali się przygotować do powstrzymania kolejnego natarcia.
Walka Grimbolda :
Natarcie Sarumana rozpoczęło się w nocy – Rohirrimowie wpierw dostrzegli na zachodnim brzeg:
Cytat:
ogniki nadciągające od północy (...) nagle zdało się, że wrogie hordy buchnęły płomieniem. Od pochodni niesionych przez dowódców odpalono setki innych i całość ze strasznym wrzaskiem przelała się ognistym strumieniem przez brody[5].

Opór ludzi Grimbolda nie trwał długo. Marszałek wycofał się do obozowiska, wokół którego Rohirrimowie uformowali wielki mur tarcz. Isengardczycy otoczyli ich i usiłowali przełamać rohańską obronę. Próby przerzucenia pochodni ponad tarczami i podpalenia obozu nic nie dały, podobnie jak ataki pieszych Dunlendingów. Jako że pomoc od Elfhelma nie nadchodziła, Grimbold postanowił się wycofać i dotrzeć do Erkenbranda. Spostrzegł, iż atak żołdaków Sarumana stracił impet, bowiem ich dowódca, zaskoczony twardym oporem Rohirrimów, postanowił zaczekać na sygnał od drugiej części armii, maszerującej wschodnim brzegiem Iseny. W tej sytuacji Grimbold kazał kilkudziesięciu jeźdźcom, którzy jeszcze mieli konie, by pod wodzą Dúnhere’a przygotowali się do wypadu. Mur z tarcz otworzył się i ruszyli oni do szarży. Zaskoczyli nieprzyjaciela – Isengardczycy zaczęli cofać się bezładnie, myśląc iż nadciągnęły nowe oddziały Jeźdźców Rohanu. Podkomendni Grimbolda wykorzystali to i rozpoczęli odwrót, osłaniani przez pieszą straż tylną marszałka i jazdę Dúnhere’a. Dowódca wojsk Sarumana szybko jednak zorientował się że wróg uchodzi, lecz ponieważ noc była ciemna i śpieszyło mu się by uderzyć na Rogaty Gród, zakazał pościgu. Oddziały Czarodzieja pomaszerowały na południe, a Grimbold i jego ludzie (choć rozproszyli się nieco w ciemnościach) ku swemu zdumieniu nie natknęli się na wroga.
Walka Elfhelma:
W czasie gdy Grimbold walczył z przeważającymi siłami, Elfhelm również został zaatakowany i nie mógł przyjść przyjacielowi z pomocą. Na wschodnim brzegu Iseny wojska Sarumana były liczniejsze (zapewne ponad połowa armii), ale poruszały się wolniej. Poprzedzali je wilczy jeźdźcy, którzy przecięli Elfhelmowi drogę do obozu Grimbolda i zaczęli atakować poszczególne grupy Rohirrimów. Jeźdźcy Rohanu zmuszeni byli wycofać się na wschód. Z powodu nocnych ciemności ulegli rozsypce i nie mogli wspomóc obrońców brodów. Poza tym Elfhelm zdawał sobie sprawę, że oddziały maszerujące za wilczymi jeźdźcami są dużo liczniejsze od jego podkomendnych i że w walce z nimi nie ma szans. Nie wdając się w walkę z Rohirrimami siły Sarumana pociągnęły na południe, by połączyć się z resztą armii (która odepchnęła Grimbolda) i zaatakować Rogaty Gród.
Po bitwie:
Ostatecznie w bitwie tej Jeźdźcy Rohanu ponieśli ciężką porażkę. Saruman zwyciężył głównie dzięki przewadze liczebnej swoich wojsk. Należy przyznać, iż mężna obrona Grimbolda opóźniła atak armii Czarodzieja na Zachodnią Bruzdę i Rogaty Gród. Okazało się też, że Rohirrimowie nie ponieśli tak wielkich strat jak początkowo sądzono, bowiem wielu z nich rozproszyło się w nocnych ciemnościach.

Po bitwie, w ciągu następnego dnia Elfhelm i Grimbold spotkali Gandalfa Białego. Ten poradził, by pierwszy z nich pośpieszył ze swymi ludźmi do Edoras, aby w razie potrzeby bronić stolicy, a drugi dołączył do Erkenbranda, który maszerował na odsiecz Rogatego Grodu. Część podkomendnych obu marszałków zebrała ciała poległych towarzyszy i pogrzebała je we wspólnym kurhanie, zwanym Kurhanem Jeźdźców.
Po przegranej batalii jeden z Rohańczyków - Ceorl, został wysłany naprzeciw oddziałowi z Edoras, by przekazać królowi Théodenowi informacje o przebiegu bitwy.


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.



Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Wyżej kolejne fazy Drugiej Bitwy u Brodów na Isenie - mapki by squire
po lewej – przygotowania Rohanu; środek obrona za murem z tarcz; z prawej odwrót Grimbolda i Elfhelma


3 marca oddział Théodena zmierza dalej ku Brodom na Isenie. Po zachodzie słońca docierają do niego żołnierze z oddziałów rozbitych we wcześniejszej bitwie. Król wycofuje się do Helmowego Jaru, by bronić się w Rogatym Grodzie, a Gandalf samotnie odjeżdża. Po pewnym czasie armia Sarumana dociera do Jaru, rozpoczyna się bitwa o Rogaty Gród. Entowie po zmroku docierają do Isengardu i zdobywają warownię Sarumana, który ukrywa się w wieży Orthank. Gandalf pojawia się w Isengardzie i prosi Drzewca o pomoc dla Rohanu. Entowie zatapiają Krąg Isengardu, kilku z nich z huornami rusza w stronę Helmowego Jaru.
Frodo, Sam i Gollum nocą dalej wędrują przez Ziemię Niczyją.

Opis Bitwy o Hornburg/Helm's Deep/Rogaty Gród (http://bregozrohanu.blog.onet.pl/2010/03/19/brak-tytulu-11/)

Bitwa o Helmowy Jar/ Bitwa o Rogaty Gród pomiędzy siłami Rohanu a armią Sarumana podczas Wojny o Pierścień.
Oddział króla Théodena (około 1000 jeźdźców) śpieszył ku brodom na Isenie, by wesprzeć tamtejszych obrońców. Gdy jednak późnym popołudniem 3 marca dotarły do monarchy wieści o klęsce Rohirrimów w drugiej bitwie u brodów, postanowił on (zgodnie z radą Gandalfa) skierować się do Helmowego Jaru. W zapadających ciemnościach jego oddziałowi udało się tam dotrzeć. Po drodze dołączyło do niego kilka grup żołnierzy, wycofujących się z okolic brodów. W Rogatym Grodzie, twierdzy położonej u wylotu jaru, król zastał załogę liczącą około 1000 wojowników, w większości byli to jednak ludzie albo za starzy albo za młodzi. W batalii brali udział Aragorn, Legolas, Gimli, Eomer, Gandalf Biały. W obliczu nadciągającego wroga, Rohirrimowie przygotowali się do bitwy. Théoden, wraz z częścią swej gwardii i większością wojowników z Zachodniej Bruzdy, zajął pozycje w grodzie. Natomiast Éomer, Aragorn, Legolas i Gimli oraz żołnierze z Edoras, obsadzili mur zewnętrzny, broniący dostępu do jaru (tzw. Helmowych Wrót). Przerwę między wałami położonego dalej Helmowego Szańca, zajęła niezbyt liczna, konna straż tylna. W Błyszczących Pieczarach, leżących w głębi jaru, schroniło się wielu mieszkańców Zachodniej Bruzdy. Przed północą nadeszła z Isengardu wielka armia czarodzieja Sarumana, złożona z około 10000 orków, Uruków i Dunlendingów. Łatwo zepchnęli oni straż tylną Rohirrimów do grodu i sforsowali szaniec. Nadeszła burza – w świetle piorunów żołnierze Théodena zobaczyli całą przestrzeń między grodem a szańcem zalaną białym światłem, w którym kipiało i roiło się mrowie orków. Atak wroga skierował się głównie na zewnętrzny mur i na bramę twierdzy. Obrońcy odpowiedzieli gradem strzał – tylko na krótko powstrzymało to nieprzyjaciół, którzy po chwili ponowili szturm. Szczególnie trudna sytuacja była przy bramie, gdzie atakowali najroślejsi orkowie i Dunlendingowie. Ich dwa tarany omal nie zniszczyły drewnianych wrót do grodu, jednak Aragorn, Éomer i Gimli, wraz z garstką wojowników, wyszli przez boczną furtę i dokonali wypadu. Natarcie to zaskoczyło Isengardczyków, którzy po krótkiej walce uciekli. Na chwilę atak został wstrzymany, zaś obrońcy zdołali umocnić wrota barykadą. Wkrótce żołdacy Sarumana ponownie ruszyli do szturmu. Liny opatrzone hakami zarzucali na parapet tak szybko, że obrońcy nie mogli nadążyć z odcinaniem ich, setki wysokich drabin przystawiano jednocześnie do muru. Wzdłuż całej linii murów trwała zażarta walka. W pewnym momencie orkowie przekradli się do jaru przez przepust w murze, którym płynął Helmowy Potok. Zostali jednak dostrzeżeni i wybici, zaś Rohirrimowie pod kierunkiem Gimlego, zablokowali przepust kamieniami. Żołdacy Sarumana zaprzestali ataku, a obrońcy mieli chwilę wytchnienia. Jednak z ich nieuwagi skorzystali Isengardczycy – wysadzili ogniami Orthanku przepust i przez wyłom dostali się do jaru. Jednocześnie podczas nowego szturmu orkowie wdarli się na zewnętrzny mur i zepchnęli z niego Rohirrimów. Część z nich, wraz z Aragornem i Legolasem, przebiła się do grodu. Reszta zaś wycofała się do jaskiń. Wśród nich byli Éomer i Gimli. Przez cała resztę nocy żołdacy Sarumana zaciekle atakowali gród, lecz nie zdołali go zdobyć. Dopiero o świcie 4 marca, udało im się wysadzić bramę. Wtedy jednak król Théoden, wraz z Aragornem, ruszył do ataku na czele swych jeźdźców monarcha postanowił bowiem wyjść na spotkanie śmierci, gotowy zginąć w walce. Szarża ta była bardzo gwałtowna i kompletnie zaskoczyła nieprzyjaciela. Wśród dźwięków grających rogów Théoden zepchnął Isengardczyków poza szaniec, a w tym samym czasie również ludzie z jaskiń, ruszyli do ataku. Wyparte spod twierdzy, choć nadal liczne, wojska Sarumana znalazły się pomiędzy Rohirrimami a „lasem” wielu setek huornów, którzy przymaszerowali ze zdobytego Isengardu. Wkrótce na zachodnim skraju wzgórz (na wjeździe do jaru), pojawił się Gandalf i przybyły wraz z nim oddział Erkenbranda z Zachodniej Bruzdy (1000 ludzi). Gdy ruszyli oni do ataku, podobnie jak jeźdźcy Théodena, kompletnie zdezorientowani żołdacy Sarumana, nie stawili oporu. Dunlendingowie poddali się, a orkowie bezładnie uciekli do „lasu”. Z jękiem wpadli w cień drzew. Ani jeden stamtąd nie wyszedł.

Była to jedna z największych bitew Wojny o Pierścień. Ostatecznie zakończyła się wielkim zwycięstwem wojsk króla Théodena. Niewątpliwie przesądziło o tym pojawienia się huornów. Niebezpieczeństwo dla Rohanu ze strony Sarumana zostało zażegnane. Dzięki temu Rohirrimowie mogli ruszyć na pomoc Gondorowi.

Niżej mapka z Glyphweb – siły przed bitwą, jeszcze niżej Bitwa o Rogaty Gród by Karen Wynn Fonstad


Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




Ten obrazek znajduje się na serwerze forum i został załadowany przez jego użytkowników.
Zaloguj się żeby go obejrzeć.




4 marca Bitwa o Rogaty Gród - Rohirrimowie zwyciężają po szarży Théodena i przybyciu odsieczy Erkenbranda, sprowadzonego przez Gandalfa. Orkowie Sarumana giną w lesie huornów, którzy dotarli pod twierdzę, a Dunlendingowie poddają się. Po bitwie Théoden zarządza koncentrację całej armii królestwa w Edoras. Wraz z eskortą, Éomerem, Gandalfem, Aragornem, Legolasem i Gimlim, wyrusza do Isengardu. W zatopionym Isengardzie Merry i Pippin chronią się w strażnicy nad bramą. Woda stopniowo opada w ciągu następnych dni. Frodo, Sam i Gollum docierają do Pustaci Morannonu. Odpoczywają za dnia w leju i dopiero po zmroku ruszają dalej. Nazgûl ponownie przelatuje nad nimi, jednak nie zostają zauważeni i idą dalej.

5 marca Gríma przybywa do Isengardu. Widząc zniszczenie twierdzy chce uciekać, ale Drzewiec zapędza go do wieży Orthank. Rankiem Merry i Pippin gromadzą zapasy jedzenie i znajdują fajkowe ziele. Orszak Théodena, po nocnym postoju, kontynuuje podróż i po południu dociera do Isengardu, gdzie następuje spotkanie z hobbitami. Aragorn, Legolas i Gimli odpoczywają w ich towarzystwie, a Théoden i Gandalf rozmawiają z Drzewcem. Po pewnym czasie wszyscy zbierają się pod Orthankiem, gdzie przebywają uwięzieni Grima i Saruman, rozpoczynają się rokowania z Sarumanem, który odmawia skruchy i pomocy. Gandalf łamie jego różdżkę i wyklucza go z Białej Rady. Gríma usiłuje zabić Gandalfa i rzuca w niego z wieży Kryształem Orthanku, nieświadomy przeznaczenia tego przedmiotu. Pippin łapie palantír, który natychmiast zabiera Gandalf. Entowie obiecują pilnować Sarumana, orszak Théodena z Meriadokiem i Peregrinem opuszcza Isengard. W nocy obozują pod wzgórzem Dol Baran - ( z sind. «złoto-brązowe wzgórze») Okrągłe, porośnięte wrzosem wzgórze, najdalej wysunięta na południe część Gór Mglistych – na południe od Isengardu), wiedziony ciekawością Pippin wykrada Gandalfowi palantír i spogląda weń, przypadkowo nawiązując kontakt z Sauronem. Krzyk hobbita budzi wszystkich. Gandalf przekazuje Kryształ Orthanku pod opiekę Aragornowi. Obozujący po raz pierwszy widzą Uskrzydlonego Nazgûla, który przelatuje nad obozem. Gandalf z Pippinem pospiesznie odjeżdżają, kierując się do Minas Tirith. Orszak Théodena również podejmuje dalszą podróż. Frodo, Sam i Gollum dalej wędrują przez Pustać Morannonu, gdy po północy Nazgûl przelatuje nad nimi. Kontynuują mimo to marsz i przed świtem docierają na przedpole Czarnej Bramy, którą obserwują z ukrycia i kryją się przed oczami strażników Morannonu, Czarnej Bramy Mordoru, Nie mogąc wejść do Mordoru, Frodo decyduje się zaufać Gollumowi i pójść inną, tajemną drogą, którą ten zna – przez przełęcz Cirith Ungol.
O zmroku ruszają na południe. Przed świtem łódź z ciałem Boromira wypływa na Morze.

6 marca Gandalf i Pippin o wschodzie słońca docierają do Edoras. Nad miastem przelatuje Nazgûl. Czarodziej nakazuje Rohirrimom przeniesienie miejsce koncentracji wojsk do bardziej ukrytego Dunharrow, po czym o zmroku, wraz z hobbitem, rusza w dalszą drogę. Również rankiem orszak Théodena przekracza Brody na Isenie, gdzie nieopodal Dol Baran spotyka ich Drużyna Dúnedainów/Szara Drużyna z Halbaradem i synami Elronda, którzy poszukiwali Aragorna. Wszyscy ruszają do Rogatego Grodu, gdzie docierają o wschodzie słońca. Podczas postoju w twierdzy Merry zostaje giermkiem króla Rohanu. Aragorn spogląda w palantír i rzuca wyzwanie Sauronowi. Zaniepokojony tym Władca Ciemności postanawia wcześniej rozpocząć wojnę i rzucić większość sił na Minas Tirith. Théoden z Éomerem przygotowują się do wyruszenia na przegląd armii, a Aragorn żegna się z nimi, oznajmiając, iż ruszy na Ścieżkę Umarłych. Oddział królewski z Merrym opuszcza Rogaty Gród i kieruje się do Harrowdale. Wkrótce po nim Aragorn z Legolasem, Gimlim i Szarą Drużyną, rusza do Edoras. Frodo, Sam i Gollum po zmroku dalej maszerują na południe, wkraczając do Ithilien.


Ostatnio zmieniony przez Aragorn7 dnia 07-01-2018 19:36, w całości zmieniany 6 razy
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość

Powered by phpBB2
Copyright © tolkien.com.pl Wszystkie prawa zastrzeżone.